6. Жаданні

Справа ў тым, што на самым базавым узроўні нашай матэрыяльнай рэчаіснасці, на ўзроўні квантавай фізікі, гэта значыць «квантавага супу» ўсіх магчымых варыянтаў, усе часціцы, якія складаюць наш матэрыяльны свет, нараджаюцца (усплываюць з «квантавага супу») у пары з так званымі антычасціцамі (пра-матэрыяй). І гэтыя самыя антычасціцы, маючы адмоўную масу і несучы ў сабе адмоўную (па знаку) энергію, уяўляюць сабой фізічнае выражэнне нашых жаданняў. Такім чынам, усе часціцы нараджаюцца парамі: часціца-антычасціца, гэта значыць усё ў гэтым свеце існуе толькі ў пары з жаданнямі, якія гэтаму адпавядаюць. І адсюль вынікаюць дзве надзвычайныя высновы.

Першая: усе жаданні ўжо споўненыя, па-іншаму проста не можа быць, – з пункту гледжання квантавай фізікі, у момант, калі нараджаецца жаданне (антыматэрыя), у пары з ім нараджаецца і матэрыя (энергія), якая дакладна адпавядае гэтаму жаданню. Яны проста не могуць адно без аднаго існаваць.

Другая выснова, якая вынікае з першай: усё, што ёсць у тваім свеце, – вынік тваіх і толькі тваіх жаданняў, ніхто іншы ў гэтым «не вінаваты». Праблема ў тым, што мы, не ведаючы гэтага (дакладней, верачы ў адваротнае, што ўсё дасягаецца толькі цяжкай працай), мы, не верачы ў гэтую прастату, калі ў нас з'яўляліся нейкія жаданні, самааддана кідаліся іх спаўняць – змагаючыся са

светам, прагінаючы акалічнасці, марнуючы на гэта вельмі шмат энергіі – энергіі, якая ўжо стварыла ўсё жаданае, але сваім дасягатарствам мы адбіралі гэтую энергію ва ўжо створанага, марнуючы яе на непатрэбныя дзеянні, на барацьбу – на зараблянне грошай, на пастаноўку мэт, на намеры, выпрацоўку плана і спробы яго рэалізаваць, арганізацыю людзей і рэсурсаў, на кантроль і дасягненні і г.д.

У выніку мы адбіралі энергію ва ўжо рэалізаваных у матэрыі жаданняў, і яны літаральна раствараліся ў нашай рэчаіснасці. Замест іх з'яўлялася шмат мітусні, шмат «важных» – і ні да чаго не прыводзячых – спраў, але не было ўвасаблення сапраўднага жадання: энергія была змарнавана дарэмна. Гэта, у сваю чаргу, спараджала шмат супярэчлівых жаданняў унутры нашай свядомасці. Раз за разам, будуючы планы і расчароўваючыся ў спробах іх рэалізаваць, мы назапашвалі ўнутраную стомленасць, крыўды на тых, «хто нам перашкодзіў», віну за «ўласныя памылкі», якімі мы тлумачылі, чаму не атрымалася гэтым разам, сорам за сваю негрунтоўнасць, страхі, што зноў не атрымаецца, і г.д., з чаго нараджаліся зусім іншыя жаданні, не звязаныя з першапачатковымі, сапраўднымі жаданнямі нашай душы – жаданне нешта камусьці даказаць, жаданне апраўдацца, жаданне пакараць сябе, жаданне не мець, каб не несці за гэта адказнасць, жаданне ленавацца і зусім нічога не рабіць, захоўваючы рэшткі энергіі, жаданне схавацца ад усіх, нават жаданне памерці, каб «змыць ганьбу»…

І гэтыя падсвядомыя (гэта значыць неўсвядомленыя намі) жаданні ўступалі ў канфлікт з усімі нашымі новымі пачынаннямі. Яны таксама як антыматэрыя спараджалі адпаведную ім матэрыю: запускаючы адпаведныя сцэнарыі ў нашым жыцці – хвароб, даўгоў, невыкананых абавязацельстваў, страты рэпутацыі, судовага і крымінальнага пераследу, сілавога ціску, канфліктаў, разборак, вялікай колькасці эмацыйнага болю, пакут і, у канчатковым выніку, смерці, і нам даводзілася ўжо змагацца не за спаўненне жаданняў, а за само выжыванне. І хоць мы самі ж і запускалі ўсе гэтыя працэсы ў сваім жыцці, нам здавалася, што гэта нейкі непрыязны і небяспечны свет спрабаваў нас знішчыць. І мы хацелі адстаяць сваё, абараніць, адпомсціць, знішчыць «ворага», хоць ніякага ворага тут, акрамя нас саміх, ніколі не было.

У выніку ў нас унутры, у нашай свядомасці, фармавалася мноства супярэчлівых жаданняў, якія, як лебедзь, рак і шчупак, цягнулі «воз» нашай рэчаіснасці ў розныя бакі.

Што рабіць? Трэба навучыцца разбірацца з усімі назапашанымі ўнутранымі супярэчнасцямі і паступова ачысціць сваю свядомасць ад дэструктыўных шаблонаў паводзін і прыняцця рашэнняў, падсвядомых праграм і супярэчлівых жаданняў, якія запускаюць праграмы самазнішчэння і барацьбы з самім сабой. Трэба прывесці да згоды ўсіх «ракаў і шчупакоў» з нашымі «лебедзямі». І навучыцца, нарэшце, бачыць,

што ўсе жаданні ўжо споўненыя, і не патрабуюць ніякіх намаганняў з нашага боку, а дзеянні нам патрэбныя толькі для творчасці, а не дасягненняў, таму што жаданне творчасці, су-творчасці адно з адным, гэта самастойныя жаданні нашай душы, якія таксама ствараюць пад сябе ўсе неабходныя ўмовы, каб мы маглі праявіць сябе як творцы і як стваральнікі – гэта таксама сапраўдныя жаданні нашай душы, і вось яны як раз і патрабуюць нашага праяўлення, нашых дзеянняў, і гэтымі жаданнямі таксама спараджаецца адпаведная энергія – гэта энергія натхнення, узнёсласці, творчага парыву і імпульсаў душы да аб'яднання з аднадумцамі, су-творцамі.

Таму, мой сябар, Ты можаш не хвалявацца з нагоды таго, што калі ўсе Твае жаданні ўжо споўненыя, Табе «зусім няма чаго будзе рабіць». Наадварот, прыняўшы свае жаданні споўненымі, Ты вызвалішся ад неабходнасці зарабляць, прагінаць рэчаіснасць, кантраляваць, маніпуляваць іншымі і дасягаць, вызвалішся – для ўвасаблення сапраўдных жаданняў Тваёй душы – для Творчасці, Любові і Суперажывання Шматграннай Ісціны – Твайго сапраўднага прызначэння, якое адно толькі і робіць нас шчаслівымі, таму што адпавядае нашай сапраўднай прыродзе – і тады Ты зможаш увасобіць свой Найвышэйшы Патэнцыял – як чалавек-творца, як жывы бог у плоці, як унікальнае праяўленне Адзінага Бога, Адзінага Жыцця ў Тваёй непаўторнай чалавечай форме, жывым прыкладам увасабляючы мару пра Жыццё Вечнае. Бо Табе больш

незачым будзе паміраць, паколькі жаданне смерці будзе Табой ацалёна, а жаданне жыцця, Сапраўднага Жыцця, толькі адужэе і ўвасобіцца ў рэчаіснасці Вечнага Быцця.

Гэта не нейкая казка. Гэта рэчаіснасць. Бо ўсе Твае жаданні ўжо споўненыя. Якімі жаданнямі створана Твая цяперашняя рэчаіснасць? Ці можаш Ты іх распазнаць?