6. Arzular

Məsələ burasındadır ki, maddi reallığımızın ən təməl səviyyəsində, kvant fizikası səviyyəsində, yəni bütün mümkün variantların «kvant şorbası» səviyyəsində, maddi dünyamızı təşkil edən bütün zərrəciklər antizərrəciklər (ilkin-maddə) adlanan cütləri ilə birlikdə doğulur («kvant şorbası»ndan üzə çıxır). Və mənfi kütləyə malik olaraq, özündə mənfi (işarəcə) enerji daşıyan bu eyni antizərrəciklər arzularımızın fiziki təcəssümünü təşkil edir. Beləliklə, bütün zərrəciklər cütlər halında doğulur: zərrəcik-antizərrəcik, yəni bu dünyada hər şey yalnız buna uyğun gələn arzularla cütlükdə mövcuddur. Və buradan iki heyrətamiz nəticə çıxır.

Birincisi: bütün arzular artıq yerinə yetib, başqa cür sadəcə ola bilməz, – kvant fizikası baxımından, arzu (antimaddə) doğulduğu anda, onunla bir cütlükdə tam olaraq bu arzuya uyğun gələn maddə (enerji) də doğulur. Onlar sadəcə olaraq bir-birisiz mövcud ola bilməzlər.

Birincidən irəli gələn ikinci nəticə: Sənin dünyanda olan hər şey – Sənin və yalnız Sənin arzularının nəticəsidir, bunda başqa heç kim «günahkar deyil». Problem bundadır ki, biz bunu bilməyərək (daha doğrusu, hər şeyin yalnız ağır zəhmətlə əldə edildiyinə dair əksinə inanaraq), bu sadəliyə inanmayaraq, nə vaxtsa hansısa arzularımız yarananda, fədakarcasına onları yerinə yetirməyə atılırdıq –

dünya ilə mübarizə apararaq, şərtləri əyərək, buna çox böyük enerji sərf edərək – arzulanan hər şeyi artıq yaratmış olan bir enerjini; lakin nailiyyət hərisliyimizlə biz bu enerjini artıq yaradılmış olandan qoparır, onu lazımsız hərəkətlərə, mübarizəyə – pul qazanmağa, məqsədlər qoymağa, niyyətlərə, plan hazırlamağa və onu həyata keçirmək cəhdlərinə, insanları və resursları təşkil etməyə, nəzarətə və nailiyyətlərə və s. xərcləyirdik.

Nəticədə biz maddədə artıq gerçəkləşmiş arzuların enerjisini əllərindən alırdıq və onlar reallığımızda sanki əriyib yox olurdu. Onların yerinə çoxlu təlaş, çoxlu «vacib» – və heç bir nəticə verməyən – işlər meydana çıxırdı, lakin həqiqi arzunun təcəssümü yox idi: enerji hədər yerə sərf olunurdu. Bu isə öz növbəsində şüurumuzun daxilində çoxlu ziddiyyətli arzular doğururdu. Dəfələrlə planlar qurub onları həyata keçirmək cəhdlərində məyusluğa uğrayaraq, biz daxili yorğunluq, «bizə mane olanlara» qarşı incikliklər, bu dəfə niyə alınmadığını izah etdiyimiz «öz səhvlərimizə» görə günahkarlıq, yetərsizliyimizə görə xəcalət, yenə alınmayacağına dair qorxular və s. toplayırdıq; bundan isə ruhumuzun ilkin, həqiqi arzuları ilə əlaqəsi olmayan tamamilə başqa arzular doğulurdu – kiməsə nəyisə sübut etmək arzusu, bəraət qazanmaq arzusu, Özünü cəzalandırmaq arzusu, buna görə məsuliyyət daşımamaq üçün sahib olmamaq arzusu, tənbəllik etmək və enerjinin qalıqlarını qoruyaraq heç nə etməmək arzusu, hamıdan gizlənmək arzusu, hətta «rüsvayçılığı yumaq» üçün ölmək arzusu…

Və bu şüuraltı (yəni tərəfimizdən dərk olunmayan) arzular bütün yeni təşəbbüslərimizlə ziddiyyətə girirdi. Onlar da antimaddə kimi özlərinə uyğun maddəni doğururdu: həyatımızda buna uyğun ssenariləri işə salaraq – xəstəliklər, borclar, yerinə yetirilməmiş öhdəliklər, nüfuz itkisi, məhkəmə və cinayət təqibi, güc təzyiqi, münaqişələr, haqq-hesab çəkmələr, böyük miqdarda emosional ağrı, əzab və nəticə etibarilə ölüm ssenarilərini; və biz artıq arzuların yerinə yetirilməsi üçün deyil, sadəcə sağ qalmaq uğrunda mübarizə aparmalı olurduq. Və həyatımızda bütün bu prosesləri Özümüz başlatmağımıza baxmayaraq, bizə elə gəlirdi ki, sanki hansısa düşmən və təhlükəli dünya bizi məhv etməyə çalışır. Və biz özümüzünkünü qorumaq, müdafiə etmək, qisas almaq, «düşməni» məhv etmək istəyirdik, halbuki burada Özümüzdən başqa heç vaxt heç bir düşmən olmamışdı.

Nəticədə daxilimizdə, şüurumuzda qu quşu, xərçəng və durnabalığı kimi reallığımızın «arabasını» müxtəlif tərəflərə çəkən çoxlu sayda ziddiyyətli arzular formalaşırdı.

Nə etməli? Yığılıb qalmış bütün daxili ziddiyyətləri anlamağı öyrənmək və şüurumuzu tədricən destruktiv davranış və qərarvermə şablonlarından, özünü məhvetmə və Özü ilə mübarizə proqramlarını işə salan şüuraltı proqramlardan və ziddiyyətli arzulardan təmizləmək lazımdır. Bütün «xərçəngləri və durnabalıqlarını» «qu quşlarımızla» uzlaşdırmaq lazımdır. Və nəhayət, görməyi öyrənmək lazımdır ki,

bütün arzular artıq yerinə yetib və bizim tərəfimizdən heç bir səy tələb etmir, fəaliyyət isə bizə nailiyyətlər üçün deyil, yalnız yaradıcılıq üçün lazımdır, çünki yaradıcılıq, bir-birimizlə şərikli yaradıcılıq arzusu ruhumuzun müstəqil arzularıdır; onlar da öz növbəsində yaradıcı və qurucu kimi Özümüzü təzahür etdirə bilməyimiz üçün bütün zəruri şərtləri yaradır – bunlar da ruhumuzun həqiqi arzularıdır və məhz onlar bizim təzahürümüzü, hərəkətlərimizi tələb edir; bu arzularla da müvafiq enerji doğulur – bu, ilham enerjisi, ruh yüksəkliyi, yaradıcılıq şövqü və ruhun həmfikirlərlə, şərikli yaradıcılarla birləşmə impulslarıdır.

Buna görə də, dostum, bütün arzuların artıq yerinə yetdiyi üçün Sənə «heç nə etmək qalmayacaq» deyə narahat olmaya bilərsən. Əksinə, arzularını yerinə yetmiş kimi qəbul edərək, Sən qazanmaq, reallığı əymək, nəzarət etmək, başqalarını manipulyasiya etmək və nail olmaq məcburiyyətindən azad olacaqsan; azad olacaqsan – ruhunun həqiqi arzularını təcəssüm etdirmək üçün – Yaradıcılıq, Sevgi və Çoxşaxəli Həqiqəti Dərindən Duymaq üçün – bizi xoşbəxt edən yeganə şey olan həqiqi təyinatın üçün, çünki bu, bizim həqiqi təbiətimizə uyğundur – və o zaman Sən Öz Ən Uca Potensialını təcəssüm etdirə biləcəksən – insan-yaradıcı kimi, cismani canlı Tanrı kimi, Sənin təkrarolunmaz insan cildində Vahid Tanrının, Vahid Həyatın bənzərsiz təzahürü kimi, Əbədi Həyat arzusunu canlı bir örnəklə təcəssüm etdirərək. Axı Sənin artıq

ölməyinə heç bir səbəb qalmayacaq, çünki ölüm arzusu Sənin tərəfindən şəfalanacaq, həyat arzusu, Həqiqi Həyat arzusu isə yalnız güclənəcək və Əbədi Varlığın reallığında təcəssüm tapacaq.

Bu, hansısa nağıl deyil. Bu, reallıqdır. Axı Sənin bütün arzuların artıq yerinə yetib. Sənin indiki reallığın hansı arzularla yaradılıb? Sən onları tanıya bilirsənmi?