6. ইচ্ছা

কথাটো হ’ল যে আমাৰ ভৌতিক বাস্তৱতাৰ একেবাৰে মৌলিক স্তৰত, কোৱাণ্টাম পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ স্তৰত, অৰ্থাৎ সকলো সম্ভাৱ্য বিকল্পৰ «কোৱাণ্টাম ছুপ»ত, আমাৰ ভৌতিক জগতখন গঠন কৰা সকলো কণা তথাকথিত প্ৰতি-কণা (আদি-পদাৰ্থ)ৰ সৈতে যোৰ হিচাপে জন্ম লয় («কোৱাণ্টাম ছুপ»ৰ পৰা ওপঙি উঠে)। আৰু এই প্ৰতি-কণাবোৰে, যাৰ ঋণাত্মক ভৰ আছে আৰু নিজৰ মাজত ঋণাত্মক (চিহ্ন অনুসৰি) শক্তি বহন কৰে, আমাৰ কামনা-বাসনাবোৰৰ ভৌতিক অভিব্যক্তিৰূপে দেখা দিয়ে। গতিকে, সকলো কণা যোৰ হিচাপে জন্ম লয়: কণা-প্ৰতিকণা, অৰ্থাৎ এই পৃথিৱীৰ সকলো বস্তুৱেই কেৱল ইয়াৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ কামনাৰ সৈতেহে যোৰ হিচাপে বৰ্তি থাকে। আৰু ইয়াৰ পৰাই দুটা আশ্চৰ্যজনক সিদ্ধান্ত ওলাই পৰে।

প্ৰথমটো হ’ল: সকলো কামনা ইতিমধ্যেই পূৰণ হৈছে, ইয়াৰ অন্যথা হ’বই নোৱাৰে, – কোৱাণ্টাম পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ দৃষ্টিৰে ক’বলৈ গ’লে, যি মুহূৰ্তত এটা কামনা (প্ৰতি-পদাৰ্থ)ৰ জন্ম হয়, তাৰ সৈতে মিলি পদাৰ্থ (শক্তি)ৰো জন্ম হয়, যিটো সেই কামনাৰ সৈতে নিখুঁতভাৱে মিলি যায়। সিহঁত এটা অবিহনে আনটো কেতিয়াও অস্তিত্বত থাকিব নোৱাৰে।

দ্বিতীয়টো সিদ্ধান্ত, যি প্ৰথমটোৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে: তোমাৰ জগতত যি আছে, সকলো তোমাৰ আৰু কেৱল তোমাৰেই কামনাৰ ফল, ইয়াৰ বাবে আন কোনো «দোষী নহয়»। সমস্যাটো হ’ল যে আমি এই কথাটো নজনাকৈ (বা ইয়াৰ বিপৰীতটোহে বিশ্বাস কৰি, যে কেৱল কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ দ্বাৰাহে সকলো লাভ কৰিব পাৰি), এই সৰলতাত বিশ্বাস নকৰি, যেতিয়াই আমাৰ মনত কিবা কামনাৰ সৃষ্টি হৈছিল, আমি নিস্বাৰ্থভাৱে সেইবোৰ পূৰণ কৰিবলৈ জঁপিয়াই পৰিছিলো – যুঁজিছিলোঁ

জগতৰ সৈতে, পৰিস্থিতিক নিজৰ মতে বশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি, ইয়াৰ বাবে অপৰিসীম শক্তি খৰচ কৰি – যি শক্তিয়ে ইতিমধ্যেই সকলো বাঞ্চিত বস্তু সৃষ্টি কৰি পেলাইছিল, কিন্তু আমাৰ সৰ্বতোপ্ৰকাৰে প্ৰাপ্তিৰ মানসিকতাৰ দ্বাৰা আমি সেই শক্তি ইতিমধ্যে সৃষ্টি হোৱা বস্তুৰ পৰা কাঢ়ি লৈছিলোঁ, তাক অপ্ৰয়োজনীয় কাৰ্যত, সংগ্ৰামত অপচয় কৰিছিলোঁ – টকা ঘটাৰ নামত, লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰাত, উদ্দেশ্য প্ৰণয়নত, পৰিকল্পনা তৈয়াৰ আৰু তাক বাস্তৱায়িত কৰাৰ চেষ্টাত, মানুহ আৰু সম্পদৰ সংগঠিত কৰাত, নিয়ন্ত্ৰণ আৰু সফলতা লাভৰ দৌৰত ইত্যাদি।

ফলস্বৰূপে, আমি ইতিমধ্যে পদাৰ্থত বাস্তৱায়িত হোৱা কামনাৰ পৰা শক্তি কাঢ়ি লৈছিলোঁ, আৰু সেইবোৰ আমাৰ বাস্তৱতাত আক্ষৰিকভাৱেই বিলীন হৈ গৈছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে বহু ব্যস্ততা, বহু «গুৰুত্বপূৰ্ণ» – আৰু কোনো ফল নিদিয়া – কামৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল, কিন্তু প্ৰকৃত কামনাৰ কোনো মূৰ্ত প্ৰকাশ নাছিল: শক্তি বৃথা নষ্ট হৈছিল। ইয়াৰ ফলত আমাৰ চেতনাৰ মাজত বহুতো পৰস্পৰ বিৰোধী কামনাৰ সৃষ্টি হ’ল। বাৰে বাৰে পৰিকল্পনা কৰি আৰু সেইবোৰ ৰূপায়ণৰ চেষ্টাত হতাশ হৈ, আমি ক্ৰমাগতভাৱে অন্তৰ্নিহিত ভাগৰ, «যিসকলে আমাক বাধা দিছিল» তেওঁলোকৰ প্ৰতি ক্ষোভ, «নিজৰ ভুল»ৰ বাবে দোষবোধ যাৰ দ্বাৰা আমি বুজাইছিলোঁ যে এইবাৰ কিয় নহ’ল, নিজৰ অক্ষমতাৰ বাবে লাজ, পুনৰ বিফল হোৱাৰ ভয় আদি মনত জমা কৰিছিলোঁ, যাৰ পৰা আমাৰ আত্মাৰ আদিম, প্ৰকৃত কামনাৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নথকা সম্পূৰ্ণ বেলেগ কামনাই জন্ম লৈছিল – কাৰোবাক কিবা প্ৰমাণ কৰাৰ ইচ্ছা, আত্মপক্ষ সমৰ্থনৰ ইচ্ছা, নিজকে শাস্তি দিয়াৰ ইচ্ছা, দায়িত্ব ল’ব নালাগে বুলি একো নথকাৰ ইচ্ছা, অৱশিষ্ট শক্তি সঞ্চয় কৰিবলৈ এলেহুৱা হৈ একো নকৰাৰ ইচ্ছা, সকলোৰে পৰা লুকাই থকাৰ ইচ্ছা, আনকি «কলংক ধুই পেলোৱাৰ» বাবে মৃত্যুবৰণ কৰাৰ ইচ্ছাও…

আৰু এই অৱচেতন (অৰ্থাৎ আমি সচেতনভাৱে অনুভৱ নকৰা) কামনাবোৰে আমাৰ সকলো নতুন পদক্ষেপৰ সৈতে সংঘাতত লিপ্ত হৈছিল। সেইবোৰেও প্ৰতি-পদাৰ্থৰ দৰে নিজৰ সৈতে মিলি যোৱা পদাৰ্থৰ সৃষ্টি কৰিছিল: আমাৰ জীৱনত অনুৰূপ চিত্ৰনাট্যৰ আৰম্ভণি কৰিছিল – ৰোগ, ঋণ, অপূৰ্ণ দায়বদ্ধতা, সুনাম হেৰুওৱা, আইনী আৰু অপৰাধমূলক মোকৰ্দমা, বলপ্ৰয়োগৰ চাপ, সংঘাত, বিবাদ, প্ৰচুৰ মানসিক বেদনা, যন্ত্ৰণা আৰু অৱশেষত মৃত্যু, আৰু আমি কামনা পূৰণৰ বাবে নহয়, কেৱল জীয়াই থকাৰ বাবেই যুঁজিবলগীয়া হৈছিল। আৰু যদিও আমি নিজেই আমাৰ জীৱনত এই সকলোবোৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিছিলোঁ, তথাপিও আমাৰ এনে ভাব হৈছিল যেন কোনোবা এখন শত্ৰুভাবাপন্ন আৰু বিপদজনক জগতে আমাক ধ্বংস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। আৰু আমি আমাৰ নিজৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষা কৰিবলৈ, প্ৰতিশোধ ল’বলৈ, «শত্ৰু»ক ধ্বংস কৰিবলৈ বিচাৰিছিলোঁ, যদিও আমাৰ নিজৰ বাহিৰে ইয়াত কেতিয়াও কোনো শত্ৰু নাছিল।

ফলস্বৰূপে, আমাৰ ভিতৰত, আমাৰ চেতনাৰ মাজত বহুতো পৰস্পৰ বিৰোধী কামনাৰ সৃষ্টি হৈছিল, যিবোৰে হাঁহ, কেঁকোৰা আৰু মাছৰ দৰে আমাৰ বাস্তৱতাৰ «গাড়ীখনক» বিভিন্ন দিশলৈ টানি নিছিল।

কি কৰা উচিত? জমা হোৱা সকলো অন্তৰ্নিহিত দ্বন্দ্বৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ শিকাটো প্ৰয়োজন আৰু আমাৰ চেতনাক ধ্বংসাত্মক আচৰণ আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ধৰণ, অৱচেতন কাৰ্যসূচী আৰু পৰস্পৰ বিৰোধী কামনাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে মুক্ত কৰা প্ৰয়োজন, যিবোৰে আত্মধ্বংস আৰু নিজৰ সৈতেই সংগ্ৰামৰ কাৰ্যসূচী সক্ৰিয় কৰে। সকলো «কেঁকোৰা আৰু মাছ»ক আমাৰ «হাঁহ»ৰ সৈতে একমত কৰিব লাগিব। আৰু অৱশেষত চাবলৈ শিকিব লাগিব,

যে সকলো কামনা ইতিমধ্যেই পূৰণ হৈছে, আৰু আমাৰ ফালৰ পৰা কোনো প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন নাই, আৰু আমাৰ কাৰ্যকলাপবোৰ কেৱল সৃষ্টিশীলতাৰ বাবেহে প্ৰয়োজন, প্ৰাপ্তিৰ বাবে নহয়, কাৰণ সৃষ্টিৰ কামনা, পৰস্পৰৰ সৈতে সহ-সৃষ্টিৰ কামনা হ’ল আমাৰ আত্মাৰ স্বতন্ত্ৰ কামনা, যিবোৰে নিজৰ বাবে সকলো প্ৰয়োজনীয় পৰিস্থিতিও সৃষ্টি কৰে যাতে আমি নিজকে সৃষ্টিকৰ্তা আৰু নিৰ্মাতা হিচাপে প্ৰকাশ কৰিব পাৰোঁ – এইবোৰো আমাৰ আত্মাৰ প্ৰকৃত কামনা, আৰু এইবোৰেই আমাৰ আত্মপ্ৰকাশ, আমাৰ কাৰ্যৰ দাবী কৰে, আৰু এই কামনাবোৰৰ দ্বাৰাও এক সুসংগত শক্তিৰ জন্ম হয় – ই হৈছে প্ৰেৰণা, উৎসাহ, সৃষ্টিশীল উদ্দীপনা আৰু সমমনা সহ-সৃষ্টিকৰ্তাসকলৰ সৈতে একত্ৰিত হ’বলৈ আত্মাৰ আবেগৰ শক্তি।

গতিকে, মোৰ বন্ধু, তোমাৰ সকলো কামনা ইতিমধ্যে পূৰণ হোৱাৰ বাবে তোমাৰ «কৰিবলৈ একোৱেই নাথাকিব» বুলি তুমি চিন্তা কৰিব নালাগে। বৰঞ্চ, তোমাৰ কামনাবোৰ পূৰণ হোৱা বুলি স্বীকাৰ কৰি, তুমি উপাৰ্জন কৰা, বাস্তৱতাক বশ কৰা, নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, আনক নিজৰ স্বাৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা আৰু প্ৰাপ্তিৰ নিচাত দৌৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ পৰা মুক্ত হ’বা, মুক্ত হ’বা – তোমাৰ আত্মাৰ প্ৰকৃত কামনাৰ বাস্তৱায়নৰ বাবে – সৃষ্টিশীলতা, প্ৰেম আৰু বহুমুখী সত্যৰ সহ-অনুভূতিৰ বাবে – তোমাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্যৰ বাবে, যিটোৱে কেৱল আমাক সুখী কৰে, কাৰণ ই আমাৰ প্ৰকৃত স্বভাৱৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ – আৰু তেতিয়া তুমি তোমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক মূৰ্ত কৰি তুলিবলৈ সক্ষম হ’বা – এজন সৃষ্টিকৰ্তা-মানুহ হিচাপে, দেহত এজন জীৱন্ত ঈশ্বৰ হিচাপে, তোমাৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ, একমাত্ৰ জীৱনৰ এক অনন্য প্ৰকাশ হিচাপে, অনন্ত জীৱনৰ সপোনক এক জীৱন্ত উদাহৰণ হিচাপে মূৰ্ত কৰি তুলিবা। কিয়নো তোমাৰ আৰু

মৃত্যুৰ কোনো প্ৰয়োজন নাথাকিব, কিয়নো মৃত্যুৰ ইচ্ছা তোমাৰ দ্বাৰা নিৰাময় হ’ব, আৰু জীৱনৰ ইচ্ছা, প্ৰকৃত জীৱনৰ ইচ্ছা কেৱল অধিক শক্তিশালী হৈ উঠিব আৰু চিৰন্তন অস্তিত্বৰ বাস্তৱতাত মূৰ্ত হ’ব।

ই কোনো সাধুকথা নহয়। ই বাস্তৱ। কিয়নো তোমাৰ সকলো কামনাই ইতিমধ্যে পূৰণ হৈছে। তোমাৰ বৰ্তমানৰ বাস্তৱতা কি কামনাই সৃষ্টি কৰিছে? তুমি কি সেইবোৰ চিনাক্ত কৰিব পাৰিবা?