4. حقيقت کي سمجهڻ جا طريقا

ڪوانٽم دنيا ۾ مشاهدي جي لمحي کان اڳ سڀ ڪجهه حقيقت جي سڀني ممڪن حالتن جي سپرپوزيشن (هڪ ئي وقت گڏ هجڻ) ۾ موجود هوندو آهي. مشاهدي جي لمحي ۾ مشاهدو ڪندڙ جي شعور جي حالت حقيقت جي ان روپ کي طئي ڪري ٿي، جيڪو اهو مشاهدو ڪندڙ ان لمحي محسوس ڪري ٿو. جيڪڏهن هن جي شعور جي حالت بدلجي وڃي، ته ادراڪ جو طريقو بدلجي ويندو، ۽ ان جي ادراڪ ڪيل حقيقت پڻ بدلجي ويندي.

ٻين لفظن ۾، جيئن ئي انسان پنهنجو ڌيان ڪنهن طرف ڦيرائي ٿو، تيئن ئي هو ڪوانٽم جي بي ترتيبيءَ ۽ گوناگونيءَ مان اهو نظم ۽ حقيقت جو اهو روپ چونڊي وٺي ٿو، جيڪو ان لمحي حقيقت جي ادراڪ جي هن جي نموني (ڍانچي) سان مطابقت رکي ٿو.

يعني حقيقت جي ادراڪ جو طريقو = حقيقت جي تخليق جو طريقو. ان جو مطلب آهي: اسان وٽ حقيقت جي ادراڪ جو جيڪو نمونو آهي (اسان جا ڍانچا)، اسان پنهنجي چوڌاري اهڙي ئي حقيقت (صحت، رشتا، رتبو، پئسو، ماڻهو، واقعا) ڏسون ٿا. اسان سچ پچ ڪوانٽم جي سمنڊ مان حقيقت جو بلڪل اهو ئي روپ، واقعن جي ترقيءَ جو اهو ئي منظرنامو، دنيا جو اهو ئي نقشو کڻون ٿا.

قدرتي طور اسان جي اندر هڪ اهڙي معروضي حقيقت جي ادراڪ جو ڍانچو رکيل هو، جيڪا اسان کان ڌار ۽ آزاد وجود رکي ٿي. ادراڪ جو طريقو بدلائڻ سان اسان پنهنجي زندگيءَ جو پورو مفهوم بدلائي ڇڏيون ٿا: واقعن جو رخ بدلجي وڃي ٿو،

اڻ ڏٺا واقعا پيش اچڻ شروع ٿين ٿا، ماڻهو مختلف طريقي سان ورتاءُ ڪن ٿا. حقيقت جي ادراڪ جا ڪيترائي طريقا آهن، پر انهن مان چار سڀ کان وڌيڪ عام طريقا نمايان ڪري سگهجن ٿا.

1. معروضي حقيقت جڏهن اسان اهو يقين رکون ٿا ته حقيقت اسان کان الڳ ۽ آزاد، يعني معروضي طور تي موجود آهي، ۽ اسان ٻاهرين واقعن سان پاڻ کي موافق بڻائڻ، بقا جي جنگ وڙهڻ، مقابلو ڪرڻ وغيره تي مجبور آهيون. هي اڪثريت لاءِ حقيقت جي ادراڪ جو معمول وارو طريقو آهي، ۽ اسان مٿي ان تي تفصيل سان بحث ڪري چڪا آهيون.

2. مذهبي جڏهن هر شيءِ تي حڪمراني ڪندڙ انسان کان ٻاهر هڪ جدا برتر طاقت («ڪڪرن تي ويٺل وڏڙو») هجي، ۽ انسان کي طئي ٿيل اصولن ۽ عقيدن تي هلڻو پوي ته جيئن موت کان پوءِ «جنت» نالي ڪنهن خيالي جاءِ تي پهچي سگهي. هي هڪ اهڙو ايمان ۽ ادراڪ جو ڍانچو آهي. پر هي ادراڪ جو ڍانچو خود ان ڳالهه جي ضمانت نٿو ڏئي ته انسان جنت ۾ ويندو، ادراڪ جو ڍانچو ان ڳالهه تي لاڳو ئي نٿو ٿئي ته موت کان پوءِ انسان سان ڇا ٿيندو، اهو رڳو اهو طئي ڪري ٿو ته انسان پنهنجي زندگيءَ ۾ ڇا ٿو ڀوڳي.

3. جادوئي جڏهن انسان جادوئي شين، رسمن، ۽ دوستاڻين پرلور جي طاقتن ۽ توانائين جي مدد سان حقيقت تي اثرانداز ٿيڻ جي ڪوشش ڪري ٿو – جيئن

ڪو جادوگر يا شامان هجي)، ۽ پنهنجي خواهش حاصل ڪرڻ لاءِ ٻاهران مختلف طريقن سان توانائي حاصل ڪرڻ تي مجبور هجي.

4. خالق جو شعور / پنهنجي اندر سبب کي قبول ڪرڻ جڏهن تون پنهنجي مٿان ٿيندڙ واقعن جي ذميواري ڪنهن ٻئي تي يا ڪنهن شئي تي، ڪنهن ٻاهرين طاقت ۽/يا معروضي حالتن تي نٿو وجهين، پر ذميواري پنهنجي مٿان کڻين ٿو، ۽ هر ٿيندڙ ڳالهه جو سبب رڳو پنهنجي اندر (خاص ڪري پنهنجي ادراڪ جي ڍانچي ۾) ڳولين ٿو. اهو انسان، جيڪو پاڻ کي خالق طور سڃاڻي ٿو، اهو ايمان چونڊي ٿو ته سندس شعور پاڻ ۾ الاهي آهي، شعور ئي خدا آهي، ۽ ٻاهرين حقيقت ان جي تخليق ۽ واڌارو آهي.

معروضي حقيقت | مذهبي | جادوئي | خالق جو شعور

عقيدا: ٻاهرين طاقتن ۽ معروضي حالتن تي | الڳ موجود برتر طاقت تي جهڙوڪ ”ڪڪرن تي ويٺل وڏڙو“ | جادو جي طاقت ۽ قدرتي توڙي پرلور جي طاقتن سان معاهدي تي | پنهنجي اندر خالق خدا تي | قدر: آرام ۽ ٻاهرين ڪاميابي | پرهيزگاري ۽ آخرت ۾ اجر | جادوگر جي طاقت | بنا شرط پيار ۽ پاڻ تي قبضو

حڪمت عملي: گهٽ درد ۽ تڪليفون | جنت ۾ پهچڻ | مخصوص اثر وجهڻ | شعور ذريعي حقيقت تي حڪمراني ڪرڻ

طريقو: موافقت اختيار ڪرڻ / پاڻ کي ڍالڻ / مقابلو ڪرڻ | گناهه نه ڪرڻ / حڪمن ۽ مذهبي قاعدن جي پابندي ڪرڻ | مختلف ذريعن مان ڄاڻ ۽ توانائي حاصل ڪرڻ | پنهنجي اندر سبب ڳولڻ، با شعور ٿي تخليق ڪرڻ، پنهنجي شعور جي حالت جي پوري ذميواري کڻڻ

اوزار: پئسو، طاقت، رتبو، ڪنٽرول، باهمي ذميواريون، ٺاهه، ڍالڻ، ڌوڪو، ڪوڙ، خوف، حفاظت، جارحيت | دعائون، عبادتون، رسمن تي عمل، مذهبي جڳهن جا دورا، «نيڪ ڪم» ۽ «ڀلا عمل» | نفسياتي مادا، مراقبا، تصوف جون رياضتون ۽ رسمون | پيار جي ٽيڪنالوجي، پاڻ تي ضابطي جون صلاحيتون، شعور کي سنڀالڻ جا اوزار

حقيقت جي ادراڪ جا پهريان ٻه طريقا – معروضي حقيقت تي ايمان ۽ مذهبي طريقو – بنيادي طور تي مظلوم/استعمال ڪندڙ جي شعور جي درجي ۾ شمار ڪري سگهجن ٿا. پنهنجي مسئلن ۽ برڪتن جو سرچشمو ڇا به هجي، انسان انهن کي پاڻ کان ٻاهر ڏسي ٿو، ان ڪري هو انهن تي ڪو اثر وڌائڻ جي سگهه نٿو رکي. هيٺ شعور جي ارتقا واري رستي تي حقيقت جي ادراڪ جي ٻن متضاد طريقن جو تقابلي چارٽ ڏنو ويو آهي – مظلوم/استعمال ڪندڙ جي شعور کان وٺي خالق (الهامي انسان) جي شعور تائين.

*شعور = عقيدا، خواهشون، احساس، خيال | مظلوم / استعمال ڪندڙ | خالق (الهامي انسان)

● سبب ٻاهرين دنيا ۾ آهي. ● سببن جو سرچشمو منهنجي اندر آهي. ● سرچشمي ۽ دنيا کان ڌار هجڻ. ● سرچشمي ۽ ان حقيقت سان هڪ ٿيڻ، جنهن کي تون پنهنجي شعور سان تخليق ڪرين ٿو. ● پنهنجي تخليق جي ذميواري کان انڪار. ● پنهنجي حالت، زندگي ۽ حقيقت جي مڪمل ذميواري قبول ڪرڻ.

بنيادي عنصر: خوف، جنگ ۽ پاڻ کي ڍالڻ، ڪنٽرول جي اڻهوند، ڏهائي شعور – عقل (خراب/سٺو، ڪمزوري/عظمت، بدي/نيڪي)، لذت جا ٻاهريان وسيلا (استعمال ڪندڙ) ۽ درد کان ٻاهريون حفاظتون (مظلوم)، حقيقت کان بيگانگي، خدا کان علحدگي. | بنيادي عنصر: طاقت، اندروني سچ، پيار، شعور جي تڪميل، روح جو تثليثي شعور (هر مونجهاري ۾ ٽيون نئون رستو موجود آهي)، سرچشمو اندر آهي، خدا اندر آهي، جنت اندر آهي، ”خدا جي بادشاهي توهان جي اندر آهي“، تون پنهنجي حقيقت جو خدا آهين، پنهنجي بادشاهت جو بادشاهه، درد (تڪليف) کي هڪ اشاري طور سمجهڻ، پنهنجي تخليق ڪيل حقيقت مان واپسي واري پيغام طور وٺڻ، درد کي پيار ۾ تبديل ڪرڻ.

خاص جذبا: رنجش، ڏوهه جو احساس، شرم، ڪاوڙ، خوف، چڙ، ساڙ، لالچ، هوس، شڪ، نااميدي، بي پرواهي، مايوسي، اداسي، بي وسي، بي معنيٰ هجڻ جو احساس، ٻاهرين تفريحن ۾ وندر ڳولڻ. | خاص جذبا: سگهه جو احساس، خود ڪفالت، تڪميل، امن ۽ سڪون، پيار، پرمانند، فضل، سچي خوشي، راحت، جشن، چاهه، روح جو جوش، زندگيءَ جي راند جو شوق، حياتيءَ جو شعلو.

ٻين سان تعلق جو طريقو: ٺاهه، باهمي پابنديون، حيلابازي، ڪنٽرول، دٻاءُ، تنقيد / تنقيد کي نه مڃڻ، جارحيت ۽ دفاع، ماهر هجڻ جي خواهش، نصيحتون ورهائڻ، ٻين تي حڪمراني قائم ڪرڻ، چاپلوسي، خوشامد، ذاتي غرض، انصاف جي ڳولا / ڏوهارين جي ڳولا، مخالفن / دشمنن کي ختم ڪرڻ، جنگ، علحدگي. | ٻين سان تعلق جو طريقو: پيار ۽ شڪرگذاري، هر شيءِ ۾ پنهنجو عڪس / تسلسل ڏسڻ، قبوليت، گڏيل تخليق، ٻين جي خوشين ۾ شريڪ ٿيڻ، ٻين جي تجربي جو احترام، ٻئي ۾ خالق جو اقرار، الاهي انصاف جو ادراڪ – هر ڪو پنهنجي حقيقت جو خود خالق آهي ۽ پنهنجي تخليق جو ڦل ماڻي ٿو، دشمن سان پيار ۽ رحم – جنهن سان دشمن، دشمن نٿو رهي، سڀني واقعن جي ڪماليت تي ايمان، سموري ڪائنات سان وحدت.

تنهنڪري، تنهنجي شعور جا اهي بنيادي طبقا، جن مان تنهنجي حقيقت اڏجي ٿي، اهي آهن: ايمان، خواهشون، احساس، ۽ خيال.

اچ ته شعور جي هن معماريت (آرڪيٽيڪچر) تي وڌيڪ تفصيل سان ويچاريون.