4. د واقعیت د درک کولو لارې

په کوانټمي نړۍ کې د کتنې (مشاهدې) تر شېبې پورې، هر څه د واقعیت د ټولو ممکنه حالتونو په سوپروپوزیشن (یوځای شتون) کې وي. د کتنې په شېبه کې د کتونکي د شعور حالت د واقعیت هغه بڼه ټاکي، چې دا کتونکی یې په همدې شېبه کې درک کوي. که د هغه د شعور حالت بدل شي، د درک طریقه به بدله شي، او هغه واقعیت چې درک کوي یې هم به بدل شي.

په بل عبارت، هر کله چې انسان خپل پام یو لوري ته واړوي، نو په همدې شېبه کې هغه د کوانټمي تنوع له ټولې ګډوډۍ څخه هغه نظم، د واقعیت هغه انځور اخلي، چې په دې شېبه کې د واقعیت د درک کولو له خپلې طریقې (کالب) سره سمون خوري.

یعنې د واقعیت د درک طریقه = د واقعیت د تخلیق طریقه. دا پدې مانا ده: د واقعیت د درک کولو زموږ طریقه (زموږ کالبونه) چې هر ډول وي، همغه ډول واقعیت (روغتیا، اړیکې، مقام، پیسې، خلک، پېښې) موږ په خپلو شاوخوا کې وینو. موږ په واقعي توګه له کوانټمي ښوروا څخه د واقعیت همدا ډول بڼه، د پېښو د پرمختګ همدا سناریو، د نړۍ همدا ډول انځور را اخلو.

په اساسي ډول په موږ کې د عیني، له موږ څخه په خپلواکه توګه د شته واقعیت د درک کالب ځای پر ځای شوی و. د درک د طریقې په بدلولو سره، موږ د خپل ژوند بشپړ چوکاټ بدلوو: د پېښو سناریو بدلیږي،

ناڅاپي پېښې پیلېږي، خلک بېل چلند غوره کوي. د واقعیت د درک کولو ګڼې طریقې شته، خو څلور تر ټولو عامې یې جلا کیدای شي.

۱. عیني واقعیت: کله چې موږ باور لرو چې واقعیت له موږ څخه جلا، په خپلواکه توګه شتون لري، یعنې عیني دی، او موږ اړ یو چې له بهرنیو پېښو سره ځان برابر کړو، د بقا لپاره مبارزه وکړو، سیالي وکړو او داسې نور. دا د ډېرو خلکو لپاره د واقعیت د درک عادي طریقه ده، او موږ پورته په کافي اندازه تفصیلي وڅېړله.

۲. مذهبي: کله چې هر څه د یو بهرني، له انسان څخه د جلا، ستر ځواک («په ورېځو کې بابا») لخوا اداره کېږي، او انسان باید ټاکل شوي اصول او عقاید عملي کړي، ترڅو له مرګ وروسته د «جنت» په نوم یو افسانوي ځای ته ورسیږي. دا یو ډول باور دی، د درک یو کالب دی. مګر پخپله د درک کالب دا تضمین نه کوي چې انسان به جنت ته ولاړ شي، د درک کالب هیڅکله پر دې اغیز نه کوي چې له مرګ وروسته به له انسان سره څه کیږي، بلکې دا ټاکي چې انسان په خپل ژوند کې څه تجربه کوي.

۳. جادويي: کله چې انسان هڅه کوي د جادويي توکو او دودونو، او همدارنګه د غیبي دوستانه ځواکونو او انرژیو په مرسته پر واقعیت نقطه يي اغیزه وکړي – لکه

جادوګر یا شامان)، او اړ دی چې د خپلې خوښې د ترلاسه کولو لپاره په مختلفو لارو له بهر څخه انرژي ترلاسه کړي.

۴. د خالق شعور / په خپل ځان کې د علت منل: کله چې ته د هغه څه مسؤلیت چې له تا سره کیږي، پر هیڅ چا او هیڅ شي، پر هیڅ بهرني ځواک او/یا عیني شرایطو نه اچوې، بلکې مسؤلیت پخپله منې، او د هرې پېښې لامل په خپل ځان کې او یوازې په خپل ځان کې لټوې (په ځانګړي ډول د خپل درک په کالب کې). هغه انسان چې ځان د خالق په توګه درک کوي، پر دې باور غوره کوي چې د هغه شعور پخپله الهي دی، شعور پخپله خدای دی، او بهرنی واقعیت – د هغه تخلیق او دوام دی.

عیني واقعیت | مذهبي | جادويي | د خالق شعور

باورونه: په بهرنیو ځواکونو او عیني شرایطو | په جلا شته ستر ځواک لکه "په ورېځو کې بابا" | د جادو په ځواک او له طبیعي او ماورايي ځواکونو سره په تړون | په خپل ځان کې پر خالق-خدای ارزښت: هوساینه او بهرنۍ بریا | پرهېزګاري او په آخرت کې ثواب | د جادوګر ځواک | بې قید او شرطه مینه او پر ځان واکمني

ستراتیژي: لږ درد او کړاو | جنت ته تلل | پر واقعیت ټکي په ټکي اغیز کول | په شعور سره واکمني کول

طریقه: تطابق کول/ ځان جوړول/ مبارزه کول | ګناه نه کول/ احکام او مذهبي اصول مراعات کول | له بېلابېلو لارو معلومات او انرژي ترلاسه کول | په خپل ځان کې د لامل لټول، په هوښیارۍ سره تخلیق کول، د خپل شعور د حالت مسؤلیت منل

وسایل: پیسې، واک، مقام، کنټرول، دوه اړخیزې ژمنې، جوړجاړی، برابرېدل، چل ول، درواغ، وېره، دفاع، یرغل | دعاګانې، د مراسمو ترسره کول، کلیسا ته تلل، «ښه کارونه» او «ښه اعمال» | دودونه، سایکواکټیف مادې، مراقبتونه، تصوفي کړنې او رواجونه | د مینې ټکنالوژي، پر ځان د واکمنۍ مهارتونه، د شعور د مدیریت وسایل

د واقعیت د درک کولو لومړۍ دوه طریقې – پر عیني واقعیت باور او مذهبي – په حقیقت کې د قرباني/مصرف کوونکي د شعور په کټګورۍ کې یوځای کیدای شي. د خپلو ستونزو او خپلو نعمتونو له سرچینې پرته، انسان هغه له خپل ځان څخه بهر ګوري، او له همدې امله نشي کولی پر هغوی د پام وړ اغیزه وکړي. لاندې د شعور د تکامل پر کرښه د واقعیت د درک کولو د دوو قطبي طریقو پرتلیز جدول وړاندې شوی دی – د قرباني/مصرف کوونکي له شعور څخه د خالق (خدای-انسان) تر شعوره پورې.

*شعور = عقیدې، هیلې، احساسات، فکرونه | قرباني / مصرف کوونکی | خالق (خدای-انسان)

● لامل په بهرنۍ نړۍ کې دی. | ● لامل په ما کې دی. ● له سرچینې او له نړۍ څخه جلاوالی. | ● له سرچینې او له هغه واقعیت سره یوالی چې ته یې په خپل شعور سره تخلیق کوې. ● د خپل تخلیق له مسؤلیت څخه انکار. | ● د خپل حالت، ژوند او واقعیت بشپړ مسؤلیت منل.

بنسټیز عناصر: وېرې، مبارزه او ځان برابرول، د کنټرول نشتوالی، دوه ګونی شعور - عقل (بد/ښه، حقارت/عظمت، بد/نېک)، د خوند بهرنۍ سرچینې (مصرف کوونکی) او له درد څخه بهرنۍ دفاع (قرباني)، له واقعیت سره بېلتون، له خدای څخه جلاوالی. | بنسټیز عناصر: ځواک، داخلي حقیقت، مینه، د شعور بشپړتیا، د روح درې ګونی شعور (په هره دوه لارې کې نوی دریم شتون لري)، سرچینه دننه ده، خدای دننه دی، جنت دننه دی، "د خدای پاچاهي ستاسو دننه ده"، ته د خپل واقعیت خدای یې، د خپلې پاچاهۍ پاچا یې، د درد (کړاو) درک د یوې اشارې په توګه، د هغه واقعیت د غبرګون په توګه چې ته یې تخلیق کوې، د درد بدلون په مینه کې.

ځانګړي احساسات: ګیله، ګناه، شرم، غوسه، وېره، بې حوصلي، حسد، تمه، شهوت، شک، مایوسي، بې پروايي، ناهیلي، خپګان، بې وسه والی، د بې مانا توب احساس، په بهرنیو سرګرمیو کې بوختېدل. | ځانګړي احساسات: د ځواک احساس، پر ځان بسیاینه، بشپړتیا، سکون، مینه، نېکمرغي، فیض، مستي، خوښي، خوشحالي، لېوالتیا، د روح لړزه، د لوبې جوش، د ژوند اور.

له شاوخوا خلکو سره د چلند طریقه: جوړجاړی، دوه اړخیزې ژمنې، چل ول، کنټرول، ځپل، نیوکه/د نیوکې نه منل، تېری او دفاع، د متخصص کېدو هیله، مشورې ورکول، د نورو په بیه ځان ثابتول، چاپلوسي، تملق، لالچ، د عدالت / پړه والو لټون، د مخالفینو / دښمنانو له منځه وړل، مبارزه، بېلتون. | له شاوخوا خلکو سره د چلند طریقه: مینه او مننه، په هر څه کې خپل انعکاس / دوام لیدل، منل، ګډ تخلیق، ګډه خوښي، د نورو تجربې ته درناوی، په بل کې د خالق پیژندل، د ستر عدالت درک – هر څوک پخپله د خپل واقعیت خالق دی او د خپل تخلیق میوه رېبي، له دښمن سره مینه او رحم – دښمن نور دښمن نه پاتې کیږي، د هرې روانې پېښې پر کمال باور، له ټول هستۍ سره یوالی.

نو، ستا د شعور بنسټیز پوړونه، چې ستا واقعیت ترې جوړیږي، دا دي: باور، هیلې، احساسات، فکرونه.

راځه چې د شعور پر جوړښت (معمارۍ) لا په تفصیل سره تم شو.