4. ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ

ਕੁਆਂਟਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਕੀਕਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਭਵ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਪਰਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ (ਇਕੱਠੇ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ) ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਰੀਖਣ ਦੇ ਪਲ 'ਤੇ ਨਿਰੀਖਕ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਿਰੀਖਕ ਉਸ ਪਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਦਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹਕੀਕਤ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਕਿਤੇ ਸੇਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਪਲ ਉਹ ਕੁਆਂਟਮ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਅਰਾਜਕਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ, ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਉਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਪਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਢੰਗ (ਸਾਂਚੇ) ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ = ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦਾ ਢੰਗ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ: ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਡਾ ਤਰੀਕਾ (ਸਾਡੇ ਸਾਂਚੇ) ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹਕੀਕਤ (ਸਿਹਤ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਰੁਤਬਾ, ਧਨ, ਲੋਕ, ਘਟਨਾਵਾਂ) ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ ਵਿੱਚੋਂ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਰੂਪ, ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਉਹੀ ਕਹਾਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਚੁਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਂਚਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਬਦਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਸੰਦਰਭ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ: ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਅਣਕਿਆਸੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰਨ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੋਕ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਚਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

1. ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਕੀਕਤ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਭਾਵ ਵਸਤੂਪਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਢਲਣ, ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਆਦਿ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹਾਂ। ਇਹ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਲਈ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉੱਪਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।

2. ਧਾਰਮਿਕ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ("ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬਾਬਾ ਜੀ") ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਸਵਰਗ" ਨਾਮਕ ਕਿਸੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਂਚਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਾਂਚਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਂਚਾ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਕੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।

3. ਜਾਦੂਈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਦੂਈ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾਪੂਰਨ ਪਾਰਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਜਿਵੇਂ

ਜਾਦੂਗਰ ਜਾਂ ਸ਼ਮਨ), ਅਤੇ ਮਨਚਾਹਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਊਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

4. ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ / ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਨ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ 'ਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਦਾ, ਸਗੋਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਭਾਲਦਾ ਹੈ (ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਸਾਂਚੇ ਵਿੱਚ)। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਚੁਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਬੀ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਰੱਬ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਕੀਕਤ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ।

ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਕੀਕਤ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਦੂਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ, "ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬਾਬਾ ਜੀ" ਵਜੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਪਾਰਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਬ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਿੱਚ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਸੁੱਖ-ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ

ਰਣਨੀਤੀ ਘੱਟ ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਸ਼ਟ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣਾ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਨਾ

ਢੰਗ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣਾ/ਢਲਣਾ/ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਨਾ/ਹੁਕਮਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਨ ਲੱਭਣਾ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨਾ

ਸਾਧਨ ਧਨ, ਸੱਤਾ, ਰੁਤਬਾ, ਕੰਟਰੋਲ, ਆਪਸੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾਵਾਂ, ਸਮਝੌਤੇ, ਅਨੁਕੂਲਤਾ, ਹੇਰਾਫੇਰੀ, ਝੂਠ, ਡਰ, ਬਚਾਅ, ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, "ਨੇਕ ਕੰਮ" ਅਤੇ "ਚੰਗੇ ਕਰਮ" ਰਸਮਾਂ, ਮਨੋਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਪਦਾਰਥ, ਧਿਆਨ, ਰਹੱਸਮਈ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੇ ਹੁਨਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੇ ਸਾਧਨ

ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ - ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ - ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ/ਖਪਤਕਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਦੇ ਅਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ ਢੰਗਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਸਾਰਣੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ - ਪੀੜਤ/ਖਪਤਕਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ (ਰੱਬੀ ਮਨੁੱਖ) ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਤੱਕ।

*ਚੇਤਨਾ = ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਵਿਚਾਰ ਪੀੜਤ / ਖਪਤਕਾਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ (ਰੱਬੀ ਮਨੁੱਖ)

● ਕਾਰਨ ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ● ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ● ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾਪਣ। ● ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਸ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲ ਏਕਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਰਚਦਾ ਹੈਂ। ● ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ। ● ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ।

ਮੂਲ ਤੱਤ: ਡਰ, ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਢਲਣਾ, ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਅਸਮਰੱਥਾ, ਦਵੈਤ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ - ਬੁੱਧੀ (ਮਾੜਾ/ਚੰਗਾ, ਤੁੱਛਤਾ/ਵਡਿਆਈ, ਬੁਰਾਈ/ਭਲਾਈ), ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਸਰੋਤ (ਖਪਤਕਾਰ) ਅਤੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰੀ ਬਚਾਅ (ਪੀੜਤ), ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾਪਣ, ਰੱਬ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ। ਮੂਲ ਤੱਤ: ਸ਼ਕਤੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ, ਪਿਆਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਤ੍ਰੈਪੱਖੀ ਚੇਤਨਾ (ਹਰ ਦੁਚਿੱਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤੀਜਾ ਰਸਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਸਰੋਤ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਰੱਬ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਅੰਦਰ ਹੈ, "ਰੱਬ ਦਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ", ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਰੱਬ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਦਰਦ (ਕਸ਼ਟ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਵਜੋਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀ ਗਈ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਫੀਡਬੈਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣਾ, ਦਰਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ।

ਸੁਭਾਵਿਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ: ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਦੋਸ਼, ਸ਼ਰਮ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ, ਈਰਖਾ, ਲਾਲਚ, ਵਾਸਨਾ, ਸ਼ੱਕ, ਉਦਾਸੀ, ਬੇਰੁਖ਼ੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ, ਬੇਵਸੀ, ਵਿਅਰਥਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਬਾਹਰੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਣਾ। ਸੁਭਾਵਿਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ: ਸ਼ਕਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰਤਾ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਪਿਆਰ, ਪਰਮ ਅਨੰਦ, ਰਹਿਮਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਖੁਸ਼ੀ, ਜਸ਼ਨ, ਦਿਲਚਸਪੀ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੰਬਣੀ-ਅਹਿਸਾਸ, ਖੇਡ ਦਾ ਜੋਸ਼, ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਗਨੀ।

ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਤਰੀਕਾ: ਸਮਝੌਤੇ, ਆਪਸੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾਵਾਂ, ਹੇਰਾਫੇਰੀ, ਕੰਟਰੋਲ, ਦਬਾਉਣਾ, ਆਲੋਚਨਾ/ਆਲੋਚਨਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਅਤੇ ਬਚਾਅ, ਮਾਹਰ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਲਾਹਾਂ ਵੰਡਣਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਵਧਾਉਣਾ, ਚਾਪਲੂਸੀ, ਖੁਸ਼ਾਮਦ, ਸੁਆਰਥ, ਨਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ / ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਅਸਹਿਮਤ ਲੋਕਾਂ / ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼, ਸੰਘਰਸ਼, ਵਿਛੋੜਾ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਤਰੀਕਾ: ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ / ਵਿਸਥਾਰ ਦੇਖਣਾ, ਸਵੀਕਾਰਤਾ, ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਾ, ਸਹਿ-ਆਨੰਦ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ, ਪਰਮ ਨਿਆਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ - ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਖ਼ੁਦ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦਇਆ - ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਮੁੱਚੀ ਹੋਂਦ ਨਾਲ ਏਕਤਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਉਸਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਵਿਚਾਰ।

ਆਓ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਵਾਸਤੂਕਲਾ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।