4. Leiðir til að skynja raunveruleikann

Í skammtaheiminum, fram að augnabliki Athugunarinnar, er allt til í skammtaástandi (samhliða samvist) allra mögulegra ástanda veruleikans. Meðvitundarástand Áhorfandans á augnabliki athugunarinnar ákvarðar þá útgáfu veruleikans sem þessi Áhorfandi skynjar á því augnabliki. Ef meðvitundarástand hans breytist, breytist skynjunarhátturinn, og þar með breytist einnig veruleikinn sem hann skynjar.

Með öðrum orðum, um leið og maðurinn beinir athygli sinni eitthvað, gleypir hann á því sama augnabliki úr öllu óreiðu skammtafjölbreytileikans þá reglu, þá mynd af veruleikanum, sem á því augnabliki samsvarar hans skynjunarhætti (skynjunarmynstri) á veruleikanum.

Það er að segja SKYNJUNARHÁTTUR VERULEIKANS = SKÖPUNARHÁTTUR VERULEIKANS. Þetta þýðir: eftir því hvernig skynjunarháttur okkar á veruleikanum er (okkar mynstur), slíkan veruleika (heilsu, sambönd, stöðu, peninga, fólk, atburði) fylgjumst við með í kringum okkur. Við grípum bókstaflega úr skammtasúpunni einmitt slíka útgáfu af veruleikanum, slíka atburðarás, slíka heimsmynd.

Sjálfgefið var í okkur innbyggt mynstur til að skynja hlutlægan veruleika sem er til óháð okkur. Með því að breyta skynjunarhættinum breytum við öllu samhengi lífs okkar: atburðarásin breytist,

óvæntir atburðir fara að gerast, fólk hagar sér á annan hátt. Til eru margir hættir til að skynja veruleikann, en greina má fjóra þá algengustu.

1. Hlutlægur veruleiki Þegar við trúum því að veruleikinn sé til aðskilinn, óháður okkur, það er hlutlægt, og við neyðumst til að laga okkur að ytri atburðum, berjast fyrir lífsafkomu, keppa o.s.frv. Þetta er sá skynjunarháttur á veruleikanum sem flestir eiga að venjast, og við höfum skoðað hann ítarlega hér að ofan.

2. Trúarlegur Þegar öllu er stjórnað af ytra, manninum aðskildu Æðra Afli („afi á skýi“), og maðurinn verður að fylgja settum reglum og kreddum til að komast eftir dauðann á einhvern goðsagnakenndan stað sem kallast „paradís“. Þetta er slík Trú, skynjunarmynstur. En skynjunarmynstrið eitt og sér tryggir ekki að maður komist í paradís, skynjunarmynstrið nær alls ekki yfir það sem verður um manninn eftir dauðann, það ákvarðar það sem maðurinn upplifir í lifanda lífi.

3. Töfratengdur Þegar maður leitast við að hafa markviss áhrif á veruleikann með hjálp töfragripa og helgisiða, sem og vinveittra handanheims afla og orku – eins og

töframaður eða seiðmaður), og neyðist til að afla sér orku að utan á ýmsan hátt til að öðlast það sem óskað er.

4. Meðvitund Skaparans / Að taka ORSÖKINA Í SJÁLFUM SÉR Þegar Þú varpar ekki ábyrgðinni á því sem hendir þig yfir á neinn eða neitt, hvorki á nein ytri öfl né/eða hlutlægar aðstæður, heldur tekur ábyrgðina á Sjálfan þig og leitar Orsakanna fyrir öllu sem gerist í Sjálfum þér og aðeins í Sjálfum þér (sérstaklega í þínu skynjunarmynstri). Maður sem gerir sér grein fyrir Sjálfum sér sem Skapara velur Trú á að meðvitund hans sé Guðdómleg í sjálfu sér, meðvitundin sé Guð, og ytri veruleikinn sé sköpunarverk hans og framhald.

HLUTLÆGUR TRÚARLEGUR TÖFRATENGDUR MEÐVITUND VERULEIKI SKAPARANS

TRÚARSKOÐANIR á ytri á sérstaklega á mátt töfra og á Guð-Skaparann í öfl og tilvistarsinnað samninga við náttúru- Sjálfum sér hlutlægar Æðra Afl og handanheimsöfl aðstæður sem „afa á skýi“ GILDI þægindi og réttlæti og máttur töframanns Ást ytri árangur umbun í Skilyrðislaus og handanheiminum Sjálfsvald

LEIKFRÆÐI minni sársauki og að komast í paradís markviss stjórna þjáning áhrif á Meðvitund veruleikann

AÐFERÐ aðlagast / ekki syndga / fá leita Orsakarinnar sveigja sig / halda upplýsingar og í Sjálfum sér, berjast boðorð og orku úr skapa meðvitað, trúarlegar mismunandi eftir að hafa tekið viðmið rásum ábyrgð á ástandi meðvitundar sinnar

VERKFÆRI peningar, völd, bænir, helgisiðir, Tækni staða, að fylgja geðvirk Ástarinnar, leikni í eftirlit, helgisiðum, efni, sjálfsvaldi, gagnkvæmar kirkjusóknir, hugleiðslur, verkfæri til skyldur, „góðverk“ dulrænir stjórnunar á samningar, og „góðir siðir og meðvitund aðlögun, gerðir“ athafnir stjórnunartækni, lygi, ótti, vörn, árásargirni

Fyrstu tvo hættina til að skynja veruleikann – trúna á hlutlægan veruleika og þann trúarlega – má í raun sameina í flokk Meðvitundar fórnarlambs/neytanda. Óháð uppsprettu vandamála sinna og gæða sér maðurinn þau utan við sjálfan sig, og er því ófær um að hafa veruleg áhrif á þau. Hér að neðan er samanburðartafla tveggja andstæðra hátta til að skynja veruleikann á þróunarlínu Meðvitundar – frá Meðvitund Fórnarlambs/Neytanda til Meðvitundar Skaparans (guðmannsins).

*Meðvitund = trúarskoðanir, langanir, tilfinningar, hugsanir FÓRNARLAMB / NEYTANDI SKAPARI (GUÐMAÐUR)

● Orsökin er í ytri heiminum. ● Orsökin er í mér. ● Aðskilnaður frá Uppsprettunni ● Eining við Uppsprettuna og við og frá heiminum. veruleikann sem Þú skapar ● Afsal ábyrgðar með meðvitund þinni. á eigin sköpunarverki. ● Að taka fulla ábyrgð á eigin ástandi, lífi og veruleika

Grunnþættir: Kraftur, Grunnþættir: ótti, Innri Sannleikur, Ást, barátta og aðlögun, Heilindi meðvitundar, þríeiningarvana stjórnleysi, tvíhyggjuleg meðvitund Andans (í hverjum vanda meðvitund - rökhugsun (slæmt/gott, er nýr þriðji kostur), Uppspretta eymd/mikilleiki, illt/gott), innra með, Guð innra með, Paradís innra með, ytri uppsprettur nautnar „Guðsríki er innra með yður“, (neytandi) og ytri varnir gegn Þú ert guð þíns veruleika, konungur sársauka (fórnarlamb), aðskilnaður ríkis þíns, skynjun sársauka við veruleikann, aðskilnaður frá Guði. (þjáningar) sem merkis, sem endurgjafar frá veruleikanum sem Þú skapar, Ummyndun sársauka í Ást.

Einkennandi tilfinningar: gremja, Einkennandi tilfinningar: tilfinning sektarkennd, skömm, reiði, ótti, fyrir Krafti, Sjálfbærni, erting, öfund, græðgi, Heilleika, Friðsemd, losti, tortryggni, depurð, Ást, Sæla, Náð, kæruleysi, örvænting, þunglyndi, Hrifning, Gleði, Fögnuður, vanmáttur, tilfinning um Áhugi, titringur Sálarinnar, spenna Leiksins, tilgangsleysi, skemmtanir í eldur Lífsins.

Samskiptaháttur við Samskiptaháttur við umhverfið: samningar, umhverfið: Ást og gagnkvæmar skuldbindingar, Þakklæti, að sjá í öllu sína stjórnunartækni, eftirlit, eigin endurspeglun / framhald, kúgun, gagnrýni/höfnun á samþykki, samSköpun, gagnrýni, árásargirni og vörn, samGleði, virðing fyrir reynslu löngun til að vera sérfræðingur, annarra, viðurkenning á Skaparanum í öðrum, ráðgjöf, að hefja sjálfan sig á meðvitund um Æðra réttlæti kostnað annarra, skriðdýrsháttur, – sérhver er sinn eigin skapari eiginhagsmunir, leit að réttlæti / veruleika síns og uppsker ávexti sökudólgum, eyðing sinnar sköpunar, Ást og andmælenda / óvina, barátta, miskunnsemi gagnvart óvininum - óvinurinn aðskilnaður. hættir að vera óvinur, trú á fullkomnun alls sem gerist, Eining með öllu sem er.

Svo, helstu hæðir meðvitundar þinnar, sem veruleiki þinn er byggður úr, eru: Trú, langanir, tilfinningar, hugsanir.

Hinkrum nú nánar við Arkitektúr Meðvitundarinnar.