3. மகிழ்ச்சி, உணர்வு மற்றும் உண்மை

எஃப். எம். தஸ்தயேவ்ஸ்கி எழுதினார்: «மனிதன் மகிழ்ச்சியற்றவனாக இருப்பதற்கு ஒரே காரணம், தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை அவன் அறியாததே. தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்த அடுத்த கணமே, அதே நொடியில், அவன் மகிழ்ச்சியானவன் ஆவான். இதில் எல்லாமே அடங்கியுள்ளது. எல்லாமே...». இக்கூற்றை நாங்கள் முழுமையாக ஏற்கிறோம். எங்களின் உலகப் பார்வையில் (இது அறிவியல் ரீதியாகவும், அன்றாட அனுபவத்தினாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது) ஒவ்வொரு மனிதனும் தான் உண்மையாக விரும்புவதை ஏற்கனவே பெற்றுள்ளான் (ஆனால் அவன் அதை அறியாமல் இருக்கலாம்), அவனது உலகில் அவன் உண்மையாக எதை நம்புகிறானோ அதுவே நிகழ்கிறது (தன் மிக மதிப்பிற்குரிய பணம், உயிர், சுதந்திரம் ஆகியவற்றை அதற்காகப் பணயம் வைக்கத் துணியும் அளவுக்கு அவன் அதை நம்புகிறான்).

மிக விரிந்த பொருளில் – உனது எதார்த்தம், உனது ஒட்டுமொத்தப் பருப்பொருள் உலகம் (உன் உடல்நலம், உன் நிதிநிலை, உன் உறவுகள், உன்னிடம் உள்ளவை மற்றும் இல்லாதவை யாவும், உன் வாழ்வின் அனைத்துச் சூழ்நிலைகளும், பிற மனிதர்களுடனும் இந்த உலகத்துடனும் நிகழும் அனைத்து நிகழ்வுகளும் தொடர்புகளும்) – சுருங்கக் கூறின், உனது ஒட்டுமொத்த எதார்த்தமும் உன் நனவுமனதால் மட்டுமே படைக்கப்பட்டுள்ளது. இது வெறும் «எண்ணம் ஒரு பொருளாகிறது» என்றோ, «நேர்மறையாகச் சிந்திக்க வேண்டும்» என்றோ சொல்வதைப் பற்றியதல்ல. எண்ணம் நிச்சயமாக முக்கியமானதுதான். ஆனால் உனது நனவுமனதின் கட்டமைப்பு வெறும் எண்ணங்களை விடவும் எவ்வளவோ பெரியது. நுணுக்கங்களுக்குள் அதிகம் செல்லாமல், உனது நனவுமனம் எனும் அந்த «மாளிகையை» சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்.

தோராயமாக நமது நனவுமனதிற்கு நான்கு «தளங்கள்» உள்ளதாகக் கூறலாம்: நம்பிக்கை, விருப்பங்கள், உணர்வுகள் மற்றும் எண்ணங்கள். இந்தத் தளங்களில் என்ன நிரம்பியிருக்கிறதோ அதுவே நாம் எவ்வாறு வாழ்கிறோம் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது – உண்மையில் அதுவே நமது ஒட்டுமொத்த எதார்த்தத்தையும் உருவாக்குகிறது. ஆனால் பெரும்பாலும்

நாம் இதை உணர்வதே இல்லை; நமது நனவுமனதைச் சாராமல் எல்லாம் தானாகவே இவ்வாறு இயங்குவதாக நாம் எண்ணுகிறோம், மேலும் நம்மை விடுத்துத் தனித்து இயங்கும் இந்தச் சிக்கலான உலகத்தை நம்மால் ஆராய மட்டுமே முடியும், அதற்கேற்ப நம்மை மாற்றிக்கொள்ளவோ அல்லது அதனுடன் போராடவோ மட்டுமே முடியும் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. துல்லியமாகச் சொன்னால், இது சாத்தியமான நம்பிக்கைகளில் ஒன்று மட்டுமே; அந்த நம்பிக்கையே தனக்குரிய எதார்த்தத்தை உருவாக்கி, மனிதனுக்கும் உலகத்திற்கும் இடையிலான அனைத்து உறவுகளையும் கட்டமைக்கிறது. ஆனால் வேறு நம்பிக்கைகளும் இருக்க முடியும், அவை முற்றிலும் மாறுபட்ட எதார்த்தத்தை உருவாக்குகின்றன.

உண்மையில், வாழ்விற்கான இந்தச் சுருக்கமான வழிகாட்டியில், உனது சொந்த எதார்த்தத்தின் படைப்பாளன் என்ற உன்னத நிலைக்கு உன்னை மீண்டும் அழைத்துச் செல்லும் ஒரு தெளிவான பார்வையை உனக்கு வழங்க விரும்புகிறோம் – இது இயல்பாகவே தொடக்கத்திலிருந்தே மனிதனுக்கு உரியது, ஆனால் மற்ற நம்பிக்கைகளையும் கருத்துகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு, வெளிப்புற சக்திகள் மீது (மற்ற மனிதர்கள், அரசாங்கம், தலைவர்கள், சூழ்நிலைகள், இறைவன்...) பொறுப்பைச் சுமத்திவிட்டு, நாம் அறியாமலேயே அதைத் துறந்துவிடுகிறோம்; அல்லது பெரும்பாலும் இதற்கு நேர்மாறாக, மற்றவர்களின் (உண்மையில் அவர்களும் படைப்பாளர்களே) பொறுப்பை நம் மீது நாமே சுமத்திக் கொள்கிறோம். இந்தப் பொறுப்பு மாற்றமே நம்மைத் துன்புறச் செய்கிறது; நமது மகிழ்ச்சியைக் காண விடாமல் தடுக்கிறது; நமது வாழ்வில் இவை அனைத்தையும் நாமே உருவாக்குகிறோம் என்பதைக் காண விடாமல் நம்மை மறைக்கிறது; நமது தோல்விகளுக்கு யாரோ ஒரு வெளிநபரைப் பழிக்கிறோம்; நாமே உருவாக்கிக்கொண்ட வெளிப்புற ஆபத்துகளுக்கும் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் அஞ்சுகிறோம்; மனக்கசப்பு, எரிச்சல், பொறாமை, கோபம் கொள்கிறோம்... அல்லது மாறாக, பிறரை நம்மால் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க முடியவில்லை என்ற குற்றவுணர்வில் தவிக்கிறோம்.

இதுவே நம்மைப் பல வழிகளில் தந்திரமாக நடந்துகொள்ளவும், மற்றவர்களுக்கும் நமக்கே கூட பொய் சொல்லவும் தூண்டுகிறது; இன்னும் சற்றே

அதிகப் பணம் ஈட்டவும், இன்னும் சற்றே அதிக அதிகாரத்தையும் பிற மனிதர்களை விட மேலாதிக்கத்தையும் பெறவும் நாம் முயல்கிறோம். இவை அனைத்திற்கும் பின்னணியில் பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்கும் போக்கே உள்ளது. இவற்றை எல்லாம் – பணம், அதிகாரம், வெற்றி – பெற்ற பிறகும் கூட நாம் மகிழ்ச்சியடைவதில்லை, ஏனெனில் அச்சமும் பொறாமையும் நம்மைத் தவிர்க்க முடியாமல் அடுத்த நிலைக்குத் துரத்துகின்றன – பணம், அதிகாரம், «வெற்றி» ஆகியவற்றின் அடுத்த கட்டத்திற்கு விரட்டுகின்றன.

உனது நம்பிக்கைகளை மாற்றி, உலகத்தைப் பற்றிய உனது பார்வையை வேரோடு உருமாற்றி, உனது உலகின் படைப்பாளனாகப் பொறுப்பை நீயே ஏற்றுக்கொண்டு, மற்ற படைப்பாளர்களின் எதார்த்தத்திற்கான பொறுப்பை அவர்களிடமே திருப்பி ஒப்படைத்தால் போதும், அனைத்தும் உடனடியாக மாறிவிடும் – நீ ஏற்கனவே மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை நீயே காண்பாய்; ஏனெனில் உன் உலகில் அனைத்தையும் நீயே படைக்கிறாய், இதற்குப் பொறுப்பான வேறொருவர் எவருமில்லை. ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகவே நீ இதைப் படைக்கிறாய், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக நீ இதை விரும்புகிறாய், இதை நம்புகிறாய். அதனால்தான் எல்லாம் இப்படி இருக்கிறது. எவ்வாறு, எதைக் கொண்டு, எதற்காக இதை நீ உருவாக்குகிறாய் என்பதை நீ உணராமல் இருந்தாய், இந்த விழிப்புணர்வின்மையே உன்னை மகிழ்ச்சியற்றவனாக ஆக்கியது. ஆனால் அனைத்தையும் சரிசெய்ய ஒரு வாய்ப்பு உள்ளது – உன் வாழ்விற்கும் உன் எதார்த்தத்திற்குமான பொறுப்பை உன்னிடமே மீட்டெடுப்பதன் மூலம்; அது «சொன்னதைச் செய்ய வேண்டும்» அல்லது «நமது செயல்களுக்கு நாமே பொறுப்பேற்க வேண்டும்» என்பது போன்ற வெறும் வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களின் மட்டத்தில் அல்ல, நனவுமனதின் ஆழமான மட்டத்தில்: உனது நம்பிக்கைகள், உறுதியான பார்வைகள், நனவிலி விருப்பங்கள், உணர்வுகள் மற்றும் எண்ணங்களின் மட்டத்தில் பொறுப்பேற்பதாகும்.

உனது நனவுமனதில் என்ன நிரம்பியுள்ளதோ, அதன் நேரடியான மற்றும் தெளிவான வெளிப்பாடே உனது எதார்த்தம் ஆகும்.

உன் நனவுமனதில் என்ன நிரம்பியுள்ளது என்பதை அறிய விரும்பினால் – உன் எதார்த்தம் என்னும் கண்ணாடியைப் பார். அங்கே நீ காண்பவை அனைத்தும் – நல்லதும் அவ்வளவு நல்லதல்லாததும், இனிமையானதும் அருவருப்பானதும், உத்வேகம் தருவதும் அச்சமூட்டுவதும் – எல்லாமே நீதான். அந்தக் கண்ணாடியில் உனக்கு ஏதேனும் பிடிக்கவில்லை என்றால், அதை மாற்றியமைக்க உன்னால் மட்டுமே முடியும். இந்தத் திருப்புமுனை உனக்கு எவ்வாறிருக்கிறது? இத்தகையதொரு சாகசத்திற்கு நீ தயாரா? ஏனெனில் இதை நீ ஏற்றுக்கொண்டால், பொறுப்பை வேறொருவர் மீது சுமத்துவதற்கான வாய்ப்பு உனக்கு இனி ஒருபோதும் இருக்காது. தன்னை அறிவதற்கும், தனது நனவுமனதின் ஆழங்களை ஆராய்வதற்கும் ஒரு மிகப்பெரிய மற்றும் கடினமான உழைப்பு காத்திருக்கிறது. ஆனால் இந்த அகிலத்திலும், அனைத்து அகிலங்களிலும் இதுவே மிகவும் சுவாரஸ்யமான மற்றும் மிக ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பணியாகும். தன்னைத் தான் அறிவது.

தன்னை அறிவது, தன்னை மாற்றியமைப்பது அல்ல. உன்னுள் ஒரு பரிபூரணமான உயிரை நான் காண்கிறேன். தவறுகளே செய்யாத ஒரு பரிபூரண தெய்வீக உயிர்; எனவே அங்கே மாற்றியமைப்பதற்கு எதுவுமில்லை, ஏனெனில் இந்த உயிர் தனது உடலை, தனது மாபெரும் உடலை ஆள மட்டுமே கற்றுக்கொள்கிறது. தனது எதார்த்தம் என்னும் உடலை. தன்னை, தனது ஆற்றலை, ஒரு படைப்பாளனின் எல்லையற்ற சாத்தியங்களை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் அது கற்றுக்கொள்கிறது.

ஒரு சிறு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்வதையும், ஒட்டுமொத்தமாகத் தன் உடலையும் கைகளையும் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொள்வதையும், தனக்குப் பிடித்த பொம்மையையோ சுவையான உணவையோ எட்ட முயற்சிப்பதையும் நீங்கள் பார்க்கும்போது, அதனால் அது இயலாமல் போகும் தருணத்தில், அக்குழந்தையிடம் ஏதேனும் குறைபாடு உள்ளதாகக் கருதுகிறீர்களா? அதற்காக அதை நீங்கள் குற்றம் சாட்டுகிறீர்களா? அல்லது கற்கும் கட்டத்தில் தவிர்க்க முடியாத சில சிரமங்களை எதிர்கொண்டாலும், அது பின்வாங்காமல், அந்தத் திறனை அடைவதற்காக மீண்டும் மீண்டும் புதிய முயற்சிகளை மேற்கொள்வதைக் கண்டு உத்வேகம் அடைகிறீர்களா? பின்னர் அது மென்மேலும்

சிக்கலான திறமைகளைக் கற்றுத் தேர்கிறது. இப்போது நீ இந்த உரையைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் என்றால், அக்காலத்தில் உன்னாலும் அது சாத்தியமாகியிருக்கிறது என்றுதான் பொருள்.

தனது எதார்த்தத்தை விழிப்புணர்வுடன் படைக்கும் திறன்களைக் கற்றுவரும் மனிதனே, சாத்தியமான «தோல்விகள்» நேரும்போதும் பின்வாங்காமல், கற்பதற்காக மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்யும் அதே பரிபூரணக் குழந்தையாகவே உன்னை நாங்கள் காண்கிறோம். இதில் தான் உன் வாழ்நாள் முழுதும், இக்காலம் முழுவதும் நாங்கள் உனக்கு உதவி வருகிறோம்; உனது முன்னேற்றத்தைப் பொறுமையுடன் கவனித்துக்கொண்டு, தொடர்ந்து உனக்கு உதவவும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம்.

ஆனால் இந்தத் திருநெறியைத் தொடங்க நீயே தயாராக இருக்கிறாயா? தயாரா? அப்படியென்றால் ஆட்டம் தொடங்கிவிட்டது. உடனடியாக உன்னிடமிருந்து அதிகமாக எதையும் எதிர்பார்க்காதே. உன் எதார்த்தத்தின் கண்ணாடியைப் பார்த்து, இப்போது நீ எதை நம்புகிறாய், தோல்விகளுக்குப் பொதுவாக யாரைப் பழிக்கிறாய், யாருக்கான பொறுப்பை உன் தோள்களில் சுமக்கிறாய், நீ யாருக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறாய், உனக்கு யார் கடமைப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை இப்போதைக்கு உணர முயற்சி செய்... உன் வாழ்க்கைப் பாதையில் எத்தகைய பரஸ்பரக் கடமைகள் மற்றும் கடன்களின் வலையமைப்பில் நீ சிக்கிக்கொண்டாய்? இதிலிருந்து உனக்கு என்ன கிடைக்கிறது? இது உன்னை மகிழ்ச்சியாக வைக்கிறதா? ஒன்றை அறிந்துகொள்: இது எதுவும் «புறநிலையானதும்» அல்ல, «வேறு வழியே இல்லை» என்பதும் அல்ல. உனது நம்பிக்கைகளும் கருத்துகளுமே இத்தகைய முடிவுகளை எடுக்கவும், இவ்வாறு செயல்படவும் உன்னைத் தூண்டுகின்றன. இது நல்லதும் அல்ல, கெட்டதும் அல்ல. நீ இதை வெறும் நம்புகிறாய், அவ்வளவே.