3. സന്തോഷം, ബോധം, യാഥാർത്ഥ്യം

എഫ്.എം. ദസ്തയേവ്‌സ്കി എഴുതി: «മനുഷ്യൻ താൻ സന്തുഷ്ടനാണെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് ദുഃഖിതനായിരിക്കുന്നത്. താൻ സന്തുഷ്ടനാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ അവൻ സന്തുഷ്ടനായിത്തീരും. ഇതിലാണ് എല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. എല്ലാം...». ഈ പ്രസ്താവനയോട് ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ലോകവീക്ഷണത്തിൽ (അത് ശാസ്ത്രീയമായും ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങളാലും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതാണ്) ഓരോ മനുഷ്യനും താൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇതിനകം തന്നെ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട് (പക്ഷേ അവൻ അത് അറിഞ്ഞുകൊള്ളണമെന്നില്ല), കൂടാതെ അവൻ ഉള്ളാലെ എന്തിനെയാണോ സത്യമായി വിശ്വസിക്കുന്നത് (തനിക്ക് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട പണം, ജീവൻ, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവ അതിനായി സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നത്ര ആഴത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നത്), അതാണ് അവന്റെ ലോകത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത്.

ഏറ്റവും വിശാലമായ അർത്ഥത്തിൽ – നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം, നിന്റെ ഭൗതികലോകം മുഴുവനും (നിന്റെ ആരോഗ്യം, നിന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി, നിന്റെ ബന്ധങ്ങൾ, നിനക്കുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ എല്ലാം, നിന്റെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ, മറ്റു മനുഷ്യരുമായും ലോകവുമായും ഉള്ള എല്ലാ സംഭവങ്ങളും ഇടപാടുകളും) – ചുരുക്കത്തിൽ, നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം മുഴുവനും നിന്റെ ബോധത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇത് «ചിന്ത ഭൗതികമാണ്» എന്നതിനെക്കുറിച്ചോ «പോസിറ്റീവായി ചിന്തിക്കണം» എന്നതിനെക്കുറിച്ചോ മാത്രമല്ല. ചിന്ത തീർച്ചയായും പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ ഘടന കേവല ചിന്തകളെക്കാൾ വളരെ വലുതാണ്. നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ «സൗധത്തെക്കുറിച്ച്» കൂടുതൽ വിശദാംശങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാതെ നമുക്കൊന്ന് ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കാം.

സാങ്കല്പികമായി നമ്മുടെ ബോധത്തിന് നാല് «നിലകൾ» ഉണ്ടെന്നു പറയാം: വിശ്വാസം, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ. ഈ നിലകൾ എന്തിനാലാണോ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, അതാണ് നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നുവെന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്നത് – അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അത് നമ്മുടെ മുഴുവൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ മിക്കപ്പോഴും

നാം ഇത് തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലുമില്ല, നമ്മുടെ ബോധത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി കാര്യങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നും, നമ്മിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ സങ്കീർണ്ണ ലോകത്തെ പഠിക്കാനും അതിനനുസരിച്ച് പൊരുത്തപ്പെടാനും അല്ലെങ്കിൽ അതിനോട് പോരാടാനും മാത്രമേ നമുക്ക് കഴിയൂ എന്നും നാം കരുതുന്നു. എന്നാൽ വാസ്തവം അതല്ല. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇത് സാധ്യമായ വിശ്വാസങ്ങളിലൊന്നു മാത്രമാണ്, അത് തനിക്കനുയോജ്യമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ലോകവുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ മറ്റു വിശ്വാസങ്ങളും ഉണ്ടാകാം, അവ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യത്തെയാണ് ജനിപ്പിക്കുന്നത്.

വാസ്തവത്തിൽ, ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ഈ ലഘു മാർഗ്ഗദർശികയിലൂടെ, നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് എന്ന പദവിയിലേക്ക് നിന്നെ തിരികെ എത്തിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് നിനക്ക് പകർന്നുനൽകാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു – ഈ പദവി മനുഷ്യന് ജന്മനാ ഉള്ളതാണ്, എന്നാൽ മറ്റ് ധാരണകളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ബാഹ്യശക്തികളിലേക്ക് (മറ്റു മനുഷ്യർ, അധികാരികൾ, നേതാക്കൾ, സാഹചര്യങ്ങൾ, ദൈവം...) ഉത്തരവാദിത്തം പഴിചാരിയും, പലപ്പോഴും തിരിച്ചും, മറ്റുള്ളവരുടെ (വാസ്തവത്തിൽ അവരും ഇതുപോലെയുള്ള സ്രഷ്ടാക്കളാണ്) ഉത്തരവാദിത്തം സ്വന്തം ചുമലിലേറ്റിയും നാം അബോധപൂർവ്വമായി അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഈ കൈമാറ്റമാണ് നമ്മെ ദുരിതത്തിലാക്കുന്നതും, നമ്മുടെ ആനന്ദം കാണാതിരിക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നതും, ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാത്തവിധം നമ്മുടെ പരാജയങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള ആരെയെങ്കിലും പഴിചാരുന്നതും, ബാഹ്യമായ അപകടങ്ങളെയും ഭീഷണികളെയും (നാം സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചവയെ) ഭയപ്പെടുന്നതും, പരിഭവിക്കുന്നതും, അസ്വസ്ഥരാകുന്നതും, അസൂയപ്പെടുന്നതും, ക്രോധിക്കുന്നതും... അല്ലെങ്കിൽ തിരിച്ചും, മറ്റു മനുഷ്യരെ സന്തുഷ്ടരാക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ കുറ്റബോധം അനുഭവിക്കുന്നതും.

ഇതുതന്നെയാണ് നമ്മെ ഏതുവിധേനയും പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോകാനും, മറ്റുള്ളവരോടും നമ്മോടുതന്നെയും നുണ പറയാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്, അല്പംകൂടി കൂടുതൽ

പണം സമ്പാദിക്കാനും, മറ്റു മനുഷ്യരുടെമേൽ അല്പംകൂടി അധികാരവും മേൽക്കോയ്മയും നേടാനും നാം ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ കേവലം ഉത്തരവാദിത്തം കൈമാറുന്ന പ്രവണത മാത്രമാണുള്ളത്. ഇതെല്ലാം – പണവും അധികാരവും വിജയവും – നേടിയാലും നാം കൂടുതൽ സന്തുഷ്ടരാകുന്നില്ല, കാരണം ഭയങ്ങളും അസൂയയും അനിവാര്യമായും നമ്മെ അടുത്ത തലത്തിലേക്ക് ഓടിക്കുന്നു – പണത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും «വിജയത്തിന്റെയും» അടുത്ത തലത്തിലേക്ക്.

നിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളെ തിരുത്തുകയും, ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിന്റെ വീക്ഷണത്തെ സമൂലമായി മാറ്റുകയും, നിന്റെ സ്വന്തം ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവെന്ന നിലയിൽ ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുകയും, മറ്റ് സ്രഷ്ടാക്കൾക്ക് അവരുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം തിരികെ നൽകുകയും ചെയ്താൽ മതി, ക്ഷണനേരത്തിൽ എല്ലാം മാറും – നീ ഇതിനകം സന്തുഷ്ടനാണെന്ന് നീ കണ്ടെത്തും, കാരണം നിന്റെ ലോകത്തിലുള്ളതെല്ലാം നീ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്, അതിന് ഉത്തരവാദിയായി മറ്റാരുമില്ല. എന്തോ ഒരു കാരണത്താൽ നീ ഇത് സൃഷ്ടിക്കുന്നു, എന്തോ കാരണത്താൽ നീ ഇത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, നീ ഇതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാം ഇങ്ങനെയൊക്കെയായിരിക്കുന്നത്. എങ്ങനെ, എന്തിനാൽ, എന്തിനുവേണ്ടി നീ ഇത് സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെന്ന് നീ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, ഈ അജ്ഞത മാത്രമാണ് നിന്നെ ദുഃഖിതനാക്കിയത്. എന്നാൽ എല്ലാം നേരെയാക്കാൻ ഒരു അവസരമുണ്ട് – നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെയും നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്തം നിന്നിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരിക; «വാക്കു പറഞ്ഞാൽ പാലിക്കണം» അല്ലെങ്കിൽ «സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾക്ക് ഉത്തരവാദിയാകണം» എന്നതുപോലുള്ള വാക്കുകളുടെയും പ്രവൃത്തികളുടെയും തലത്തിലല്ല, മറിച്ച് സാക്ഷാൽ ബോധത്തിന്റെ തലത്തിൽ: നിന്റെ വിശ്വാസങ്ങൾ, ബോധ്യങ്ങൾ, ഉപബോധമനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ എന്നിവയുടെ തലത്തിൽ.

നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം എന്നത് നിന്റെ ബോധത്തിൽ എന്തിനാലാണോ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അതിന്റെ നേർക്കുനേരെയുള്ള സ്പഷ്ടമായ ആവിഷ്കാരം മാത്രമാണ്.

നിന്റെ ബോധത്തിൽ എന്താണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ – നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കുക. അവിടെ നീ കാണുന്നതെല്ലാം – നല്ലതും അത്ര നല്ലതല്ലാത്തതും, ആനന്ദകരവും വെറുപ്പുളവാക്കുന്നതും, പ്രചോദനാത്മകവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും – അതെല്ലാം നീ തന്നെയാണ്. ഈ കണ്ണാടിയിൽ എന്തെങ്കിലും നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ, അത് തിരുത്താൻ നിനക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. ഈ വഴിത്തിരിവിനെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് എന്തു തോന്നുന്നു? അത്തരമൊരു സാഹസികതയ്ക്ക് നീ തയ്യാറാണോ? കാരണം നീ ഇത് അംഗീകരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഉത്തരവാദിത്തം മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ചുമലിൽ വെച്ചുകൊടുക്കാൻ നിനക്ക് ഇനി അവസരമുണ്ടാകില്ല. നിന്നെത്തന്നെ പഠിക്കാനും, നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ ആഴങ്ങൾ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാനും വലിയതും സൂക്ഷ്മവുമായ ഒരു പ്രയത്നം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ മുഴുവൻ, സമസ്ത പ്രപഞ്ചങ്ങളിലെയും ഏറ്റവും കൗതുകകരവും ഏറ്റവും അനുഗൃഹീതവുമായ പ്രവൃത്തിയും ഇതുതന്നെയാണ്: നിന്നെത്തന്നെ അറിയുക.

നിന്നെത്തന്നെ അറിയുക, അല്ലാതെ മാറ്റിയെടുക്കുകയല്ല. നിന്നിൽ ഞാൻ ഒരു പൂർണ്ണമായ അസ്തിത്വത്തെ കാണുന്നു. തെറ്റുകൾ വരുത്താത്ത, അതിനാൽത്തന്നെ ഒന്നും മാറ്റിയെടുക്കാനില്ലാത്ത പൂർണ്ണമായ ഒരു ദിവ്യ അസ്തിത്വം; കാരണം ഈ അസ്തിത്വം തന്റെ ശരീരത്തെ, തന്റെ മഹാശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. തന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ശരീരത്തെ. തന്നെയും, തന്റെ ശക്തിയെയും, സ്രഷ്ടാവിന്റെ അപാരമായ സാധ്യതകളെയും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അത് പഠിക്കുകയാണ്.

ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതും, പൊതുവെ തന്റെ ശരീരത്തെയും കൈകളെയും നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് തനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടത്തിലേക്കോ രുചികരമായ ഭക്ഷണത്തിലേക്കോ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും, അതിൽ അവൻ പരാജയപ്പെടുന്നതും കാണുമ്പോൾ, അവനിൽ പൂർണ്ണത കുറവാണെന്ന് നിങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടോ? അതിനായി നിങ്ങൾ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്താറുണ്ടോ? അതോ പഠനഘട്ടത്തിൽ ചില – അനിവാര്യമായ – ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടുമ്പോഴും അവൻ പിന്മാറാതെ, ആ കഴിവ് സ്വായത്തമാക്കാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പുതിയ ശ്രമങ്ങൾ തുടരുന്നതിൽ നിങ്ങൾ പ്രചോദിതരാകുന്നുണ്ടോ? തുടർന്ന് അവൻ മറ്റെല്ലാ

കൂടുതൽ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ കഴിവുകളും സ്വായത്തമാക്കുന്നു. നീ ഇപ്പോൾ ഈ വരികൾ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അക്കാലത്ത് നിനക്കും അത് സാധിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്.

സ്വന്തം യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സൃഷ്ടിയുടെ കല സ്വായത്തമാക്കുന്ന മനുഷ്യനായ നിന്നെ, സാധ്യമായ «പരാജയങ്ങളിൽ» തളർന്നുപോകാതെ പഠിക്കാനായി വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശ്രമിക്കുന്ന അത്തരമൊരു പൂർണ്ണനായ കുട്ടിയായാണ് ഞങ്ങൾ കാണുന്നത്. നിന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഇത്രയും നാളും ഞങ്ങൾ നിന്നെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും ഇതിൽത്തന്നെയാണ്; നിന്റെ പുരോഗതിയെ ക്ഷമയോടെ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നും ഇതിൽ നിന്നെ സഹായിക്കാൻ ഞങ്ങൾ സദാ സന്നദ്ധരുമാണ്.

എന്നാൽ ഈ പാത ആരംഭിക്കാൻ നീ സ്വയം തയ്യാറാണോ? തയ്യാറാണോ? എങ്കിൽ കളി ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു. പെട്ടെന്നുതന്നെ നിന്നിൽ നിന്ന് അമിതമായി ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടരുത്. നീ ഇപ്പോൾ എന്തിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത് (നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട്), പരാജയങ്ങളിൽ നീ സാധാരണയായി ആരെയാണ് പഴിചാരുന്നത്, ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് നിന്റെ ചുമലിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റുന്നത്, നീ ആരോടാണ് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, നിന്നോട് ആരാണ് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്... എന്ന് ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുക. പരസ്പര ബാധ്യതകളുടെയും കടങ്ങളുടെയും ഏത് വ്യവസ്ഥിതിയാലാണ് നിന്റെ ജീവിതപാതയിൽ നീ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? ഇതിൽ നിന്ന് നിനക്ക് എന്ത് ലഭിക്കുന്നു? ഇത് നിന്നെ സന്തുഷ്ടനാക്കുന്നുണ്ടോ? അറിയുക: ഇതെല്ലാം «വസ്തുനിഷ്ഠമോ» അല്ലെങ്കിൽ «മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലാത്തതോ» അല്ല. നിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും ബോധ്യങ്ങളും മാത്രമാണ് ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനും ഇപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കാനും നിന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് മോശവുമല്ല, നല്ലതുമല്ല. നീ ഇതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, അത്രമാത്രം.