3. Среќа, свест и реалност

Ф.М. Достоевски напишал: „Човекот е несреќен само затоа што не знае дека е среќен. А штом дознае дека е среќен, веднаш, во истиот тој миг, ќе стане среќен. Во тоа е сè. Сè...“. Ние се согласуваме со ова тврдење. Во нашата слика за светот (а таа е поткрепена – како научно, така и со секојдневната пракса) секој човек веќе го има она што вистински го сака (но можеби не го знае тоа), и во неговиот свет се случува она во што Навистина верува (верува толку многу, што е подготвен на тоа да го стави највредното за него: парите, животот, слободата).

Во најширока смисла – Твојата реалност, целиот Твој материјален свет (Твоето здравје, Твоите финансии, Твоите односи, сè што имаш и немаш, сите околности на Твојот живот, сите настани и заемни дејства со другите луѓе и со светот) – со еден збор, целата Твоја реалност е целосно создадена од Твојата свест. И тоа не е за тоа дека „мислата е материјална“ и дека „треба да се мисли позитивно“. Мислата, секако, е важна. Но структурата на Твојата свест е многу поголема од обични мисли. Ајде да ја разгледаме „зградата“ на Твојата свест малку подетално, но без длабоко навлегување во детали.

Условно може да се издвојат четири „ката“ на нашата свест: Вера, желби, чувства и мисли. Токму она со што се исполнети овие катови и одредува како живееме – буквално ја создава целата наша реалност. Но најчесто

ние тоа дури и не го освестуваме, ни се чини дека сè е онака како што е, независно од нашата свест, и дека можеме само да го проучуваме овој сложен свет што постои одделно од нас, да му се приспособуваме или да се бориме со него. Но тоа далеку не е така. Поточно, тоа е само една од можните варијанти на верувања, која создава соодветна стварност и ги гради сите односи на човекот со светот. Но можат да постојат и други, и тие раѓаат сосема поинаква реалност.

Всушност, во ова кратко Раководство за животот, сакаме да Ти дадеме видение кое Те враќа во позицијата на Творец на сопствената реалност – која првично и му припаѓа на човекот, но ние несвесно се откажуваме од неа, прифаќајќи други убедувања и верувања, префрлајќи ја одговорноста на надворешни сили (на други луѓе, на властите, на раководителите, на околностите, на Бог...), и честопати обратно, преземајќи ја врз Себе одговорноста за другите (во суштина, исти такви творци), и токму ова пренесување на одговорноста нè тера да страдаме и да не ја гледаме својата среќа, да не гледаме дека ние самите го создаваме сето тоа во својот живот, обвинувајќи за нашите неуспеси некој однадвор, плашејќи се од надворешни опасности и закани (кои самите ги создаваме), навредувајќи се, иритирајќи се, завидувајќи, гневејќи се... или обратно, чувствувајќи вина затоа што не можеме да ги направиме среќни другите луѓе.

И токму тоа нè тера секако да се извиваме, да лажеме – и другите и Себеси, обидувајќи се да заработиме малку

повеќе пари, да стекнеме малку повеќе власт и надмоќ над другите луѓе. Зад сето тоа стои едноставно пренесување на одговорноста. Па дури и добивајќи го сето тоа – парите, власта, успехот – ние не стануваме посреќни, бидејќи стравовите и зависта неизбежно нè туркаат на следното ниво – следното ниво на пари, власт, „успех“.

Доволно е да ги промениш своите верувања, од корен да го смениш својот поглед на светот, да ја прифатиш одговорноста врз Себе како Творец на својот свет и да им ја вратиш одговорноста на останатите творци за нивната реалност, и сè веднаш ќе се смени – ќе откриеш дека Ти си веќе среќен, зашто Ти самиот создаваш сè во својот свет, нема никој друг одговорен за тоа. И Ти го создаваш тоа со некоја причина, поради нешто го сакаш тоа и Ти веруваш во тоа. Токму затоа сè е така. Едноставно не беше свесен како, со што и за што го создаваш тоа, и токму таа несвесност Те правеше несреќен. Но постои шанса сè да се поправи – враќајќи си ја одговорноста за својот живот и својата реалност, но не на ниво на зборови и постапки од типот: „маж рекол – маж направил“ или „треба да се одговара за своите постапки“, туку на ниво на самата свест: Твоите верувања, убедувања, потсвесни желби, чувства и мисли.

Твојата реалност е токму директен и јасен израз на она со што е исполнета Твојата свест.

Сакаш ли да дознаеш со што е исполнета Твојата свест – погледни во огледалото на Твојата реалност. Сè што ќе видиш таму – добро и не толку добро, пријатно и одбивно, вдахновувачко и застрашувачко – сето тоа си Ти. И ако нешто не Ти се допаѓа во тоа огледало, да го поправиш тоа можеш само Ти. Како Ти изгледа ваквиот пресврт? Подготвен ли си за таква авантура? Зашто ако го прифатиш ова, повеќе нема да имаш можност да ја префрлиш одговорноста на некој друг. Претстои голема и макотрпна работа на проучување на Себеси, истражување на длабочините на својата свест. Но тоа е и најинтересната и најблагодатната работа во целиот универзум, во сите универзуми. Да се спознаеш Себеси.

Да се спознаеш Себеси, а не да се преправаш. Јас во Тебе гледам совршено суштество. Совршено Божествено суштество кое не прави грешки, и затоа нема што да преправа кај себе, зашто тоа суштество едноставно учи да управува со своето тело, со своето Големо Тело. Телото на својата реалност. Учи, спознавајќи се Себеси, својата сила, своите безгранични можности на Творец.

Кога гледате како мало дете учи да оди и, воопшто, да управува со своето тело, со своите рачиња, обидувајќи се да дофати играчка што му се допаднала или вкусна храна, и кога тоа не му успева, дали гледате во него помалку совршенство? Го обвинувате ли за тоа? Или се вдахновувате од тоа што, поминувајќи низ одредени – неопходни – тешкотии во фазата на учење, тоа не отстапува и продолжува да прави сè нови и нови обиди за да ја совлада таа вештина. А потоа тоа совладува сè

посложени и посложени вештини. Ако Ти сега го читаш овој текст, тогаш, изгледа, и кај Тебе во свое време тоа успеало.

Ние Те гледаме Тебе, Човеку, кој ги совладуваш вештините на свесното творење на својата реалност, како исто такво совршено дете кое не отстапува при можните „неуспеси“, туку одново и одново прави обиди да научи. И токму во тоа Ние Ти помагаме сето ова време, во текот на целиот Твој живот, и Ние сме подготвени да Ти помагаме во тоа и понатаму, трпеливо набљудувајќи го Твојот напредок.

Но подготвен ли си Ти самиот да го започнеш овој пат? Подготвен? Тогаш Играта започна. Не барај од Себе веднаш премногу. Обиди се засега да освесташ во што веруваш сега (гледајќи во огледалото на својата реалност), кого обично обвинуваш за неуспесите, за кого натоваруваш одговорност на своите плеќи, кому му должиш и кој Ти должи Тебе... Со каков систем на заемни обврски и долгови успеа да се обраснеш на својот животен пат? Што добиваш од тоа? Те прави ли тоа среќен? Знај: сето тоа не е „објективно“ и „поинаку не може“. Тоа едноставно Твоите верувања и убедувања Те тераат да носиш такви одлуки и така да постапуваш. Тоа не е лошо, ниту добро. Ти едноставно веруваш во тоа.