3. Hamingja, meðvitund og veruleiki

F. M. Dostojevskíj skrifaði: „Maðurinn er aðeins óhamingjusamur vegna þess að hann veit ekki að hann er hamingjusamur. Og um leið og hann kemst að því að hann er hamingjusamur, verður hann þegar í stað, á sömu stundu, hamingjusamur. Í þessu felst allt. Allt…“ Við erum sammála þessari fullyrðingu. Í okkar heimsmynd (og hún er studd – bæði vísindalega og af daglegri iðkun) á hver manneskja nú þegar það sem hún í Raun og veru þráir (en veit það ef til vill ekki), og í hennar heimi á sér stað það sem hún í Raun og veru Trúir á (Trúir svo heitt að hún er reiðubúin að leggja að veði það dýrmætasta fyrir sig: peninga, líf, frelsi).

Í víðasta skilningi – er veruleiki Þinn, allur Þinn efnislegi heimur (heilsa Þín, fjármál Þín, sambönd Þín, allt sem Þú átt og átt ekki, allar aðstæður í lífi Þínu, allir atburðir og samskipti við annað fólk og við heiminn) – í heildina séð, allur veruleiki Þinn er að fullu skapaður af vitund Þinni. Og þetta snýst ekki um það að „hugsunin sé efnisleg“ og að „maður verði að hugsa jákvætt“. Hugsunin er vissulega mikilvæg. En uppbygging vitundar Þinnar er margfalt stærri en einfaldar hugsanir. Lítum á „byggingu“ vitundar Þinnar örlítið nánar, en án þess að kafa um of í smáatriði.

Með nokkrum hætti má greina fjórar „hæðir“ í vitund okkar: Trú, langanir, tilfinningar og hugsanir. Það er einmitt það sem fyllir þessar hæðir sem ákvarðar hvernig við lifum – skapar bókstaflega allan veruleika okkar. En oftast

gerum við okkur ekki einu sinni grein fyrir þessu, okkur virðist allt vera eins og það er, óháð vitund okkar, og að við getum aðeins rannsakað þennan flókna heim sem er til aðskilinn frá okkur, lagað okkur að honum eða barist við hann. En því fer fjarri. Réttara sagt er þetta aðeins einn af mögulegum Trúarháttum, sem skapar veruleika í samræmi við sig og mótar öll tengsl mannsins við heiminn. En það geta verið aðrir, og þeir geta af sér gjörólíkan veruleika.

Í raun viljum við í þessum stutta Lífsleiðarvísi gefa Þér sýn sem skilar Þér aftur í stöðu Skapara Þíns eigin veruleika – sem manninum er í upphafi eiginleg, en við afsölum okkur henni ómeðvitað með því að taka við öðrum skoðunum og Trúarskoðunum, varpa ábyrgðinni á ytri öfl (annað fólk, yfirvöld, stjórnendur, aðstæður, Guð…), og oft öfugt, draga ábyrgð á öðrum (sem í eðli sínu eru slíkir sömu skaparar) yfir á okkur Sjálf, og það er einmitt þessi tilfærsla á ábyrgð sem fær okkur til að þjást og missa sjónar á hamingju okkar, sjá ekki að við sköpum þetta allt sjálf í lífi okkar, með því að kenna utanaðkomandi aðilum um ófarir okkar, óttast ytri hættur og ógnir (sem við sköpum sjálf), fyllast sárindum, gremju, öfund, reiði... eða öfugt, finna til sektarkenndar yfir því að geta ekki gert annað fólk hamingjusamt.

Og einmitt þetta knýr okkur til að beita alls kyns vélabrögðum, ljúga – að öðrum og okkur Sjálfum, í tilraun til að afla örlítið

meiri peninga, öðlast örlítið meiri völd og yfirburði yfir öðru fólki. Að baki þessu öllu býr einfaldlega tilfærsla ábyrgðar. Og jafnvel þótt við öðlumst allt þetta – peninga, völd, velgengni – verðum við ekki hamingjusamari, vegna þess að ótti og öfund hrekja okkur óhjákvæmilega á næsta stig – næsta stig peninga, valda, „velgengni“.

Það eitt að breyta Trú sinni, umbreyta heimsmynd sinni frá grunni, taka ábyrgð á Sjálfum sér sem Skapari síns heims og skila ábyrgðinni aftur til hinna skaparanna á þeirra veruleika, mun breyta öllu á samstundinni – Þú munt uppgötva að Þú ert nú þegar hamingjusamur, vegna þess að Þú skapar allt í Þínum heimi sjálfur, enginn annar ber ábyrgð á því. Og Þú skapar það af ákveðinni ástæðu, af einhverjum sökum þráir Þú það og Þú Trúir á það. Einmitt þess vegna er allt eins og það er. Þú gerðir Þér einfaldlega ekki grein fyrir því hvernig, með hverju og til hvers Þú skapar þetta, og þetta meðvitundarleysi gerði Þig óhamingjusaman. En það er tækifæri til að leiðrétta allt – með því að endurheimta ábyrgð á lífi Þínu og veruleika Þínum, ekki á stigi orða og gjörða eins og: „orð skulu standa“ eða „maður verður að bera ábyrgð á gerðum sínum“, heldur á stigi vitundarinnar sjálfrar: Trúar Þinnar, sannfæringar, undirmeðvitaðra langana, tilfinninga og hugsana.

Veruleiki Þinn er einmitt bein og skýr birtingarmynd þess sem vitund Þín er fyllt af.

Viljir Þú vita hvað fyllir vitund Þína – líttu í spegil veruleika Þíns. Allt sem Þú sérð þar – gott og miður gott, ánægjulegt og fráhrindandi, hvetjandi og ógnvekjandi – það ert allt Þú. Og ef Þér líkar eitthvað ekki í þessum spegli getur enginn nema Þú lagfært það. Hvernig líst Þér á slíka vendingu? Ertu reiðubúinn í slíkt ævintýri? Því ef Þú samþykkir þetta hefur Þú ekki lengur möguleika á að varpa ábyrgðinni á neinn annan. Fram undan er mikið og vandasamt starf við að kynnast Sjálfum Þér, rannsaka dýptir eigin vitundar. En það er jafnframt áhugaverðasta og blessunarríkasta starfið í öllum alheiminum, í öllum alheimum. Að þekkja Sjálfan Sig.

Að þekkja Sjálfan Sig, en ekki umbreyta. Ég sé í Þér fullkomna veru. Fullkomna Guðdómlega veru sem gerir engin mistök, og þess vegna hefur hún engu að breyta, því þessi vera er einfaldlega að læra að stjórna líkama sínum, sínum Stóra Líkama. Líkama síns veruleika. Lærir með því að þekkja Sjálfa Sig, mátt sinn, sín takmarkalausu tækifæri sem Skapari.

Þegar þér sjáið lítið barn læra að ganga og almennt að stjórna líkama sínum, höndum sínum, reyna að teygja sig í leikfang sem því líst á eða ljúffengan mat, og þegar því tekst það ekki, sjáið þér þá minni fullkomnun í því? Ásakið þér það fyrir það? Eða fyllist þér innblæstri af því að þrátt fyrir ákveðna – nauðsynlega – erfiðleika á námstímanum gefst það ekki upp og heldur áfram að gera sífellt nýjar tilraunir til að ná valdi á þessari færni. Og síðan tileinkar það sér æ

flóknari og flóknari færni. Ef Þú lest þennan texta núna, hefur Þér að því er virðist á sínum tíma einnig tekist þetta.

Við sjáum Þig, Manneskja, sem ert að tileinka Þér færni í meðvitaðri sköpun á veruleika Þínum, sem hið sama fullkomna barn, sem hörfar ekki fyrir hugsanlegum „mistökum“, heldur gerir aftur og aftur tilraunir til að læra. Og einmitt í þessu höfum Við hjálpað Þér allan þennan tíma, allt Þitt líf, og Við erum reiðubúin að hjálpa Þér áfram og fylgjast þolinmóð með framförum Þínum.

En ert Þú sjálfur reiðubúinn að hefja þessa vegferð? Reiðubúinn? Þá er Leikurinn hafinn. Ekki krefjast of mikils af Sjálfum Þér strax. Reyndu í bili að átta Þig á því hverju Þú Trúir núna (þegar Þú horfir í spegil veruleika Þíns), hvern Þú sakar venjulega um ófarir, fyrir hvern Þú hleður ábyrgð á herðar Þér, hverjum Þú skuldar og hver skuldar Þér... Hvaða kerfi gagnkvæmra skuldbindinga og skulda hefur Þú náð að hlaða utan um Þig á lífsleið Þinni? Hvað færð Þú út úr þessu? Gerir þetta Þig hamingjusaman? Vitu: þetta er alls ekki „hlutlægt“ og „ekki hægt á annan hátt“. Það eru einfaldlega Trúarbrögð Þín og sannfæring sem knýja Þig til að taka slíkar ákvarðanir og breyta á þennan hátt. Það er hvorki slæmt né gott. Þú einfaldlega Trúir á þetta.