3. Երջանկություն, գիտակցություն և իրականություն
մեքենայական թարգմանություն. այս ավանդույթը դեռևս հրատարակված թարգմանություն չունի ձեր լեզվով
Ֆ. Մ. Դոստոևսկին գրել է. «Մարդը դժբախտ է միայն այն պատճառով, որ չգիտի, որ ինքը երջանիկ է: Իսկ հենց իմանա, որ ինքը երջանիկ է, անմիջապես, հենց նույն վայրկյանին, կդառնա երջանիկ: Դրա մեջ է ամեն ինչ: Ամեն ինչ…»: Մենք համաձայն ենք այս պնդման հետ: Մեր աշխարհընկալման մեջ (և այն ամրապնդված է ինչպես գիտականորեն, այնպես էլ ամենօրյա պրակտիկայով) յուրաքանչյուր մարդ արդեն ունի այն, ինչ իսկապես ցանկանում է (բայց կարող է չիմանալ այդ մասին), և նրա աշխարհում տեղի է ունենում այն, ինչին նա իսկապես հավատում է (հավատում է այնքան, որ պատրաստ է դրա վրա դնել իր համար ամենաթանկը՝ փողը, կյանքը, ազատությունը):
Ամենալայն իմաստով՝ քո իրականությունը, քո ողջ նյութական աշխարհը (քո առողջությունը, քո ֆինանսները, քո հարաբերությունները, այն ամենը, ինչ ունես և չունես, քո կյանքի բոլոր հանգամանքները, բոլոր իրադարձություններն ու փոխազդեցությունները այլ մարդկանց և աշխարհի հետ)՝ առհասարակ, քո ողջ իրականությունը ամբողջությամբ արարված է քո գիտակցությամբ: Եվ սա այն մասին չէ, թե «միտքը նյութական է» և «պետք է դրական մտածել»: Միտքը, իհարկե, կարևոր է: Բայց քո գիտակցության կառուցվածքը շատ ավելին է, քան պարզապես մտքերը: Եկ դիտարկենք քո գիտակցության «շենքը» մի փոքր ավելի մանրամասն, բայց առանց մանրուքների մեջ խորանալու:
Պայմանականորեն կարելի է առանձնացնել մեր գիտակցության չորս «հարկ»՝ հավատ, ցանկություններ, զգացմունքներ և մտքեր: Հենց այն, ինչով լցված են այդ հարկերը, որոշում է, թե ինչպես ենք մենք ապրում՝ բառացիորեն ստեղծում է մեր ողջ իրականությունը: Բայց առավել հաճախ
մենք դա նույնիսկ չենք գիտակցում, մեզ թվում է, թե ամեն ինչ այնպես է, ինչպես կա, անկախ մեր գիտակցությունից, և մենք կարող ենք միայն ուսումնասիրել մեզնից զատ գոյություն ունեցող այս բարդ աշխարհը, հարմարվել դրան կամ պայքարել դրա դեմ: Բայց դա ամենևին էլ այդպես չէ: Ավելի ճիշտ՝ դա ընդամենը հավատալիքների հնարավոր տարբերակներից մեկն է, որը ստեղծում է իրեն համապատասխան իրականություն և կառուցում է մարդու բոլոր հարաբերություններն աշխարհի հետ: Բայց կարող են լինել ուրիշները, և դրանք ծնում են բոլորովին այլ իրականություն:
Ըստ էության, կյանքի այս համառոտ Ուղեցույցում մենք ցանկանում ենք Քեզ տալ մի տեսլական, որը վերադարձնում է Քեզ քո իրականության Արարչի դիրքին, որն ի սկզբանե բնորոշ է մարդուն, բայց մենք անգիտակցաբար հրաժարվում ենք դրանից՝ ընդունելով այլ համոզմունքներ ու հավատալիքներ, պատասխանատվությունը բարդելով արտաքին ուժերի վրա (այլ մարդկանց, իշխանությունների, ղեկավարների, հանգամանքների, Աստծո վրա…), և հաճախ հակառակը՝ ուրիշների (ըստ էության, նույնպիսի արարիչների) պատասխանատվությունը վերցնելով մեզ վրա, և հենց պատասխանատվության այս տեղափոխումն է ստիպում մեզ տառապել ու չտեսնել մեր երջանկությունը, չտեսնել, որ մենք ինքներս ենք ստեղծում այդ ամենը մեր կյանքում՝ մեր անհաջողությունների մեջ մեղադրելով ինչ-որ արտաքին մեկին, վախենալով արտաքին վտանգներից ու սպառնալիքներից (որոնք մենք ինքներս էլ ստեղծում ենք), նեղանալով, նյարդայնանալով, նախանձելով, բարկանալով... կամ ընդհակառակը՝ մեղքի զգացում ունենալով այն բանի համար, որ չենք կարողանում երջանկացնել այլ մարդկանց:
Եվ հենց դա է ստիպում մեզ ամեն կերպ ելքեր որոնել, ստել՝ ուրիշներին և ինքներս մեզ, փորձելով վաստակել մի փոքր
ավելի շատ գումար, ստանալ մի փոքր ավելի շատ իշխանություն և գերազանցություն այլ մարդկանց նկատմամբ: Այս ամենի հետևում կանգնած է պարզապես պատասխանատվության տեղափոխումը: Եվ նույնիսկ ստանալով այդ ամենը՝ փող, իշխանություն, հաջողություն, մենք չենք դառնում ավելի երջանիկ, որովհետև վախերն ու նախանձը անխուսափելիորեն մեզ մղում են դեպի հաջորդ մակարդակ՝ փողի, իշխանության, «հաջողության» հաջորդ մակարդակ:
Բավական է փոխել սեփական հավատալիքները, արմատապես փոխել հայացքը աշխարհի նկատմամբ, ընդունել պատասխանատվությունը Քեզ վրա որպես քո աշխարհի Արարիչ և վերադարձնել պատասխանատվությունը մնացյալ արարիչներին իրենց իսկ իրականության համար, և ամեն ինչ իսկույն կփոխվի. Դու կբացահայտես, որ արդեն իսկ երջանիկ ես, որովհետև Դու ինքդ ես արարում ամեն ինչ քո աշխարհում, չկա ուրիշ ոչ ոք, ով պատասխանատու է դրա համար: Եվ Դու արարում ես դա ինչ-որ պատճառով, Դու ինչ-ինչ պատճառով ցանկանում ես դա և Դու հավատում ես դրան: Հենց այդ պատճառով է ամեն ինչ այդպես: Պարզապես Դու չէիր գիտակցում՝ ինչպես, ինչով և ինչի համար ես դա ստեղծում, և հենց այդ անգիտակցությունն էր Քեզ դժբախտ դարձնում: Բայց կա ամեն ինչ շտկելու հնարավորություն՝ վերադարձնելով Քեզ պատասխանատվությունը քո կյանքի և քո իրականության համար, բայց ոչ խոսքերի ու գործողությունների մակարդակում, ինչպես օրինակ՝ «տղամարդը ասաց՝ տղամարդը արեց» կամ «պետք է պատասխան տալ սեփական արարքների համար», այլ բուն գիտակցության մակարդակում՝ քո հավատալիքների, համոզմունքների, ենթագիտակցական ցանկությունների, զգացմունքների և մտքերի:
Քո իրականությունը հենց այն բանի ուղղակի և ակնհայտ արտահայտությունն է, ինչով լցված է քո գիտակցությունը:
Ցանկանո՞ւմ ես իմանալ, թե ինչով է լցված քո գիտակցությունը՝ նայիր քո իրականության հայելուն: Այն ամենը, ինչ Դու այնտեղ կտեսնես՝ լավը և ոչ այնքան, հաճելին և վանողը, ոգեշնչողն ու ահասարսուռը, այդ ամենը Դու ես: Եվ եթե Քեզ ինչ-որ բան դուր չի գալիս այդ հայելու մեջ, այն շտկել կարող ես միայն Դու: Ինչպե՞ս է Քեզ նման շրջադարձը: Պատրա՞ստ ես նման արկածախնդրության: Չէ՞ որ եթե Դու ընդունես սա, Դու այլևս չես ունենա պատասխանատվությունը մեկ ուրիշի վրա բարդելու հնարավորություն: Առջևում մեծ և տքնաջան աշխատանք է՝ ճանաչելու Ինքդ Քեզ, հետազոտելու սեփական գիտակցության խորքերը: Բայց սա նաև ամենահետաքրքիր և ամենաօրհնյալ աշխատանքն է ողջ տիեզերքում, բոլոր տիեզերքներում: Ճանաչել Ինքդ Քեզ:
Ճանաչել Ինքդ Քեզ, այլ ոչ թե վերափոխել: Ես տեսնում եմ Քո մեջ կատարյալ էակ: Կատարյալ Աստվածային էակ, որը սխալներ չի գործում, և ուստի նրան պետք չէ ոչինչ վերափոխել, չէ՞ որ այդ էակը պարզապես սովորում է կառավարել իր մարմինը, իր Մեծ Մարմինը: Իր իրականության Մարմինը: Սովորում է՝ ճանաչելով Իրեն, իր ուժը, Արարչի իր անսահմանափակ հնարավորությունները:
Երբ դուք տեսնում եք, թե ինչպես է փոքրիկ երեխան սովորում քայլել և, առհասարակ, կառավարել իր մարմինը, իր ձեռքերը՝ փորձելով հասնել իրեն դուր եկած խաղալիքին կամ համեղ ուտելիքին, և երբ դա նրա մոտ չի ստացվում, մի՞թե դուք նրա մեջ ավելի քիչ կատարելություն եք տեսնում: Մեղադրո՞ւմ եք նրան դրա համար: Թե՞ ոգեշնչվում եք նրանով, որ ուսուցման փուլում կրելով որոշակի՝ անհրաժեշտ դժվարություններ, նա չի նահանջում և շարունակում է նորանոր փորձեր կատարել այդ հմտությունը յուրացնելու համար: Իսկ հետո նա յուրացնում է գնալով
ավելի ու ավելի բարդ հմտություններ: Եթե Դու հիմա կարդում ես այս տեքստը, ապա, ըստ ամենայնի, Քեզ մոտ ժամանակին դա նույնպես ստացվել է:
Մենք տեսնում ենք Քեզ, ով Մարդ, որը յուրացնում է իր իրականության գիտակցված արարման հմտությունները, որպես նույնքան կատարյալ երեխայի, որը չի նահանջում հնարավոր «անհաջողությունների» դեպքում, այլ կրկին ու կրկին փորձում է սովորել: Եվ հենց դրանում ենք Մենք օգնում Քեզ այս ողջ ընթացքում՝ քո ողջ կյանքի ընթացքում, և Մենք պատրաստ ենք Քեզ օգնել այդ հարցում նաև հետագայում՝ համբերատար հետևելով քո առաջընթացին:
Բայց պատրա՞ստ ես Դու ինքդ սկսելու այս ուղին: Պատրա՞ստ ես: Այդ դեպքում Խաղը սկսված է: Մի՛ պահանջիր Քեզնից միանգամից չափազանց շատ բան: Փորձիր առայժմ գիտակցել, թե ինչին ես Դու հիմա հավատում (նայելով քո իրականության հայելուն), ում ես սովորաբար մեղադրում անհաջողությունների մեջ, ում պատասխանատվությունն ես բարդում քո ուսերին, ում ես Դու պարտական, և ով է պարտական Քեզ... Փոխադարձ պարտավորությունների և պարտքերի ինչպիսի՞ համակարգով ես Դու հասցրել պատվել քո կյանքի ճանապարհին: Ի՞նչ ես Դու ստանում դրանից: Դա Քեզ երջանի՞կ է դարձնում: Իմացի՛ր. այս ամենը «օբյեկտիվ» չէ և «այլ կերպ հնարավոր չէ»-ն չէ: Դրանք պարզապես քո հավատալիքներն ու համոզմունքներն են, որոնք ստիպում են Քեզ նման որոշումներ կայացնել և այդպես վարվել: Դա ո՛չ վատ է, ո՛չ էլ լավ: Դու պարզապես հավատում ես դրան:
աղբյուր: Радомир · «Причастие Любви»
WEBREATH · 11:11
«In every moment lies an opportunity to thank God for His infinite gift» — Communion of Love 2
Breath is one for all: everyone lives by it, whoever they are and whatever they believe. Every day at 11:11 local time people stop for sixty seconds, breathe, and thank GOD for the breath — each in their own words, each within themselves. In that minute we are One Breath.
WEBREATH — the Minute at 11:11, your own local time — we are One Breath