3. Felicidade, conciencia e realidade

F. M. Dostoevski escribiu: «O home é infeliz só porque non sabe que é feliz. E en canto saiba que é feliz, de socato, nese mesmo instante, farase feliz. Nisto está todo. Todo…». Nós concordamos con esta afirmación. Na nosa visión do mundo (e esta está apoiada – tanto cientificamente como pola práctica cotiá) cada persoa xa ten o que verdadeiramente desexa (aínda que poida non sabelo), e no seu mundo acontece aquilo no que Verdadeiramente cre (cre tanto que está disposta a apostar por iso o máis prezado para ela: cartos, vida, liberdade).

No sentido máis amplo – a túa realidade, todo o teu mundo material (a túa saúde, as túas finanzas, as túas relacións, todo o que tes e non tes, todas as circunstancias da túa vida, todos os acontecementos e interaccións con outras persoas e co mundo) – en resumo, toda a túa realidade por enteiro está creada pola túa conciencia. E isto non é sobre que «o pensamento é material» e «hai que pensar en positivo». O pensamento, por suposto, é importante. Mais a estrutura da túa conciencia é moito maior ca simples pensamentos. Vexamos o «edificio» da túa conciencia un pouco máis polo miúdo, mais sen afondar en detalles.

Convencionalmente pódense distinguir catro «andares» da nosa conciencia: Fe, desexos, sentimentos e pensamentos. É precisamente o que enche estes andares o que determina como vivimos – literalmente crea toda a nosa realidade. Mais a maioría das veces

nin sequera somos conscientes disto, parécenos que todo é como é, con independencia da nosa conciencia, e que só podemos estudar este mundo complexo que existe á marxe de nós, adaptarnos a el ou loitar contra el. Mais isto dista moito de ser así. Máis ben, esta é só unha das posibles variantes de crenzas, que crea unha realidade correspondente a ela e constrúe todas as relacións do ser humano co mundo. Mais pode haber outras, e estas xeran unha realidade completamente diferente.

En realidade, nesta breve Guía para a vida, queremos darche unha visión que Te devolva á posición de Creador da túa realidade – que é inherente ao ser humano desde a orixe, mais da que renunciamos inconscientemente, adoptando outras conviccións e crenzas, transferindo a responsabilidade a forzas externas (a outras persoas, ás autoridades, aos líderes, ás circunstancias, a Deus…), e moitas veces ao revés, asumindo a responsabilidade polos demais (en esencia, creadores coma nós) sobre nós mesmos; e é xustamente esta transferencia de responsabilidade a que nos fai sufrir e non ver a nosa propia felicidade, non ver que somos nós mesmos quen creamos todo isto na nosa vida, culpando dos nosos fracasos a alguén externo, temendo perigos e ameazas externas (que nós mesmos creamos), ofendéndonos, irritándonos, envexando, enfurecéndonos... ou ao revés, sentindo culpa por non podermos facer felices a outras persoas.

E é precisamente isto o que nos fai buscar calquera saída, mentir – aos demais e a nós mesmos, intentando gañar un pouco

máis cartos, obter un pouco máis de poder e superioridade sobre outras persoas. Detrás de todo isto está simplemente a transferencia da responsabilidade. E mesmo acadando todo isto – cartos, poder, éxito – non nos facemos máis felices, porque os medos e a envexa empúrrannos inevitablemente ao seguinte nivel – o seguinte nivel de cartos, de poder, de «éxito».

Abonda con mudar as túas crenzas, cambiar de raíz a túa mirada cara ao mundo, asumir a responsabilidade sobre Ti mesmo como Creador do teu mundo, e devolver a responsabilidade aos demais creadores pola súa realidade, para que todo mude de socato – descubrirás que Ti xa es feliz, porque Ti mesmo creas todo no teu mundo, non hai ninguén máis responsable disto. E Ti estás a crealo por algunha razón, por algún motivo queres isto e cres nisto. É precisamente por iso que todo é así. Simplemente non eras consciente de como, con que e para que estabas a crealo, e foi esa inconsciencia a que Te facía infeliz. Mais hai unha oportunidade de emendar todo – recuperando a responsabilidade pola túa vida e a túa realidade, pero non a nivel de palabras e accións, do tipo: «home de palabra» ou «hai que responder polos propios actos», senón ao nivel da propia conciencia: das túas crenzas, conviccións, desexos subconscientes, sentimentos e pensamentos.

A túa realidade é a expresión directa e manifesta daquilo co que está chea a túa conciencia.

Se queres saber con que está chea a túa conciencia – olla no espello da túa realidade. Todo o que vexas alí – bo ou non tanto, pracenteiro ou repulsivo, inspirador ou aterrador – todo iso es Ti. E se non che gusta algo nese espello, só Ti podes amañalo. Que che parece este xiro? Estás preparado para semellante aventura? Pois se Ti aceptas isto, xa non terás a posibilidade de pasar a responsabilidade a ninguén máis. Agarda un traballo grande e minucioso de coñecerte a Ti mesmo, de explorar as profundidades da túa conciencia. Mais este é tamén o traballo máis fascinante e máis bendito de todo o universo, de todos os universos. Coñecerse a Si mesmo.

Coñecerse a Si mesmo, e non refacerse. Eu vexo en Ti un ser perfecto. Un ser Divino e perfecto que non comete erros, e polo tanto non ten nada que refacer, pois este ser simplemente está aprendendo a gobernar o seu corpo, o seu Gran Corpo. O Corpo da súa realidade. Aprende coñecéndose a Si mesmo, o seu poder, as súas posibilidades ilimitadas de Creador.

Cando ves como un neno pequeno aprende a andar e, en xeral, a gobernar o seu corpo, as súas mans, intentando acadar un xoguete que lle gustou ou unha comida saborosa, e cando non o consegue, ves acaso nel menos perfección? Cúlpaslle por iso? Ou te inspiras polo feito de que, ao experimentar certas dificultades – necesarias – na etapa de aprendizaxe, el non se rende e continúa facendo máis e máis intentos para dominar esta habilidade. E logo domina habilidades cada vez

máis e máis complexas. Se estás a ler agora este texto, parece que no seu momento Ti tamén o conseguiches.

Vémoste a Ti, Ser Humano que dominas as habilidades da creación consciente da túa realidade, coma ese mesmo neno perfecto que non retrocede ante os posibles «fracasos», senón que unha e outra vez intenta aprender. E é nisto precisamente no que Nós te estivemos axudando todo este tempo, ao longo de toda a túa vida, e estamos dispostos a seguir axudándote, observando con paciencia o teu progreso.

Mais estás Ti mesmo preparado para encetar este camiño? Preparado? Entón o Xogo comezou. Non esixas de Ti mesmo demasiado de súpeto. Trata polo de agora de tomar conciencia de en que cres neste intre (ollando no espello da túa realidade), a quen culpas decote dos teus fracasos, por quen cargas a responsabilidade sobre os teus ombros, con quen estás en débeda e quen está en débeda contigo... De que sistema de obrigas e débedas mutuas te rodeaches no teu camiño vital? Que obtés con isto? Faite isto feliz? Sabe: todo isto non é «obxectivo» nin «imposible de ser doutro xeito». Son simplemente as túas crenzas e conviccións as que Te levan a tomar tales decisións e a actuar así. Isto non é bo nin malo. Ti simplemente cres nisto.