3. Kaligayahan, kamalayan at katotohanan

Isinulat ni F.M. Dostoevsky: «Ang tao ay hindi maligaya dahil lamang hindi niya alam na siya ay maligaya. At kapag nalaman na niyang siya ay maligaya, noon din, sa mismong sandaling iyon, ay magiging maligaya siya. Narito ang lahat. Lahat…». Kami ay sumasang-ayon sa pahayag na ito. Sa aming pananaw sa daigdig (at ito ay pinagtitibay — kapwa ng agham at ng pang-araw-araw na pagsasagawa) ang bawat tao ay nagtataglay na ng kung ano ang Tunay niyang ninanais (ngunit maaaring hindi niya ito nalalaman), at sa kanyang daigdig ay nagaganap ang kung ano ang Tunay niyang pinaniniwalaan (naniniwala nang labis na handa niyang ipusta para dito ang pinakamahalaga sa kanya: salapi, buhay, kalayaan).

Sa pinakamalawak na diwa — ang iyong realidad, ang buo mong materyal na daigdig (ang iyong kalusugan, ang iyong pananalapi, ang iyong mga ugnayan, ang lahat ng mayroon Ka at wala Ka, ang lahat ng kalagayan ng iyong buhay, ang lahat ng mga pangyayari at pakikipag-ugnayan sa ibang tao at sa daigdig) — sa pangkalahatan, ang buo mong realidad ay ganap na nilikha ng iyong kamalayan. At ito ay hindi tungkol sa «ang kaisipan ay materyal» at «kailangang mag-isip nang positibo». Ang kaisipan, mangyari pa, ay mahalaga. Subalit ang kayarian ng iyong kamalayan ay higit na dakila kaysa sa mga payak na kaisipan lamang. Ating suriin ang «gusali» ng iyong kamalayan nang bahagyang mas detalyado, ngunit hindi lumulubog sa mga detalye.

Sa makasagisag na paraan, maaaring matukoy ang apat na «palapag» ng ating kamalayan: Pananampalataya, mga hangarin, mga damdamin, at mga kaisipan. Kung ano nga ang pumupuno sa mga palapag na ito ang siyang nagtatakda kung paano tayo namumuhay — literal na lumilikha ng buo nating realidad. Subalit kadalasan

hindi man lamang natin ito namamalayan; tila sa atin ay gayon na nga ang lahat, anuman ang ating kamalayan, at ang tanging magagawa natin ay pag-aralan ang masalimuot na daigdig na ito na umiiral nang hiwalay sa atin, makiangkop dito o makibaka laban dito. Subalit hindi ito totoo. Sa halip, ito ay isa lamang sa mga posibleng anyo ng mga paniniwala, na lumilikha ng katumbas nitong katotohanan at bumubuo sa lahat ng ugnayan ng tao sa daigdig. Ngunit maaaring magkaroon ng iba, at ang mga iyon ay nagsisilang ng ganap na kakaibang realidad.

Sa katunayan, sa maikling Gabay na ito sa buhay, nais naming ipagkaloob sa Iyo ang isang pananaw na nagbabalik sa Iyo sa katayuan ng Maylalang ng iyong realidad — na sa simula pa lamang ay likas na sa tao, subalit hindi natin namamalayang tinatanggihan ito, habang tumatanggap ng iba pang mga paniniwala at pananalig, inililipat ang pananagutan sa mga panlabas na puwersa (sa ibang tao, sa pamahalaan, sa mga pinuno, sa mga pangyayari, sa Diyos…), at kadalasan ay kabaligtaran, kinukuha ang pananagutan para sa iba (na sa katunayan ay mga kapwa manlilikha) tungo sa ating Sarili, at ang mismong paglilipat na ito ng pananagutan ang nagpapahirap sa atin at humahadlang upang makita ang sarili nating kaligayahan, hindi nakikita na tayo Mismo ang lumilikha ng lahat ng ito sa ating buhay, sinisisi ang sinumang nasa labas para sa ating mga kabiguan, natatakot sa mga panlabas na panganib at banta (na tayo rin Mismo ang lumilikha), naghihinanakit, nayayamot, naiinggit, nagagalit... o kabaligtaran, nakadarama ng pagkakasala dahil hindi natin kayang paligayahin ang ibang tao.

At ito nga ang nagtutulak sa atin na gumawa ng iba't ibang paraan upang makalusot, magsinungaling — sa iba at sa ating Sarili, nagsisikap na kumita nang bahagyang

mas maraming salapi, magtamo ng bahagyang mas malaking kapangyarihan at pangingibabaw sa ibang tao. Sa likod ng lahat ng ito ay ang payak na paglilipat ng pananagutan. At kahit matamo ang lahat ng ito — salapi, kapangyarihan, tagumpay — hindi tayo nagiging mas maligaya, sapagkat ang mga takot at inggit ay hindi maiiwasang nagtutulak sa atin patungo sa susunod na antas — ang susunod na antas ng salapi, kapangyarihan, «tagumpay».

Baguhin lamang ang iyong mga paniniwala, baguhin nang lubusan ang iyong pananaw sa daigdig, tanggapin ang pananagutan sa iyong Sarili bilang Maylalang ng iyong daigdig, at ibalik ang pananagutan sa iba pang mga manlilikha para sa kanilang realidad, at ang lahat ay agad na magbabago — matutuklasan Mo na Ikaw ay maligaya na, sapagkat Ikaw Mismo ang lumilikha ng lahat sa iyong daigdig, walang ibang may pananagutan para dito. At nililikha Mo ito dahil sa isang dahilan, sa paano man ay ninanais Mo ito at Ikaw ay naniniwala dito. Kaya naman gayon ang lahat. Hindi Mo lamang namalayan kung paano, sa pamamagitan ng ano, at para saan Mo ito nililikha, at ang kawalan ng kamalayang ito ang nagpalungkot sa Iyo. Subalit may pagkakataon na ituwid ang lahat — sa pamamagitan ng pagbabalik sa iyong Sarili ng pananagutan para sa iyong buhay at sa iyong realidad, ngunit hindi sa antas ng mga salita at gawa, tulad ng: «sinabi ng lalaki — ginawa ng lalaki» o «dapat panagutan ang sariling mga gawa», kundi sa antas ng mismong kamalayan: ng iyong mga pananalig, paniniwala, di-namamalayang mga hangarin, damdamin, at kaisipan.

Ang iyong realidad ang siyang tuwiran at hayag na pagpapahayag ng kung ano ang pumupuno sa iyong kamalayan.

Nais Mo bang malaman kung ano ang pumupuno sa iyong kamalayan — tumingin Ka sa salamin ng iyong realidad. Ang lahat ng makikita Mo roon — mabuti at hindi gaano, kaaya-aya at kasuklam-suklam, nakasisigla at nakatatakot — ang lahat ng iyon ay Ikaw. At kung mayroon Kang hindi nagugustuhan sa salaming ito, Ikaw lamang ang makapagtutuwid nito. Ano ang palagay Mo sa gayong pagbaling? Handa Ka ba sa gayong pakikipagsapalaran? Sapagkat kung tatanggapin Mo ito, wala Ka nang pagkakataon pang ilipat ang pananagutan sa iba. Naghihintay ang isang dakila at masusing gawain ng pagkilala sa Sarili, ang pagsasaliksik sa kailaliman ng iyong kamalayan. Subalit ito rin ang pinakakawili-wili at pinakamapalad na gawain sa buong sansinukob, sa lahat ng sansinukob. Ang kilalanin ang Sarili.

Ang kilalanin ang Sarili, at hindi baguhin. Nakikita ko sa Iyo ang isang sakdal na nilalang. Isang sakdal na Banal na nilalang, na hindi nagkakamali, at dahil dito ay walang dapat baguhin sa Kanya, sapagkat ang nilalang na ito ay natututo lamang mamahala sa kanyang katawan, sa kanyang Dakilang Katawan. Ang Katawan ng kanyang realidad. Natututo, habang kinikilala ang Sarili, ang kanyang kapangyarihan, ang kanyang walang-hanggang mga kakayahan bilang Maylalang.

Kapag nakikita ninyo kung paano natututong lumakad ang isang munting bata at, sa pangkalahatan, pamahalaan ang kanyang katawan, ang kanyang mga kamay, nagsusumikap na abutin ang nagustuhang laruan o masarap na pagkain, at kapag hindi niya ito magawa, nakikita ba ninyo sa kanya ang bawas na kasakdalan? Sinasisi ba ninyo siya dahil dito? O kayo ba ay napupukaw sa katotohanang habang dumaranas ng tiyak — at kinakailangang — mga kahirapan sa yugto ng pagkatuto, hindi siya sumusuko at patuloy na gumagawa ng bago at panibagong mga pagsubok upang matutuhan ang kasanayang ito. At pagkatapos ay natututuhan niya ang lahat ng

lalong mas masasalimuot na kasanayan. Kung binabasa Mo ang tekstong ito ngayon, tila sa Iyo man ay nagtagumpay Ka rin sa iyong panahon.

Nakikita ka Namin, Tao, na nag-aaral ng mga kasanayan ng may-kamalayang paglikha ng iyong realidad, bilang gayunding sakdal na bata, na hindi sumusuko sa mga posibleng "kabiguan", kundi muli't muling sumusubok na matuto. At dito nga Kami tumutulong sa Iyo sa lahat ng panahong ito, sa buong buhay Mo, at Kami ay handang tumulong sa Iyo rito sa hinaharap, matiyagang nagmamasid sa iyong pagsulong.

Subalit handa Ka ba Mismo na simulan ang landasing ito? Handa Ka na ba? Kung gayon ay nagsimula na ang Laro. Huwag humingi nang labis sa iyong Sarili sa simula pa lamang. Sikapin munang mapagtanto kung ano ang iyong pinaniniwalaan ngayon (habang tumitingin sa salamin ng iyong realidad), sino ang karaniwan mong sinisisi sa mga kabiguan, para kanino Mo ipinapasan sa iyong mga balikat ang pananagutan, kanino Ka may utang, at sino ang may utang sa Iyo... Anong sistema ng magkabilang tungkulin at mga utang ang iyong naipon sa landas ng iyong buhay? Ano ang natatamo Mo mula rito? Ginagawa ka ba nitong maligaya? Mabatid Mo: ang lahat ng ito ay hindi "obhetibo" at hindi "walang ibang paraan". Ang iyong mga pananalig at paniniwala lamang ang nagtutulak sa Iyo na gumawa ng gayong mga desisyon at kumilos nang gayon. Hindi ito masama at hindi ito mabuti. Ikaw ay naniniwala lamang dito.