3. Ευτυχία, συνείδηση και πραγματικότητα

Ο Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι έγραψε: «Ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος μόνο και μόνο επειδή δεν γνωρίζει ότι είναι ευτυχισμένος. Και μόλις μάθει ότι είναι ευτυχισμένος, αμέσως, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, θα γίνει ευτυχισμένος. Σε αυτό βρίσκονται όλα. Τα πάντα…». Συμφωνούμε με αυτή τη δήλωση. Στη δική μας εικόνα του κόσμου (και αυτή ενισχύεται – τόσο επιστημονικά όσο και από την καθημερινή πρακτική) κάθε άνθρωπος έχει ήδη αυτό που Αληθινά επιθυμεί (αλλά ίσως να μην το γνωρίζει), και στον κόσμο του συμβαίνει αυτό στο οποίο Πραγματικά πιστεύει (πιστεύει τόσο πολύ, ώστε είναι έτοιμος να στοιχηματίσει σε αυτό το πολυτιμότερο για εκείνον: χρήματα, ζωή, ελευθερία).

Με την ευρύτερη έννοια – η πραγματικότητά σου, ολόκληρος ο υλικός σου κόσμος (η υγεία σου, τα οικονομικά σου, οι σχέσεις σου, όλα όσα έχεις και δεν έχεις, όλες οι συνθήκες της ζωής σου, όλα τα γεγονότα και οι αλληλεπιδράσεις με τους άλλους ανθρώπους και με τον κόσμο) – εν ολίγοις, ολόκληρη η πραγματικότητά σου έχει δημιουργηθεί εξ ολοκλήρου από τη συνείδησή σου. Και αυτό δεν αφορά το ότι «η σκέψη είναι υλική» και «πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά». Η σκέψη είναι, ασφαλώς, σημαντική. Όμως η δομή της συνείδησής σου είναι πολύ μεγαλύτερη από απλές σκέψεις. Ας εξετάσουμε το «οικοδόμημα» της συνείδησής σου λίγο πιο αναλυτικά, χωρίς όμως να εμβαθύνουμε σε λεπτομέρειες.

Συμβατικά μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερις «ορόφους» της συνείδησής μας: Πίστη, επιθυμίες, συναισθήματα και σκέψεις. Ακριβώς εκείνο με το οποίο είναι γεμάτοι αυτοί οι όροφοι καθορίζει το πώς ζούμε – κυριολεκτικά δημιουργεί ολόκληρη την πραγματικότητά μας. Τις περισσότερες φορές όμως

δεν το συνειδητοποιούμε καν αυτό, μας φαίνεται ότι όλα είναι όπως είναι, ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας, και ότι εμείς μπορούμε μόνο να μελετάμε αυτόν τον περίπλοκο κόσμο που υπάρχει ξεχωριστά από εμάς, να προσαρμοζόμαστε σε αυτόν ή να παλεύουμε μαζί του. Όμως αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια. Για την ακρίβεια, είναι μόνο μία από τις πιθανές εκδοχές πεποιθήσεων, η οποία δημιουργεί την αντίστοιχη σε αυτήν πραγματικότητα και δομεί όλες τις σχέσεις του ανθρώπου με τον κόσμο. Μπορεί όμως να υπάρχουν και άλλες, και αυτές γεννούν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.

Ουσιαστικά, σε αυτόν τον σύντομο Οδηγό ζωής, θέλουμε να σου δώσουμε ένα όραμα που σε επαναφέρει στη θέση του Δημιουργού της πραγματικότητάς σου – η οποία είναι εγγενής στον άνθρωπο εξ αρχής, αλλά εμείς ασυνείδητα την απαρνούμαστε, υιοθετώντας άλλες πεποιθήσεις και αντιλήψεις, μεταθέτοντας την ευθύνη σε εξωτερικές δυνάμεις (σε άλλους ανθρώπους, στις αρχές, στους ηγέτες, στις συνθήκες, στον Θεό…), και συχνά αντίστροφα, φορτώνοντας στον Εαυτό μας την ευθύνη για τους άλλους (στην ουσία, εξίσου δημιουργούς), και ακριβώς αυτή η μεταφορά της ευθύνης μας κάνει να υποφέρουμε και να μη βλέπουμε την ευτυχία μας, να μη βλέπουμε ότι εμείς οι ίδιοι τα δημιουργούμε όλα αυτά στη ζωή μας, κατηγορώντας για τις αποτυχίες μας κάποιον εξωτερικό παράγοντα, φοβούμενοι εξωτερικούς κινδύνους και απειλές (που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε), νιώθοντας πικρία, εκνευρισμό, φθόνο, θυμό... ή αντίθετα, νιώθοντας ενοχή επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε ευτυχισμένους άλλους ανθρώπους.

Και είναι ακριβώς αυτό που μας αναγκάζει να μηχανευόμαστε τα πάντα, να λέμε ψέματα – στους άλλους και στον ίδιο μας τον Εαυτό, προσπαθώντας να κερδίσουμε λίγο

περισσότερα χρήματα, να αποκτήσουμε λίγο περισσότερη εξουσία και ανωτερότητα έναντι των άλλων ανθρώπων. Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται απλώς η μετάθεση της ευθύνης. Και ακόμη κι όταν αποκτούμε όλα αυτά – χρήματα, εξουσία, επιτυχία – δεν γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι, γιατί οι φόβοι και ο φθόνος αναπόφευκτα μας ωθούν στο επόμενο επίπεδο – στο επόμενο επίπεδο χρημάτων, εξουσίας, «επιτυχίας».

Αρκεί να αλλάξεις τις πεποιθήσεις σου, να αλλάξεις ριζικά τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, να αναλάβεις την ευθύνη στον Εαυτό σου ως Δημιουργός του κόσμου σου και να επιστρέψεις την ευθύνη στους υπόλοιπους δημιουργούς για τη δική τους πραγματικότητα, και τα πάντα θα αλλάξουν αμέσως – θα ανακαλύψεις ότι είσαι ήδη ευτυχισμένος, επειδή Εσύ ο ίδιος συν-δημιουργείς τα πάντα στον κόσμο σου, δεν υπάρχει κανένας άλλος υπεύθυνος γι' αυτό. Και το δημιουργείς αυτό για κάποιο λόγο, για κάποιο λόγο το θέλεις και το πιστεύεις. Ακριβώς γι' αυτό όλα είναι έτσι. Απλώς δεν συνειδητοποιούσες πώς, με τι και για ποιο σκοπό το δημιουργείς, και ακριβώς αυτή η έλλειψη επίγνωσης σε έκανε δυστυχισμένο. Υπάρχει όμως η ευκαιρία να διορθώσεις τα πάντα – παίρνοντας πίσω την ευθύνη για τη ζωή σου και την πραγματικότητά σου, όχι όμως σε επίπεδο λόγων και πράξεων, του τύπου: «το είπα και θα το κάνω» ή «πρέπει να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου», αλλά στο επίπεδο της ίδιας της συνείδησης: των πεποιθήσεών σου, των πιστεύω σου, των υποσυνείδητων επιθυμιών, των συναισθημάτων και των σκέψεών σου.

Η πραγματικότητά σου είναι η άμεση και ξεκάθαρη έκφραση εκείνου με το οποίο είναι γεμάτη η συνείδησή σου.

Θέλεις να μάθεις με τι είναι γεμάτη η συνείδησή σου; Κοίταξε στον καθρέφτη της πραγματικότητάς σου. Όλα όσα θα δεις εκεί – καλά και όχι τόσο καλά, ευχάριστα και απωθητικά, εμπνευσμένα και τρομακτικά – είναι όλα Εσύ. Και αν κάτι δεν σου αρέσει σε αυτόν τον καθρέφτη, μόνο Εσύ μπορείς να το διορθώσεις. Πώς σου φαίνεται αυτή η στροφή; Είσαι έτοιμος για μια τέτοια περιπέτεια; Διότι αν το αποδεχτείς αυτό, δεν θα έχεις πλέον τη δυνατότητα να μεταθέσεις την ευθύνη σε κάποιον άλλον. Σε περιμένει μια μεγάλη και επίπονη εργασία γνωριμίας με τον Εαυτό σου, εξερεύνησης των βαθών της συνείδησής σου. Αλλά αυτή είναι και η πιο ενδιαφέρουσα και η πιο ευλογημένη εργασία σε ολόκληρο το σύμπαν, σε όλα τα σύμπαντα. Να γνωρίσεις τον Εαυτό σου.

Να γνωρίσεις τον Εαυτό σου, όχι να τον αναδιαμορφώσεις. Βλέπω σε Σένα ένα τέλειο ον. Ένα τέλειο Θεϊκό ον, το οποίο δεν κάνει λάθη, και γι' αυτό δεν έχει τίποτα να αναδιαμορφώσει, καθώς αυτό το ον απλώς μαθαίνει να κυβερνά το σώμα του, το Μεγάλο του Σώμα. Το Σώμα της πραγματικότητάς του. Μαθαίνει, γνωρίζοντας τον Εαυτό του, τη δύναμή του, τις απεριόριστες δυνατότητές του ως Δημιουργός.

Όταν βλέπετε ένα μικρό παιδί να μαθαίνει να περπατά και, γενικά, να ελέγχει το σώμα του, τα χέρια του, προσπαθώντας να φτάσει ένα παιχνίδι που του άρεσε ή ένα νόστιμο φαγητό, και όταν δεν τα καταφέρνει, βλέπετε σε αυτό λιγότερη τελειότητα; Το κατηγορείτε γι' αυτό; Ή εμπνέεστε από το γεγονός ότι, βιώνοντας ορισμένες – απαραίτητες – δυσκολίες στο στάδιο της μάθησης, δεν υποχωρεί και συνεχίζει να κάνει όλο και νέες προσπάθειες για να κατακτήσει αυτή τη δεξιότητα; Και στη συνέχεια κατακτά όλο

και πιο σύνθετες δεξιότητες. Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, φαίνεται πως στον καιρό σου τα κατάφερες κι Εσύ.

Βλέπουμε Εσένα, Άνθρωπε, που κατακτάς τις δεξιότητες της συνειδητής δημιουργίας της πραγματικότητάς σου, ως ένα εξίσου τέλειο παιδί, που δεν υποχωρεί μπροστά σε πιθανές «αποτυχίες», αλλά ξανά και ξανά κάνει προσπάθειες να μάθει. Και ακριβώς σε αυτό Εμείς σε βοηθάμε όλο αυτόν τον καιρό, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής σου, και Εμείς είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε να σε βοηθάμε σε αυτό, παρατηρώντας υπομονετικά την πρόοδό σου.

Είσαι όμως έτοιμος Εσύ ο ίδιος να ξεκινήσεις αυτό το μονοπάτι; Έτοιμος; Τότε το Παιχνίδι άρχισε. Μην απαιτείς από τον Εαυτό σου πάρα πολλά με τη μία. Προσπάθησε προς το παρόν να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό στο οποίο πιστεύεις τώρα (κοιτάζοντας στον καθρέφτη της πραγματικότητάς σου), ποιον κατηγορείς συνήθως για τις αποτυχίες, για ποιον φορτώνεσαι την ευθύνη στους ώμους σου, σε ποιον χρωστάς και ποιος σου χρωστάει... Με τι σύστημα αμοιβαίων υποχρεώσεων και χρεών πρόλαβες να περιβληθείς στο μονοπάτι της ζωής σου; Τι κερδίζεις από αυτό; Σε κάνει αυτό ευτυχισμένο; Να ξέρεις: όλα αυτά δεν είναι «αντικειμενικά» ούτε ισχύει ότι «δεν γίνεται αλλιώς». Είναι απλώς οι πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου που σε αναγκάζουν να παίρνεις τέτοιες αποφάσεις και να ενεργείς έτσι. Αυτό δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό. Εσύ απλώς πιστεύεις σε αυτό.