3. Шчасце, свядомасць і рэальнасць

Ф.М. Дастаеўскі пісаў: «Чалавек нешчаслівы толькі таму, што не ведае, што ён шчаслівы. А як толькі даведаецца, што ён шчаслівы, тут жа, гэтую ж секунду, стане шчаслівым. У гэтым усё. Усё…». Мы згодныя з гэтым сцвярджэннем. У нашай карціне свету (і яна падмацавана – як навукова, так і штодзённай практыкай) кожны чалавек ужо мае тое, чаго ён сапраўды хоча (але можа не ведаць гэтага), і ў яго свеце адбываецца тое, у што ён Напраўду верыць (верыць настолькі, што гатовы паставіць на гэта самае каштоўнае для яго: грошы, жыццё, свабоду).

У самым шырокім сэнсе – Твая рэальнасць, увесь Твой матэрыяльны свет (Тваё здароўе, Твае фінансы, Твае адносіны, усё, што Ты маеш і не маеш, усе акалічнасці Твайго жыцця, усе падзеі і ўзаемадзеянні з іншымі людзьмі і са светам) – агулам кажучы, уся Твая рэальнасць цалкам створана Тваёй свядомасцю. І гэта не пра тое, што «думка матэрыяльная» і «трэба мысліць пазітыўна». Думка, вядома, важная. Але структура Тваёй свядомасці значна большая, чым проста думкі. Давай разгледзім «будынак» Тваёй свядомасці крыху больш падрабязна, але не заглыбляючыся ў дэталі.

Умоўна можна вылучыць чатыры «паверхі» нашай свядомасці: Вера, жаданні, пачуцці і думкі. Менавіта тое, чым запоўнены гэтыя паверхі, і вызначае тое, як мы жывём, – літаральна стварае ўсю нашу рэальнасць. Але часцей за ўсё

мы гэтага нават не ўсведамляем, нам здаецца, што ўсё так, як ёсць, незалежна ад нашай свядомасці, і мы можам толькі вывучаць гэты існы асобна ад нас, складаны свет, падладжвацца пад яго альбо змагацца з ім. Але гэта далёка не так. Дакладней, гэта толькі адзін з магчымых варыянтаў вераванняў, які стварае адпаведную яму рэчаіснасць і выбудоўвае ўсе адносіны чалавека са светам. Але могуць быць іншыя, і яны спараджаюць зусім іншую рэальнасць.

Уласна, у гэтым кароткім Кіраўніцтве да жыцця, мы хочам даць Табе бачанне, якое вяртае Цябе ў пазіцыю Творцы сваёй рэальнасці – якая першапачаткова і ўласціва чалавеку, але мы несвядома адмаўляемся ад яе, прымаючы іншыя перакананні і вераванні, перакладаючы адказнасць на знешнія сілы (на іншых людзей, на ўладу, на кіраўнікоў, на акалічнасці, на Бога…), і часта наадварот, перацягваючы адказнасць за іншых (па сутнасці, такіх жа творцаў) на Сябе, і менавіта гэты перанос адказнасці прымушае нас пакутаваць і не бачыць свайго шчасця, не бачыць таго, што мы самі ўсё гэта ствараем у сваім жыцці, абвінавачваючы ў нашых няўдачах кагосьці звонку, баючыся знешніх небяспек і пагроз (якія мы самі ж і ствараем), крыўдуючы, раздражняючыся, зайздросцячы, гневаючыся... альбо наадварот, адчуваючы віну за тое, што не можам зрабіць шчаслівымі іншых людзей.

І менавіта гэта прымушае нас усяляк выкручвацца, ілжыць – іншым і самім сабе, спрабуючы зарабіць крыху

больш грошай, займець крыху больш улады і перавагі над іншымі людзьмі. За ўсім гэтым стаіць проста перанос адказнасці. І нават атрымліваючы ўсё гэта – грошы, уладу, поспех – мы не становімся шчаслівейшымі, таму што страхі і зайздрасць непазбежна гоняць нас на наступны ўзровень – наступны ўзровень грошай, улады, «поспеху».

Варта змяніць свае вераванні, карэнным чынам змяніць свой погляд на свет, прыняць адказнасць на Сябе як Творца свайго свету, і вярнуць адказнасць астатнім творцам за іх рэальнасць, як усё тут жа зменіцца – Ты выявіш, што Ты ўжо шчаслівы, таму што Ты сам ствараеш усё ў сваім свеце, няма нікога іншага, адказнага за гэта. І Ты ствараеш гэта па нейкай прычыне, Ты чамусьці хочаш гэтага і Ты верыш у гэта. Менавіта таму ўсё так. Проста Ты не ўсведамляў, як, чым і для чаго Ты гэта ствараеш, і менавіта гэтая неўсвядомленасць рабіла Цябе нешчаслівым. Але ёсць шанец усё выправіць – вярнуўшы Сабе адказнасць за сваё жыццё і сваю рэальнасць, але не на ўзроўні слоў і дзеянняў накшталт: «мужчына сказаў – мужчына зрабіў» ці «трэба адказваць за свае ўчынкі», а на ўзроўні самой свядомасці: Тваіх вераванняў, перакананняў, падсвядомых жаданняў, пачуццяў і думак.

Твая рэальнасць і ёсць прамы і відавочны выраз таго, чым запоўнена Твая свядомасць.

Хочаш даведацца, чым запоўнена Твая свядомасць – паглядзі ў люстэрка Тваёй рэальнасці. Усё, што Ты там убачыш – добрае і не вельмі, прыемнае і адштурхвальнае, натхняльнае і палохаючае – гэта ўсё Ты. І калі Табе нешта не падабаецца ў гэтым люстэрку, выправіць гэта можаш толькі Ты. Як Табе такі паварот? Гатовы да такой прыгоды? Бо калі Ты гэта прымеш, у Цябе больш не будзе магчымасці перакласці адказнасць на кагосьці іншага. Наперадзе вялікая і карпатлівая праца па вывучэнні Сябе, даследаванні глыбінь сваёй свядомасці. Але гэта і самая цікавая, і самая плённая праца ва ўсім сусвеце, ва ўсіх сусветах. Спазнаць Сябе.

Спазнаць Сябе, а не перарабляць. Я бачу ў Табе дасканалую істоту. Дасканалую Боскую істоту, якая не робіць памылак, і таму ёй няма чаго перарабляць, бо гэтая істота проста вучыцца кіраваць сваім целам, сваім Вялікім Целам. Целам сваёй рэальнасці. Вучыцца, спазнаючы Сябе, сваю сілу, свае бязмежныя магчымасці Творцы.

Калі вы бачыце, як маленькае дзіця вучыцца хадзіць і, у цэлым, кіраваць сваім целам, сваімі рукамі, спрабуючы дацягнуцца да цацкі, якая спадабалася, альбо смачнай ежы, і калі ў яго гэта не атрымліваецца, ці бачыце вы ў ім менш дасканаласці? Ці вінаваціце вы яго за гэта? Ці натхняецеся тым, што, перажываючы пэўныя – неабходныя – цяжкасці на этапе навучання, яно не адступае і працягвае рабіць усё новыя і новыя спробы засвоіць гэты навык. А затым яно асвойвае ўсё

больш і больш складаныя навыкі. Калі Ты зараз чытаеш гэты тэкст, то, падобна, у Цябе ў свой час гэта таксама атрымалася.

Мы бачым Цябе, Чалавек, які засвойвае навыкі свядомага тварэння сваёй рэальнасці, такім жа дасканалым дзіцем, якое не адступае пры магчымых «няўдачах», але зноў і зноў робіць спробы навучыцца. І менавіта ў гэтым Мы дапамагаем Табе ўвесь гэты час, на працягу ўсяго Твайго жыцця, і Мы гатовыя Табе ў гэтым дапамагаць і далей, цярпліва назіраючы Твой прагрэс.

Але ці гатовы Ты сам пачаць гэты шлях? Гатовы? Тады Гульня пачалася. Не патрабуй ад Сябе адразу занадта шмат. Пастарайся пакуль усвядоміць, у што Ты зараз верыш (гледзячы ў люстэрка сваёй рэальнасці), каго вінаваціш звычайна ў няўдачах, за каго ўскладаеш на свае плечы адказнасць, каму Ты вінен, і хто вінен Табе... Якой сістэмай узаемных абавязкаў і даўгоў Ты паспеў абросці на сваім жыццёвым шляху? Што Ты атрымліваеш ад гэтага? Ці робіць гэта Цябе шчаслівым? Ведай: гэта ўсё не «аб'ектыўна» і «па-іншаму ніяк». Гэта проста Твае вераванні і перакананні прымушаюць Цябе прымаць такія рашэнні і так паступаць. Гэта не дрэнна і не добра. Ты проста ў гэта верыш.