3. সুখ, চেতনা আৰু বাস্তৱ

এফ. এম. দস্তয়েভস্কিয়ে লিখিছিল: "মানুহ কেৱল এইবাবেই অসুখী, কাৰণ তেওঁ নাজানে যে তেওঁ সুখী। আৰু যি মুহূৰ্ততেই তেওঁ জানিব পাৰিব যে তেওঁ সুখী, লগে লগে, সেই পলকতে তেওঁ সুখী হৈ পৰিব। ইয়াতেই সকলো সোমাই আছে। সকলো..."। আমি এই কথাৰ সৈতে একমত। আমাৰ জগতৰ দৃষ্টিকোণত (আৰু ই বৈজ্ঞানিকভাৱে তথা দৈনন্দিন সাধনাৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত) প্ৰতিজন মানুহৰ ওচৰতেই ইতিমধ্যে সেই সকলো আছে যি তেওঁ প্ৰকৃততে বিচাৰে (যদিও তেওঁ হয়তো সেয়া নাজানে), আৰু তেওঁৰ জগতত সেয়াই ঘটে যাৰ ওপৰত তেওঁ অন্তৰেৰে বিশ্বাস কৰে (ইমানেই বিশ্বাস কৰে যে তাৰ বাবে নিজৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান সম্পদ: ধন, জীৱন, স্বাধীনতাও বাজী লগাবলৈ প্ৰস্তুত থাকে)।

আটাইতকৈ বহল অৰ্থত—তোমাৰ বাস্তৱতা, তোমাৰ সমগ্ৰ বস্তুগত জগত (তোমাৰ স্বাস্থ্য, তোমাৰ অৰ্থনীতি, তোমাৰ সম্পৰ্কসমূহ, তোমাৰ ওচৰত যি আছে আৰু যি নাই, তোমাৰ জীৱনৰ সকলো পৰিস্থিতি, আন মানুহ আৰু জগতৰ সৈতে সকলো ঘটনা আৰু পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া)—মুঠৰ ওপৰত, তোমাৰ সমগ্ৰ বাস্তৱতা সম্পূৰ্ণৰূপে তোমাৰ চেতনাৰ দ্বাৰাই সৃষ্ট। আৰু ইয়াৰ অৰ্থ কেৱল এয়া নহয় যে "চিন্তা বস্তুগত" বা "ইতিবাচক চিন্তা কৰা উচিত"। চিন্তাটো নিশ্চয়কৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ। কিন্তু তোমাৰ চেতনাৰ গঠন কেৱল চিন্তাতকৈ বহু বেছি বিশাল। আহাঁ, তোমাৰ চেতনাৰ "অট্টালিকাটো" অলপ বহলাই চাওঁ, কিন্তু জটিল বিৱৰণৰ মাজলৈ নোযোৱাকৈ।

ধাৰণাগতভাৱে আমি আমাৰ চেতনাৰ চাৰিটা "মহলা" পৃথক কৰিব পাৰোঁ: বিশ্বাস, ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তা। এই মহলাবোৰ যিহেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকে, সেয়াই প্ৰকৃততে নিৰ্ধাৰণ কৰে আমি কেনেদৰে জীয়াই আছোঁ—আক্ষৰিক অৰ্থত আমাৰ সমগ্ৰ বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰে। কিন্তু সচৰাচৰ

আমি ইয়াৰ বিষয়ে সচেতনো নহওঁ; আমাৰ মনত এনে ভাব হয় যেন আমাৰ চেতনাৰ পৰা সম্পূৰ্ণ স্বতন্ত্ৰভাৱে সকলো যেনেকুৱা তেনেকুৱাই আছে, আৰু আমি কেৱল আমাৰ পৰা পৃথকভাৱে অস্তিত্বশীল এই জটিল জগতখনক অধ্যয়ন কৰিব পাৰোঁ, তাৰ লগত খাপ খুৱাই ল'ব পাৰোঁ বা তাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিব পাৰোঁ। কিন্তু কথাটো তেনে নহয়। অধিক সঠিকভাৱে ক'বলৈ গ'লে, ই বিশ্বাসৰ সম্ভাৱ্য ৰূপসমূহৰ মাজৰ এটা মাত্ৰ ৰূপ, যিয়ে তাৰ অনুৰূপ বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰে আৰু জগতৰ সৈতে মানুহৰ সকলো সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলে। কিন্তু আন বিশ্বাসো থাকিব পাৰে, আৰু সেইবোৰে একেবাৰে সুকীয়া বাস্তৱতাৰ জন্ম দিয়ে।

প্ৰকৃততে, জীৱনৰ এই চমু পথনিৰ্দেশনাত আমি তোমাক এনে এক দৃষ্টি দিব বিচাৰোঁ, যিয়ে তোমাক তোমাৰ নিজৰ বাস্তৱতাৰ স্ৰষ্টাৰ আসনলৈ ওভতাই লৈ যায়—যি আসন প্ৰকৃতিগতভাৱেই মানুহৰ অন্তৰ্নিহিত, কিন্তু আমি অজ্ঞানতাবশতঃ আন আন ধাৰণা আৰু বিশ্বাস গ্ৰহণ কৰি তাৰ পৰা আঁতৰি আহোঁ; আমি বাহ্যিক শক্তিৰ (আন মানুহ, কৰ্তৃপক্ষ, শাসক, পৰিস্থিতি, ঈশ্বৰ...) ওপৰত দায়িত্ব জাপি দিওঁ, আৰু বহু সময়ত তাৰ ওলোটা কৰি আনৰ (যিসকল প্ৰকৃততে আমাৰ দৰেই স্ৰষ্টা) দায়িত্ব নিজৰ গাত তুলি লওঁ। আৰু দায়িত্বৰ এই স্থানান্তৰেই আমাক কষ্ট ভোগ কৰায় আৰু আমাৰ নিজৰ সুখ দেখাত বাধা দিয়ে, আমি যে নিজেই আমাৰ জীৱনত এই সকলো সৃষ্টি কৰি আছোঁ সেয়া দেখা পোৱাত বাধা দিয়ে; আমি আমাৰ বিফলতাৰ বাবে বাহিৰৰ কাৰোবাক দোষাৰোপ কৰোঁ, বাহ্যিক বিপদ আৰু ভাবুকিলৈ ভয় কৰোঁ (যিবোৰ আমি নিজেই সৃষ্টি কৰোঁ), ক্ষুব্ধ হওঁ, বিৰক্ত হওঁ, ঈৰ্ষা কৰোঁ, ক্ৰোধিত হওঁ... অথবা বিপৰীতে, আনক সুখী কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে অপৰাধবোধত ভোগোঁ।

আৰু ইয়েই আমাক সকলো প্ৰকাৰে ফাঁকি দিবলৈ, আনক আৰু নিজক মিছা ক'বলৈ বাধ্য কৰে—অলপ বেছি

ধন উপাৰ্জন কৰিবলৈ, আন মানুহৰ ওপৰত অলপ বেছি ক্ষমতা আৰু আধিপত্য লাভ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ দিশে লৈ যায়। এই সকলোবোৰৰ আঁৰত কেৱল দায়িত্ব এৰাই চলাৰ মানসিকতাহে সোমাই আছে। আৰু এই সকলোবোৰ—ধন, ক্ষমতা, সফলতা—পোৱাৰ পিছতো আমি অধিক সুখী হৈ নপৰোঁ, কাৰণ ভয় আৰু ঈৰ্ষাই অনিবাৰ্যভাৱে আমাক পৰৱৰ্তী স্তৰলৈ ঠেলি লৈ যায়—ধন, ক্ষমতা, আৰু "সফলতা"ৰ পৰৱৰ্তী স্তৰলৈ।

মাত্ৰ তোমাৰ বিশ্বাসসমূহ সলনি কৰা, জগতৰ প্ৰতি তোমাৰ দৃষ্টিভংগীৰ আমূল পৰিৱৰ্তন কৰা, নিজৰ জগতৰ স্ৰষ্টা হিচাপে নিজৰ ওপৰত দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা আৰু বাকী স্ৰষ্টাসকলক তেওঁলোকৰ বাস্তৱতাৰ দায়িত্ব ওভতাই দিয়াৰ লগে লগেই সকলো তৎমুহূৰ্ততে সলনি হৈ পৰিব—তুমি উপলব্ধি কৰিব পাৰিবা যে তুমি ইতিমধ্যে সুখী, কাৰণ তুমি নিজেই তোমাৰ জগতৰ সকলো সৃষ্টি কৰিছা, ইয়াৰ বাবে আন কোনো দায়বদ্ধ নহয়। আৰু তুমি কোনোবা এক কাৰণতেই এইটো সৃষ্টি কৰিছা, তুমি কোনোবা এক কাৰণতেই এইটো বিচাৰিছা আৰু তুমি ইয়াত বিশ্বাস কৰা। সেইবাবেই সকলো এনেকুৱা। কেৱল তুমি বুজি পোৱা নাছিলা যে কেনেকৈ, কিহেৰে আৰু কিহৰ বাবে তুমি এইটো সৃষ্টি কৰিছা, আৰু এই অজ্ঞানতাই তোমাক অসুখী কৰি ৰাখিছিল। কিন্তু সকলো শুধৰোৱাৰ এক সুযোগ আছে—তোমাৰ জীৱন আৰু তোমাৰ বাস্তৱতাৰ দায়িত্ব পুনৰ নিজৰ হাতলৈ আনি, কিন্তু কেৱল "কথা দিলোঁ মানে কাম কৰিলোঁ" বা "নিজৰ কৰ্মৰ দায়িত্ব ল'ব লাগে" জাতীয় বাক্য আৰু কাৰ্যৰ স্তৰত নহয়, বৰঞ্চ চেতনাৰেই স্তৰত: তোমাৰ বিশ্বাস, ধাৰণা, অৱচেতন ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তাৰ স্তৰত।

তোমাৰ বাস্তৱতাই হৈছে তোমাৰ চেতনা যিহেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ আছে, তাৰেই প্ৰত্যক্ষ আৰু স্পষ্ট প্ৰকাশ।

তোমাৰ চেতনা কিহেৰে পৰিপূৰ্ণ সেয়া জানিব বিচাৰা যদি—তোমাৰ বাস্তৱতাৰ দাপোনলৈ চোৱা। তাত তুমি যি দেখিবলৈ পাবা—ভাল আৰু বেয়া, সুখকৰ আৰু আমনিদায়ক, অনুপ্ৰেৰণাদায়ী আৰু ভয়ংকৰ—সেই সকলোবোৰ তুমিয়েই। আৰু যদি এই দাপোনত তোমাৰ কিবা অপছন্দ হয়, তেন্তে ইয়াক কেৱল তুমিয়েই শুধৰাব পাৰিবা। এনে এক পৰিৱৰ্তন তোমাৰ কেনে লাগিল? এনে এক দুঃসাহসিক যাত্ৰাৰ বাবে তুমি প্ৰস্তুতনে? কাৰণ যদি তুমি ইয়াক গ্ৰহণ কৰা, তোমাৰ হাতত আন কাৰোবাৰ ওপৰত দায়িত্ব জাপি দিয়াৰ কোনো উপায় নাথাকিব। নিজক জনাৰ, নিজৰ চেতনাৰ গভীৰতা অন্বেষণ কৰাৰ বাবে এক বৃহৎ আৰু কষ্টসাধ্য সাধনাৰ প্ৰয়োজন হ'ব। কিন্তু এয়াই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ, সকলো ব্ৰহ্মাণ্ডৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় আৰু আটাইতকৈ কল্যাণময় কৰ্ম। নিজক জনা।

নিজক জনা, সলনি বা পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা নহয়। মই তোমাৰ মাজত এক পৰিপূৰ্ণ সত্তা দেখিবলৈ পাইছোঁ। এক পৰিপূৰ্ণ ঐশ্বৰিক সত্তা, যিয়ে কোনো ভুল নকৰে, আৰু সেইবাবেই তাৰ কোনো পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজন নাই, কাৰণ এই সত্তাই কেৱল নিজৰ শৰীৰক, নিজৰ বৃহৎ শৰীৰক পৰিচালনা কৰিবলৈ শিকিছে। নিজৰ বাস্তৱতাৰ শৰীৰক। নিজক, নিজৰ শক্তিক, স্ৰষ্টা হিচাপে নিজৰ অসীম সম্ভাৱনাক উপলব্ধি কৰি শিকি আছে।

যেতিয়া আপোনালোকে এজন সৰু ল'ৰা-ছোৱালীয়ে খোজ কাঢ়িবলৈ শিকা আৰু সামগ্ৰিকভাৱে নিজৰ শৰীৰ, নিজৰ হাত দুখন পৰিচালনা কৰি ভাল লগা খেলনা বা সুস্বাদু খাদ্যৰ ওচৰলৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰা দেখে, আৰু যেতিয়া সি কৃতকাৰ্য নহয়, তেতিয়া আপোনালোকে তাৰ মাজত পূৰ্ণতাৰ কিবা অভাৱ দেখে নেকি? আপোনালোকে তাৰ বাবে তাক দোষাৰোপ কৰে নেকি? নে শিক্ষাৰ এই পৰ্যায়ত অনিবাৰ্য কষ্টৰ সন্মুখীন হৈও সি পিছহুহকি নোযোৱাকৈ সেই দক্ষতা আয়ত্ত কৰিবলৈ বাৰে বাৰে নতুন নতুন চেষ্টা চলাই যোৱা দেখি অনুপ্ৰাণিত হয়? আৰু তাৰ পিছত সি ক্ৰমান্বয়ে অধিক

অধিক জটিল দক্ষতাবোৰ আয়ত্ত কৰে। যদি তুমি এতিয়া এই লেখা পঢ়ি আছা, তেন্তে স্পষ্টভাৱে ক'ব পাৰি যে তোমাৰ সময়ত তুমিও ইয়াত সফল হৈছিলা।

আমি তোমাক, হে মানুহ, তোমাৰ বাস্তৱতাক সচেতনে সৃষ্টি কৰাৰ কৌশল আয়ত্ত কৰা এজন পূৰ্ণ শিশুৰ দৰেই দেখিছোঁ, যি সম্ভাৱ্য "বিফলতা"ৰ সময়তো পিছুৱাই নাযায়, বৰঞ্চ শিকাৰ বাবে বাৰে বাৰে প্ৰয়াস কৰি থাকে। আৰু এই ক্ষেত্ৰতেই আমি তোমাক এই সকলো সময়ত, তোমাৰ সমগ্ৰ জীৱনজুৰি সহায় কৰি আহিছোঁ, আৰু আমি তোমাৰ এই অগ্ৰগতি ধৈৰ্যৰে নিৰীক্ষণ কৰি ভৱিষ্যতেও সহায় কৰি যাবলৈ প্ৰস্তুত।

কিন্তু তুমি নিজে এই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিবলৈ প্ৰস্তুতনে? প্ৰস্তুত? তেন্তে খেল আৰম্ভ হ'ল। নিজৰ পৰা একেবাৰতে অত্যাধিক আশা নকৰিবা। বৰ্তমানৰ বাবে কেৱল এয়া উপলব্ধি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা যে তুমি এতিয়া কি বিশ্বাস কৰিছা (তোমাৰ বাস্তৱতাৰ দাপোনত চাই), সাধাৰণতে বিফলতাৰ বাবে কাক দোষ দিছা, কাৰ দায়িত্ব নিজৰ কান্ধত তুলি লৈছা, কাৰ প্ৰতি তুমি ঋণী আৰু তোমাৰ প্ৰতি কোন ঋণী... তোমাৰ জীৱনৰ বাটত তুমি কেনেধৰণৰ পাৰস্পৰিক বাধ্যবাধকতা আৰু ঋণৰ জালেৰে আৱৰি ধৰিছা? ইয়াৰ পৰা তুমি কি পাইছা? ই তোমাক সুখী কৰিছেনে? জানি থোৱা: এই সকলোবোৰ "বস্তুনিষ্ঠ" আৰু "অন্য কোনো উপায় নাই" জাতীয় নহয়। কেৱল তোমাৰ বিশ্বাস আৰু ধাৰণাইহে তোমাক এনে সিদ্ধান্ত ল'বলৈ আৰু এনেদৰে আচৰণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছে। ই বেয়াও নহয়, ভালো নহয়। তুমি কেৱল ইয়াত বিশ্বাস কৰা।