18. محبت جي زندگي جي ٽيڪنالاجي

پيار – ڪامل، بي شرط ۽ ابدي – اها اعليٰ ترين لذت آهي جيڪا انساني فطرت کي ميسر آهي. پيار هڪ احساس آهي، اها توانائي آهي، اها طاقت آهي، اعليٰ ترين قوت. پيار اهو سرچشمو ۽ بنيادي مادو آهي جنهن مان سڀ ڪجهه ٺهيل آهي. پيار انسانن جي وچ ۾، ۽ حقيقت ۾ سمورين مخلوقات جي درميان باهمي لاڳاپن جو بلند ترين معيار آهي. پيار اعليٰ ترين سچائي آهي. پيار ئي خدا آهي. ان ئي سبب ڪري اسان جون سموريون اميدون، اسان جون سموريون خواهشون ۽ اسان جا سمورا خيال ڪنهن نه ڪنهن طرح پيار سان ڳنڍيل آهن. ها، اسان گهٽ ئي هن پيار جي سرچشمي بابت سوچيو آهي، ۽ ان ڪري اسان ان کي ان شين ۾ ڳوليو جيڪي اسان جون اکيون ڏسن ٿيون ۽ جسم محسوس ڪري ٿو – ٻين ماڻهن ۾، پنهنجن ٻارن ۾، فطرت ۾، پالتو جانورن ۾، کاڌي ۽ پيئڻ ۾، جنس ۽ وندر ۾، هر قسم جي لذتن ۾، ۽ آخرڪار دولت، شهرت ۽ طاقت ۾. پر سچ اهو آهي ته پيار جو سرچشمو صرف هڪ آهي، اهو خدا آهي. اسان جي مجموعي اعليٰ ترين صلاحيت، جيڪا پوري انسانيت سڀني زمانن – ماضي ۽ مستقبل – ۾ گڏ ڪئي آهي. خدا. اهو ئي پيار جو سچو سرچشمو آهي. ۽ جڏهن چيو ويو آهي ته: «پنهنجي پاڙيسريءَ سان پنهنجي پاڻ وانگر پيار ڪر»، ته ان کان اڳ اهو آهي: «پنهنجي رب خدا سان پنهنجي سڄي دل، پنهنجي سڄي روح ۽ پنهنجي سڄي عقل سان پيار ڪر». ڇاڪاڻ ته پاڙيسريءَ سان پيار ڪرڻ لاءِ، خدا جي پيار مان هن پيار سان ڀرجڻ ضروري آهي. خدا سان پيار ئي هر پيار جو اصل سرچشمو آهي. ۽ هي خدا آڏو ڪو اخلاقي فرض ناهي، نه. خدا کي اسان کان ڪنهن به شيءِ جي ضرورت ناهي، خدا ڪنهن به شيءِ جو محتاج ناهي. هي ان بابت آهي ته سڀ پيار خدا مان ئي نڪري ٿو، اهو به،

جنهن سان اسان پاڻ ان سان پيار ڪريون ٿا. خدا سان پيار ڪرڻ بلڪل آسان آهي. اسان جو روح پاڻ – جيڪڏهن اسان ان کي دنيا جي ڌنڌن ۾ مڪمل طور تي وڃائي نه ويٺا آهيون – اسان جو روح پاڻ خدا سان پنهنجي سرچشمي طور پيار ڪري ٿو. خدا سان پيار ڪرڻ آسان آهي. روح ان کي پهرين جيئري ڪلام سان سڃاڻي ٿو، ان آواز جي پهرين گونج مان جنهن کي هو پاڻ ۾ پنهنجي الاهي جوهر جي پڙاڏي وانگر ٻڌي ٿو. خدا جو ڪلام تنهنجي اندر ان لاءِ پيار پيدا ڪري ٿو. تنهنڪري چيو ويو آهي: «انسان رڳو مانيءَ تي نه پر هر ان ڪلام تي جيئرو رهندو جيڪو رب جي وات مان نڪري ٿو». ان ڪري ئي خدا سان اندروني گفتگو تمام گهڻي اهم آهي – ان مان تنهنجي اندر سچو پيار جاڳي پوي ٿو. ۽ هن پيار مان ئي ٻيو سڀ ڪجهه نڪري ٿو – روح خوش ٿئي ٿو، باطن جھومي اٿي ٿو، زندگيءَ جي توانائيءَ، هن الاهي قوت سان تنهنجو پورو وجود ڀرجي وڃي ٿو، جسم شفا حاصل ڪري ٿو، شعور جي اڪيلائي بحال ٿئي ٿي، شڪ ختم ٿي وڃن ٿا، ارادي جي مضبوطي موٽي اچي ٿي، خواهشون پوريون ٿين ٿيون، تنهنجي زندگيءَ جا سڀ شعبا ڀرجي وڃن ٿا، آسپاس وارن سان لاڳاپا سڌري وڃن ٿا، ڇاڪاڻ ته تون پاڻ انهن لاءِ اڻ کٽ پيار جو ذريعو بڻجي وڃين ٿو، قابليتون کلي وڃن ٿيون، عقل روشن ٿئي ٿو، سچائي کلي پوي ٿي، ۽ ان ۾ – تنهنجو مقصد ۽ خود زندگيءَ جو اصل مقصد ظاهر ٿئي ٿو. خدا سان پيار – اهو ئي پيار جو سچو سرچشمو ۽ شروعات آهي. پر هي پيار به اسان کي اهو سرچشمو، خود خدا ئي بخشي ٿو. ان ڪري، پنهنجي اندر هن پيار کي ظاهر ڪرڻ لاءِ، ان جي وهڪري کي شروع ڪرڻ لاءِ، اندروني گفتگو ۾ اسان خدا کان هي دعا گهرون ٿا: – اي رب، مون کي سيکار ته مان توسان پنهنجي سڄي دل، پنهنجي سڄي روح ۽ پنهنجي سڄي عقل سان پيار ڪريان، مون کي پنهنجي

پيار سان، پنهنجي لاءِ محبت سان ڀري ڇڏ. اي منهنجا رب خدا، مون کي اڪيلو نه ڇڏ! ۽ جڏهن خدا توکي جواب ڏيندو: مان توسان پيار ڪريان ٿو، اسان هڪ آهيون، تون منهنجي نظر ۾ ڪامل آهين، ۽ تون ڪڏهن به اڪيلو نه هئين. – جڏهن خدا توکي اندر مان جواب ڏيندو، ته توکي پڪ سان خبر پئجي ويندي ته اهو هو ئي آهي، ڇاڪاڻ ته تنهنجي دل ڏڪي اٿندي، روح جيئرو ٿيڻ لڳندو، ۽ اکين مان لڙڪ وهڻ لڳندا. پنهنجي اندر جيئري ڪلام مان، الاهي ڪلام مان روئڻ بلڪل قدرتي آهي، اهو سٺو آهي. ان جو مطلب آهي ته روح زنده آهي ۽ پاڪ ٿي رهيو آهي. خراب ڳالهه اها آهي جيڪڏهن تون پنهنجي سڏ جي جواب ۾ ڪجهه به محسوس نه ڪرين. ان وقت توکي سنجيدگيءَ سان ڪم ڪرڻو پوندو – جسم ۽ عقل کي پاڪ ڪرڻ ۽ خدا کان پنهنجي روح جي واپسيءَ لاءِ دعا گهرڻ – روزو، پرهيزگاري، دعا. پهرين دعا ان وقت تائين جيستائين خدا توکي جواب نه ڏئي – جسم ۾ ڪنهن معمولي اشاري سان ئي سهي – ۽ پوءِ روزانو پنجاهه ڀيرا، هر 10 کان 15 منٽن کان پوءِ، ڪنهن به سوال سان، پر سڀ کان اهم: «مون کي سيکار، سمجهه عطا ڪر، منهنجي عقل ۽ منهنجي روح کي شفا ڏي». «اي رب، مون کي پنهنجي حقيقت جو با شعور تخليقڪار بڻجڻ سيکار». «اي رب، سمجهه ڏي ته مان پنهنجي زندگيءَ ۾ هي ڇو، ڪهڙي وسيلي ۽ ڪيئن پيدا ڪري رهيو آهيان – ڪهڙن عقيدن، خواهشن، ڪهڙن احساسن ۽ خيالن سان». «اي رب، انهن عقيدن ۽ انهن شڪن کي، انهن خواهشن ۽ انهن احساسن کي شفا ڏي، منهنجي عقل کي منظم ڪرڻ ۽ پيار مان، پيار سان ۽ پيار لاءِ سوچڻ ۾ منهنجي مدد ڪر»، «اي رب، مون کي اهڙي طرح جيئڻ سيکار ته منهنجي اندر زندگي وڌندي رهي!» ۽ جڏهن تون بار بار پڇندين، واضح ڪندين، دعا گهرندين – ته خدا توکي جواب ڏيندو رهندو – وري وري – ۽ تون وري وري پنهنجي اندر سندس زنده موجودگي محسوس ڪندين: توانائيءَ جو اڀار، قوت ۽ خود پيار. ۽ توکي انهن جوابن تي ڪو شڪ نه رهندو، توکي معلوم هوندو ته اها

سچائي آهي، ۽ اها زنده آهي. ۽ ان مان، ان زنده سچائيءَ مان، تون پاڻ به زنده بڻجي ويندين. پيار توکي سچ پچ نئين زندگي عطا ڪري ٿو، توکي ٻيهر جيئرو ڪري ٿو. اهي جواب بلڪل سادا، عام به لڳي سگهن ٿا. تون اهڙي ڪا ڳالهه پڙهي سگهين ها يا ڪنهن کان سئو ڀيرا ٻڌي سگهين ها. پر اها هميشه صرف معلومات رهجي ويندي هئي، تنهنجي عقل کان وڌيڪ اونهائيءَ ۾ نه لهندي هئي جتي ان بابت ڪيتريون ئي مختلف رايون، شڪ شبهات هجن. پر جڏهن توسان خود پيار ڳالهائي ٿو، ته پوءِ توکي ڪو شڪ نٿو رهي، اها سچائي آهي، ۽ اها تنهنجي شعور ۾ بنيادي پٿر وانگر جڙي وڃي ٿي، هڪ اهڙي پختي بنياد وانگر، جنهن تي تون پنهنجي شعور جو گهر – ان جي سمورين منزلن سميت – اڏي سگهين ٿو. هي تنهنجو ويساهه بدلي ٿو، تنهنجا عقيدا بدلي ٿو، تنهنجون خواهشون بدلي ٿو، تنهنجا احساس، تنهنجا خيال ۽ سوچڻ جو انداز ئي بدلائي ڇڏي ٿو. تون مختلف بڻجي وڃين ٿو. سچو. تون پنهنجو اصل پاڻ بڻجي وڃين ٿو. ۽ هي رڳو لطيف، روحاني سطح تي نٿو ٿئي. مادي ۽ جسماني سطح تي تنهنجا نيورل ڪنيڪشن نئين سر جڙن ٿا، تنهنجي مٿي ۽ جسم جا سڀ کوڙ ڪروڙ (1،000،000،000،000،000) اعصابي رابطا پيار ۽ سچائيءَ جي اثر هيٺ، جيڪي خدا وٽان تنهنجي اندر ڀرجن ٿا، تبديل ٿي وڃن ٿا. ۽ اهو تمام جلدي ٿئي ٿو. تون ٻن ٽن هفتن ۾، ٻن مهينن ۾ ايترو بدلجي وڃين ٿو جو سڃاڻپ ۾ به نٿو اچين. ۽ ساڍن ٽن سالن ۾ تون مڪمل طور نئون انسان بڻجي وڃين ٿو. تنهنجي اندر جو پراڻو ماڻهو مري وڃي ٿو. نئون ماڻهو جيئرو ٿي پوي ٿو. پيار مان، پنهنجي اندر خدا جي زنده ڪلام مان تون تنهنجو سچو پاڻ بڻجي وڃين ٿو. ۽ تون ان کي محسوس ڪرين ٿو – پنهنجي سڄي دل، سڄي روح، سڄي عقل ۽

سڄي جسم سان. تون خدا جي صورت تي پيدا ٿئين ٿو، مسيحي شراڪت ۾، ۽ سندس مثل بڻجي وڃين ٿو، ساڻس اندروني گفتگو ۾. هي ئي الاهي روپ اختيار ڪرڻ آهي. ۽ اهڙيءَ طرح ئي ابديت ۾ جي سگهجي ٿو. ۽ رڳو اهڙيءَ طرح ئي ابديت ۾ جيئڻ ممڪن آهي. هي ڪجهه قدم ۽ وسيلا آهن، جيڪي هن راهه، الاهي بنجڻ جي راهه تي تنهنجي رهنمائي ڪندا: 1. اندروني سچ جو اقرار. سچ اسان کي اسان جي پيدا ڪيل حقيقت سان هڪ مڪمل وجود طور ڳنڍي ٿو. ڪوڙ جدا ڪري ٿو. اسان جي اندر ڪيترا ئي تضاد ۽ گهڻو اندروني ڪوڙ لڪل هو، اسان جي سچي فطرت آڏو خاميون هيون. ان ڪري اسان با شعور طور نه ڪجهه خلقي پئي سگهياسين ۽ نه وري هڪ خالق طور ڪجهه سڌاري پئي سگهياسين. اندروني يڪسوئي ڪانه هئي. مختلف قوتون اسان کي مختلف طرفن ۾ ڇڪي رهيون هيون. سچ اسان کي ان ڪوڙ کان آزادي ڏئي ٿو ۽ حقيقت سان پنهنجي تخليق وانگر اندروني مڪملتا ۽ وحدت بحال ڪري ٿو. پر سچ ڪڏهن ڪڏهن اڻ وڻندڙ، بدصورت ۽ ڏکوئيندڙ هوندو آهي، ۽ اڪثر اسان لاشعوري طور پاڻ کي ان کان بچائڻ جي ڪوشش ڪندا آهيون، تنهنڪري ان کي تسليم ڪرڻ ۽ جيئن آهي تيئن ڏسڻ لاءِ اندر خدا جي موجودگيءَ جي ضرورت هوندي آهي، ان ڪري سڀ ڪجهه الاهي شعور جي شراڪت سان شروع ٿئي ٿو، مسيحي شراڪت سان، سندس سچائيءَ مان سڀ اندروني ڪوڙ ظاهر ٿي وڃي ٿو. ۽ پنهنجي پاڻ سان سچائي به گهربل آهي. ڪوڙ جو اعتراف ڪرڻ، سچ کي قبول ڪرڻ، خدا جي حق سان ڀرجي وڃڻ. سچائي اها حقيقت آهي جيڪا توکي پيار سان ڀري ڇڏي ٿي ۽ زندگيءَ کي وڌائي ٿي.

2. پنهنجو ارادو ظاهر ڪر. هينئر تو سچ مڃي ورتو، مثال طور ته پيار موجود ناهي. هاڻي پنهنجو ارادو، خالق جو ارادو ظاهر ڪر، ته تون ڇا ٿيڻ چاهين ٿو. «مان پنهنجو ارادو ظاهر ڪريان ٿو، مان

بلڪل هن ئي گهڙيءَ پيار سان ڀرجي رهيو آهيان (اي رب، هن ۾ منهنجي مدد فرمائي)». ۽ مشاهدو ڪر. ان کان پوءِ اهو رستو کلي پوندو جيڪو توکي هتي وٺي ايندو. ٿي سگهي ٿو توکي وري اندروني سچ جي اقرار طرف موٽڻو پوي، پنهنجي زندگيءَ ۾ گهڻو ڪجهه سمجهڻ ۽ نئين سر سوچڻو پوي، گهڻو ڪجهه بدلائڻو پوي. پر هي رستو آهي، ۽ ان تي هلڻو آهي. پنهنجو ارادو ظاهر ڪرڻ سان رستو کلي پوي ٿو، ان تي هل.

3. متضاد خواهشن جي کوجنا ڪر. هر شئي تنهنجي خواهشن موجب ئي تخليق ٿئي ٿي. تنهنجي سچين (جيڪي هميشه سامهون نه هونديون آهن) خواهشن مطابق. اندروني گفتگو ۾ خدا کان پڇ: مان ڇو چاهيان ٿو ته شيون اهڙيون هجن جهڙيون آهن؟ مثال طور، «اي رب، مان ڇو نٿو چاهيان ته پيار محسوس ڪريان؟». ڪيترائي جواب سامهون اچي سگهن ٿا – «تڪليف جي خوف» کان وٺي «پوءِ مونکي پنهنجي زندگي بدلائڻي پوندي» تائين. متضاد خواهشن کي رڳو سمجهي وٺڻ ئي انهن کي هڪ ٻئي سان هم آهنگ ڪرڻ شروع ڪري ٿو – تنهنجي اندر الاهي شعور اهڙيءَ طرح ڪم ڪري ٿو، جنهن سان تون شراڪت (ذاتي شراڪت) جي عمل ۾ ڳنڍيل آهين. پر تون خدا کان اها دعا گهري هن عمل کي وڌيڪ سگهه ڏئي سگهين ٿو ته هو انهن متضاد خواهشن کي يڪجا ڪري ۽ تنهنجي شعور ۾ هر تضاد جي جوڙي لاءِ هڪ «نئون ٽيون رستو» قائم ڪري. جيئن «يا-يا» جي بدران «۽-۽» بڻجي وڃي. جتي خوفن جو تعلق آهي، اتي «نئون ٽيون» ڳولڻ جي ضرورت ناهي – رڳو خدا کان دعا گهر ته هو تنهنجي اندر ان کي شفا ڏئي. خدا کان سواءِ خوف پيار کي روڪين ٿا، خدا انهن کي پيار جي ٻارڻ ۾ تبديل ڪري ٿو. ان ڪري بزرگ اڪثر چون ٿا ته خدا جو خوف پيار جي شروعات آهي. نتيجي طور توکي سمورن خوفن کان آزاد ٿيڻ گهرجي. خوف فطري حالت ناهي. خوف الاهي فطرت کان هٽڻ جو نالو آهي.

4. احساسن جو مشاهدو ڪر. پنهنجي پاڻ کان پڇ: «مان هن وقت سچ پچ ڇا محسوس ڪري رهيو آهيان؟». پنهنجي دل ۾، جسم ۾، روح ۾ مشاهدو ڪر. احساسن کي ڌيان سان ٻڌ. انهن جو مشاهدو ڪر. جيڪڏهن توکي اها عادت ناهي يا جيڪڏهن اهي احساس اڻ وڻندڙ آهن (شرم، ڏوهه جو احساس، خوف، رنج، ڪاوڙ، بيچيني) ته خدا کان پنهنجي ڌيان کي انهن احساسن تي مرڪوز رکڻ لاءِ مدد گهر. پنهنجي اندروني نظر کي انهن تان نه هٽاءِ، ڀلي اهي احساس انتهائي ڏکوئيندڙ ئي ڇو نه هجن. هي گهڻي دير لاءِ ناهي. ان سان گڏوگڏ انهن جو مشاهدو پنهنجو پاڻ کان ڌار ڪنهن شئي وانگر ڪر: تون محسوس ڪرين ٿو، پر تون پاڻ اهي احساس ناهين. پنهنجي اندر انهن احساسن جو مشاهدو بغير ڪنهن بحث جي ڪرڻ سان، تون انهن کي پيار جي اها توانائي پهچائين ٿو، جيڪا فطري طور تنهنجي اندر موجود آهي – خدا وٽان، الاهي شراڪت جي گهڙيءَ کان – ۽ تنهنجي ڌيان جي رستي مان ملندڙ هن توانائيءَ جي ذريعي، انهن احساسن جي روحاني لهرن ۾ اضافو ٿئي ٿو، انهن جو معيار تنهنجي اکين اڳيان بهتر ٿي وڃي ٿو – ان طرف جنهن طرف پاڻ پيار رهنمائي ڪري ٿو. تنهنجا احساس تنهنجي اندر پيار جو هڪ کليل رنگ برنگي دائرُو آهن، ۽ «منفي» احساسن وٽ رڳو اها توانائي گهٽ هئي جنهن سان اهي وڌيڪ روشن ۽ سٺا بڻجن ها. تون حيران ٿي ويندين ته اهي احساس ڪيتري تيزيءَ سان تبديل ٿين ٿا! پر جڏهن «سڪون ملي» ته بس اتي ئي نه بيهي رهه. انهن جو مشاهدو تيسين جاري رک جيستائين پيار ۽ شڪرگذاري تائين نه پهچين – خدا جو شڪر انهيءَ لاءِ جو هن توکي محسوس ڪرڻ جي صلاحيت ڏني آهي. احساس ان ڳالهه جي شاهدي آهن ته تون زنده آهين. جيئڻ جو مطلب ئي محسوس ڪرڻ آهي.

5. ويساهه رک. بيهي رهه. غور ڪر ته تون سچ پچ ڪهڙي شئي تي يقين رکين ٿو. هي بلڪل اهو ئي آهي جيڪو توسان ٿي رهيو آهي، هي اهو آهي جنهن ۾ تنهنجا خيال، تنهنجا ڪم ۽ تنهنجو وقت لڳل آهي. ڇا سچ پچ هي اهو ئي آهي جيڪو تو پنهنجي زندگيءَ مان چاهيو هو

اصل ۾؟ ۽ تون ڇا تي ايمان آڻڻ چاهين ها؟ تون ڪيئن جيئڻ چاهين ها؟ ڇا محسوس ڪرڻ چاهين ها؟ پنهنجو پاڻ کي ڪهڙي مقصد لاءِ ارپڻ چاهين ها؟ ڇا تون پيار ۽ معجزو چاهين ٿو؟ ڪثرت؟ پنهنجي بي مثال ڏات جو ظاهر ٿيڻ؟ ته پوءِ دولت ۽ طاقت، اڻ وڻندڙ نوڪري، «ظاهري مادي دنيا» ۽ قرضن تي ڇو يقين رکين ٿو؟ خدا کان دعا گهر ته هو تنهنجا عقيدا ۽ سوچون بدلائي، ايمان جو با شعور انتخاب تنهنجي لاءِ نوان رستا کولي ٿو. فرض ڪر تون «خدا جو شڪر آهي لا مذهب آهين»، ۽ «اهڙي ڪنهن ڳالهه تي ويساهه نٿو رکين». ته پوءِ رڳو هڪ لمحي لاءِ تصور ڪر ته «اهڙو ڪجهه» ممڪن آهي. معجزو ممڪن آهي. پيار ممڪن آهي. خدا ممڪن آهي. ٿي سگهي ٿو، تنهنجو شعور، تنهنجا عقيدا ۽ تنهنجون خواهشون ئي تنهنجي حقيقت جا ذميوار هجن. ممڪن آهي؟ ممڪن آهي. ڏس، سائنس به چوي ٿي ته ممڪن آهي! نئين ايمان جي رڳو هڪ لمحي جي مڃتا به تنهنجي لاءِ «امڪانن جو دروازو» کولي ڇڏي ٿي، جنهن مان هڪ نئين حقيقت وهڻ شروع ٿئي ٿي. ان کي هڪ تحفي طور قبول ڪر. ۽ پوءِ خدا جو شڪر ڪرڻ نه وسار. پنهنجي اندر.

6. قدر ڪر. سموريون خواهشون اڳ ئي پوريون ٿي چڪيون آهن. خواهشون پاڻ پنهنجو پاڻ کي پورو ڪن ٿيون. اسان جي دنيا ۾ رڳو اهو موجود آهي جيڪو اسان سچ پچ چاهيون ٿا. قدر وقت سان گڏ جاري رهندڙ خواهش جو نالو آهي. منهنجي دنيا ۾ رڳو اها شئي قائم رهي ٿي جنهن جو مان سچ پچ قدر ڪريان ٿو. ان ڪري مان اقرار ڪريان ٿو ته هي (پيار) منهنجي لاءِ قيمتي آهي ۽ خدا کان دعا گهران ٿو ته هو منهنجي اندر پيار جي اهميت جو احساس، قدر ڪرڻ جو هنر وڌائي. ۽ پهريون سبق هي آهي: قدر ئي ڌيان آهي. جتي ڌيان هوندو، اتي ئي توانائي هوندي، جتي ڌيان هوندو – اها ئي شئي وڌندي. جيڪڏهن تون سڀني کان مٿانهون پيار جو قدر ڪرين ٿو، ته ان کي ئي سڀ کان پهرين پنهنجو ڌيان ڏي.

«جيڪڏهن تون پنهنجي دل ۾ پيار کي وڌائڻ چاهين ٿو – ته ان تان پنهنجي اک نه هٽاءِ».

7. هوش ۽ سجاڳي پيدا ڪر. خالق جو شعور. پنهنجي ڪيفيت، پنهنجي زندگي، پنهنجي حقيقت ۽ پنهنجي الاهي کيل لاءِ خالق جي حيثيت سان پنهنجو اختيار، سگهه ۽ ذميواري پاڻ ڏانهن موٽائڻ جو اڀياس ڪر. ڇا تون پيار محسوس نٿو ڪرين؟ پنهنجو ارادو ظاهر ڪر: «مان پنهنجي با شعور انتخاب سان پنهنجا احساس ۽ پنهنجي حقيقت تخليق ڪرڻ جو اختيار پاڻ ڏانهن موٽايان ٿو. مان پنهنجي ڪيفيت لاءِ خالق جي سگهه ۽ ذميواري پاڻ ڏانهن موٽايان ٿو. مان پنهنجي زندگيءَ لاءِ خالق جي سگهه ۽ ذميواري پاڻ ڏانهن موٽايان ٿو. مان پنهنجي حقيقت لاءِ خالق جي سگهه ۽ ذميواري پاڻ ڏانهن موٽايان ٿو. مان هڪ خدا جي عظيم کيل جي حصي طور پنهنجي الاهي کيل لاءِ خالق جي سگهه ۽ ذميواري پاڻ ڏانهن موٽايان ٿو. آمين». ۽ ڏس ته حقيقت ڪيئن بدلجڻ لڳندي، احساس روشن ٿي ويندا، عقل صاف ٿي ويندو. هاڻي توکي خبر آهي ته ڇا ڪرڻو آهي. ٿي سگهي ٿو خدا جي آڏو سچ جو اقرار ڪرڻ، ارادو ظاهر ڪرڻ جي ضرورت هجي. «اي رب، مان هن وقت پيار محسوس نه پيو ڪريان، (۽ ان ڪري مان بيچين آهيان، ڇاڪاڻ ته مان پيار کي سڀ کان اعليٰ سمجهان ٿو)، پر مان پنهنجن احساسن جي ذميواري کڻان ٿو، ۽ پنهنجي دل ۾ پيار واپس آڻڻ جو پنهنجو ارادو ظاهر ڪريان ٿو، مان سچ پچ هي چاهيان ٿو، ۽ مان انهن سمورن خوفن، خيالن ۽ خواهشن کي آزاد ڪريان ٿو جن منهنجي اندر پيار کي روڪي رکيو هو، مان خدا سان پيار کي چونڊيان ٿو! (اي رب، مون کي توسان سچو پيار ڪرڻ سيکار، منهنجي دل، منهنجي روح، منهنجي جسم ۽ عقل کي پيار لاءِ پاڪ ڪر، مون کي پنهنجي پيار سان ڀري ڇڏ، مون کي حقيقي زندگيءَ ۽ پيار لاءِ ٻيهر جيئرو ڪر! آمين.) اي رب، مون کي هن گهڙيءَ هن بابت ڇا سمجهڻ گهرجي؟» ۽ خدا جي جوابن تي ڌيان ڏي، انهن جي سمجهه جي بنياد تي ارادو ظاهر ڪر، فيصلا

ڪر، بلڪل هن ئي لمحي پنهنجي زندگي بدلائي ڇڏ – ضروري قدم کڻ، ڳالهيون ڪر، واعدا ۽ معاهدا درست ڪر، قرض ۽ بار لاهي ڇڏ، پاڻ کي ۽ ٻين کي آزادي عطا ڪر، ايمان ۾ پختو ٿيءُ، شڪ کي ڇڏي ڏي، پيار ورهائي ڇڏ…

8. پيار ڪر. ڪنهن ڳالهه جو انتظار ڪرڻ ۽ هينئر ئي اهو نه بڻجڻ کان وڌيڪ ڪا بيوقوفي ناهي. تنهنڪري پيار ڪرڻ شروع ڪر. بلڪل هن ئي وقت. پيار سڀ کان مٿانهون آهي، ۽ پيار بڻجڻ جو مطلب آهي ان جو ذريعو بڻجڻ، ان جو مطلب آهي پنهنجي ويجهن تي پيار نڇاور ڪرڻ. ڪيئن؟ اندروني گفتگو ۾ خدا کان پڇ. ڌيان سان، خيال رکڻ سان، سادن سوالن سان: تون ڪيئن آهين؟ تون ڇا محسوس ڪري رهيو آهين؟ مان تنهنجي ڪهڙي مدد ڪري سگهان ٿو؟ ياد رک ته مان توسان پيار ڪريان ٿو. ياد رک ته خدا تنهنجي اندر آهي ۽ تنهنجي هر پهرين سڏ جو جواب ڏئي ٿو. سنڀال پاڻ کي! (مسڪراهٽ سان) تون پاڻ تخليقڪار آهين!، پوءِ ذميوار ڪير آهي؟» ٻئي لاءِ دعا گهر. هي دعا جو سڀ کان خوبصورت روپ آهي. هي خدا کي سڀ کان وڌيڪ پسند آهي. ٻئي لاءِ دعا گهر – خدا کان دعا ڪر ته هو کيس ايترو پيار عطا ڪري جيترو هو هن وقت قبول ڪرڻ لاءِ تيار آهي، ۽ تون ترت اهو پيار پنهنجي اندر محسوس ڪندين. پنهنجي دل کي کولڻ ۽ سرچشمي مان ڀرجي وڃڻ لاءِ اڪثر پنهنجو ارادو ظاهر ڪر. «مان پنهنجو ارادو ظاهر ڪريان ٿو: مان پنهنجي دل پيار لاءِ کوليان ٿو. مان پنهنجي دل جي اندروني سرچشمي مان الاهي پيار سان ڀرجي رهيو آهيان، جيڪو اسان جي اندر زندگيءَ جي واحد سرچشمي جو عڪس ۽ تسلسل آهي. مان ڏسان ٿو ته ڪيئن پيار جي توانائي نور بنجي منهنجي پوري وجود کي ڀري رهي آهي، منهنجي روح، منهنجي جسم، منهنجي پوري شعور کي پاڪ ڪري رهي آهي ۽ مون کي شڪرگذاري، بي شرط پيار ۽ غير جانبدارانه قبوليت جي سطح تائين بلند ڪري رهي آهي. مان شڪرگذاريءَ سان

هر ان شئي کي ڇڏي ڏيان ٿو جنهن منهنجي اندر پيار کي روڪي رکيو هو، ۽ انهن سڀني کي جن جو ان ۾ هٿ هو. هاڻي کان مون کي اوهان مان ڪنهن جي ضرورت ناهي، ڇاڪاڻ ته منهنجو سڌو سنئون تعلق خدا سان آهي، جيڪو منهنجي اندر پيار جو سچو سرچشمو آهي، ۽ مان سڌو سرچشمي مان ڀرجان ٿو، ۽ ٻين سڀني کي به واحد سرچشمي مان سڌو سنئون ڀرجڻ جو حق ڏيان ٿو، مان ڪنهن کان به توانائي نٿو وٺان ۽ نه ئي ڪنهن کي پنهنجي توانائي مان محتاج رکان ٿو. مان سڀني معاهدن، ذميوارين، ڪارمي ڳانڍاپن ۽ بندشن کي ختم ڪريان ٿو، مان پاڻ کي ۽ انهن سڀني کي آزاد ڪريان ٿو جن سان مان انهن معاهدن ۾ ڳنڍيل هئس. مان انهن کي مڪمل سمجهان ٿو، ڇاڪاڻ ته اهي مون کي پنهنجي اعليٰ ترين مقصد – پيار تائين وٺي آيا آهن. آمين». ۽ پيار جو مشاهدو ڪر. ان تان پنهنجي نظر نه هٽاءِ.

9. سچائي ڳالهاءِ. اندروني گفتگو جاري ڪر. سچائي پيار سان ڀري ڇڏي ٿي. هي حقيقت آهي. ڇاڪاڻ ته سچائي خدا مان، اصل سرچشمي مان نڪري ٿي. پيار چاهين ٿو – ته سچ کي ظاهر ڪر. پنهنجي ان اندروني سچائيءَ جو کليل اظهار ڪر، جنهن ذريعي خدا بلڪل هن ئي گهڙيءَ تنهنجي معرفت ظاهر ٿي رهيو آهي. سچ ڳالهاءِ. – اي رب، منهنجي وسيلي ڳالهاءِ!

پنهنجي روح سان ڳالهه ٻولهه ڪر. «اي منهنجا روح، تون ڇا چاهين ٿو؟» باطن جي روح کان پڇ: «اي منهنجا روح، مان بلڪل هن ئي وقت پنهنجي روح کي هي ڪيئن ڏئي سگهان ٿو؟» ۽ عمل ڪر. ان کي ظاهر ڪر. زندگي هميشه هتي ۽ هاڻي آهي. هن پل ۽ هن جڳهه تي. دير نه ڪر. پنهنجي اندروني سچائيءَ جو اظهار پنهنجي سماجي رابطن ۾ ڪر. ڪنهن لاءِ هي بلڪل هن وقت اصل نجات بڻجي سگهي ٿو، بي جان روزمرهه جي بيابان ۾ آبِ حيات جو هڪ ڍڪ! سچ کي ظاهر ڪر ۽ هي بلڪل هن ئي لمحي تنهنجي اندر ۽ دنيا ۾ پيار کي وڌائي ڇڏيندو. «اي رب، مونکي بلڪل هينئر ڇا سمجهڻ گهرجي؟

منهنجي سچائي ڇا آهي؟ اي رب، مونکي ياد ڏياريو! ان کي بنا ڪنهن شرم جي کليءَ طرح بيان ڪرڻ ۾ منهنجي مدد ڪر! آمين». سچ ڳالهائڻ پيار جو سڀ کان عظيم روپ آهي. ڇاڪاڻ ته سچائي ئي پيار آهي. پيار ئي سچائي آهي.

10. پنهنجي ڏات، ان نعمت کي ظاهر ڪر جيڪا خدا وٽان آهي. سچ ڳالهائڻ هڪ قابليت آهي. خدا جي طرفان هڪ ڏات آهي. پر اڃا به ٻيون بي شمار نعمتون ۽ قابليتون آهن، جيڪي هر گذرندڙ ڏينهن سان گڏ ابدي زندگيءَ لاءِ بيدار ٿيندڙ نون نون خالقن ۽ انهن جي نين نين صلاحيتن سان گڏ وڌنديون رهن ٿيون، جيڪي اڳ ڪڏهن به نه هيون، ۽ جيڪي ڪنهن پيشن جي فهرست ۾ نه ملنديون. خدا سان اندروني گفتگو ۾ معلوم ڪر ته تنهنجو ڪهڙو تحفو آهي، ۽ تون هينئر ئي ان جو اظهار ڪيئن شروع ڪري سگهين ٿو. ٿي سگهي ٿو هي بلڪل ڪا نئين ڳالهه نه هجي. ٿي سگهي ٿو هي اهو هجي جيڪو تون هميشه پنهنجي باري ۾ ڄاڻندو هئين. پر پيار توانائي آهي، ۽ توانائي حرڪت جو نالو آهي، ۽ تنهنجي اندر پيار کي زنده وهڪرو بڻائڻ لاءِ – ان کي مسلسل نڇاور ڪرڻو پوندو – ان کي بنا ڪنهن لالچ جي ورهائڻو پوندو. خدا جي ڏات وانگر. مفت ۾. اميد نه رک ته ان جو ڪو توکي معاوضو ڏيندو. پنهنجي ڏات مان ڪمائي جا رستا نه ڳول. تنهنجون سموريون خواهشون ۽ ضرورتون اڳ ئي خدا جي ذمي آهن (جيڪڏهن تون کيس سڃاڻين ٿو)، تنهنجون سڀ خواهشون اڳ ئي پوريون آهن، ۽ تنهنجي کاٻي هٿ (وٺڻ واري) کي اها خبر نه هجي ته ساڄو هٿ (ڏيڻ وارو) ڇا ڪري رهيو آهي. بي حساب ڏي، رڳو ان لاءِ ته پاڻ مان هن پيار جي وهڪري کي لنگهڻ ڏئين، ۽ حاصل ڪر بغير اهو پڇڻ جي ته تون ان جو اهل آهين يا نه، ڇاڪاڻ ته جيڪو ڪجهه تون ڏئين ٿو – اهو خدا وٽان آهي، ۽ جيڪو ڪجهه تون وٺين ٿو، ماڻهن جي ذريعي ئي سهي – اهو به ان وٽان ئي آهي. تنهنڪري بي خوف ٿي سامهون اچ، دنيا اڳيان پنهنجي ڏات پيش ڪر – تون هي پنهنجي پاڻ لاءِ ڪري رهيو آهين، دنيا لاءِ نه، پيار لاءِ،

لذت لاءِ. ڇا توکي پنهنجي قابليت جي خبر ناهي؟ ان لاءِ رب آڏو دعا گهر. سڀ صلاحيتون ان وٽان ئي آهن. تنهنجي اندر موجود ڏات اسان جي سمورن ماڻهن جي اها گڏيل صلاحيت آهي، جيڪا ان اڪيلي صورت ۾ ظاهر ٿي آهي جنهن جي هن پوري ڪُل کي هن وقت ضرورت آهي، ۽ جيڪا رڳو تنهنجي ئي ذريعي تنهنجي سمورين چونڊن، تنهنجي سموري تجربي ۽ زندگيءَ ۾ طئي ڪيل پوري سفر جي صدقي ظاهر ٿي سگهي ٿي.

11. پيار – اسان آهيون. سڀني لاءِ دعا گهر. پيار مان ناهيان، پيار هميشه اسان آهيون. خود خدا کي به اسان جي ضرورت آهي، خود هن کي به پنهنجو پاڻ کي اسان جي صورت ۾ ڪيترن ئي حصن ۾ ورهائڻو پيو ته جيئن پيار جو وجود ممڪن ٿي سگهي. جڏهن تون محسوس ڪرين ته پيار گهٽ آهي، ته اسان سڀني لاءِ دعا گهر، ته جيئن اسان سڀني جي درميان پيار پيدا ٿئي، ته جيئن اسان سڀ پنهنجي خوشي ماڻي سگهون. ٻين لاءِ دعا، خاص طور تي سڀني لاءِ دعا – دل کولڻ ۽ هن ڌرتيءَ تي پيار کي وڌائڻ جو هڪ نهايت طاقتور وسيلو آهي. ۽ ان ڪري، تنهنجي پنهنجي دل ۾ به. «اي رب، اسان سڀني کي پنهنجي پيار سان ڀري ڇڏ، اسان کي سيکار ته اسان پنهنجي سڄي دل، سڄي روح ۽ پنهنجي سڄي عقل سان توسان پيار ڪريون، اسان کي هڪ ٻئي سان پيار ڪرڻ سيکار، ۽ اهڙيءَ طرح پنهنجو پيار اسان جي اندر وڌائيندو رهه، ڇاڪاڻ ته پيار ڪرڻ ئي سڀ کان عظيم سرور آهي. اي رب، اسان سڀني کي پنهنجين نعمتن سان نواز. اسان کي ابدي زندگيءَ لاءِ بيدار ڪر، ڀلي اسان ڪيترو به گهري ننڊ ۾ هجون، ۽ اسان تنهنجي روح جي ڪهڙين به بلندين تان اڻڄاڻائيءَ ۾ تنهنجو انڪار ڪري ڪري پيا هجون، پيار کي وساري ۽ ان ۾ پنهنجي ئي ذات سان ويساهه گھاتي ڪري ويٺا هجون. اسان کي اسان جي انهن سڀني

باهمي قرضن ۽ ذميوارين کان آزاد ڪر، جن سان اسان پنهنجي غفلت جي ڪري جڪڙجي ويا هئاسين، اهو وساري ته سڀ ڪجهه تنهنجي طرفان آهي، اي رب، ۽ سڀ ڪجهه اسان جي خواهشن ۽ ايمان سان تخليق ٿئي ٿو. اي رب، اسان جي گڏيل شعور کي شفا عطا ڪر، اسان کي ڌوڪيباز سوچ جي سانچن کان نجات ڏي، اسان کي نئين سر پنهنجي پاڪ روح سان ڀري ڇڏ، اسان کي اسان جي گڏيل حقيقت جو با شعور خالق بڻجڻ سيکار، اي رب، اسان جي گڏيل روح کي شفا ۽ پاڪيزگي عطا ڪر، ۽ ان کي پيار سان ڀري ڇڏ. ڇاڪاڻ ته اسان تنهنجا ٻار آهيون، اي والد. پوءِ اسان کي اعليٰ الاهي هجڻ سيکار. آمين»

12. هڪ سان شراڪت جي ذريعي وحدت ۽ تبديلي. هينئر تائين اسان اندروني گفتگو ۾ اسان جي خداوند عيسيٰ مسيح ڏانهن رجوع ڪري رهيا هئاسين. پر مسيح جو مقصد اسان کي، اسان جي عقل، اسان جي روح، اسان جي دل – اسان جي عقيدن، خواهشن، احساسن ۽ خيالن کي تيار ڪرڻ آهي – ۽ اسان کي هڪ خدا، پيءُ-ماءُ ڏانهن وٺي وڃڻ آهي. ته جيئن اسان ان واحد جي پيار ذريعي هر موجود شئي جي محبت تائين، هر ان شيءِ جي محبت تائين وڌي وڃون جيڪا ڪڏهن هئي، آهي ۽ هوندي. اهڙيءَ طرح اسان هڪ وحدت، هڪ واحد «اسان» بڻجي وڃون ٿا، اسان جي ذريعي ظاهر ٿيل خدا جي تنوع جي وحدت، ۽ اسان جي اندر خود پيار وسيع ٿي اڻ ظاهر سان وحدت ۾ واحد خدا، روح-پيءُ-ماءُ جي آڏو عظيم عقيدت تائين پهچي وڃي ٿو. اهو اڪيلو سڀ ڪجهه ۽ ڪجهه به ناهي. پوري ڪائنات جي سڀني درجن تي ظاهر ٿيل سڀ ڪجهه، ۽ هر اڻ ظاهر، عظيم خلا، واحد ماءُ جي عظيم ڪُک، هر شئي جو امڪان ۽ صلاحيت.