18. ਪਿਆਰ ਦੀ ਜੀਵਤ ਤਕਨਾਲੋਜੀ

ਪ੍ਰੇਮ – ਪੂਰਨ, ਨਿਰਸ਼ਰਤ, ਸਨਾਤਨ – ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਰਮ ਅਨੰਦ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ – ਇਹ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਇਹ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ – ਉਹ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ – ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਰਮਿਆਨ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਸਰਵਉੱਚ ਗੁਣ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ – ਪਰਮ ਸੱਚ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ – ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸਰੋਤ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਸ਼ਰੀਰ ਨੇ ਛੋਹਿਆ – ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ, ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿੱਚ, ਭਾਂਤ-ਭਾਂਤ ਦੇ ਸੁੱਖ-ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧਨ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਸਾਡੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸੰਭਾਵਨਾ, ਜੋ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ – ਭੂਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ – ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ। ਇਹੀ ਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੋਤ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: «ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ», ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਹੈ: «ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ»। ਕਿਉਂਕਿ, ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਹਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਕੋਈ ਨੈਤਿਕ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮੁਹਤਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ,

ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਬਸ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਖ਼ੁਦ – ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਦੁਨਿਆਵੀ ਭਟਕਣਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ – ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਖ਼ੁਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਦੈਵੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਜੋਂ ਸੁਣਦੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: «ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਊਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ»। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਇੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ – ਇਸ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ – ਆਤਮਾ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰੂਹ ਖਿੜ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਊਰਜਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੂਰਾ ਵਜੂਦ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰੀਰ ਨਰੋਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ ਬਹਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੰਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਖ਼ੁਦ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਉੱਘੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ – ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ – ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਸਰੋਤ, ਖ਼ੁਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: – ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ

ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। – ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਬ ਉੱਠੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਜੀਵੰਤ ਹੋਣ ਲੱਗੇਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਰੋਣਾ – ਇਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਜਿਊਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤਦ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ – ਸ਼ਰੀਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ – ਵਰਤ, ਸੰਜਮ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੇ – ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੰਕੇਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਹੀ – ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 50 ਵਾਰ, ਹਰ 10-15 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਵਾਲ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ: «ਸਿਖਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ»। «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਰਚਣਹਾਰ ਬਣਨਾ ਸਿਖਾ, ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਚੇਤੰਨ ਰਚਣਹਾਰ»। «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ – ਕਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ»। «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ੰਕਿਆਂ, ਇਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚੋਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ», «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਊਣਾ ਸਿਖਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਵਧੇ!» ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛੇਂਗਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਕਰੇਂਗਾ, ਬੇਨਤੀ ਕਰੇਂਗਾ – ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ – ਵਾਰ-ਵਾਰ – ਅਤੇ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦੀ ਜੀਵੰਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਂਗਾ: ਬਲ, ਊਰਜਾ, ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਉਛਾਲ। ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਜਵਾਬਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ

ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਹ – ਜੀਵੰਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ, ਇਸ ਜੀਵੰਤ ਸੱਚ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਖ਼ੁਦ ਵੀ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਪ੍ਰੇਮ ਜਿਊਂਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਵਾਬ ਬਹੁਤ ਸਾਧਾਰਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਮ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਰਿਹਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਸ਼ੰਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਘਰ – ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਸਮੇਤ – ਉਸਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਸਲੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਖ਼ਮ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦਾ। ਸਰੀਰਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਿਊਰਲ ਸੰਬੰਧ ਮੁੜ ਸੰਗਠਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚਲੇ ਸਾਰੇ ਦਸ ਖ਼ਰਬ (1’000’000’000’000’000) ਨਿਊਰਲ ਸੰਬੰਧ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਮੁੜ ਸੰਗਠਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਕੁ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ – ਅਣਪਛਾਣ ਹੋਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਇਨਸਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਗਿਆ। ਨਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ – ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ

ਪੂਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵਰਗਾ ਬਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਹੀ ਹੈ ਈਸ਼ਵਰੀਕਰਨ। ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੰਤ ਕਾਲ ਤੱਕ ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅਨੰਤ ਕਾਲ ਤੱਕ ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਕਦਮ-ਸਾਧਨ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਈਸ਼ਵਰੀਕਰਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ: 1. ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀ ਗਈ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਇਕਾਈ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਝੂਠ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਝੂਠ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਾਡੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ/ਭੁੱਲਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਚੇਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਰਚ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਚਣਹਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਸੁਧਾਰ ਸਕੇ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਖੰਡਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੰਸ, ਕੇਕੜਾ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਝੂਠ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਖੰਡਤਾ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸੱਚ ਅਣਸੁਖਾਵਾਂ, ਬਦਸੂਰਤ, ਦਰਦਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅਸੀਂ ਅਵਚੇਤਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੈਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਾਂਝ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਝੂਠ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਣਾ। ਸੱਚ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

2. ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ.. ਵੇਖ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ, ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਬਣ ਜਾਵੇ। «ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ

ਇਸੇ ਪਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ (ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ)»। ਅਤੇ ਦੇਖ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਾਰਗ ਖੁੱਲ੍ਹੇਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵੱਲ ਕਈ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਵੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਮੁੜ-ਸਮਝਣਾ ਪਵੇ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲਣਾ ਪਵੇ। ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਐਲਾਨ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਚੱਲ।

3. ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰ। ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ (ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੇਤੰਨ ਨਹੀਂ) ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ: ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੈ? ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ?»। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ – «ਦਰਦ ਦੇ ਡਰ» ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ «ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲਣੀ ਪਵੇਗੀ» ਤੱਕ। ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸੁਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ – ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੈਵੀ ਚੇਤਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੰਗ੍ਰਹਿ (ਆਤਮ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ) ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਪਾਈ ਸੀ। ਪਰ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸੁਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸਾਂ ਦੇ ਹਰ ਜੋੜੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ «ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤੀਜਾ» ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਤਾਂ ਜੋ «ਜਾਂ-ਜਾਂ» ਦੀ ਬਜਾਏ «ਅਤੇ-ਅਤੇ» ਬਣ ਜਾਵੇ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਡਰਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਇੱਥੇ «ਨਵਾਂ ਤੀਜਾ» ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ – ਬਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੋ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਡਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਲਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਸੰਤ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਭੈਅ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਡਰ ਕੋਈ ਆਮ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਡਰ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਟਕਣਾ ਹੈ।

4. ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛ: «ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?»। ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਣਸੁਖਾਵੀਆਂ ਹਨ (ਸ਼ਰਮ, ਦੋਸ਼, ਡਰ, ਰੰਜਿਸ਼, ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ, ਚਿੰਤਾ), ਤਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਹਟਾਓ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋਣ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਵੇਖ: ਤੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ – ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਾਧੂ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ – ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਸੰਚਾਰਿਤ ਇਸ ਊਰਜਾ ਤੋਂ, ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਆਵਿਰਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧਦੀ ਹੈ – ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਹਨ, ਅਤੇ «ਨਕਾਰਾਤਮਕ» ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਣ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਬਣਨ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। ਤੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ! ਜਦੋਂ «ਰਾਹਤ ਮਿਲੇ» ਤਾਂ ਬਸ «ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ» 'ਤੇ ਨਾ ਰੁਕੋ। ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਅਵਸਰ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ – ਜੀਵੰਤ ਹੈਂ। ਜਿਊਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ।

5. ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ। ਰੁਕ ਜਾ। ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕਿ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ? ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਸੱਤਾ, ਨਾਪਸੰਦ ਨੌਕਰੀ, «ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਕੀਕਤ» ਅਤੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਹੋ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸੁਚੇਤ ਚੋਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵੇਂ ਮੌਕੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਤੂੰ «ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਨਾਸਤਿਕ» ਹੈਂ, ਅਤੇ «ਅਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ»। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ «ਅਜਿਹਾ» ਸੰਭਵ ਹੈ। ਚਮਤਕਾਰ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਣ। ਕੀ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਸੰਭਵ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਵਿਗਿਆਨ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ! ਨਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ «ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖਿੜਕੀ» ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਕੀਕਤ ਵਹਿਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਨਾ ਭੁੱਲਣਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ।

6. ਕਦਰ ਕਰ। ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੁੱਲ – ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸਥਿਰ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ (ਪ੍ਰੇਮ) ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਮਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕਦਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਕਦਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਸਬਕ: ਮੁੱਲ – ਇਹ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਊਰਜਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ – ਉਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਵੱਲ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ।

«ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ – ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਹਟਾਓ»।

7. ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ। ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੈਵੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ। ਪ੍ਰੇਮ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ? ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ: «ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੁਚੇਤ ਚੋਣ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਲਈ ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਦੈਵੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਰਚਣਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਮੀਨ»। ਅਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉੱਜਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਪਵੇ। «ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, (ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ), ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ-ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! (ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ, ਆਤਮਾ, ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵੱਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕਰ! ਆਮੀਨ।) ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਸੇ ਪਲ ਕੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?» ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਫੈਸਲੇ

ਲੈ, ਇਸੇ ਪਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ – ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕ, ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਕਰ, ਸਮਝੌਤੇ ਬਦਲ, ਕਰਜ਼ੇ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਸ਼ੰਕੇ ਦੂਰ ਕਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੰਡ...

8. ਪਿਆਰ ਕਰ। ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੁਣੇ ਤੋਂ ਉਹ ਨਾ ਬਣਨ ਨਾਲੋਂ ਮੂਰਖਤਾਪੂਰਨ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਹੁਣੇ ਹੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇਸਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣਨਾ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਰ੍ਹਾਉਣਾ। ਕਿਵੇਂ? ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਰਵਾਹ ਨਾਲ, ਸਾਧਾਰਨ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ: ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਭਲ ਜਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪੈ! (ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਨਾਲ) ਤੂੰ ਤਾਂ ਰਚਣਹਾਰ ਹੈਂ!, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਾਰਨ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ?» ਦੂਜੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ – ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਓਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹੋ ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਭਰਨ ਲਈ ਅਕਸਰ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ। «ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਡੇ ਇੱਕੋ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚਲੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਊਰਜਾ ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਵਜੂਦ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ, ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ, ਨਿਰਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਕੰਬਣੀਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਧੰਨਵਾਦ ਨਾਲ

ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਭਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਭਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇਕਰਾਰਨਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ, ਕਰਮਿਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਹਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵਉੱਚ ਟੀਚੇ – ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ। ਆਮੀਨ»। ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਦੇਖ। ਇਸ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਹਟਾਓ।

9. ਸੱਚ ਬੋਲ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਸੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ, ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ – ਤਾਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇਸੇ ਪਲ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਬੋਲ। – ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲ!

ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ। «ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?» ਰੂਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛ: «ਮੇਰੀ ਰੂਹ, ਮੈਂ ਇਸੇ ਪਲ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?» ਅਤੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕ। ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਜੀਵਨ – ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਹੈ। ਇਸੇ ਪਲ ਅਤੇ ਇੱਥੇ। ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ। ਕਿਸੇ ਲਈ ਇਹ ਇਸੇ ਪਲ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬੇਜਾਨ ਰੁਟੀਨ ਦੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵੰਤ ਜਲ ਦਾ ਇੱਕ ਘੁੱਟ! ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਪਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦੇਵੇਗਾ। «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸੇ ਪਲ ਕੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?

ਮੇਰਾ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਸਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ! ਆਮੀਨ»। ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ – ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।

10. ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਦਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਹੈ। ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਾਤ। ਪਰ ਅਜੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਾਗੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਰਚਣਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਗੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਸੇ ਪਲ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਗਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ ਪ੍ਰਵਾਹ ਬਣਿਆ ਰਹੇ – ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ – ਇਸਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਵਹਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਦਾਤ ਵਜੋਂ। ਨਿਰਸਵਾਰਥ। ਇਸ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਵਪਾਰੀਕਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ (ਜੇ ਤੂੰ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਉਸ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੈਂ), ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ (ਲੈਣ ਵਾਲੇ) ਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸੱਜਾ ਹੱਥ (ਦੇਣ ਵਾਲਾ) ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਮਿਣਤੀ ਤੋਂ ਦਿਓ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੇਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਲਓ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ – ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ – ਫਿਰ ਵੀ ਉਸੇ ਵੱਲੋਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ, ਦੁਨੀਆ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ – ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ, ਪਰਮ

ਅਨੰਦ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ? ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਉਸੇ ਵੱਲੋਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ – ਸਾਡੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸਮੂਹਿਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ ਸਦਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

11. ਪ੍ਰੇਮ – ਅਸੀਂ ਹਾਂ। ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ। ਪ੍ਰੇਮ – ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ – ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੀਂ ਹਾਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਪਿਆ – ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ – ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ। «ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਨੰਦ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਬਖ਼ਸ਼। ਸਾਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਗਾ, ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਈਏ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਈਏ, ਨਾਸਮਝੀ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ

ਆਪਸੀ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਾਰਨ ਘਿਰ ਗਏ ਸੀ, ਇਹ ਭੁੱਲ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਰਚਣਹਾਰ ਬਣਨਾ ਸਿਖਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਇੱਕੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ। ਸਾਨੂੰ ਦੈਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ। ਆਮੀਨ»

12. ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਰਾਹੀਂ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰਨ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਯਿਸੂ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸਾਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ – ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ – ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਂਦਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਜੋ ਕਦੇ ਸੀ, ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਸਕੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਏਕਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ «ਅਸੀਂ», ਸਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਏਕਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪ੍ਰਗਟ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਹ-ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਧਾ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੀ ਹੋਂਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਧਰਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸੁੰਨ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੁੱਖ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ।