18. प्रेमाचे जगण्याचे तंत्रज्ञान

प्रेम – परिपूर्ण, बिनशर्त, शाश्वत – हा मानवी प्रकृतीला उपलब्ध असलेला सर्वोच्च परमानंद आहे. प्रेम ही एक भावना आहे, ही ऊर्जा आहे, ही शक्ती आहे, सर्वोच्च शक्ती आहे. प्रेम हा तो स्रोत आणि मूळ तत्त्व आहे, ज्यापासून सर्व काही बनले आहे. प्रेम हे मानवांमधील आणि खरोखर कोणत्याही जिवांमधील परस्परसंबंधांची सर्वोच्च गुणवत्ता आहे. प्रेम हे परम सत्य आहे. प्रेम म्हणजेच ईश्वर. म्हणूनच आपल्या सर्व आकांक्षा, आपल्या सर्व इच्छा, आपले सर्व विचार कोणत्या ना कोणत्या मार्गाने प्रेमाशी जोडलेले आहेत. होय, आपण या प्रेमाच्या स्रोताचा क्वचितच विचार केला, आणि म्हणूनच आपल्या डोळ्यांना जे दिसले, शरीराला जे जाणवले त्यात आपण ते शोधले – इतर लोकांमध्ये, स्वतःच्या मुलांमध्ये, निसर्गात, पाळीव प्राण्यांमध्ये, अन्नात आणि पेयांमध्ये, कामवासनेत आणि मनोरंजनात, विविध प्रकारच्या सुखांमध्ये, आणि अखेर पैशात, कीर्तीत व सत्तेत. पण सत्य हे आहे की प्रेमाचा स्रोत एकच आहे, तो म्हणजे ईश्वर. भूतकाळ आणि भविष्यकाळ अशा सर्व काळांतून संपूर्ण मानवजातीने संचित केलेली आपली एकत्रित सर्वोच्च क्षमता. ईश्वर. हाच प्रेमाचा खरा स्रोत आहे. आणि जेव्हा म्हटले जाते: «आपल्या शेजाऱ्यावर स्वतःसारखेच प्रेम कर», तर त्याआधी हे येते: «आपल्या देवावर, प्रभूवर आपल्या संपूर्ण अंतःकरणाने, संपूर्ण आत्म्याने आणि संपूर्ण बुद्धीने प्रेम कर». कारण शेजाऱ्यावर प्रेम करण्यासाठी, ईश्वरावरील प्रेमाने ओसंडून वाहणे आवश्यक आहे. ईश्वरावरील प्रेमच सर्व प्रेमाचा स्रोत आहे. आणि हे ईश्वराप्रती असलेल्या नैतिक कर्तव्याबद्दल नाही, मुळीच नाही. ईश्वराला आपल्याकडून काहीही नको आहे, ईश्वराला कशाचीही गरज नाही. हे याबद्दल आहे की सर्व प्रेम ईश्वराकडूनच वाहते, तेही,

ज्याने आपण स्वतः त्याच्यावर प्रेम करतो. ईश्वरावर प्रेम करणे अगदी सोपे आहे. स्वतः आत्मा – जर आपण तो ऐहिक धावपळीत पूर्णपणे गमावला नसेल तर – आपला आत्मा स्वतः ईश्वरावर आपला मूळ स्रोत म्हणून प्रेम करतो. ईश्वरावर प्रेम करणे सोपे आहे. पहिल्या जिवंत शब्दावरून, आवाजाच्या पहिल्या ध्वनीवरून आत्मा त्याला ओळखतो, जो तो स्वतःच्या दिव्य अस्तित्वाचा प्रतिध्वनी म्हणून स्वतःमध्ये ऐकतो. ईश्वराचा शब्द तुझ्यात त्याच्याबद्दलचे प्रेम जन्माला घालतो. म्हणूनच म्हटले आहे: «मनुष्य केवळ भाकरीने जगत नाही, तर प्रभूच्या मुखातून निघणाऱ्या प्रत्येक शब्दाने जगतो». म्हणूनच ईश्वराशी असलेला आंतरिक संवाद इतका महत्त्वाचा आहे – त्यातूनच तुझ्यात खरे प्रेम प्रज्वलित होते. आणि या प्रेमातून बाकी सर्व काही घडते – आत्मा आनंदित होतो, अंतरात्मा उल्हासित होतो, जीवनऊर्जेने, या दिव्य शक्तीने तुझे संपूर्ण अस्तित्व भरून जाते, शरीर निरोगी होते, चेतनेची अखंडता पुनर्संचयित होते, शंका नाहीशा होतात, इच्छाशक्तीचे बळ परत येते, इच्छा पूर्ण होतात, तुझ्या जीवनाची सर्व क्षेत्रे समृद्ध होतात, सभोवतालच्या लोकांशी असलेले संबंध सुधारतात, कारण तू स्वतः त्यांच्यासाठी अथांग प्रेमाचा वाहक बनतोस, प्रतिभा प्रगट होते, बुद्धी निर्मळ होते, सत्य प्रकट होते, आणि त्यात – तुझे ध्येय आणि जीवनाचा खरा अर्थ उलगडतो. ईश्वरावरील प्रेम – हाच प्रेमाचा खरा स्रोत आणि आरंभ आहे. पण हे प्रेमसुद्धा आपल्याला तो मूळ स्रोत, स्वतः ईश्वर देतो. म्हणूनच, हे प्रेम स्वतःमध्ये प्रकट करण्यासाठी, त्याचा प्रवाह सुरू करण्यासाठी, आपण आंतरिक संवादात ईश्वराला प्रार्थना करतो: – हे प्रभू, माझ्या संपूर्ण अंतःकरणाने, संपूर्ण आत्म्याने आणि संपूर्ण बुद्धीने तुझ्यावर प्रेम करण्यास मला शिकव, मला तुझ्या

प्रेमाने, तुझ्यावरील प्रेमाने भरून टाक. मला सोडू नकोस, माझ्या प्रभू परमेश्वरा! आणि जेव्हा ईश्वर तुला उत्तर देईल: मी तुझ्यावर प्रेम करतो, आपण एक आहोत, तू माझ्या दृष्टीने परिपूर्ण आहेस, आणि तू कधीही एकटा नव्हतास. – जेव्हा ईश्वर तुला आतून उत्तर देईल, तेव्हा तुला नक्की समजेल की हा तोच आहे, कारण तुझे हृदय थरथरून उठेल, आणि आत्मा सजीव होऊ लागेल, आणि डोळ्यांत अश्रू येतील. जिवंत शब्दाने, तुझ्यातील ईश्वराच्या शब्दाने रडणे – हे स्वाभाविक आहे, हे चांगले आहे. याचा अर्थ आत्मा जिवंत आहे आणि शुद्ध होत आहे. जर तुझ्या विनंतीला उत्तरात तुला काहीच जाणवले नाही, तर ते वाईट आहे. मग तुला गंभीरपणे कामाला लागावे लागेल – शरीर आणि मन शुद्ध करणे आणि आत्म्याच्या पुनरागमनासाठी ईश्वराची प्रार्थना करणे – उपवास, संयम, प्रार्थना. पहिली प्रार्थना, जोपर्यंत ईश्वर तुला उत्तर देत नाही – शरीरात अगदी क्षीण संकेत देऊन का होईना – आणि मग दिवसातून ५० वेळा, दर १०-१५ मिनिटांनी, कोणत्याही प्रश्नासह, पण मुख्य म्हणजे: «मला शिकव, जाणीव करून देण्यास मदत कर, माझे मन आणि माझा आत्मा बरे कर». «प्रभू, मला निर्माता, माझ्या वास्तव्याचा सजग निर्माता होण्यास शिकव». «प्रभू, मी हे माझ्या आयुष्यात कशासाठी, कशाने आणि कसे निर्माण करत आहे – कोणत्या विश्वासांनी, इच्छांनी, कोणत्या भावनांनी आणि विचारांनी, हे समजण्यास मला मदत कर». «प्रभू, हे विश्वास आणि या शंका, या इच्छा आणि या भावना बऱ्या कर, माझे मन शिस्तबद्ध करण्यास आणि प्रेमातून, प्रेमाने आणि प्रेमासाठी विचार करण्यास मला मदत कर», «प्रभू, माझ्यातील जीवन वृद्धिंगत व्हावे अशा रीतीने जगण्यास मला शिकव!» आणि जेव्हा तू पुन्हा पुन्हा विचारशील, स्पष्टीकरण मागशील, प्रार्थना करशील – ईश्वर तुला पुन्हा पुन्हा उत्तर देईल – आणि तुला तुझ्यात त्याची जिवंत उपस्थिती पुन्हा पुन्हा जाणवेल: शक्तीचा, ऊर्जेचा, साक्षात प्रेमाचा पूर. आणि तुला या उत्तरांबद्दल कोणतीही शंका राहणार नाही, तुला ठाऊक असेल की हे

सत्य आहे, आणि ते जिवंत आहे. आणि त्यावरून, या जिवंत सत्यामुळे, तू स्वतःसुद्धा जिवंत होशील. प्रेम सजीव करते, अक्षरशः तुला जीवनाकडे पुनरुज्जीवित करते. ही उत्तरे अतिशय साधी, अगदी सामान्य वाटू शकतात. तू असे काहीतरी शेकडो वेळा वाचले किंवा कोणाकडून तरी ऐकले असावे. परंतु ते नेहमी केवळ माहिती म्हणूनच राहिले, तुझ्या मनाच्या पलीकडे खोलवर गेले नाही, जिथे याविषयी अनेक वेगवेगळी मते आणि संशय असू शकतात. पण जेव्हा साक्षात प्रेम तुझ्याशी बोलते, तेव्हा तुला कोणतीही शंका उरत नाही, हेच सत्य आहे, आणि ते तुझ्या चेतनेमध्ये पायाचा दगड म्हणून स्थापित होते, एक भक्कम आधार म्हणून, ज्यावर तू तुझ्या चेतनेचे घर – त्याच्या इतर सर्व मजल्यांसह उभारू शकतोस. हे तुझी श्रद्धा बदलते, तुझे विश्वास बदलते, तुझ्या इच्छा बदलते, तुझ्या भावना, तुझे विचार आणि विचार करण्याची पद्धतच बदलते. तू वेगळा बनतोस. खरा. तू स्वतःचा मूळ स्वभाव बनतोस. आणि हे केवळ सूक्ष्म-भौतिक, आध्यात्मिक पातळीवरच घडत नाही. शारीरिक पातळीवर तुझ्या मेंदूतील न्यूरॉन्सचे संबंध नव्याने जुळतात, तुझ्या डोक्यातील आणि शरीरातील सर्व एक क्वाड्रिलियन (१,०००,०००,०००,०००,०००) मज्जातंतूंचे संबंध प्रेमाच्या आणि सत्याच्या प्रभावाखाली नव्याने तयार होतात, जे तुला ईश्वराकडून आतून परिपूर्ण करतात. आणि हे खूप वेगाने घडते. अवघ्या दोन-तीन आठवड्यांत, दोन महिन्यांत तू इतका बदलतोस की तुला ओळखणे कठीण होते. आणि साडेतीन वर्षांत तू पूर्णपणे नवीन मनुष्य बनतोस. जुना मनुष्य तुझ्यात मरण पावला आहे. नवीन मनुष्य पुनरुत्थान पावून जिवंत झाला आहे. प्रेमातून, तुझ्यातील ईश्वराच्या जिवंत शब्दातून तू स्वतःचे मूळ, खरे रूप धारण करतोस. आणि हे तुला जाणवते – संपूर्ण अंतःकरणाने, संपूर्ण आत्म्याने, संपूर्ण बुद्धीने, आणि

संपूर्ण शरीराने. तू ईश्वराच्या प्रतिमेनुसार, ख्रिस्ताच्या सहभागात जन्माला येतोस, आणि त्याच्याशी असलेल्या आंतरिक संवादात त्याच्यासारखा बनतोस. यालाच देवत्व प्राप्त होणे म्हणतात. आणि अशा प्रकारे अनंतकाळ जगता येते. आणि केवळ अशाच प्रकारे अनंतकाळ जगता येते. देवत्वाच्या या मार्गावर तुला मदत करणारी ही काही पावले-साधने आहेत: १. आंतरिक सत्याचा स्वीकार. सत्य आपल्याला आपण निर्माण करत असलेल्या वास्तव्याशी एकात्म जोडते. असत्य विलग करते. आपल्यामध्ये अनेक विरोधाभास आणि बरेच आंतरिक खोटेपणा लपलेले होते, आपल्या मूळ निसर्गाविरुद्धचे प्रमाद होते. म्हणूनच आपण निर्माते म्हणून सजगपणे काहीही निर्माण करू शकलो नाही किंवा सुधारू शकलो नाही. आंतरिक एकात्मता नव्हती. हंस, खेकडा आणि मासा नेहमी वेगवेगळ्या दिशांना ओढत होते. सत्य आपल्याला या असत्यापासून मुक्त करते आणि आपली आंतरिक अखंडता तसेच आपल्या निर्मितीशी – वास्तव्याशी असलेले ऐक्य पुनर्संचयित करते. परंतु सत्य अप्रिय, कुरूप, वेदनादायक असू शकते आणि आपण अनेकदा सुप्तपणे त्यापासून स्वतःचा बचाव करतो, म्हणूनच ते जसे आहे तसे स्वीकारण्यासाठी, पाहण्यासाठी आत ईश्वराची उपस्थिती आवश्यक असते, म्हणून सर्व काही दिव्य चेतनेच्या सहभागाने, ख्रिस्ताच्या सहभागाने सुरू होते, त्याच्या सत्यामुळे सर्व आंतरिक असत्य उघड होते. आणि स्वतःशी प्रामाणिक असणेही आवश्यक आहे. असत्य ओळखा, सत्याचा स्वीकार करा, ईश्वराच्या अंतिम सत्याने भरून जा. सत्य हे असे वास्तव आहे जे तुला प्रेमाने भरून टाकते, जीवन वृद्धिंगत करते.

२. इच्छाशक्ती जाहीर कर.. आता, तू सत्य स्वीकारले आहेस, उदाहरणार्थ, प्रेम नाही. आता तुझी इच्छाशक्ती, निर्मात्याची इच्छाशक्ती जाहीर कर, तुला जसे हवे आहे तसे होण्यासाठी. «मी माझी इच्छाशक्ती जाहीर करतो, मी

आत्ता याच क्षणी प्रेमाने भरून जात आहे (हे प्रभू, मला यात मदत कर)». आणि निरीक्षण कर. त्यानंतर एक मार्ग उघडेल, जो तुला याकडे घेऊन जाईल. कदाचित, तुला आंतरिक सत्याच्या स्वीकाराकडे पुन्हा पुन्हा परतावे लागेल, तुझ्या जीवनातील अनेक गोष्टी समजून घ्याव्या लागतील आणि त्यांचे पुनर्मूल्यांकन करावे लागेल, बरेच काही बदलावे लागेल. पण हा एक मार्ग आहे, आणि तो पार पाडलाच पाहिजे. तुझ्या इच्छेच्या घोषणेने मार्ग उघडतो, त्यावर चालत राहा.

३. परस्परविरोधी इच्छांचा शोध घे. सर्व काही तुझ्या इच्छेनुसार निर्माण होते. तुझ्या खऱ्या (नेहमी सजग नसलेल्या) इच्छेनुसार. आंतरिक संवादात ईश्वराला विचार: जसे आहे तसे असावे अशी माझी इच्छा कशासाठी आहे? उदाहरणार्थ, «प्रभू, मला प्रेम जाणवू नये अशी माझी इच्छा कशासाठी आहे?». अनेक उत्तरे प्रकाशात येऊ शकतात – «वेदनेच्या भीतीपासून» ते «मग मला माझे जीवन बदलावे लागेल» पर्यंत. परस्परविरोधी इच्छांची जाणीव होणे हीच गोष्ट त्यांचे समाधान आणि समन्वय साधू लागते – तुझ्यामध्ये दिव्य चेतना अशा प्रकारे कार्य करते, ज्याच्याशी तू सहभागाच्या कृतीत (स्वयं-सहभागात) जोडला गेला आहेस. परंतु या परस्परविरोधी इच्छांचा समन्वय साधण्यासाठी आणि प्रत्येक विरोधाभासाच्या जोडीसाठी तुझ्या चेतनेमध्ये «नवीन तिसरा पर्याय» स्थापित करण्यासाठी ईश्वराला विनंती करून तू ही प्रक्रिया अधिक मजबूत करू शकतोस. जेणेकरून «हे किंवा ते» ऐवजी «हे आणि ते दोन्ही» घडू शकेल. भीतीचा प्रश्न येतो तेव्हा, येथे «नवीन तिसरा पर्याय» शोधण्याची गरज नाही – फक्त ईश्वराला ती तुझ्यात बरी करण्याची प्रार्थना कर. ईश्वराशिवाय भीती प्रेमाला रोखते, ईश्वर त्यांचे प्रेमाच्या इंधनात रूपांतर करतो. म्हणूनच संतांनी वारंवार म्हटले आहे की ईश्वराचे भय हीच प्रेमाची सुरुवात आहे. शेवटी तू सर्व भयापासून मुक्त झाला पाहिजेस. भीती ही सामान्य गोष्ट नाही. भीती हे दिव्य प्रकृतीपासूनचे विचलन आहे.

४. भावनांचे निरीक्षण कर. स्वतःला विचार: «मी आत्ता नक्की काय अनुभवत आहे?». हृदयात, शरीरात, आत्म्यात निरीक्षण कर. भावनांकडे लक्ष दे. त्यांचे निरीक्षण कर. जर तुला अशी सवय नसेल, किंवा या भावना तुझ्यासाठी अप्रिय असतील (लज्जा, अपराधभाव, भीती, राग, चीड, अस्वस्थता), तर भावनांवर लक्ष केंद्रित करण्यासाठी ईश्वराकडे मदत माग. या भावना अत्यंत वेदनादायक असल्या तरीही आपली आंतरिक दृष्टी त्यांच्यावरून हटवू नकोस. हे फार काळ टिकणार नाही. त्याच वेळी त्यांचे स्वतःपासून वेगळे काहीतरी म्हणून निरीक्षण कर: तुला जाणवते आहे, पण तू या भावना नव्हेस. अतिरिक्त विश्लेषणाशिवाय स्वतःमधील भावनांचे केवळ निरीक्षण केल्याने, तू त्यांना प्रेमाची ऊर्जा देतोस, जी तुझ्यात आधीपासूनच नैसर्गिकरीत्या अस्तित्वात आहे – दिव्य सहभागाच्या क्षणापासून ईश्वराकडून – आणि तुझ्या अवधानाच्या माध्यमातून प्रसारित होणाऱ्या या ऊर्जेमुळे या भावनांची कंपन वारंवारता वाढते, त्यांची गुणवत्ता डोळ्यांदेखत सुधारते – स्वतः प्रेमाने निश्चित केलेल्या दिशेने. तुझ्या भावना हा एक अखंड वर्णपट आहे, तुझ्यातील प्रेमाचे इंद्रधनुष्य आहे, आणि «नकारात्मक» भावनांमध्ये केवळ अधिक तेजस्वी चमकण्यासाठी आणि अधिक आनंददायी होण्यासाठी ऊर्जेचा अभाव होता. या भावनांचे रूपांतर किती वेगाने होते हे पाहून तुला आश्चर्य वाटेल! फक्त जेव्हा «बरे वाटेल» तेव्हा «मिळालेल्या यशावर» थांबू नकोस. प्रेम आणि कृतज्ञता निर्माण होईपर्यंत त्यांचे निरीक्षण करत राहा – अनुभवण्याच्या संधीबद्दलच ईश्वराप्रती कृतज्ञता. भावना हे दर्शवतात की तू – जिवंत आहेस. जगणे म्हणजे अनुभवणे.

५. विश्वास ठेव. थांब. तू खरोखर कशावर विश्वास ठेवतोस याचा चिकित्सकपणे विचार कर. तुझ्यासोबत जे घडत आहे ते अगदी तेच आहे, तुझे विचार, तुझी कामे आणि तुझा वेळ ज्याने व्यापलेला आहे ते हेच आहे. तुला तुझ्या आयुष्याकडून खरोखर हेच हवे होते का

नक्की? आणि तुला कशावर विश्वास ठेवायला आवडेल? तुला कसे जगायला आवडेल? काय अनुभवायला आवडेल? स्वतःला कशासाठी समर्पित करायला आवडेल? तुला प्रेम आणि चमत्कार हवा आहे का? समृद्धी हवी आहे का? तुझी अनोखी प्रतिभा प्रगट व्हावी असे वाटते का? मग तू पैसा आणि सत्ता, न आवडणारी नोकरी, «वस्तुनिष्ठ वास्तव» आणि कर्जांवर का विश्वास ठेवतोस? ईश्वराला तुझे विश्वास आणि धारणा बदलण्याची प्रार्थना कर, विश्वासाची जाणीवपूर्वक निवड तुझ्यासाठी नवीन संधी उघडते. समजा, तू «देवाचे आभार, मी नास्तिक आहे» असा आहेस आणि «अशा कशावरही विश्वास ठेवत नाही». मग फक्त एका सेकंदासाठी गृहीत धर की «असे काही» शक्य आहे. चमत्कार शक्य आहे. प्रेम शक्य आहे. ईश्वर शक्य आहे. कदाचित तुझी चेतना, तुझे विश्वास आणि तुझ्या इच्छाच तुझ्या वास्तव्यासाठी जबाबदार आहेत. शक्य आहे का? शक्य आहे. पाहा, विज्ञानसुद्धा म्हणते की हे शक्य आहे! अगदी एका सेकंदाचा नवीन विश्वासाचा स्वीकारसुद्धा तुझ्यासाठी «संधींची एक फट» उघडतो, ज्यातून नवीन वास्तव वाहू लागते. ही एक भेट म्हणून स्वीकार. आणि नंतर ईश्वराचे आभार मानायला विसरू नकोस. स्वतःमध्ये.

६. कदर कर, मोल जाण. सर्व इच्छा आधीच पूर्ण झाल्या आहेत. इच्छा स्वतःलाच पूर्ण करतात. आपल्या जगात फक्त तेच अस्तित्वात असते ज्याची आपण खरोखर इच्छा करतो. मूल्य म्हणजे काळाच्या ओघात टिकून राहिलेली इच्छा. माझ्या जगात फक्त तेच स्थिर आहे ज्याची मी खरोखर कदर करतो. म्हणूनच मी स्वीकारतो की हे (प्रेम) माझ्यासाठी मौल्यवान आहे आणि मी ईश्वराला माझ्यात प्रेमाचे मोल जाणण्याची भावना, कदर करण्याचे कौशल्य वाढवण्याची प्रार्थना करतो. आणि पहिला धडा: मूल्य म्हणजेच अवधान (लक्ष). जिथे लक्ष असते, तिथे ऊर्जा वाहते; जिथे लक्ष असते – तेच वाढते. जर तू प्रेमाला सर्वांपेक्षा जास्त मानत असशील, तर त्याला सर्वोच्च प्राधान्य दे.

«आपल्या हृदयात प्रेम वाढवायचे असेल – तर त्याच्यावरून नजर हटवू नकोस».

७. सजगता जागी कर. निर्मात्याची चेतना. स्वतःच्या स्थितीबद्दल, स्वतःच्या जीवनाबद्दल, स्वतःच्या वास्तव्याबद्दल आणि स्वतःच्या दिव्य खेळाबद्दल निर्मात्याची इच्छाशक्ती, शक्ती आणि जबाबदारी स्वतःकडे परत घेण्याचा सराव कर. प्रेम जाणवत नाही का? इच्छाशक्ती जाहीर कर: «मी माझ्या जाणीवपूर्वक निवडीनुसार माझ्या भावना आणि माझे वास्तव निर्माण करण्याची माझी इच्छाशक्ती स्वतःकडे परत घेतो. माझ्या स्थितीबद्दलची निर्मात्याची शक्ती आणि जबाबदारी मी स्वतःकडे परत घेतो. माझ्या जीवनाबद्दलची निर्मात्याची शक्ती आणि जबाबदारी मी स्वतःकडे परत घेतो. माझ्या वास्तव्याबद्दलची निर्मात्याची शक्ती आणि जबाबदारी मी स्वतःकडे परत घेतो. एकाच ईश्वराच्या खेळाचा भाग म्हणून माझ्या दिव्य खेळाची निर्मात्याची शक्ती आणि जबाबदारी मी स्वतःकडे परत घेतो. तथास्तु (आमेन)». आणि वास्तव्य कसे बदलू लागते, भावना कशा उजळतात, बुद्धी कशी स्पष्ट होते याचे निरीक्षण कर. आता तुला काय करायचे ते माहित आहे. कदाचित तुला ईश्वरासमोर सत्य कबूल करावे लागेल, इच्छाशक्ती जाहीर करावी लागेल. «प्रभू, मला आत्ता प्रेम जाणवत नाही, (आणि यामुळे मला वाईट वाटत आहे, कारण मी प्रेमाला सर्वांपेक्षा जास्त मानतो), पण मी माझ्या भावनांची जबाबदारी स्वीकारतो, आणि माझ्या हृदयात प्रेम परत आणण्याची माझी इच्छाशक्ती जाहीर करतो, मला हे मनापासून हवे आहे, आणि माझ्यातील प्रेमाला रोखणाऱ्या सर्व भीती, विचार-स्वरूपे आणि इच्छा मी सोडून देतो, मी ईश्वरावरील प्रेमाची निवड करतो! (हे प्रभू, तुझ्यावर खरे प्रेम करण्यास मला शिकव, प्रेमासाठी माझे हृदय, माझा आत्मा, शरीर आणि मन शुद्ध कर, मला तुझ्या प्रेमाने भरून टाक, मला खऱ्या जीवनासाठी, प्रेमासाठी पुनरुज्जीवित कर! तथास्तु.) या संदर्भात, प्रभू, मला आत्ता याच क्षणी काय समजून घेणे आवश्यक आहे?» आणि ईश्वराकडून येणारी उत्तरे ऐक, त्यांच्या आकलनावर आधारित इच्छाशक्ती जाहीर कर, निर्णय घे,

याच क्षणी तुझे जीवन बदल – आवश्यक ती पावले उचल, फोन कर, करार आणि बोलणी बदल, कर्जे आणि बंधने सोडून दे, स्वतःला आणि इतरांना स्वातंत्र्य परत दे, विश्वासात दृढ हो, शंका सोडून दे, प्रेम वाट...

८. प्रेम कर. कशाची तरी वाट पाहणे आणि आत्ताच ते रूप न होणे यापेक्षा मूर्खपणाचे काहीही नाही. त्यामुळे प्रेम करायला सुरुवात कर. आत्ता याच क्षणी. प्रेम सर्वोपरि आहे, आणि प्रेम असणे म्हणजे त्याचा वाहक होणे, म्हणजेच जवळच्या लोकांवर प्रेमाचा वर्षाव करणे. कसे? आंतरिक संवादात ईश्वराला विचार. लक्ष देऊन, काळजी घेऊन, साध्या प्रश्नांनी: तू कसा आहेस? तुला काय वाटते आहे? मी तुला कशी मदत करू शकतो? हे जाणून घे की मी तुझ्यावर प्रेम करतो. लक्षात ठेव की ईश्वर तुझ्यात आहे आणि तुझ्या पहिल्याच विनंतीला नेहमी उत्तर देतो. स्वतःला सावर! (हसतमुखाने) तू तर निर्माता आहेस!, आणि मग कारण कोणामध्ये आहे?» दुसऱ्यासाठी प्रार्थना कर. हा प्रार्थनेचा सर्वोत्तम प्रकार आहे. तो ईश्वराला सर्वात जास्त आवडतो. दुसऱ्यासाठी प्रार्थना कर – ईश्वराला त्याला तेवढे प्रेम देण्याची विनंती कर जेवढे तो आत्ता स्वीकारण्यास तयार आहे, आणि तुला लगेचच ते प्रेम स्वतःमध्ये जाणवेल. आपले हृदय उघडण्यासाठी आणि स्रोतातून भरून घेण्यासाठी वारंवार इच्छाशक्ती जाहीर कर. «मी माझी इच्छाशक्ती जाहीर करतो: मी माझे हृदय प्रेमासाठी उघडतो. माझ्यातील आपल्या एकाच जीवनस्रोताचे प्रतिबिंब आणि विस्तार म्हणून मी माझ्या हृदयातील आंतरिक स्रोतातून दिव्य प्रेमाने भरून जातो. मी निरीक्षण करतो की प्रेमाची ऊर्जा प्रकाशाच्या रूपात माझे संपूर्ण अस्तित्व कसे व्यापून टाकत आहे, माझा आत्मा, माझे शरीर, माझी संपूर्ण चेतना शुद्ध करत आहे आणि मला कृतज्ञतेच्या, बिनशर्त प्रेमाच्या आणि पूर्वग्रहरहित स्वीकाराच्या कंपन पातळीवर उन्नत करत आहे. मी कृतज्ञतेने

माझ्यातील प्रेमाला रोखणाऱ्या सर्व गोष्टींना आणि त्यामागे असलेल्या सर्वांना मुक्त करतो. आतापासून मला तुमची यापुढे गरज नाही, कारण माझे ईश्वराशी, माझ्यातील प्रेमाच्या स्रोताशी थेट नाते आहे, आणि मी थेट स्रोतातून भरून जातो, आणि इतर सर्वांना एकाच स्रोतातून थेट भरून घेण्याचा अधिकार देतो, मी कोणाकडूनही ऊर्जा घेत नाही आणि कोणालाही माझी ऊर्जा पुरवत नाही. मी सर्व करार आणि बंधने, कार्मिक करार आणि संबंध समाप्त करतो, मी स्वतःला आणि ज्यांच्याशी मी या करारांनी बांधलो गेलो होतो त्या सर्वांना स्वातंत्र्य परत देतो. मी ते पूर्ण झाल्याचे मानतो, कारण त्यांनी मला त्यांच्या सर्वोच्च ध्येयाकडे – प्रेमाकडे नेले आहे. तथास्तु (आमेन)». आणि प्रेमाचे निरीक्षण कर. त्यावरून नजर हटवू नकोस.

९. सत्य बोल. आंतरिक संवाद सुरू कर. सत्य प्रेमाने भरून टाकते. हे वास्तव आहे. कारण सत्य ईश्वराकडून, स्रोतातून येते. प्रेम हवे असेल तर – सत्य प्रगट कर. तुझ्या आंतरिक सत्याची मोठ्याने घोषणा कर, ज्याद्वारे ईश्वर आत्ता याच क्षणी तुझ्या माध्यमातून प्रकट होत आहे. सत्य बोल. – हे प्रभू, माझ्याद्वारे बोल!

तुझ्या आत्म्याशी बोल. «माझ्या आत्म्या, तुला काय हवे आहे?» आत्म्याला (चेतनेला) विचार: «माझ्या आत्म्या, मी हे माझ्या आत्म्याला आत्ता याच क्षणी कसे देऊ शकतो?» आणि कृती कर. ते प्रगट कर. जीवन नेहमी येथे आणि आत्ता आहे. याच ठिकाणी आणि या क्षणी. पुढे ढकलू नकोस. तुझ्या सोशल मीडियावर तुझ्या आंतरिक सत्याची घोषणा कर. कोणासाठी तरी हे आत्ता याच क्षणी खरे तारणहार ठरू शकते, निर्जीव दिनक्रमाच्या वाळवंटात जिवंत पाण्याचा घोट ठरू शकते! सत्य प्रगट कर आणि यामुळे तुझ्यात आणि जगात आत्ता याच क्षणी प्रेम वाढेल. «प्रभू, मला आत्ता याच क्षणी काय समजून घेणे आवश्यक आहे?

माझे सत्य कशात आहे? मला आठवण करून दे, प्रभू! कोणतीही लाज न बाळगता ते उघडपणे जाहीर करण्यास मला मदत कर! तथास्तु (आमेन)». सत्य बोलणे – ही प्रेमाची सर्वात मोठी अभिव्यक्ती आहे. कारण सत्य हेच प्रेम आहे. प्रेम हेच सत्य आहे.

१०. तुझी प्रतिभा, ईश्वराकडून मिळालेली देणगी प्रगट कर. सत्य बोलणे ही एक प्रतिभा आहे. ईश्वराची देणगी आहे. परंतु अशा अगणित, असंख्य प्रतिभा आहेत, ज्या शाश्वत जीवनासाठी जागृत झालेल्या नवीन निर्मात्यांसोबत दररोज वाढत आहेत, अशा नवीन प्रतिभांसह ज्या पूर्वी कधीही नव्हत्या आणि ज्या कोणत्याही व्यवसाय सूचीमध्ये सापडणार नाहीत. ईश्वराशी आंतरिक संवादात जाणून घे की तुझी देणगी काय आहे आणि तू ती आत्ता याच क्षणी कशी प्रगट करू शकतोस. कदाचित यात काही नवीन नसेल. कदाचित ही अशी गोष्ट असेल जी तुला स्वतःबद्दल नेहमीच ठाऊक होती. पण प्रेम ही ऊर्जा आहे, आणि ऊर्जा म्हणजे गती, आणि प्रेम तुझ्यात एक जिवंत प्रवाह म्हणून राहावे यासाठी – ते सतत वाहू दिले पाहिजे – ते विनामूल्य, देणगी म्हणून वाहू दिले पाहिजे. ईश्वराची देणगी म्हणून. मोफत. यासाठी कोणीतरी तुला मोबदला देईल अशी अपेक्षा करू नकोस. तुझ्या प्रतिभेतून पैसे कमावण्याचा प्रयत्न करू नकोस. तुझ्या सर्व इच्छा, तुझ्या सर्व गरजा आधीच ईश्वराने पुरवल्या आहेत (अर्थात जर तुझी त्याच्याशी ओळख असेल तर), तुझ्या सर्व इच्छा आधीच पूर्ण झाल्या आहेत, आणि तुझ्या डाव्या हाताला (घेणाऱ्याला) उजवा हात (देणारा) काय करतो आहे याची जाणीव नसावी. अमर्यादपणे दे, फक्त या प्रेमाचा प्रवाह स्वतःमधून वाहू देण्यासाठी, आणि तू यास पात्र आहेस की नाही, लायक आहेस की नाही हे न विचारता स्वीकार, कारण तू जे काही देतोस ते ईश्वराकडून आहे, आणि तू जे काही स्वीकारतोस, अगदी लोकांच्या माध्यमातूनही – ते तरीही त्याच्याकडूनच आहे. त्यामुळे धैर्याने प्रगट हो, जगासमोर तुझी प्रतिभा सादर कर – तू हे स्वतःसाठी करत आहेस, जगासाठी नाही, प्रेमासाठी करत आहेस, परमानंदासाठी

परमानंदासाठी. तुला तुझी प्रतिभा माहित नाही का? त्याविषयी प्रभूची प्रार्थना कर. सर्व प्रतिभा त्याच्याकडूनच येतात. तुझ्यातील प्रतिभा ही आपली एकत्रित सामूहिक क्षमता आहे, जी अशा अद्वितीय स्वरूपात व्यक्त झाली आहे ज्याची आत्ता संपूर्ण विश्वाला गरज आहे, आणि जी तुझ्या सर्व निवडींमुळे, तुझ्या सर्व अनुभवांमुळे आणि आयुष्यात चालून आलेल्या संपूर्ण प्रवासामुळे केवळ तुझ्या माध्यमातूनच प्रगट होऊ शकते.

११. प्रेम म्हणजे आपण. सर्वांसाठी प्रार्थना कर. प्रेम म्हणजे मी नाही, प्रेम म्हणजे नेहमी आपण. ईश्वरालासुद्धा आपली गरज आहे, प्रेम घडावे म्हणून त्यालासुद्धा स्वतःला अनेक भागांमध्ये – आपल्यामध्ये विभाजित करावे लागले. जेव्हा तुला वाटेल की प्रेम पुरेसे नाही, तेव्हा आपल्या सर्वांसाठी प्रार्थना कर, जेणेकरून आपल्या सर्वांमध्ये प्रेम निर्माण व्हावे, आपल्या सर्वांना आपला आनंद मिळावा. इतरांसाठी केलेली प्रार्थना, आणि विशेषतः सर्वांसाठी केलेली प्रार्थना – हे हृदय उघडण्याचे आणि पृथ्वीवर प्रेम वाढवण्याचे अतिशय शक्तिशाली साधन आहे. आणि पर्यायाने, तुझ्या हृदयातही. «हे प्रभू, आम्हा सर्वांना तुझ्या प्रेमाने भरून टाक, आमच्या संपूर्ण अंतःकरणाने, संपूर्ण आत्म्याने आणि संपूर्ण बुद्धीने तुझ्यावर प्रेम करण्यास आम्हांला शिकव, एकमेकांवर प्रेम करण्यास आम्हांला शिकव, आणि अशा प्रकारे माझ्यात आणि आम्हामध्ये तुझे प्रेम वाढव, कारण प्रेम करणे हा सर्वोच्च परमानंद आहे. हे प्रभू, आम्हा सर्वांना प्रतिभेची देणगी दे. आम्ही कितीही गाढ झोपेत असलो तरी, आणि अज्ञानापोटी तुझा त्याग करून, प्रेमाचा विसर पडून आणि स्वतःशीच प्रतारणा करून आम्ही तुझ्या आत्म्याच्या कितीही उंचीवरून खाली पडलो असलो तरी आम्हांला शाश्वत जीवनासाठी जागृत कर. आम्हा सर्वांना आमच्या सर्व

परस्पर कर्जांतून आणि बंधनांतून मुक्त कर, ज्यांनी आम्ही आमच्या अजाणतेपणामुळे वेढले गेलो आहोत, हे विसरून की सर्व काही तुझ्याकडूनच आहे, हे प्रभू, आणि सर्व काही आमच्या इच्छा आणि श्रद्धेनुसार निर्माण होते. हे प्रभू, आमची सामूहिक चेतना बरी कर, आकलनाच्या कपटी साच्यापासून मुक्त कर, आम्हांला पुन्हा तुझ्या आत्म्याने भरून टाक, आमच्या सामूहिक वास्तव्याचे सजग निर्माते होण्यास आम्हांला शिकव, हे प्रभू, आमचा एकसंध आत्मा निरोगी आणि शुद्ध कर, आणि तो प्रेमाने भरून टाक. कारण आम्ही तुझी मुले आहोत, हे पित्या. आम्हांला देव होण्यास शिकव. तथास्तु (आमेन)»

१२. एकाच्या सहभागाद्वारे ऐक्य आणि रूपांतरण. आतापर्यंत आपण आंतरिक संवादात आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्ताकडे वळत होतो. पण येशूचे कार्य आपल्याला, आपल्या मनाला, आपल्या आत्म्याला, आपल्या हृदयाला – आपले विश्वास, इच्छा, भावना आणि विचार तयार करणे – आणि आपल्याला एकाच परमेश्वर पिता-मातेकडे घेऊन जाणे हे आहे. जेणेकरून आपण एकाच्या प्रेमाने विश्वातील सर्व अस्तित्वावरील प्रेमापर्यंत विस्तारित होऊ शकू, जे जे काही कधी होते, आहे आणि असेल त्या सर्वांवर प्रेम करू शकू. अशा प्रकारे आपण ऐक्य बनतो, एकसंध आपण, आपल्याद्वारे प्रकट झालेल्या ईश्वराच्या विविधतेचे ऐक्य बनतो, आणि आपल्यातील साक्षात प्रेम अप्रकट असलेल्याच्या ऐक्यात एकाच ईश्वर आत्मा-पिता-मातेप्रती असलेल्या असीम भक्ती-आदरापर्यंत विस्तारित होते आणि उंचावते. तो एकच म्हणजे सर्वकाही आणि शून्य आहे. विश्वाच्या सर्व स्तरांवर प्रकट झालेले सर्व अस्तित्व आणि सर्व अप्रकट, महान शून्यता, एकाच मातेचा महान गर्भ, सर्वांची क्षमता.