18. Liewenstechnologie vu Léift

Léift – Absolut Bedingungslos Éiweg – ass den Héchste Genoss, deen der mënschlecher Natur zougänglech ass. Léift – dat ass e Gefill, dat ass eng Energie, dat ass eng Kraaft, déi Héchst Kraaft. Léift – dat ass d'Quell an d'Urmatière, aus där alles besteet. Léift – dat ass déi héchst Qualitéit vun de géigesäitege Bezéiungen tëscht de Mënschen, an iwwerhaapt tëscht alle Wiesen. Léift – dat ass déi Héchst Wourecht. Léift – dat ass Gott. Just dowéinst sinn all eis Bestriewungen, all eis Wënsch, all eis Gedanken op déi eng oder aner Manéier mat der Léift verbonnen. Jo, mir hunn eis seele Gedanken iwwer d'Quell vun dëser Léift gemaach, an dofir hu mir si an deem gesicht, wat eist A gesinn huet, wat eise Kierper erfaasst huet – an anere Mënschen, an eise Kanner, an der Natur, an Hausdéieren, an Iessen a Gedrénks, a Sex an Amusemanter, a Freed vun allerlee Aart, schliisslech a Suen, Ruhm a Muecht. Mee d'Wourecht ass, datt d'Quell vun der Léift nëmmen eng ass: et ass Gott. Eist Gesamtt Héchst Potenzial, ugesammelt vun der ganzer Mënschheet duerch all Zäiten – vergaangen an zukünfteg. Gott. Dat ass déi wouer Quell vun der Léift. A wann et heescht: «Hief däin Nächste gär wéi Dech selwer», dann heescht et virdrun: «Du solls den Här, däi Gott, gär hunn aus ganzem Häerzen, aus ganzer Séil an aus dengem ganze Verstand». Well fir den Nächsten ze léiwen, muss ee mat dëser Léift aus der Léift zu Gott erfëllt ginn. Just d'Léift zu Gott ass d'Quell vun all Léift. An et geet hei net ëm eng moralesch Verflichtung vis-à-vis vu Gott, nee. Gott brauch näischt vun eis, Gott brauch näischt. Et geet dorëms, datt all Léift vu Gott ausgeet, och déi,

mat där mir Hie Selwer léiwen. Et ass einfach, Gott gär ze hunn. D'Séil selwer – wann mir se nëmmen net ganz am irdeschen Duerchernee verschwent hunn – eis Séil selwer huet Gott gär als hir Quell. Et ass einfach, Gott gär ze hunn. D'Séil erkennt Hien um éischte Liewege Wuert, um éischte Klang vun der Stëmm, deen si an hirem Bannenzegen als Echo vun hirem eegene Gëttleche Wiesen héiert. D'Wuert vu Gott bréngt an Dir d'Léift zu Him ervir. Dofir steet geschriwwen: «De Mënsch lieft net vum Brout eleng, mee vun all Wuert, dat aus dem Mond vum Här kënnt». Just dofir ass den Innere Dialog mat Gott sou wichteg – duerch hien gëtt déi wouer Léift an Dir entzündegt. An aus dëser Léift kënnt alles aneres – d'Séil freet sech, de Geescht jubelt, mat der Liewensenergie, dëser Gëttlecher Kraaft, erfëllt sech däi ganzt Wiesen, de Kierper heelt, d'Ganzheet vum Bewosstsinn gëtt restauréiert, Zweifel verschwannen, d'Kraaft vum Wëllen kënnt zréck, Wënsch ginn erfëllt, all Beräicher vun dengem Liewen ginn ausgefëllt, d'Bezéiunge mat deenen ronderëm ginn an d'Rei, well Du selwer gëss zu engem Kanal vun onbegrenzter Léift fir si, Talenter entfalen sech, de Verstand gëtt kloer, d'Wourecht mécht sech op, an an Hir – deng Bestëmmung an de Sënn vum Liewen selwer. D'Léift zu Gott – dat ass déi wouer Quell an den Ufank vun der Léift. Mee och dës Léift gëtt eis vun der Quell Selwer, vu Gott Selwer ginn. Dofir, fir dës Léift an eis z'entfalen, fir hire Stroum a Gang ze bréngen, wende mir eis am Innere Dialog u Gott mat der Bidd: – Här, léier mech, Dech aus ganzem Häerzen, aus ganzer Séil an aus mengem ganze Verstand gär ze hunn, erfëll mech mat Denger

Léift, mat der Léift zu Dir. Verlooss mech net, Här, mäi Gott! A wann Gott Dir äntwert: Ech hunn Dech gär, Mir Sinn Eent, Du bass vollkommen a Mëngen Aen, an Du waers ni eleng. – Wann Gott Dir vu bannen äntwert, da wäerts Du ganz genee wëssen, datt Hien et ass, well däin Häerz wäert zidderen, an deng Séil wäert ufänken opzeliewen, an an dengen Ae wäerten Tréine stoen. Vum Liewege Wuert, vum Wuert vu Gott an Dir ze kräischen – dat ass normal, dat ass gutt. Dat heescht, d'Séil ass lieweg a gëtt gereinegt. Et ass schlecht, wann Du näischt als Äntwert op deng Ufro spiers. Da muss een d'Saach eescht ungoen – de Kierper, de Verstand botzen a Gott ëm d'Zréckgi vun der Séil协bieden – Faaschten, Enthaltsamkeet, Gebiet. D'Gebiet eng éischt Kéier, bis Gott Dir äntwert – op d'mannst mat engem schwaache Signal am Kierper – an duerno 50 Mol am Dag, all 10–15 Minutten, mat all Fro, mee d'Haaptsaach: «Léier mech, hëllef mir ze begreifen, heel mäi Verstand a meng Séil». «Léier mech, Här, e Schëpfer ze sinn, e bewosste Schëpfer vu menger Realitéit». «Hëllef mir ze begreifen, Här, firwat, mat wat a wéi ech dëst a mengem Liewe schafen – mat wat fir engem Glawen, Wënsch, Gefiller a Gedanken». «Heel, Här, dëse Glawen an dës Zweifel, dës Wënsch an dës Gefiller, hëllef mir, mäi Geescht ze disziplinéieren an aus der Léift, mat der Léift a fir d'Léift ze denken», «Léier mech, Här, esou ze liewen, datt d'Liewen an mir méi grouss gëtt!» A wann Du ëmmer an ëmmer erëm nofrees, preziséiers, biets – wäert Gott Dir äntweren – ëmmer an ëmmer erëm – an Du wäerts ëmmer an ëmmer erëm Seng Lieweg Presenz an Dir spieren: en Aschoss vu Kräften, Energie, der Léift selwer. An Du wäerts net un dësen Äntwerten zweiwelen, Du wäerts wëssen, datt et d'

Wourecht ass, an datt Si – Lieweg ass. An duerch Si, duerch dës Lieweg Wourecht, wäerts och Du selwer Lieweg ginn. D'Léift beliewt, mécht Dech wuertwiertlech zum Liewen operstoen. Dës Äntwerte kënne ganz einfach sinn, souguer banal. Du häss esou eppes Honnerte vu Mol kënne liesen oder vun engem héieren. Mee et ass ëmmer nëmmen Informatioun bliwwen, ouni méi déif an däi Verstand ze dréngen, wou vill verschidde Meenungen, Zweiwele doriwwer kënne wunnen. Mee wann d'Léift Selwer mat Dir schwätzt, zweiwels Du net méi, et ass d'Wourecht, a si baut sech an däi Bewosstsinn an als Ecksteen, als fest Fondatioun, op där een d'Haus vun dengem Bewosstsinn scho baue kann – mat all deenen anere Stäck. Dëst verännert däi Glawen, verännert deng Iwwerzeegungen, verännert deng Wënsch, verännert deng Gefiller, deng Gedanken an d'Aart a Weis vum Denken selwer. Du gëss anescht. Wierklech. Du gëss Du selwer. An dëst geschitt net nëmmen um rengmateriellen, spirituellen Niveau. Um physiologeschen Niveau bauen sech deng Nerveverbindungen ëm, déi ganz Quadrillioun (1’000’000’000’000’000) Nerveverbindungen an dengem Kapp an an dengem Kierper baut sech ënner dem Afloss vu Léift a Wourecht ëm, déi Dech vu banne vu Gott erfëllen. An dëst geschitt ganz séier. Du verännerst Dech staark an nëmmen zwou bis dräi Wochen, an e puer Méint – bis zur Onweidererkennbarkeet. An a dräieinhalf Joer gëss Du e ganz neie Mënsch. Den ale Mënsch an Dir ass gestuerwen. Den neie Mënsch ass operstanen. Duerch d'Léift, duerch dat Liewegt Wuert vu Gott an Dir gëss Du Dech Selwer an Echt. An Du spiers dat – mat ganzem Häerzen, mat ganzer Séil, mat dengem ganze Verstand, an

mat dengem ganze Kierper. Du gëss nom Bild vu Gott gebuer, an der Christus-Kommioun, a gëss no Sengem Gläichnes, am Innere Dialog mat Him. Dat ass d'Vergëttlechung. An esou kann ee d'Éiwegkeet liewen. An nëmmen esou kann een d'Éiwegkeet liewen. Hei sinn e puer Schrëtt-Instrumenter, déi Dir op dësem Wee hëllefen, dem Wee vun der Vergëttlechung: 1. Unerkennung vun der bannenzeger Wourecht. D'Wourecht verbënnt eis zu engem Ganze mat der Realitéit, déi mir schafen. D'Ligen trennt. An eis war vill Widderspréchlechkeet a vill bannescht Ligen verstoppt, Feeltrëtt géint eis wouer Natur. Dofir konnte mir weder eppes richteg bewosst schafen, nach als Schëpfer korrigéieren. Et gouf keng bannescht Ganzheet. De Schwan, de Kriibs an den Hiecht hunn ëmmer a verschidde Richtunge gezunn. D'Wourecht befreit eis vun dëser Ligen a stellt déi bannescht Ganzheet an d'Eenheet mat der Realitéit als eiser eegener Schëpfung erëm hier. Mee d'Wourecht ka villmools onangenehm, onschéin, schmäerzhaft sinn, an dacks verdeedege mir eis ënnerbewosst dogéint; dofir, fir se unzeerkennen, ze gesinn wéi se ass, brauch et d'Presenz vu Gott bannenan, dofir fänkt alles mat der Kommioun zum Gëttleche Bewosstsinn un, der Christus-Kommioun, duerch Seng Wourecht kënnt all bannescht Ligen un d'Liicht. An et brauch een och Éierlechkeet mat sech selwer. D'Ligen unerkennen, d'Wourecht unhuelen, sech mat der Wourecht vu Gott erfëllen. D'Wourecht – dat ass déi Wourecht, déi Dech mat Léift erfëllt, d'Liewe vergréissert.

2. Erkläer däi Wëllen.. Kuck, Du hues d'Wourecht unerkannt, zum Beispill, datt et keng Léift gëtt. Elo erkläer däi Wëllen, de Wëlle vum Schëpfer, wéi Du wëlls, datt et soll ginn. «Ech erklären mäi Wëllen, ech

erfëlle mech elo grad mat Léift (Här, hëllef mir dobäi)». A kuck no. Duerno mécht sech de Wee op, deen Dech dozou féiert. Vläicht muss een nach méi wéi eemol zréckkommen op d'Unerkennung vun der bannenzeger Wourecht, vill begreifen an ëmbegreifen a sengem Liewen, vill änneren. Mee et ass e Wee, an een muss en goen. Duerch d'Erklärung vun dengem Wëlle mécht sech de Wee op, géi drop.

3. Erfuersch widderspréchlech Wënsch. Alles gëtt no denge Wënsch geschaf. No denge woure (net ëmmer bewosste) Wënsch. Fro Gott am Innere Dialog: Firwat wëll ech, datt et esou ass, wéi et ass? Zum Beispill: «Här, firwat wëll ech d'Léift net spieren?». Et kënne vill Äntwerten un d'Liicht kommen – vun der «Angscht viru Péng» bis zu «dann misst ech mäi Liewen änneren». D'Bewosstginn vu widderspréchleche Wënsch fänkt u sech scho un, se mateneen ofzestëmmen – esou funktionéiert dat Gëttlecht Bewosstsinn an Dir, un deem Du am Akt vun der Kommioun (Selbstkommioun) Deel geholl hues. Mee een kann dëse Prozess verstäerken duerch d'Bidd u Gott, dës widderspréchlech Wënsch ofzestëmmen an en «neit Drëtt» fir all Koppel vu Widderspréch an däi Bewosstsinn anzebauen. Fir datt amplaz vun «entweder-oder» en «souwuel-wéi och» entsteet. Wat d'Ängschten ugeet, hei muss een net no engem «neien Drëtten» sichen – biet Gott einfach, et an Dir ze heelen. Ouni Gott blockéieren d'Ängschten d'Léift, Gott transforméiert se a Brennstoff fir d'Léift. Dofir soen déi helleg Pappe dacks, datt d'Gottesfuercht den Ufank vun der Léift ass. Um Enn solls Du fräi vun allen Ängschte sinn. Angscht – dat ass keng Norm. Angscht – dat ass eng Ofwäichung vun der Gëttlecher Natur.

4. Observéier d'Gefiller. Fro Dech selwer: «A wat spieren ech wierklech elo grad?». Observéier am Häerz, am Kierper, an der Séil. Lauschter op d'Gefiller. Observéier se. Biet Gott ëm Hëllef bei der Konzentratioun vun der Opmierksamkeet op d'Gefiller, wann Du keng esou Gewunnecht hues, oder wann dës Gefiller Dir onangenehm sinn (Schimmt, Schold, Angscht, Gekränktheet, Irritatioun, Onrou). Wend däin banneschte Bléck net vun hinne fort, och wann dës Gefiller extrem schmäerzhaft sinn. Dëst dauert net laang. Dobäi observéier se als eppes vun Dir Getrenntes: Du spiers, mee Du – bass net dës Gefiller. Wann Du an Dir d'Gefiller selwer observéiers, ouni zousätzlech Analysen, iwwermëttels Du hinnen d'Energie vun der Léift, déi an Dir vu Natur aus do ass – vu Gott zënter dem Moment vun der Gëttlecher Kommioun – an duerch dës Energie, déi iwwer de Kanal vun denger Opmierksamkeet weidergi gëtt, klëmmt d'Vibratiounsfrequenz vun dëse Gefiller, hir Qualitéit verbessert sech direkt virun den Aen – a Richtung vum Vektor, deen d'Léift Selwer virgëtt. Deng Gefiller – dat ass en duerchgängege Spektrum, e Reebou vun der Léift an Dir, an déi «negativ» Gefiller hu just net genuch Energie gehat, fir méi hell ze liichten a méi agreabel ze ginn. Du wäerts erstaunt sinn, wéi séier d'Transformatioun vun dëse Gefiller geschitt! Bleif nëmmen net «beim Erreechten» stoen, wann et «méi liicht gëtt». Fuerr fort, se ze observéieren bis zur Léift a Dankbarkeet – vis-à-vis vu Gott fir d'Méiglechkeet selwer ze spieren. D'Gefiller weisen, datt Du – Lieweg bass. Liewen heescht Fillen.

5. Glef. Bleif stoen. Denkt kritesch no, u wat Du wierklech gleefs. Dat ass genee dat, wat mat Dir geschitt, dat ass dat, woumat deng Gedanken, deng Handlungen an deng Zäit ausgefëllt sinn. Ass et genee dat, wat Du vun dengem Liewen

a Wierklechkeet wolls? An u wat géifs Du gäre gleewen? Wéi géifs Du gäre liewen? Wat spieren? Woufir Dech widmen? Wëlls Du Léift a Wonner? Iwwerfloss? D'Entfalung vun dengem eenzegaartegen Talent? Firwat gleefs Du dann u Suen a Muecht, un eng onbeléiften Aarbecht, déi «objektiv Realitéit» a Scholden? Biet Gott, däi Glawen an deng Iwwerzeegungen ze änneren; déi bewosst Wiel vum Glawen mécht nei Méiglechkeete fir Dech op. Ugeholl, Du bass «Gottseidank en Atheist» an «gleefs un näischt vun deem». Dann huel einfach fir eng Sekonn un, datt «esou eppes» méiglech ass. E Wonner ass méiglech. D'Léift ass méiglech. Gott ass méiglech. Vläicht sinn et grad däi Bewosstsinn an däi Glawen an deng Wënsch, déi fir deng Realitéit verantwortlech sinn. Méiglech? Méiglech. Kuck, och d'Wëssenschaft seet, datt et méiglech ass! Souguer eng sekonnelang Unnam vun engem neie Glawen mécht fir Dech e «Spalt vu Méiglechkeeten» op, an deen eng nei Realitéit ufänkt eranzefléissen. Huel dëst als Kaddo un. An duerno vergiess net, Gott Merci ze soen. An Dir.

6. Schätz. All Wënsch sinn schonn erfëllt. Wënsch erfëllen sech selwer. An eiser Welt gëtt et nëmmen dat, wat mir eis a Wierklechkeet wënschen. Wäert – dat ass e Wonsch, deen an der Zäit weidergefouert gëtt. A menger Welt ass nëmmen dat bestänneg, wat ech a Wierklechkeet schätzen. Dofir erkennen ech un, datt dëst (d'Léift) wäertvoll fir mech ass, an ech bieden Gott, an mir d'Gefill vum Wäert vun der Léift wuesse ze loossen, d'Fäegkeet selwer ze schätzen. An déi éischt Lektioun: Wäert – dat ass Opmierksamkeet. Wou d'Opmierksamkeet higeet, geet d'Energie hin; wou d'Opmierksamkeet higeet – dat wiisst. Wann Du d'Léift iwwer alles schätzs, schenk Hir deng éischt Opmierksamkeet.

«Wann Du d'Léift an dengem Häerz vergréissere wëlls – da wend deng Aen net vun Hir fort».

7. Schalt d'Aachtsamkeet an. D'Bewosstsinn vum Schëpfer. Praktizéier d'Zréckhuelen vun dengem Wëllen, denger Kraaft an der Verantwortung vum Schëpfer fir däin Zoustand, fir däi Liewen, fir deng Realitéit an däi Gëttlecht Spill. Spiers Du d'Léift net? Erkläer däi Wëllen: «Ech huelen mir mäi Wëllen zréck, meng Gefiller a meng Realitéit no menger bewosster Wiel ze schafen. Ech huelen mir d'Kraaft an d'Verantwortung vum Schëpfer fir mäin Zoustand zréck. Ech huelen mir d'Kraaft an d'Verantwortung vum Schëpfer fir mäi Liewen zréck. Ech huelen mir d'Kraaft an d'Verantwortung vum Schëpfer fir meng Realitéit zréck. Ech huelen mir d'Kraaft an d'Verantwortung vum Schëpfer fir mäi Gëttlecht Spill als Deel vum Spill vum Eenzege Gott zréck. Amen». A kuck no, wéi d'Realitéit ufänkt sech ze änneren, d'Gefiller gi méi hell, de Verstand gëtt kloer. Elo weess Du, wat ze dinn ass. Vläicht muss een d'Wourecht viru Gott unerkennen, de Wëllen erklären. «Ech spieren elo grad d'Léift net, Här, (an doduerch geet et mir schlecht, well ech schätzen d'Léift iwwer alles) , mee ech iwwerhuelen d'Verantwortung fir meng Gefiller, an ech erklären mäi Wëllen, d'Léift a mäin Häerz zréckzebréngen, ech wëll dëst ganz staark, an ech loossen all Ängschten a Gedankeformen a Wënsch lass, déi d'Léift an mir blockéiert hunn, ech wielen d'Léift zu Gott! (Här, léier mech, Dech wierklech gär ze hunn, botz mäin Häerz a meng Séil a mäi Kierper a mäi Verstand fir d'Léift, erfëll mech mat Denger Léift, looss mech zum echte Liewen, zur Léift operstoen! Amen.) Wat muss ech am Zesummenhang domat begreifen, Här, elo grad?» A lauschter op d'Äntwerte vu Gott, erkläer däi Wëllen op Basis vun hirer Erkenntnis, huel

Decisiounen, änner däi Liewen direkt am Moment – maach déi néideg Schrëtt, maach Uriff, änner Ofmaachungen, looss Scholden a Verflichtunge lass, gëff Dir an anere d'Fräiheet zréck, stäerk Dech am Glawen, looss Zweifel lass, verschenk Léift…

8. Léif. Et gëtt näischt méi Dommes wéi op eppes ze waarden an net schonn elo domat unzefänken, et ze sinn. Also fänk un ze léiwen. Elo grad. D'Léift steet iwwer allem, a Léift ze sinn – heescht, hire Kanal ze sinn, et heescht d'Léift op déi Nächst auszeschëtten. Wéi? Fro Gott am Innere Dialog. Mat Opmierksamkeet, Suergfalt, banale Froen: Wéi geet et Dir? Wat spiers Du? Wéi kann ech Dir hëllefen? Wësst, datt ech Dech gär hunn. Denkt drun, datt Gott an Dir ass an ëmmer op deng éischt Ufro äntwert. Huel Dech zesummen! (Mat engem Laachen) Du bass dach e Schëpfer!, a bei wiem läit dann d'Ursaach?» Biet fir en aneren. Dat ass déi schéinst Aart vu Gebiet. Gott huet si am léifsten. Biet fir en aneren – biet Gott, him esou vill Léift ze ginn, wéi hien elo bereet ass unzehuelen, an Du wäerts dës Léift direkt an Dir spieren. Erkläer méi dacks däi Wëllen fir d'Ouverture vun dengem Häerz an d'Erfëllung aus der Quell. «Ech erklären mäi Wëllen: ech maachen mäin Häerz op fir d'Léift. Ech erfëlle mech mat Gëttlecher Léift aus menger bannenzeger Quell a mengem Häerz als Projektioun a Weiderféierung vun eiser Eenzeger Liewensquell an mir. Ech beobachten, wéi d'Energie vun der Léift mat Liicht mäi ganzt Wiesen erfëllt, meng Séil, mäi Kierper, mäi ganzt Bewosstsinn botzt a mech op den Niveau vun de Vibratioune vu Dankbarkeet, Bedingungsloser Léift an Net-Uerteelendem Uhuelen hieft. Ech loossen mat Dankbarkeet

alles lass, wat an mir d'Léift blockéiert huet, an all déi, déi dohannert stoungen. Vun elo un hunn ech Iech net méi néideg, well ech eng direkt Bezéiung mat Gott hunn, der Quell vun der Léift an mir, an ech erfëlle mech direkt aus der Quell, an allen anere ginn ech d'Recht, sech direkt aus der Eenzeger Quell ze erfëllen; ech nieren mech net mat der Energie vu kengem an ech nieren keen mat menger. Ech beenden d'Wierkung vun allen Traitéen a Verflichtungen, karmesche Kontrakter a Verbindungen, ech ginn mir an all deenen, mat deenen ech duerch dës Traitéë verbonne war, d'Fräiheet zréck. Ech betruechten se als erfëllt, well si mech zu hirem héchsten Zil gefouert hunn – zur Léift. Amen». An observéier d'Léift. Wend däi Bléck net vun Hir fort.

9. Schwätz d'Wourecht. Schalt den Innere Dialog an. D'Wourecht erfëllt mat Léift. Dat ass eng Tatsaach. Well d'Wourecht vu Gott ausgeet, aus der Quell. Wëlls Du Léift – da manifestéier d'Wourecht. Erkläer haart deng bannescht Wourecht, mat där Gott sech elo grad duerch Dech manifestéiert. Schwätz d'Wourecht. – Här, schwätz duerch mech!

Schwätz mat denger Séil. «Meng Séil, wat wëlls Du?» Fro de Geescht: «Mäi Geescht, wéi kann ech dëst menger Séil elo grad ginn?» An handel. Manifestéier dëst. D'Liewen – dat ass ëmmer hei an elo. Hei an elo. Verréck et net op méi spéit. Erkläer deng bannescht Wourecht an denge soziale Netzwierker. Fir een kann dëst elo grad eng richteg Rettung sinn, e Schluck Liewegt Waasser an der Wüst vun der liewensloser Routine! Manifestéier d'Wourecht, an dëst vergréissert d'Léift an Dir an an der Welt elo grad. «Här, wat muss ech elo grad begreifen?

Wouran läit meng Wourecht? Erënner mech dorun, Här! Hëllef mir, se oppen an ouni Schimmt ze verkënnegen! Amen». D'Wourecht ze schwätzen – dat ass déi gréisst Manifestatioun vu Léift. Well d'Wourecht – dat ass Léift. Léift – dat ass d'Wourecht.

10. Manifestéier däin Talent, däi Kaddo, deen vu Gott kënnt. D'Wourecht ze schwätzen – dat ass en Talent. E Kaddo vu Gott. Mee et gëtt nach eng Onmass, eng onzielbar Villfalt vun Talenter, déi mat all Dag wiisst duerch ëmmer nei an nei Schëpfer, déi zum Éiwege Liewen erwëscht sinn, mat ëmmer neien an neien Talenter, déi et virdru ni gouf an déi een an kengem Beruffskatalog fënnt. Fann am Innere Dialog mat Gott eraus, wat däi Kaddo ass a wéi Du kanns ufänken, en elo grad ze manifestéieren. Vläicht ass dat guer näischt Neies. Vläicht ass et dat, wat Du ëmmer iwwer Dech wousst. Mee d'Léift ass Energie, an Energie ass Bewegung, a fir datt d'Léift an Dir e liewege Stroum bleift – muss een Si permanent ausschëtten – Si ausschëtten – ëmsoss. Als Gottesgeschenk. Ëmsoss. Erwaart net, datt een Dir dofir bezilt. Probéier net, däin Talent ze monetariséieren. All deng Wënsch, all deng Bedierfnesser sinn souwisou vu Gott ofgeséchert (wann Du Hien natierlech kenns), all deng Wënsch sinn schonn erfëllt, a loosst deng lénks Hand (huelen) näischt dovun wëssen, wat déi riets (ginn) mécht. Gëff ouni Mooss, einfach fir dëse Stroum vu Léift duerch Dech fléissen ze loossen, an huel, ouni ze froen, ob Du et wäert bass oder net, ob Du et verdéngs, well alles wat Du gëss – ass vu Gott, an alles wat Du hëls, och duerch Mënschen – kënnt dach vun Him. Also manifestéier Dech couragéiert, weis der Welt däin Talent – Du mechs dëst fir Dech, net fir d'Welt, fir d'Léift, fir de

Genoss. Weess Du däin Talent net? Biet den Här dofir. All Talenter si vun Him. D'Talent an Dir – dat ass Eist Gesamtt Kollektiivt Potenzial, ausgedréckt an där eenzegaarteger Form, déi dat Ganzt elo brauch an déi sech nëmmen duerch Dech manifestéiere kann, dank all denge Wieler an denger ganzer Erfarung an dem ganze Wee, deen Du am Liewe gaange bass.

11. Léift – dat si Mir. Biet fir jiddereen. Léift – dat sinn net ech, Léift – dat si mir ëmmer Mir. Souguer Gott brauch eis, souguer Hie huet missen sech Selwer a vill Deeler deelen – an eis, fir datt d'Léift geschitt. Wann Du spiers, datt d'Léift net duergeet, biet fir eis All, fir datt bei eis All d'Léift geschitt, fir datt Mir All eist Gléck fannen. D'Gebiet fir anerer, a besonnesch d'Gebiet fir all Mënsch – ass e ganz mächtegt Instrument fir d'Ouverture vum Häerz an d'Vermehrung vun der Léift um Planéit. An deemno och an dengem Häerz. «Här, erfëll Eis all mat Denger Léift, léier Eis, Dech aus ganzem Häerzen, aus ganzer Séil an aus Eisem ganze Verstand gär ze hunn, léier Eis, eis géigesäiteg gär ze hunn, an doduerch verméier Deng Léift an Eis, well et ass de Gréisste Genoss – gär ze hunn. Beschenk Eis all mat Talenter, Här. Erwäch Eis zum Éiwege Liewen, egal wéi fest mir geschlof hunn a vun wat fir Héichten vun Dengem Geescht mir gefall sinn, wéi mir eis aus Onverstand vun Dir lassgesot hunn, d'Léift vergiess an eis selwer dobäi verroden hunn. Befrei Eis vun all Eisen

géigesäitege Scholden a Verflichtungen, mat deenen mir eis duerch eis Onbewosstheet iwwerluueden hunn, vergiessend datt alles vun Dir kënnt, Här, an alles no eise Wënsch an eisem Glawen erschaf gëtt. Heel Eist Kollektiivt Bewosstsinn, Här, erléis eis vum hannerfältege Muster vun der Perzeptioun, erfëll Eis op en Neits mat Dengem Geescht, léier eis, bewosst Schëpfer vun Eiser Kollektiver Realitéit ze sinn, heel a botz Eis Eeneg Séil, Här, an erfëll Si mat Léift. Well Mir sinn Deng Kanner, Papp. Léier Eis dach, Gëtter ze sinn. Amen»

12. Eenheet an Transformatioun duerch d'Kommioun vum Eenzegen. Bis elo hu mir eis am Innere Dialog un Eise Här Jesus Christus gewandt. Mee dem Jesus seng Aufgab ass et, eis, eise Verstand, eis Séil, eist Häerz virzebereeden – eise Glawen, eis Wënsch, Gefiller a Gedanken – an eis zum Eenzege Gott Papp-Mamm ze féieren. Fir datt mir duerch d'Léift vum Eenzegen eis erweideren bis zur Léift zu allem wat existéiert, zu allem wat jee war, ass a wäert sinn. Esou ginn mir zu enger Eenheet, engem Eenzegen Mir, der Eenheet vun der Villfalt vum duerch Eis manifestéierte Gott, an d'Léift Selwer an Eis erweidert sech an hieft sech zur Veréierung virum Eenzege Gott Geescht-Papp-Mamm an der Eenheet mam Net-Manifestéierten. Den Eenzegen – dat ass Alles an Näischt. Alles wat Existéiert, manifestéiert op allen Niveauen vun der Schëpfung an alles Net-Manifestéiertes, déi Grouss Eidelt, de Grousse Schouss vun der Eenzeger Mamm, d'Potenzial vun allem.