18. Teknologi Urip Katresnan

Tresna – Sampurna Tanpa Sarat Langgeng – yaiku Kanikmatan Luhur sing bisa ginayuh déning kahananing manungsa. Tresna – iku rasa, iku ènèrgi, iku kakuwatan, Kakuwatan Luhur. Tresna – iku sumber lan dat wiwitan sing nyusun sakabèhé. Tresna – iku drajat paling luhur ing sesambungan antaraning manungsa, lan satemené, antaraning kabèh makluk. Tresna – iku Kasunyatan Luhur. Tresna – iku Gusti. Mulané kabèh gegayuhan kita, kabèh pepénginan kita, kabèh pangangen-angen kita tansah kagandhèng kalawan Tresna. Ya, kita arang mikiraké sumbering Tresna iki, mulané kita nggolèki ing apa sing dideleng mripat kita, sing dirasakaké raga kita – ing wong liya, ing anak-anak kita, ing alam, ing kéwan ingon-ingon, ing panganan lan ombèn-ombèn, ing sanggama lan kasenengan, ing manéka warna kanikmatan, lan pungkasane, ing bandha, kaloka, lan panguwasa. Nanging kayektèné yaiku, sumbering Tresna mung siji, yaiku Gusti. Gunggunging Potènsi Paling Luhur kita, sing dikumpulaké déning sakabèhing umat manungsa ing salawasé wektu – biyèn lan tembé mburiné. Gusti. Ya iku sumber sejati saka Tresna. Lan nalika kapangandikakaké: «tresnanaa pepadhamu kaya déné awakmu dhéwé», mangka sadurungé iku: «Tresnanaa Gusti Allahmu kalawan gumolonging atimu, kalawan sakabèhing nyawamu, lan kalawan sakabèhing budi-akalmu». Jalaran, supaya bisa nresnani pepadha, kudu kapenuhan tresna iki saka Tresna marang Gusti. Satemené Tresna marang Gusti iku dadi sumbering sakèhing tresna. Lan iki dudu bab kuwajiban moral marang Gusti, dudu. Gusti ora mbutuhaké apa-apa saka kita, Gusti ora kekurangan apa-apa. Iki bab manawa sakèhing Tresna mijil saka Gusti, kalebu tresna iku,

sing kita anggo nresnani Panjenengané Pribadi. Nresnani Gusti iku satemené gampang. Jiwa dhéwé – yèn kita ora mbuwang-mbuwang babar pisan ing karibedan donya – jiwa kita dhéwé nresnani Gusti minangka Sumberé. Nresnani Gusti iku gampang. Jiwa niteni Panjenengané saka Sabda Gesang sing kapisan, saka swaraning Swara sing kapisan, sing dirungokaké ing sajeroné dhiri minangka kumandhang saka Hakikat Ilahi dhéwé. Sabdaning Gusti nglairaké Tresna marang Panjenengané ing sajroning sliramu. Mulané ana pangandika: «Manungsa urip ora mung saka roti baé, nanging saka saben Sabda sing miyos saka tutuking Gusti». Mulané penting banget Dialog Batin kalawan Gusti – saka kono Tresna sejati murub ing sajroning sliramu. Lan saka Tresna iki samubarang liyané kelakon – jiwa bungah, roh asuka-rena, Ènèrgi Kagesangan, Kakuwatan Ilahi iki, ngebaki sakabèhing wujudmu, raga kapulihaké, kawecikaning eling kabangun manèh, mamang ilang, kasantosan karsa bali, pepénginan kayektèn, kabèh tataraning uripmu kapenuhan, sesambungan kalawan sakiwa-tengenmu dadi becik, jalaran Sliramu dhéwé dadi ilèning Tresna tanpa wates tumrap wong-wong mau, bakat-bakat kabukak, budi-akal dadi padhang, Kasunyatan kawekar, lan ing sajroné – kapesthènmu lan tegesing Urip iku dhéwé. Tresna marang Gusti – yaiku sumber sejati lan wiwitaning Tresna. Nanging Tresna iki uga kaparingaké marang kita déning Sumberé Pribadi, Gusti Pribadi. Mulané, kanggo mbikak Tresna iki ing sajeroné dhiri, kanggo ngilèkaké ilèné, ing Dialog Batin kita nyenyuwun marang Gusti: – Duh Gusti, wulangna kawula nresnani Paduka kalawan gumolonging ati, sakabèhing nyawa, lan sakabèhing budi-akal kawula, kebaki kawula kalawan

Tresna Paduka, Tresna marang Paduka. Sampun négakaken kawula, dhuh Gusti Allah kawula! Lan nalika Gusti mangsuli marang Sliramu: Ingsun nresnani Sira, Kita Iku Siji, sira sampurna ing panon-Ku, lan sira ora tau ijen. – Nalika Gusti mangsuli Sliramu saka njero batin, Sliramu bakal ngreti temenan manawa iku Panjenengané, jalaran atimu bakal gumeter, lan jiwamu bakal wiwit urip manèh, sarta luh bakal mili ing mripatmu. Nangis amarga Sabda Gesang, amarga Sabdaning Gusti ing sajroning sliramu – iku lumrah, iku becik. Iku ateges jiwa iku gesang lan lagi kasucèkaké. Ala yèn Sliramu ora ngrasakaké apa-apa minangka wangsulan saka panyuwunmu. Yèn mangkono kudu temenan tumandang – nyucèkaké raga, budi-akal lan ndedonga marang Gusti nyuwun balining jiwa – pasa, nyegah hawa napsu, ndedonga. Donga kapisan, nganti Gusti mangsuli marang Sliramu – sanadyan mung sasmita lirih ing raga – lan sabanjuré kaping 50 sedina, saben 10-15 menit, kanthi pitakon apa baé, nanging sing utama: «wulangna, tulungana nyadhari, sarasna budi-akal lan jiwaku». «Wulangna, dhuh Gusti, dados pangripta, pangripta ingkang sadhar tumrap kanyatan kawula». «Tulungana nyadhari, dhuh Gusti, kanggé punapa, mawi punapa lan kados pundi kawula ngripta punika ing pagesangan kawula – mawi kapitayan, pepénginan, raos lan pangangen-angen ingkang pundi». «Sarasna, dhuh Gusti, kapitayan-kapitayan lan mangu-mangu punika, pepénginan lan raos punika, tulungana kawula nertibaken pikir kawula, lan mikir saking Tresna, mawi Tresna lan kanggé Tresna», «Wulangna, dhuh Gusti, gesang supados Kagesangan ing salebetipun kawula tansah mindhak!». Lan nalika Sliramu bola-bali takon, njlentrehaké, nyenyuwun – Gusti bakal mangsuli Sliramu – bola-bali – lan Sliramu bakal bola-bali ngrasakaké Rawuhé sing Gesang ing sajroning sliramu: pulihing kakuwatan, ènèrgi, Tresna iku dhéwé. Lan Sliramu ora bakal mamang marang wangsulan-wangsulan iki, Sliramu bakal ngreti manawa iku

Kasunyatan, lan manawa Panjenengané iku – Gesang. Lan saka Panjenengané, saka Kasunyatan Gesang iki, Sliramu dhéwé bakal dadi Gesang. Tresna nguripaké, satemené nangekaké Sliramu menyang Kagesangan. Wangsulan-wangsulan iki bisa dadi prasaja banget, malah lumrah banget. Sliramu bisa uga tau maca bab sing kaya mangkono utawa krungu saka sawong atusan kaping. Nanging iku mung tansah dadi katrangan warta baé, ora nembus luwih jero tinimbang pikiranmu, ing ngendi akèh panemu, mangu-mangu, bisa manggon ngenani bab iki. Nanging nalika Tresna Pribadi ngendika marang Sliramu, Sliramu ora mamang manèh, iki Kasunyatan, lan iki tumancep ing kesadharanmu minangka watu pojok, minangka dhasar santosa, sing ing dhuwuré Sliramu wis bisa mbangun omah kesadharanmu – kalawan sakabèhing tataran liyané. Iki ngowahi Kapitayanmu, ngowahi panemumu, ngowahi pepénginanmu, ngowahi raosmu, pangangen-angenmu lan caramu mikir iku dhéwé. Sliramu dadi béda. Sejati. Sliramu dadi Dhiri pribadimu. Lan iki kelakon ora mung ing tataran gaib, kasukman. Ing tataran fisik, sambungan neuronmu kasusun manèh, sakabèhing kwadriliun (1’000’000’000’000’000) sambungan neuron ing sirahmu lan ragamu kasusun manèh amarga dayaning Tresna lan Kasunyatan, sing ngebaki Sliramu saka jero batin saka Gusti. Lan iki kelakon cepet banget. Sliramu owah banget mung sajroning rong nganti telung minggu, sajroning rong sasi – nganti ora katiten manèh. Lan sajroning telung taun setengah Sliramu dadi manungsa anyar babar pisan. Manungsa kuna ing sajroning sliramu wus mati. Wus tangi manungsa anyar. Saka Tresna, saka Sabda Gesang Gusti ing sajroning sliramu, Sliramu dadi Dhiri Sejati. Lan Sliramu ngrasakaké iki – kalawan gumolonging ati, sakabèhing jiwa, sakabèhing budi-akal, lan

sakabèhing raga. Sliramu kalairaké miturut citraning Gusti, ing sajroning Bujana Sang Kristus, lan dadi miturut pasemoné Panjenengané, ing sajroning Dialog Batin kalawan Panjenengané. Ya iki panunggalan kalawan Hyang Ilahi. Lan mangkono kita bisa urip ing Kalanggengan. Lan mung mangkono carané bisa urip ing Kalanggengan. Mangkene sapérangan jangkah-piranti sing bakal mbantu Sliramu ing dalan iki, dalan panunggalan Ilahi: 1. Ngrumangsani kayektèn batin. Kayektèn nyawijèkaké kita dadi siji wutuh kalawan kanyatan sing kita ciptakaké. Goroh misahaké. Ing sajroning dhiri kita sumimpen akèh dredah lan akèh gorohing batin, dosa tumrap kahanan sejati kita. Mulané kita ora bisa ngripta apa-apa kanthi sadhar, utawa ndandani minangka pangripta. Ora ana kawutuhan batin. Kabèh narik menyang arah sing béda-béda. Kayektèn ngluwari kita saka goroh iki lan mulihaké kawutuhan batin sarta panunggalan kalawan kanyatan minangka ciptaané dhéwé. Nanging Kayektèn kadhangkala ora nyenengaké, ora éndah, nglarani, lan asring kita kanthi ora sadhar njaga dhiri saka iku, mula supaya bisa ngrumangsani, ndeleng kaya anané, dibutuhaké Rawuhé Gusti ing sajroning batin, mulané kabèh diwiwiti saka Pasrawungan kalawan Kesadharan Ilahi, Bujana Kristus, saka Kasunyatané Panjenengané kabèh gorohing batin dadi cetha. Lan uga dibutuhaké kajujuran marang Dhiri pribadi. Ngrumangsani goroh, nampa Kayektèn, kapenuhan Kasunyatan saka Gusti. Kasunyatan yaiku kayektèn sing ngebaki Sliramu kalawan Tresna, ngrembakakaké Kagesangan.

2. Pratelakna karsa.. Lah, Sliramu wus ngrumangsani kayektèn, contoné, yèn Tresna iku ora ana. Saiki pratelakna karsamu, Karsaning Pangripta, ngenani kepriyé sing kokkarepaké. «Aku mratélakaké karsaku, aku

kaisenan Tresna saiki uga (dhuh Gusti, tulungana kawula ing bab punika)». Lan tamatna. Sabanjuré bakal kabukak dalan sing nuntun Sliramu menyang bab iku. Mbokmenawa perlu bola-bali bali menyang ngrumangsani kayektèn batin, akèh nyadhari lan nyadhari manèh ing sajroning uripmu, akèh ngowahi. Nanging iki sawijining dalan, lan kudu diliwati. Kanthi mratélakaké karsamu, dalan kabukak, lumakua ing kono.

3. Talitinen pepénginan sing padha suwala. Kabèh kacipta miturut pepénginanmu. Miturut pepénginanmu sing sejati (sing ora tansah kasadhari). Nyenyuwuna pirsa marang Gusti ing Dialog Batin: kanggo apa aku péngin dadi kaya anané saiki? Contoné, «Duh Gusti, kanggé punapa kawula kepéngin boten ngrasakaken Tresna?». Bisa metu akèh wangsulan – saka «wedi lara» nganti «yèn mangkono kudu ngowahi uripku». Nyadhari pepénginan sing suwala iku dhéwé wus wiwit nyalarasaké – mangkono makaryané Kesadharan Ilahi ing sajroning sliramu, sing wis koktampa ing sajeroning Bujana (Bujana Dhiri). Nanging proses iki bisa disantosakaké kanthi panyuwun marang Gusti supaya nyalarasaké pepénginan sing suwala iki lan masang «bab katelu anyar» ing kesadharanmu kanggo saben pasangan sing suwala. Supaya dudu «utawa-utawa» nanging dadi «lan-lan». Ngenani rasa wedi, ing kéné ora perlu nggolèki «bab katelu anyar» – cukup nyuwun marang Gusti supaya nambani ing sajroning sliramu. Tanpa Gusti, rasa wedi mbendung Tresna, Gusti ngowahi rasa wedi dadi bahan bakar Tresna. Mulané para suci asring ngendika manawa Wedi marang Gusti iku wiwitaning Tresna. Ing pungkasane Sliramu kudu luwar saka sakèhing rasa wedi. Wedi iku dudu lumrah. Wedi iku panyimpangan saka hakikat Ilahi.

4. Tamatna rasa. Takona marang Dhiri: «Satemené apa sing dakkrasakaké saiki?». Tamatna ing ati, ing raga, ing jiwa. Rungokna rasa iku. Tamatna. Nyuwuna pitulungan marang Gusti kanggo musatake kawigaten marang rasa, yèn Sliramu durung kulina, utawa yèn rasa iku ora nyenengaké (isin, rumangsa salah, wedi, lara ati, mangkel, was-was). Aja ngingkiri pandelengan batin saka rasa iku, sanadyan rasa iku lara banget. Iki ora suwé. Sarta tamatna iku minangka sawijining bab sing kapisah saka Sliramu: Sliramu ngrasakaké, nanging Sliramu dudu rasa-rasa iku. Kanthi namatake rasa iku dhéwé ing sajroning dhiri, tanpa pirembugan liya, Sliramu maringaké ènèrgi Tresna marang rasa iku, sing wus ana ing sajroning sliramu – saka Gusti wiwit Bujana Ilahi – lan saka ènèrgi iki, sing mili liwat dalaning kawigatènmu, kedadéyan undhaking frekwènsi getaran rasa-rasa iki, mutuné mundhak cetha ing ngarep mripat – tumuju marang arah sing ditetepaké déning Tresna Pribadi. Rasa-rasamu iku sawijining spèktrum sing tanpa pedhot, kluwung Tresna ing sajroning sliramu, lan rasa «nègatif» mung kurang ènèrgi supaya bisa sumunar luwih padhang lan dadi luwih kepénak. Sliramu bakal gumun sepira cepeté owah-owahaning rasa-rasa iki! Mung baé aja mandheg «ing apa sing wis kagayuh», nalika «wis rumangsa luwih ènthèng». Terusna namatake nganti tumeka ing Tresna lan Panuwun – marang Gusti amarga anané kalodhangan kanggo ngrasakaké. Rasa mratélakaké manawa Sliramu iku – Gesang. Urip ateges Ngrasakaké.

5. Pracayaa. Mandhega. Pikirna kanthi kritis, apa sing sejatine kokpracayani. Iki pancen persis apa sing kelakon marang Sliramu, iki sing ngebaki pikiranmu, pagaweanmu, lan wektumu. Apa iki temenan sing kokkarepaké saka uripmu satemené

satemené? Lan apa sing kepéngin kokpracayani? Kepriyé Sliramu kepéngin urip? Apa sing kepéngin kokrasakaké? Kanggo apa masrahaké dhiri? Apa Sliramu péngin Tresna lan Mukjijat? Kaluberan? Mbikak Bakatmu sing linuwih? Mula généya pracaya marang dhuwit lan panguwasa, marang pagawéan sing ora disenengi, «kanyatan objektif» lan utang-piutang? Nyuwuna marang Gusti supaya ngowahi kapitayan lan panemumu, milih kapitayan kanthi sadhar mbikak kalodhangan anyar tumrap Sliramu. Upamané, Sliramu iku «Gusti nyembadani, aku iki atéis», lan «ora pracaya marang babagan kaya ngono». Mangka cukup upamakna sadhela baé, manawa bab «kaya ngono» iku bisa kelakon. Mukjijat iku bisa kelakon. Tresna iku bisa kelakon. Gusti iku bisa kelakon. Bisa uga, pancèn kesadharanmu lan kapitayanmu sarta pepénginanmu sing tanggung jawab tumrap kanyatanmu. Apa bisa? Bisa. Lah, èlmu kawruh uga ngandhakaké yèn bisa! Sanadyan mung sadhela ngidini kapitayan anyar, iku wus mbukak «selaning kalodhangan» kanggo Sliramu, sing ing kono kanyatan anyar wiwit mili lumebu. Tampanana iki minangka kanugrahan. Lan sabanjuré aja lali saos panuwun marang Gusti. Ing sajroning dhirimu.

6. Ajènana. Sakèhing pepénginan wus katetepan. Pepénginan ngganepi dhiriné dhéwé. Ing donya kita mung ana apa sing satemené kita péngini. Pangaji-aji iku pepénginan sing lumaku terus ing wektu. Ing donyaku, sing santosa mung apa sing satemené dakajèni. Mulané aku ngrumangsani manawa iki (Tresna) aji banget tumrap aku lan nyuwun marang Gusti supaya nuwuhaké raos pangaji-aji marang Tresna ing sajroning batin, keprigelan ngajèni iku dhéwé. Lan wulangan kapisan: Pangaji-aji yaiku Kawigatèn. Menyang ngendi kawigatèn tumuju, mrana ènèrgi mili, menyang ngendi kawigatèn – iku sing ngrembaka. Yèn Sliramu ngajèni Tresna ngluwihi samubarang kabèh, paringana Kawigatèn sing utami marang Panjenengané.

«Yèn kepéngin nikelaké Tresna ing atimu – aja ngingkiri mripatmu saka Panjenengané».

7. Uripna kesadharan. Kesadharaning Pangripta. Kulinaa mbalèkaké karsa, kakuwatan lan tanggung jawab minangka Pangripta tumrap kahananmu, tumrap uripmu, tumrap kanyatanmu lan dolanan Ilahimu. Ora ngrasakaké Tresna? Pratelakna karsamu: «Aku mbalèkaké karsaku kanggo ngripta rasa lan kanyatanku miturut pilihan sadharku. Aku mbalèkaké kakuwatan lan tanggung jawabing pangripta tumrap kahananku. Aku mbalèkaké kakuwatan lan tanggung jawabing pangripta tumrap uripku. Aku mbalèkaké kakuwatan lan tanggung jawabing pangripta tumrap kanyatanku. Aku mbalèkaké kakuwatan lan tanggung jawabing pangripta tumrap dolanan Ilahiku minangka bagéan saka Dolanan Gusti Kang Tunggal. Amin». Lan tamatna, kepriyé kanyatan bakal wiwit owah, rasa dadi padhang, pikiran dadi cetha. Saiki Sliramu ngreti apa sing kudu dilakoni. Mbokmenawa kudu ngrumangsani kayektèn ana ing ngarsané Gusti, mratélakaké karsa. «Kawula boten ngrasakaken Tresna sapunika, dhuh Gusti, (lan amargi punika kawula rumaos awrat, awit kawula ngajèni Tresna nglangkungi sadaya), nanging kawula nampi tanggel jawab tumrap raos kawula, lan kawula mratélakaken karsa kawula kanggé mbalèkakaken Tresna dhateng manah kawula, kawula kepéngin sanget bab punika, lan kawula nguculaken sakèhing raos ajrih sarta wujud-wujud pamikiran lan pepénginan ingkang mbendung Tresna ing salebetipun kawula, kawula milih Tresna dhumateng Gusti! (Dhuh Gusti, wulangna kawula nresnani Paduka kanthi sajatosipun, sucekna manah kawula lan nyawa sarta raga lan budi-akal kanggé Tresna, kebaki kawula mawi Tresna Paduka, wungokna kawula dhumateng Gesang sejati, dhumateng Tresna! Amin.) Punapa ingkang kedah kawula sadhari magepokan kaliyan punika, dhuh Gusti, sapunika ugi?» Lan rungokna kanthi tumemen wangsulan-wangsulan saka Gusti, pratelakna karsa adhedhasar pangertèn mau, jupuka

putusan, owahana uripmu saiki uga ing wektu iki – lakonana tumindak sing perlu, telpona, owahana pasarujukan, uculna utang lan kuwajiban, balèkna kamardikan marang dhiri lan wong liya, santosakna ing iman, uculna mangu-mangu, wènèhna Tresna…

8. Tresnanaa. Ora ana sing luwih tanpa guna – tinimbang ngentèni samubarang lan ora wiwit dadi mangkono saiki. Mula wiwita nresnani. Saiki uga. Tresna ngluwihi samubarang kabèh, lan dadi Tresna – iku ateges, dadi ilèné Panjenengané, iku ateges ngesokaké Tresna marang pepadha. Kepriyé carané? Nyuwuna pirsa marang Gusti ing Dialog Batin. Kanthi kawigatèn, pamiara, pitakon-pitakon prasaja: Kepriyé kabarmu? Apa sing kokrasakaké? Apa sing bisa daktulungaké marang sliramu? Ngretia, manawa aku nresnani sliramu. Élinga, manawa Gusti ana ing sajroning sliramu lan tansah paring wangsulan ing panyuwunmu sing kapisan. Santosaa! (Kanthi èsem) Sliramu ta pangripta!, lan sapa sing dadi jalaran yèn dudu sliramu?» Dongaakna wong liya. Iki jinis donga sing paling éndah. Iki sing paling disenengi déning Gusti. Dongaakna wong liya – nyuwuna marang Gusti supaya maringi Tresna samurwaté sing bisa ditampa déning dhèwèké saiki, lan Sliramu bakal langsung ngrasakaké Tresna iki ing sajroning dhiri. Asringa mratélakaké karsa kanggo mbikak atimu lan kapenuhan saka Sumberé. «Aku mratélakaké karsaku: aku mbikak atiku kanggo Tresna. Aku kaisenan déning Tresna Ilahi saka sumber batinku ing atiku minangka wewayangan lan terusing Sumber Gesang Tunggal kita ing sajroning dhiriku. Aku namatake kepriyé Ènèrgi Tresna kanthi pepadhang ngebaki sakabèhing wujudku, nyucèkaké jiwaku, ragaku, sakabèhing kesadharanku lan ngunggahaké aku menyang tataran getaraning Panuwun, Tresna Tanpa Sarat lan Panrima Tanpa Mbiji. Kanthi saos panuwun aku

nguculaké sakabèhing bab sing mbendung Tresna ing sajroning dhiriku, lan kabèh wong sing ana ing sawingkingé. Wiwit saiki aku ora mbutuhaké kowé kabèh manèh, awit aku duwé sesambungan langsung kalawan Gusti, Sumbering Tresna ing sajroning dhiriku, lan aku kaisenan langsung saka Sumberé, sarta aku maringaké hak marang kabèh liyané kanggo kaisenan langsung saka Sumber Kang Tunggal, aku ora njupuk ènèrgi saka sapa baé lan ora mènèhi ènèrgiku kanggo mangan sapa baé. Dakendhegaké sakabèhing pasarujukan lan kuwajiban, prajanjian karmik lan bebandan, dakbalèkaké kamardikan marang dhiriku lan marang kabèh wong sing tau kagandhèng kalawan aku lumantar prajanjian-prajanjian iki. Dakanggep kabèh wus rampung, awit kabèh mau wus nuntun aku menyang ancasé sing paling luhur – menyang Tresna. Amin». Lan tamatna Tresna. Aja ngingkiri pandelengan saka Panjenengané.

9. Ucapna Kasunyatan. Uripna Dialog Batin. Kasunyatan ngebaki Tresna. Iku kasunyatan nyata. Awit kasunyatan mijil saka Gusti, saka Sumberé. Péngin Tresna – gelarana Kasunyatan. Pratelakna kanthi cetha kayektèn batinmu, sing lumantar iku Gusti ngatingal liwat Sliramu saiki uga. Ucapna Kasunyatan. – Duh Gusti, ngendikaa lumantar kawula!

Gunemanana jiwamu. «Jiwaku, apa sing kokkarepaké?» Takona marang Roh: «Rohku, kepriyé caraku mènèhaké iki marang jiwaku saiki uga?» Lan tumandanga. Gelarana iku. Urip – iku tansah ana ing kéné lan saiki. Ing kéné lan saiki. Aja diundur-undur. Pratelakna kayektèn batinmu ing mèdia sosialmu. Tumrap sawong, iki bisa dadi pitulungan sejati saiki uga, dadi saombean Banyu Gesang ing pasadran rutinitas sing tanpa nyawa! Gelarana Kasunyatan lan iki bakal nambahi Tresna ing sajroning sliramu lan ing donya saiki uga. «Duh Gusti, punapa ingkang kedah kawula sadhari sapunika ugi?

Punapa kasunyatan kawula? Élingna kawula, dhuh Gusti! Tulungana kawula mratélakaken punika kanthi binuka lan tanpa isin! Amin». Ngucapake Kasunyatan – iku pratandha paling luhur saka Tresna. Awit Kasunyatan iku Tresna. Tresna iku Kasunyatan.

10. Gelarana bakatmu, ganjaran peparingé Gusti. Ngucapake Kasunyatan iku sawijining bakat. Ganjaran saka Gusti. Nanging isih ana akèh banget, tanpa wilangan bakat liyané, sing saben dina sansaya wuwuh kalawan anané para pangripta anyar sing padha kagugah menyang Kagesangan Langgeng kanthi bakat-bakat anyar, sing durung tau ana sadurungé, lan ora bakal tinemu ing pratélan pagawéan. Sumurupa lumantar Dialog Batin kalawan Gusti, apa ganjaranmu, lan kepriyé Sliramu bisa wiwit nggelar iku saiki uga. Mbokmenawa iku dudu bab sing anyar babar pisan. Mbokmenawa iku bab sing wis mesthi kokmangertèni ngenani dhirimu. Nanging Tresna iku ènèrgi, lan ènèrgi iku mobah-mosik, lan supaya Tresna ing sajroning sliramu dadi ilèn sing gesang – kudu diwutahaké terus-terusan – diwutahaké – kanthi loma. Minangka ganjaraning Gusti. Gratis. Aja ngarep-arep bakal diopahi tumrap iku. Aja nyoba ngowahi bakatmu dadi dhuwit. Sakabèhing pepénginanmu, sakabèhing kabutuhanmu wus kacukupan déning Gusti (yèn Sliramu, mesthiné, wanuh kalawan Panjenengané), sakabèhing pepénginanmu wus katetepan, lan cikbèn tangan kiwamu (nampa) ora ngreti apa sing ditindakaké déning tangan tengenmu (mènèhi). Wènèhna tanpa wilangan, mung supaya ngilèkaké ilèning Tresna iki lumantar dhirimu, lan tampanana tanpa takon apa Sliramu pantes nampa utawa ora, apa Sliramu pantes, awit kabèh sing kokwènèhaké – iku saka Gusti, lan kabèh sing koktampa, sanadyan lumantar manungsa – tetep saka Panjenengané. Mula kanti kendel ngétokna dhiri, duduhna bakatmu marang donya – Sliramu nindakaké iki kanggo Dhiri pribadimu, dudu kanggo donya, kanggo Tresna, kanggo

Kanikmatan. Ora ngreti bakatmu? Nyenyuwuna kanthi tememen ngenani bab iku marang Gusti. Sakabèhing bakat iku saka Panjenengané. Bakat ing sajroning sliramu iku Potènsi Bebarengan Kita, sing kagelar ing wujud linuwih sing dibutuhaké déning Sakabèhé saiki, lan sing mung bisa kagelar lumantar Sliramu amarga sakabèhing pilihanmu lan sakabèhing pengalamanmu sarta sakabèhing dalan sing wus diliwati ing urip.

11. Tresna – iku Kita. Dongaakna kabèh. Tresna – iku dudu aku, Tresna – iku tansah Kita. Gusti baé mbutuhaké kita, Panjenengané baé mbutuhaké mérang Dhiriné dadi manéka bagéan – ing sajroning dhiri kita, supaya Tresna kelakon. Nalika Sliramu ngrasakaké yèn Tresna iku kurang, dongaakna Kita Kabèh, supaya Kita Kabèh nemu Tresna, supaya Kita Kabèh nggayuh Kabagjan kita. Donga kanggo wong liya, mliginé donga kanggo kabèh wong – iku piranti sing ampuh banget kanggo mbikak ati lan nikelaké Tresna ing Planet iki. Sing ateges, uga ing atimu. «Duh Gusti, kebaki Kita kabèh mawi Tresna Paduka, wulangna Kita nresnani Paduka kalawan gumolonging ati, sakabèhing nyawa lan sakabèhing budi-akal Kita, wulangna Kita tresna-tinresnan, lan kanthi mangkono tikelna Tresna Paduka ing sajroning Kita, awit punika Kanikmatan Paling Luhur – nresnani. Paringana kita kabèh manéka bakat, dhuh Gusti. Gugahna Kita tumrap Kagesangan Langgeng, sanadyan sepira angleré anggèn kita saré, lan saka pucuking Roh Paduka sing endi waé anggèn kita dhawah, amargi nyingkiri Paduka awit saking kiranging pangertosan, supadhos kesupen dhateng Tresna lan mblénjani dhiri pribadi ing bab punika. Luwarna Kita saking sakèhing utang-piutang lan

kuwajiban kita sesandhingan, sing amarga ora sadharing kita wus ngebaki kita, kalawan lali manawa samubarang kabèh iku saka Paduka, dhuh Gusti, lan samubarang kabèh katitahaké miturut pepénginan lan kapitayan kita. Sarasna Kesadharan Bebarengan Kita, dhuh Gusti, luwarna saking cithakan panampa ingkang culika, kebaki Kita mawi Roh Paduka malih, wulangna kita dados pangripta ingkang sadhar tumrap Kanyatan Bebarengan Kita, sarasna lan sucekna Jiwa Tunggal Kita, dhuh Gusti, sarta kebaki Panjenengané mawi Tresna. Awit Kita punika putra-putra Paduka, Rama. Wulangna Kita dados para gusti. Amin»

12. Manunggal lan Malihing Rupa lumantar Bujana Sang Tunggal. Nganti saiki kita nyenyuwun ing sajeroning Dialog Batin marang Gusti Kita Yésus Kristus. Nanging ayahané Yésus – nyawisaké kita, budi-akal kita, jiwa kita, ati kita – kapitayan, pepénginan, raos lan pangangen-angen kita – lan nuntun kita menyang Gusti Allah Kang Tunggal Rama-Ibu. Supaya kalawan Tresnaning Sang Tunggal kita jembaraké nganti tumeka Tresna marang sakabèhing tumitah, marang sakabèhing apa sing tau ana, sing ana lan sing bakal ana. Kanthi mangkono kita dadi Panunggalan, Kita Kang Tunggal, Panunggalaning warna-warni Gusti sing kagelar lumantar Kita, lan Tresna Pribadi ing sajroning dhiri kita saya jembar lan kaunggahaké nganti tumeka ing Rasa Kurmat marang Gusti Kang Tunggal Roh-Rama-Ibu ing sajroning Panunggalan kalawan sing durung kagelar. Sang Tunggal yaiku Sakabèhé lan Ora Ana Apa-apa. Sakabèhing Dumadi, sing kagelar ing sakabèhing tataraning Jagad Raya lan sakabèhing Sing Ora Kagelar, Kothong Gedhé, Guwagarbaning Ibu Kang Tunggal, Potènsining sakabèhé.