18. Tecnoloxía viva do amor

O Amor – Absoluto Incondicional Eterno – é o Supremo Deleite accesible á natureza humana. O Amor é un sentimento, é enerxía, é poder, o Poder Supremo. O Amor é a orixe e a materia primordial da que todo está feito. O Amor é a máis alta calidade das relacións mutuas entre as persoas e, en xeral, entre todos os seres. O Amor é a Suprema Verdade. O Amor é Deus. É precisamente por iso que todas as nosas aspiracións, todos os nosos desexos, todos os nosos pensamentos están, dun xeito ou doutro, vencellados ao Amor. Si, raramente pensamos na orixe deste Amor, e por iso buscámolo naquilo que o noso ollo vía, que o corpo apalpaba: noutras persoas, nos nosos fillos, na natureza, nos animais domésticos, na comida e na bebida, no sexo e nas distraccións, en praceres de toda caste e, por fin, no diñeiro, na sona e no poder. Mais a verdade é que a orixe do Amor é unha soa: é Deus. O Noso Potencial Supremo Conxunto, acumulado por toda a humanidade ao longo de todos os tempos: pasados e futuros. Deus. Velaí a verdadeira orixe do Amor. E cando se di: «ama o teu próximo coma a ti mesmo», antes disto está: «Ama o Señor o teu Deus con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todo o teu entendemento». Porque, para amar o próximo, cómpre encherse deste amor a partir do Amor a Deus. É precisamente o Amor a Deus a orixe de todo amor. E isto non se trata dunha obriga moral cara a Deus, non. Deus non precisa nada de nós, Deus non carece de nada. Trátase de que todo o Amor procede de Deus, mesmo aquel,

co que O amamos a El Mesmo. Simplemente, amar a Deus é doado. A propia alma – se non a malgastamos de todo na vaidade terreal – a nosa propia alma ama a Deus como a súa Orixe. Amar a Deus é doado. A alma recoñéceo á primeira Palabra Viva, ao primeiro son da Voz que escoita dentro de si mesma como eco da súa propia Esencia Divina. A Palabra de Deus xera en ti o Amor cara a El. Por iso está dito: «Non só de pan vive o home, senón de toda Palabra que sae da boca do Señor». É por iso polo que é tan importante o Diálogo Interior con Deus: a partir del acéndese en ti o Amor verdadeiro. E a partir deste Amor xorde todo o demais: a alma alégrase, o espírito exulta, todo o teu ser énchese da Enerxía da Vida, desta Forza Divina, o corpo sánase, restáurase a integridade da conciencia, as dúbidas esváense, a forza da vontade regresa, os desexos cúmprense, todas as esferas da túa vida énchense, as relacións cos demais arránxanse, pois ti mesmo convérteste nunha canle de Amor ilimitado para eles, os talentos despréganse, a mente aclárase, a Verdade revélase e, Nela, a túa misión e o sentido mesmo da Vida. O Amor a Deus: velaí a verdadeira orixe e o comezo do Amor. Mais mesmo este Amor dánolo a Orixe Mesma, Deus Mesmo. Por iso, para revelar en nós este Amor, para iniciar o Seu fluxo, no Diálogo Interior dirixímonos a Deus coa pregaria: – Señor, ensíname a amarte con todo o meu corazón, con toda a miña alma e con todo o meu entendemento, éncheme do Teu

Amor, do Amor por Ti. Non me desampares, Señor Deus meu! E cando Deus che responda: Ámote, Nós Somos Un, es perfecto aos Meus ollos e nunca estiveches só. – Cando Deus che responda desde dentro, saberás con certeza que é El, porque o teu corazón estremecerase, a alma comezará a revivir e as bágoas asomarán aos teus ollos. Chorar pola Palabra Viva, pola Palabra de Deus en ti é normal, é bo. Significa que a alma está viva e se está purificando. Malo é se non sentes nada en resposta á túa petición. Entón cómpre poñerse mans á obra con seriedade: purificar o corpo, a mente e rezar a Deus polo retorno da túa alma: xaxún, abstinencia, oración. A oración a primeira vez, ata que Deus che responda – aínda que sexa cun sinal feble no corpo – e despois 50 veces ao día, cada 10-15 minutos, con calquera pregunta, mais o principal: «ensíname, axúdame a tomar conciencia, cura a miña mente e a miña alma». «Ensíname, Señor, a ser un creador, un creador consciente da miña realidade». «Axúdame a tomar conciencia, Señor, de para que, con que e como creo isto na miña vida: con que crenzas, desexos, con que sentimentos e pensamentos». «Cura, Señor, estas crenzas e estas dúbidas, estes desexos e estes sentimentos, axúdame a disciplinar a miña mente e a pensar desde o Amor, con Amor e para o Amor», «Ensíname, Señor, a vivir de xeito que a Vida aumente en min!». E cando preguntes, precises, pidas unha e outra vez, Deus responderache unha e outra vez, e sentirás unha e outra vez a Súa Presenza Viva en ti: un influxo de forzas, de enerxía, do propio Amor. E non dubidarás destas respostas, saberás que isto é

a Verdade, e que Ela está Viva. E a partir Dela, desta Verdade Viva, ti mesmo faraste Vivo. O Amor vivifica, resucítate literalmente para a Vida. Estas respostas poden ser moi sinxelas, mesmo triviais. Poderías ter lido algo semellante ou telo escoitado de alguén centos de veces. Mais sempre quedou só en información, sen penetrar máis fondo na túa mente, onde poden habitar moitas opinións diferentes, dúbidas ao respecto. Mais cando o Amor Mesmo fala contigo, xa non dubidas máis: é a Verdade, e intégrase na túa conciencia coma unha pedra angular, coma un alicerce sólido sobre o cal xa se pode erguer a casa da túa conciencia, con todas as outras plantas. Isto muda a túa Fe, muda as túas conviccións, muda os teus desexos, muda os teus sentimentos, os teus pensamentos e o teu propio xeito de pensar. Ti vólveste outro. Verdadeiro. Ti vólveste ti mesmo. E isto ocorre non só a nivel sutil, espiritual. A nivel fisiolóxico, as túas conexións neuronais reestrutúranse, todo o cuadrillón (1.000.000.000.000.000) de conexións neuronais na túa cabeza e no teu corpo reestrutúrase baixo a acción do Amor e da Verdade que te enchen desde dentro a partir de Deus. E isto acontece moi rápido. Cambias moito en apenas dúas ou tres semanas, nun par de meses: ata facerte irrecoñecible. E en tres anos e medio convérteste nunha persoa absolutamente nova. O home vello en ti morreu. Resucitou o home novo. A través do Amor, da Palabra Viva de Deus dentro de ti, convérteste no Teu Verdadeiro Ti. E séntelo con todo o corazón, con toda a alma, con todo o teu entendemento e

con todo o corpo. Naces á imaxe de Deus, na Comuñón de Cristo, e vólveste á Súa semellanza, no Diálogo Interior con El. Isto é a divinización. E así pódese vivir a Eternidade. E só así se pode vivir a Eternidade. Velaí algúns pasos-ferramentas que che axudarán neste camiño, o camiño da divinización: 1. O recoñecemento da verdade interior. A verdade únenos nun todo único coa realidade que creamos. A mentira separa. En nós agochábanse moitas contradicións e moita mentira interior, faltas e pecados contra a nosa verdadeira natureza. Por iso non podiamos nin crear nada de xeito consciente nin emendar nada como creadores. Non había integridade interior. O cisne, o cangrexo e o lucio sempre tiraban cara a lados diferentes. A verdade libéranos desta mentira e restaura a integridade interior e a unidade coa realidade como creación nosa. Mais a Verdade adoita ser desagradable, fea, dolorosa, e a miúdo defendémonos inconscientemente dela; por iso, para recoñecela, para vela tal como é, requírese a Presenza de Deus no interior; por iso todo comeza coa Comuñón coa Conciencia Divina, a Comuñón de Cristo; a partir da Súa Verdade revélase toda a mentira interior. E tamén cómpre honestidade con un mesmo. Recoñecer a mentira, aceptar a Verdade, encherse da Verdade procedente de Deus. A Verdade é esa clase de verdade que te enche de Amor, que acrecenta a Vida.

2. Declara a vontade. Velaquí, recoñeciches a verdade, por exemplo, que non hai Amor. Agora declara a túa vontade, a Vontade do Creador, sobre como queres que sexa. «Declaro a miña vontade, eu

énchome de Amor agora mesmo (Señor, axúdame nisto)». E observa. A seguir abrirase o camiño que te levará a isto. Quizais cómpre volver máis dunha vez ao recoñecemento da verdade interior, tomar conciencia e repensar moitas cousas na túa vida, cambiar moito. Mais é un camiño, e cómpre percorrelo. Coa declaración da túa vontade o camiño ábrese: camiña por el.

3. Investiga os desexos contraditorios. Todo créase segundo os teus desexos. Segundo os teus desexos verdadeiros (non sempre conscientes). Pregúntalle a Deus no Diálogo Interior: para que quero que sexa tal como é? Por exemplo: «Señor, para que quero non sentir Amor?». Poden saír á luz moitas respostas: desde o «medo á dor» ata o «entón haberá que mudar a miña vida». A toma de conciencia dos desexos contraditorios xa comeza por si mesma a harmonizalos: así funciona a Conciencia Divina en ti, da que comungaches no acto da Comuñón (Autocomuñón). Mais pódese potenciar este proceso pedíndolle a Deus que harmonice estes desexos contraditorios e integre na túa conciencia un «novo terceiro» para cada parella de contradicións. Para que en vez de «ou-ou» resulte «e-e». Polo que atinxe aos medos, aquí non cómpre buscar un «novo terceiro»: simplemente pídelle a Deus que os cure en ti. Sen Deus, os medos bloquean o Amor; Deus transfórmaos en combustible do Amor. Por iso os santos pais adoitan dicir que o Temor de Deus é o principio do Amor. Ao final, debes estar libre de todos os medos. O medo non é o normal. O medo é unha desviación da natureza Divina.

4. Observa os sentimentos. Pregúntate: «E que é o que sinto realmente agora?». Observa no corazón, no corpo, na alma. Escoita os sentimentos. Obsérvaos. Pide axuda a Deus para concentrar a atención nos sentimentos, se non tes ese hábito ou se estes sentimentos che resultan desagradables (vergonza, culpa, medo, resentimento, irritación, ansiedade). Non apartes deles a mirada interior, aínda que estes sentimentos sexan sumamente dolorosos. Isto non durará moito. Ao mesmo tempo, obsérvaos como algo independente de ti: ti sentes, mais ti non es eses sentimentos. Ao observar en ti os sentimentos mesmos, sen análises adicionais, transmíteslles a enerxía do Amor que tes por defecto – procedente de Deus desde o momento da Comuñón Divina – e a partir desta enerxía, transmitida pola canle da túa atención, prodúcese unha elevación da frecuencia vibratoria destes sentimentos, a súa calidade elévase ante os teus propios ollos, na dirección do vector que marca o Amor Mesmo. Os teus sentimentos son un espectro continuo, o arco da vella do Amor dentro de ti, e aos sentimentos «negativos» simplemente faltáballes enerxía para brillar con máis intensidade e volverse máis pracenteiros. Sorprenderaste do rápido que acontece a transfiguración destes sentimentos! Tan só non te deteñas no «acadado» cando «alivie». Continúa observándoos ata chegar ao Amor e á Gratitude: cara a Deus pola posibilidade mesma de sentir. Os sentimentos falan de que estás Vivo. Vivir significa Sentir.

5. Ten Fe. Detente. Reflexiona criticamente naquilo en que cres de verdade. É exactamente o que che está a suceder, é naquilo en que están ocupados os teus pensamentos, os teus quefaceres e o teu tempo. É con certeza o que querías da túa vida en

realidade? E en que che gustaría crer? Como che gustaría vivir? Que sentir? A que dedicarte? Queres Amor e Milagre? Abundancia? O despregue do teu Talento único? Entón por que cres no diñeiro e no poder, nun traballo que non che gusta, na «realidade obxectiva» e nas débedas? Pídelle a Deus que mude as túas crenzas e conviccións: a escolla consciente da fe ábreche novas posibilidades. Supoñamos que es «grazas a Deus ateo» e «non cres en nada diso». Entón só supón por un segundo que «iso» é posible. O milagre é posible. O Amor é posible. Deus é posible. Quizais a túa propia conciencia, as túas crenzas e os teus desexos sexan os responsables da túa realidade. É posible? É posible. Velaí que a ciencia tamén di que é posible! Mesmo admitir por un segundo unha nova fe entreabre para ti a «fenda das posibilidades», pola cal comeza a fluír unha nova realidade. Acepta isto como un don. E logo non esquezas dar grazas a Deus. Dentro de ti.

6. Valora. Todos os desexos xa están cumpridos. Os desexos cúmprense a si mesmos. No noso mundo hai unicamente o que en realidade desexamos. O valor é un desexo prolongado no tempo. No meu mundo é sostible só aquilo que realmente valoro. Por iso recoñezo que isto (o Amor) é valioso para min e pídolle a Deus que faga medrar en min o sentimento do valor do Amor, a propia capacidade de valorar. E a primeira lección: o Valor é a Atención. Onde vai a atención, vai a enerxía; onde vai a atención, medra aquilo en que se pon. Se valoras o Amor por riba de todo, dedícalle a El a atención primordial.

«Se queres aumentar o Amor no teu corazón, non apartes os ollos Dele».

7. Activa a consciencia. A Conciencia do Creador. Practica a recuperación para ti da vontade, do poder e da responsabilidade do Creador polo teu estado, pola túa vida, pola túa realidade e polo teu xogo Divino. Non sentes o Amor? Declara a vontade: «Recupero para min a miña vontade de crear os meus sentimentos e a miña realidade consonte a miña escolla consciente. Recupero para min o poder e a responsabilidade de creador polo meu estado. Recupero para min o poder e a responsabilidade de creador pola miña vida. Recupero para min o poder e a responsabilidade de creador pola miña realidade. Recupero para min o poder e a responsabilidade de creador polo meu xogo Divino como parte do Xogo do Deus Único. Amén». E observa como a realidade comezará a cambiar, os sentimentos ilumínanse, a mente aclárase. Agora xa sabes que facer. Quizais cómpre recoñecer a verdade ante Deus, declarar a vontade. «Non sinto o Amor agora mesmo, Señor (e por iso síntome mal, pois valoro o Amor por riba de todo), mais asumo a responsabilidade polos meus sentimentos e declaro a miña vontade de devolver o Amor ao meu corazón; deséxoo de corazón e ceibo todos os medos, formas de pensamento e desexos que bloqueaban o Amor en min; escollo o Amor a Deus! (Señor, ensíname a amarte de verdade, purifica o meu corazón, a miña alma, o meu corpo e a miña mente para o Amor, éncheme do Teu Amor, resucítame para a Vida verdadeira, para o Amor! Amén). De que cómpre que tome conciencia respecto disto, Señor, agora mesmo?» E escoita atentamente as respostas de Deus, declara a vontade a partir da súa comprensión, toma

decisións, muda a túa vida xusto no intre: realiza as accións necesarias, fai chamadas, muda acordos, perdoa débedas e obrigas, devólvete a liberdade a ti e aos demais, afiánzate na fe, ceiba as dúbidas, entrega Amor...

8. Ama. Non hai nada máis necio que esperar por algo e non comezar a selo xa agora. Así que comeza a amar. Xusto agora. O Amor está por riba de todo, e ser Amor significa ser a Súa canle, significa verter Amor sobre os semellantes. Como? Pregúntalle a Deus no Diálogo Interior. Con atención, con coidado, con preguntas triviais: Como estás? Que sentes? En que che podo axudar? Sabe que te amo. Lembra que Deus está en ti e sempre responde á túa primeira chamada. Recomponte! (Con un sorriso) Ti es un creador!, e en quen está entón a causa? Reza por outro. Esta é a clase máis fermosa de oración. É a que máis lle gusta a Deus. Reza por outro: pídelle a Deus que lle dea tanto Amor canto estea disposto a recibir agora, e sentirás decontado ese Amor en ti. Declara máis a miúdo a vontade de abrir o teu corazón e de encherte desde a Orixe. «Declaro a miña vontade: abro o meu corazón para o Amor. Énchome do Amor Divino desde a miña orixe interior no meu corazón como proxección e prolongación da nosa Orixe Única da Vida en min. Observo como a Enerxía do Amor enche de luz todo o meu ser, purificando a miña alma, o meu corpo, toda a miña conciencia e elevándome ao nivel das vibracións da Gratitude, do Amor Incondicional e da Aceptación Sen Xuízos. Con gratitude

ceibo todo o que en min bloqueaba o Amor e a todos os que estaban detrás diso. Deica agora xa non vos preciso, pois teño unha relación directa con Deus, a Orixe do Amor en min, e énchome directamente da Orixe, e concedo a todos os demais o dereito a encherse directamente da Orixe Única; non me nutro da enerxía de ninguén nin nutro a ninguén coa miña. Poño fin á vixencia de todos os pactos e obrigas, contratos kármicos e ligazóns; devólvome a liberdade a min e a todos con quen estiven vinculado por estes acordos. Considéroos cumpridos, pois leváronme ao seu obxectivo supremo: ao Amor. Amén». E observa o Amor. Non apartes os ollos Dele.

9. Di a Verdade. Activa o Diálogo Interior. A Verdade enche de Amor. Isto é un feito. Porque a verdade procede de Deus, da Orixe. Queres Amor: manifesta a Verdade. Declara en voz alta a túa verdade interior mediante a cal Deus se manifesta a través de ti agora mesmo. Di a Verdade. – Señor, fala a través de min!

Fala coa túa alma. «Alma miña, que queres?». Pregúntalle ao Espírito: «Espírito meu, como podo darlle isto á miña alma agora mesmo?». E actúa. Maniféstao. A Vida é sempre aquí e agora. Aquí e neste intre. Non o pospoñas. Declara a túa verdade interior nas túas redes sociais. Para alguén isto pode converterse agora mesmo nunha verdadeira salvación, nun grolo de Auga Viva no deserto da rutina sen vida! Manifesta a Verdade e isto aumentará o Amor en ti e no mundo agora mesmo. «Señor, de que teño que tomar conciencia agora mesmo?

En que consiste a miña verdade? Lémbramo, Señor! Axúdame a declarala abertamente e sen vergonza! Amén». Dicir a Verdade é a manifestación máis grande do Amor. Porque a Verdade é Amor. O Amor é Verdade.

10. Manifesta o teu talento, o don que vén de Deus. Dicir a Verdade é un talento. Un don de Deus. Mais hai tamén unha multitude, unha infinidade de talentos que medra cada día con novos e novos creadores espertados para a Vida Eterna con talentos sempre novos, que nunca antes existiran e que non atoparás na clasificación de profesións. Descobre no Diálogo Interior con Deus cal é o teu don e como podes comezar a manifestalo agora mesmo. Quizais non sexa nada novo. Quizais sexa o que sempre soubeches sobre ti mesmo. Mais o Amor é enerxía, e a enerxía é movemento, e para que o Amor sexa en ti un fluxo vivo cómpre vertelo arreo: vertelo de balde. Como don de Deus. De balde. Non agardes que che paguen por el. Non intentes monetizar o teu talento. Todos os teus desexos, todas as túas necesidades xa están provistos por Deus (se o coñeces, claro está), todos os teus desexos xa están cumpridos, e que a túa man esquerda (recibir) non saiba o que fai a dereita (dar). Dá sen medida, simplemente para deixar pasar a través de ti este fluxo de Amor, e toma sen preguntar se es digno disto ou non, se o mereces, pois todo o que dás vén de Deus, e todo o que tomas, mesmo a través das persoas, vén igualmente Del. Así que maniféstate con valentía, amosa ao mundo o teu talento: faino para ti e non para o mundo, para o Amor, para

o Deleite. Non sabes cal é o teu talento? Rézalle ao Señor pedíndollo. Todos os talentos veñen Del. O talento en ti é o Noso Potencial Colectivo Conxunto, expresado nesa forma única que o Todo precisa agora e que só se pode manifestar a través de ti grazas a todas as túas escollas, a toda a túa experiencia e a todo o camiño percorrido na vida.

11. O Amor somos Nós. Reza por todos. O Amor non son eu, o Amor somos sempre Nós. Mesmo Deus precisa de nós, mesmo El precisou dividirse a Si Mesmo en multitude de partes – en nós – para que acontecese o Amor. Cando sintas que o Amor non abondou, reza por todos Nós, para que en todos Nós aconteza o Amor, para que todos Nós academos a nosa Felicidade. A oración polos demais, e en especial a oración por todos, é unha ferramenta moi poderosa para abrir o corazón e multiplicar o Amor no Planeta. E, polo tanto, no teu corazón. «Señor, énchenos a todos Nós do Teu Amor, ensínanos a amarte con todo o corazón, con toda a alma e con todo o Noso entendemento, ensínanos a amarnos os uns aos outros e deste xeito multiplica o Teu Amor en Nós, pois é o Máis Alto Deleite amar. Cólmanos a todos de talentos, Señor. Despértanos para a Vida Eterna, por moi profundamente que durmísemos e desde calquera das alturas do Teu Espírito das que caésemos ao renegar de Ti por insensatez, esquecendo o Amor e traizoándonos a nós mesmos nisto. Libéranos de todas as Nosas

débedas e obrigas mutuas coas que nos fomos cargando pola nosa inconsciencia, esquecendo que todo vén de Ti, Señor, e que todo se crea segundo os nosos desexos e fe. Cura a Nosa Conciencia Colectiva, Señor, líbranos do pérfido patrón de percepción, énchenos do Teu Espírito de novo, ensínanos a ser creadores conscientes da Nosa Realidade Colectiva, cura e purifica a Nosa Alma Única, Señor, e énchea de Amor. Pois Nós somos fillos Teus, Pai. Ensínanos, pois, a ser deuses. Amén».

12. Unidade e Transfiguración a través da Comuñón do Único. Ata o de agora dirixímonos no Diálogo Interior ao Noso Señor Xesucristo. Mais a tarefa de Xesús é prepararnos a nós, a nosa mente, a nosa alma, o noso corazón – as nosas crenzas, desexos, sentimentos e pensamentos – e levarnos cara ao Deus Único Pai-Nai. Para que nós, polo Amor do Único, nos expandamos ata o Amor por todo o existente, por todo o que algunha vez foi, é e será. Así convertémonos en Unidade, nun Nós Único, na Unidade da diversidade do Deus manifestado a través de Nós, e o Amor Mesmo en Nós expándese e elévase ata a Devoción ante o Deus Único Espírito-Pai-Nai en Unidade co inmanifestado. O Único é Todo e Nada. Todo o Existente manifestado en todos os niveis da Creación e todo o Inmanifestado, o Gran Baleiro, o Gran Seo da Nai Única, o Potencial de todo.