18. Buhay na Teknolohiya ng Pag-ibig

Ang Pag-ibig – Ganap, Walang Pasubali, Walang Hanggan – ang Pinakamataas na Kasiyahan na abot-kamay ng kalikasan ng tao. Ang Pag-ibig ay damdamin, ito ay enerhiya, ito ay kapangyarihan, ang Pinakamataas na Kapangyarihan. Ang Pag-ibig ang pinagmumulan at ang pangunahing sangkap kung saan binubuo ang lahat. Ang Pag-ibig ang pinakadakilang kalidad ng ugnayan sa pagitan ng mga tao, at sa pangkalahatan, sa pagitan ng lahat ng nilalang. Ang Pag-ibig ang Pinakamataas na Katotohanan. Ang Pag-ibig ay ang Diyos. Ito ang dahilan kung bakit ang lahat ng ating mga hangarin, lahat ng ating mga naisin, lahat ng ating mga iniisip ay sa paano man nakaugnay sa Pag-ibig. Oo, bihira nating pagnilayan ang pinagmumulan ng Pag-ibig na ito, at dahil dito ay hinanap natin ito sa kung anong nakikita ng ating mga mata at nadarama ng ating katawan – sa ibang mga tao, sa ating mga anak, sa kalikasan, sa mga alagang hayop, sa pagkain at inumin, sa pakikipagtalik at libangan, sa iba't ibang uri ng kaluguran, at sa huli, sa salapi, katanyagan, at kapangyarihan. Ngunit ang totoo, iisa lamang ang pinagmumulan ng Pag-ibig, ito ay ang Diyos. Ang ating Pinagsama-samang Pinakamataas na Potensyal, na tinipon ng buong sangkatauhan sa lahat ng panahon – nakaraan at hinaharap. Diyos. Narito ang tunay na bukal ng Pag-ibig. At kung sinasabing: «ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili», bago pa rito ay: «Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo, at nang buong pag-iisip mo». Sapagkat upang maibig ang kapwa, kailangang mapuspos ng pag-ibig na ito mula sa Pag-ibig sa Diyos. Ang Pag-ibig nga sa Diyos ang siyang pinagmumulan ng lahat ng pag-ibig. At hindi ito tungkol sa moral na obligasyon sa Diyos, hindi. Walang kailangan ang Diyos mula sa atin, ang Diyos ay hindi nagkukulang sa anuman. Ito ay tungkol sa katotohanang ang lahat ng Pag-ibig ay nagmumula sa Diyos, maging yaong,

kung saan iniibig natin Siya Mismo. Madali lamang ibigin ang Diyos. Ang kaluluwa mismo – kung hindi lamang natin ito tuluyang inaksaya sa makalupang kaabalahan – ang ating kaluluwa ay umiibig sa Diyos bilang kanyang Bukal. Madaling ibigin ang Diyos. Nakikilala Siya ng kaluluwa sa unang Buháy na Salita, sa unang tunog ng Tinig, na naririnig nito sa kanyang sarili bilang alingawngaw ng sarili nitong Banal na Kakanyahan. Ang Salita ng Diyos ay nagsisilang sa Iyo ng Pag-ibig sa Kanya. Kaya't sinabi: «Hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao, kundi sa bawat Salitang lumalabas sa bibig ng Panginoon». Ito ang dahilan kung bakit napakahalaga ng Panloob na Pakikipag-usap sa Diyos – mula rito ay nagliliyab sa Iyo ang tunay na Pag-ibig. At mula sa Pag-ibig na ito ay nagmumula ang lahat ng iba pa – nagagalak ang kaluluwa, nagbubunyi ang espiritu, ang Enerhiya ng Buhay, ang Banal na Kapangyarihang ito, ay pumupuspos sa iyong buong pagkatao, naghihilom ang katawan, naibabalik ang kabuuan ng kamalayan, lumilipas ang mga pag-aalinlangan, nanunumbalik ang katatagan ng kalooban, natutupad ang mga naisin, napupuno ang lahat ng larangan ng iyong buhay, naaayos ang mga ugnayan sa kapwa, sapagkat Ikaw mismo ay nagiging daluyan ng walang hanggang Pag-ibig para sa kanila, nabubuksan ang mga talento, lumilinaw ang kaisipan, nahahayag ang Katotohanan, at sa Loob Nito – ang iyong itinalagang layunin at ang mismong kahulugan ng Buhay. Ang Pag-ibig sa Diyos – narito ang tunay na bukal at simula ng Pag-ibig. Ngunit maging ang Pag-ibig na ito ay ibinibigay sa atin ng Mismong Bukal, ng Mismong Diyos. Kaya't upang buksan sa Iyong Sarili ang Pag-ibig na ito, upang simulan ang Kanyang agos, sa Panloob na Pakikipag-usap ay dumudulog tayo sa Diyos na may kahilingan: – Panginoon, turuan Mo akong ibigin Ka nang buong puso ko, nang buong kaluluwa ko, at nang buong pag-iisip ko, punuin Mo ako ng Iyong

Pag-ibig, ng Pag-ibig sa Iyo. Huwag Mo akong lisanin, Panginoon kong Diyos! At kapag sumagot ang Diyos sa Iyo: Iniibig Kita, Tayo ay Iisa, Ikaw ay sakdal sa Aking paningin, at kailanman ay hindi ka nag-iisa. – Kapag sumagot ang Diyos sa Iyo mula sa loob, tiyak na malalaman mong Siya iyon, sapagkat ang iyong puso ay manginginig, ang kaluluwa ay magsisimulang mabuhay, at ang mga luha ay papatak sa iyong mga mata. Ang pagluha dahil sa Buháy na Salita, dahil sa Salita ng Diyos sa Iyo – ay likas, ito ay mabuti. Nangangahulugan itong buhay ang kaluluwa at naglilinis. Masama kung wala kang maramdaman bilang tugon sa iyong hiling. Kung gayon ay kailangang seryosohin ang gawain – linisin ang katawan, ang kaisipan at manalangin sa Diyos para sa panunumbalik ng iyong kaluluwa – pag-aayuno, pagpipigil, panalangin. Panalangin sa unang pagkakataon, hanggang sa sumagot ang Diyos sa Iyo – kahit sa pamamagitan man lamang ng mahinang hudyat sa katawan – at pagkatapos ay 50 ulit sa isang araw, bawat 10-15 minuto, kalakip ang anumang katanungan, ngunit ang pinakamahalaga: «turuan Mo ako, tulungan Mo akong maunawaan, paghilumin Mo ang aking kaisipan at aking kaluluwa». «Turuan Mo ako, Panginoon, na maging manlilikha, may-malay na manlilikha ng aking realidad». «Tulungan Mo akong maunawaan, Panginoon, kung para saan, sa pamamagitan ng ano at paano ko nililikha ito sa aking buhay – sa pamamagitan ng anong mga paniniwala, mga hangarin, anong mga damdamin at kaisipan». «Paghilumin Mo, Panginoon, ang mga paniniwalang ito at mga pag-aalinlangang ito, ang mga hangaring ito at mga damdaming ito, tulungan Mo akong disiplinahin ang aking isip, at mag-isip mula sa Pag-ibig, sa pamamagitan ng Pag-ibig at para sa Pag-ibig», «Turuan Mo ako, Panginoon, na mamuhay nang sa gayon ang Buhay sa akin ay madagdagan!» At kapag Ikaw ay muli't muling magtatanong, maglilinaw, hihiling – sasagutin ka ng Diyos – muli't muli – at muli't muli mong madarama ang Kanyang Buháy na Presensya sa Iyo: ang pagbuhos ng lakas, ng enerhiya, ng mismong Pag-ibig. At hindi ka mag-aalinlangan sa mga sagot na ito, malalaman mong ito ay

Katotohanan, at Siya ay Buháy. At mula sa Kanya, mula sa Buháy na Katotohanang ito, Ikaw Mismo ay magiging Buháy. Ang Pag-ibig ay nagbibigay-buhay, literal na bumubuhay sa Iyo tungo sa Buhay. Ang mga sagot na ito ay maaaring maging napakasimple, maging karaniwan. Maaaring nabasa mo na ang katulad nito o narinig mula sa iba nang daan-daang beses. Ngunit ito ay nanatili lamang impormasyon noon, hindi tumatagos nang mas malalim kaysa sa iyong isipan, kung saan maaaring nananahan ang maraming magkakaibang opinyon, mga pag-aalinlangan, ukol dito. Ngunit kapag ang Mismong Pag-ibig ang nangungusap sa Iyo, hindi ka na nag-aalinlangan, ito ay Katotohanan, at ito ay nananahan sa iyong kamalayan bilang batong panulok, bilang matibay na pundasyon, kung saan maaari nang itayo ang tahanan ng iyong kamalayan – kasama ang lahat ng iba pang palapag. Binabago nito ang iyong Pananampalataya, binabago ang iyong mga paniniwala, binabago ang iyong mga hangarin, binabago ang iyong mga damdamin, ang iyong mga kaisipan at ang mismong paraan ng pag-iisip. Ikaw ay nagiging iba. Tunay. Nagiging Iyong Tunay na Sarili. At ito ay nagaganap hindi lamang sa antas ng di-materyal, espirituwal. Sa pisyolohikal na antas, ang iyong mga koneksyon ng neuron ay muling nabubuo, ang buong kuwadrilyon (1’000’000’000’000’000) na koneksyon ng neuron sa iyong ulo at iyong katawan ay muling itinatawid sa ilalim ng pagkilos ng Pag-ibig at Katotohanan, na pumupuspos sa Iyo mula sa loob buhat sa Diyos. At ito ay nagaganap nang napakabilis. Labis kang nagbabago sa loob lamang ng dalawa hanggang tatlong linggo, sa loob ng dalawang buwan – hanggang sa hindi na makilala. At sa loob ng tatlo't kalahating taon, Ikaw ay nagiging ganap na bagong tao. Ang lumang tao sa Iyo ay namatay. Nabuhay na mag-uli ang bagong tao. Mula sa Pag-ibig, mula sa Buháy na Salita ng Diyos sa loob Mo, Ikaw ay nagiging Iyong Tunay na Sarili. At nadarama mo ito – nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong pag-iisip mo, at

nang buong katawan. Isinisilang ka ayon sa larawan ng Diyos, sa Pakikipag-isang Kristiko, at nagiging ayon sa Kanyang wangis, sa Panloob na Pakikipag-usap sa Kanya. Ito ang pagpapadakila tungo sa kabanalan (theosis). At sa ganitong paraan maaaring mabuhay sa Walang Hanggan. At sa ganitong paraan lamang maaaring mabuhay sa Walang Hanggan. Narito ang ilang hakbang-kasangkapan na tutulong sa Iyo sa landas na ito, ang landas ng theosis: 1. Pagkilala sa panloob na katotohanan. Pinag-iisa tayo ng katotohanan sa realidad na ating nililikha. Ang kasinungalingan ay naghihiwalay. Sa loob natin ay may nakatagong maraming salungatan at maraming panloob na kasinungalingan, mga pagkukulang sa harap ng ating tunay na kalikasan. Kaya't hindi natin nagawang lumikha ng anuman nang may kamalayan, ni magwasto bilang mga manlilikha. Walang panloob na kabuuan. Laging humihila sa magkakaibang direksyon ang iba't ibang bahagi ng sarili. Pinapalaya tayo ng Katotohanan mula sa kasinungalingang ito at ibinabalik ang panloob na kabuuan at pagkakaisa sa realidad bilang sariling likha. Ngunit ang Katotohanan ay maaaring hindi kaaya-aya, hindi maganda, masakit, at madalas tayong walang-malay na nagtatanggol laban dito; kaya upang kilalanin ito, upang makita ito sa kanyang anyo, kinakailangan ang Presensya ng Diyos sa loob, kaya nagsisimula ang lahat sa Pakikipag-isa sa Banal na Kamalayan, ang Pakikipag-isang Kristiko, mula sa Kanyang Katotohanan ay nahahayag ang lahat ng panloob na kasinungalingan. At kailangan din ang katapatan sa sarili. Kilalanin ang kasinungalingan, tanggapin ang Katotohanan, mapuspos ng Katotohanan mula sa Diyos. Ang Katotohanan ay yaong katotohanang pumupuspos sa Iyo ng Pag-ibig, nagpaparami ng Buhay.

2. Ipahayag ang kalooban. Narito, kinilala mo ang katotohanan, halimbawa, na walang Pag-ibig. Ngayon ay ipahayag mo ang iyong kalooban, ang Kalooban ng Manlilikha, sa kung ano ang nais mong mangyari. «Ipinahahayag ko ang aking kalooban, ako ay

napupuspos ng Pag-ibig ngayon din (Panginoon, tulungan Mo ako rito)». At magmasid ka. Kasunod nito ay mabubuksan ang landas na aakay sa Iyo patungo rito. Marahil ay kakailanganing bumalik nang paulit-ulit sa pagkilala sa panloob na katotohanan, marami ang dapat maunawaan at muling maunawaan sa iyong buhay, marami ang dapat baguhin. Ngunit ito ay isang landas, at kailangan itong lakaran. Sa pagpapahayag ng iyong kalooban, ang landas ay nagbubukas, lumakad ka rito.

3. Siyasatin ang magkakasalungat na hangarin. Ang lahat ay nililikha ayon sa iyong mga hangarin. Ayon sa iyong mga tunay (hindi laging namamalayang) hangarin. Tanungin ang Diyos sa Panloob na Pakikipag-usap: para saan ko ninanais na maging ganito, kung ano ito ngayon? Halimbawa, «Panginoon, para saan ko ninanais na huwag maramdaman ang Pag-ibig?». Maraming sagot ang maaaring lumabas sa liwanag – mula sa «takot sa sakit» hanggang sa «kung gayon ay kailangan kong baguhin ang aking buhay». Ang kamalayan sa magkakasalungat na mga hangarin ay mismong nagsisimula nang mag-ugnay sa kanila – ganyan gumagana ang Banal na Kamalayan sa Iyo, kung saan ka nakibahagi sa gawa ng Pakikipag-isa (Sariling Pakikipag-isa). Ngunit maaaring palakasin ang prosesong ito sa pamamagitan ng paghiling sa Diyos na pag-isahin ang magkakasalungat na mga hangaring ito at itanim sa iyong kamalayan ang «bagong ikatlo» para sa bawat pares ng salungatan. Upang sa halip na «alinman-o» ay maging «kapwa-at». Kung tungkol sa mga takot, hindi kailangang maghanap ng «bagong ikatlo» rito – hilingin lamang sa Diyos na paghilumin ito sa Iyo. Kung walang Diyos, hinahadlangan ng mga takot ang Pag-ibig; binabago ng Diyos ang mga ito upang maging gatong ng Pag-ibig. Kaya't madalas sabihin ng mga banal na ama na ang Takot sa Diyos ang simula ng Pag-ibig. Sa huli, dapat kang maging malaya sa lahat ng takot. Ang takot ay hindi karaniwang kalagayan. Ang takot ay paglihis mula sa Banal na kalikasan.

4. Masdan ang mga damdamin. Tanungin ang iyong sarili: «Ano ba talaga ang nararamdaman ko ngayon?». Masdan sa puso, sa katawan, sa kaluluwa. Pakinggan ang mga damdamin. Masdan ang mga ito. Humingi ng tulong sa Diyos sa pagtutuon ng pansin sa mga damdamin, kung wala kang gayong gawi, o kung ang mga damdaming ito ay hindi kaaya-aya sa Iyo (hiya, kasalanan, takot, hinanakit, pagkairita, pagkabalisa). Huwag ilayo ang panloob na paningin mula sa kanila, kahit na ang mga damdaming ito ay labis na masakit. Panandalian lamang ito. Kasabay nito, masdan ang mga ito bilang isang bagay na hiwalay sa Iyo: Ikaw ay nakadarama, ngunit Ikaw ay hindi ang mga damdaming ito. Sa pagmamasid sa mismong mga damdamin sa loob mo, nang walang karagdagang pagsusuri, ipinagkakaloob mo sa kanila ang enerhiya ng Pag-ibig, na likas na nasa Iyo – mula sa Diyos mula sa sandali ng Banal na Pakikipag-isa – at mula sa enerhiyang ito, na inihahatid sa pamamagitan ng daluyan ng iyong pansin, nagaganap ang pagtaas ng dalas ng panginginig ng mga damdaming ito, ang kanilang kalidad ay tumataas sa mismong harap ng iyong mga mata – patungo sa direksyong itinakda ng Mismong Pag-ibig. Ang iyong mga damdamin ay tuluy-tuloy na spectrum, bahaghari ng Pag-ibig sa loob mo, at ang mga «negatibong» damdamin ay nagkulang lamang sa enerhiya upang magliwanag nang higit at maging higit na kaaya-aya. Magugulat ka kung gaano kabilis nagaganap ang pagbabagong-anyo ng mga damdaming ito! Huwag lamang hihinto «sa naabot na», kapag «gumaan na». Patuloy na masdan ang mga ito hanggang sa Pag-ibig at Pasasalamat – sa Diyos para sa mismong pagkakataong makadama. Ang mga damdamin ay nagpapatunay na Ikaw ay Buháy. Ang Mabuhay ay ang Makadama.

5. Manampalataya. Huminto ka. Pag-isipang mabuti nang may pagsusuri, kung ano ang tunay mong pinaniniwalaan. Ito mismo ang nangyayari sa Iyo, ito ang pinagkakaabalahan ng iyong mga kaisipan, iyong mga gawa at iyong panahon. Ito ba talaga ang ninais mo sa iyong buhay sa

katotohanan? At ano ang nais mong paniwalaan? Paano mo nais mabuhay? Ano ang nais mong maramdaman? Saan mo nais ialay ang iyong Sarili? Nais mo ba ng Pag-ibig at Himala? Kasaganaan? Ang pagbubukas ng iyong natatanging Talento? Kung gayon, bakit ka naniniwala sa salapi at kapangyarihan, sa gawaing hindi mo iniibig, sa «obhetibong realidad» at mga utang? Hilingin sa Diyos na baguhin ang iyong mga paniniwala at paninindigan, ang may-malay na pagpili ng pananampalataya ay nagbubukas para sa Iyo ng mga bagong pagkakataon. Ipagpalagay nating Ikaw ay «Salamat sa Diyos, ateista», at «hindi naniniwala sa anumang ganyan». Kung gayon ay ipalagay mo lamang sandali na ang «ganyan» ay posible. Ang himala ay posible. Ang Pag-ibig ay posible. Ang Diyos ay posible. Marahil, ang mismong kamalayan mo at ang iyong mga paniniwala at ang iyong mga hangarin ang may pananagutan sa iyong realidad. Posible ba? Posible. Narito, maging ang agham ay nagsasabing posible! Maging ang sandaling pagtanggap sa bagong pananampalataya ay nagbubukas para sa Iyo ng «siwang ng mga posibilidad», kung saan nagsisimulang umagos ang bagong realidad. Tanggapin ito bilang isang kaloob. At pagkatapos ay huwag kalimutang magpasalamat sa Diyos. Sa loob mo.

6. Pahalagahan. Ang lahat ng hangarin ay natupad na. Ang mga hangarin ay kusang tumutupad sa kanilang sarili. Sa ating daigdig ay naroroon lamang ang tunay nating hinahangad. Ang pagpapahalaga ay hangaring nagpapatuloy sa panahon. Sa aking daigdig, matatag lamang ang tunay kong pinahahalagahan. Kaya't kinikilala ko na ito (ang Pag-ibig) ay mahalaga para sa akin at humihiling ako sa Diyos na palaguin sa akin ang damdamin ng pagpapahalaga sa Pag-ibig, ang mismong kakayahang magpahalaga. At ang unang aral: Ang Pagpapahalaga ay Pansin. Kung saan naroroon ang pansin, naroroon ang enerhiya; kung saan naroroon ang pansin – iyon ang lumalago. Kung pinahahalagahan mo ang Pag-ibig higit sa lahat, ilaan sa Kanya ang pangunahing pansin.

«Nais mo bang dagdagan ang Pag-ibig sa iyong puso – huwag mong ilayo ang iyong paningin sa Kanya».

7. Paganahin ang kamalayan. Ang Kamalayan ng Manlilikha. Sanayin ang pagbabalik sa iyong sarili ng kalooban, lakas, at pananagutan ng Manlilikha para sa iyong kalagayan, para sa iyong buhay, para sa iyong realidad, at sa iyong Banal na laro. Hindi mo ba nadarama ang Pag-ibig? Ipahayag ang kalooban: «Ibinabalik ko sa aking sarili ang aking kalooban na likhain ang aking mga damdamin at ang aking realidad ayon sa aking may-malay na pagpili. Ibinabalik ko sa aking sarili ang kapangyarihan at pananagutan ng manlilikha para sa aking kalagayan. Ibinabalik ko sa aking sarili ang kapangyarihan at pananagutan ng manlilikha para sa aking buhay. Ibinabalik ko sa aking sarili ang kapangyarihan at pananagutan ng manlilikha para sa aking realidad. Ibinabalik ko sa aking sarili ang kapangyarihan at pananagutan ng manlilikha para sa aking Banal na laro bilang bahagi ng Laro ng Nag-iisang Diyos. Amen». At masdan kung paano magsisimulang magbago ang realidad, nagliliwanag ang mga damdamin, lumilinaw ang kaisipan. Ngayon ay alam mo na ang dapat gawin. Marahil, kailangang kilalanin ang katotohanan sa harap ng Diyos, ipahayag ang kalooban. «Hindi ko nadarama ngayon ang Pag-ibig, Panginoon, (at dahil dito ay naghihirap ako, sapagkat pinahahalagahan ko ang Pag-ibig nang higit sa lahat), ngunit tinatanggap ko ang pananagutan para sa aking mga damdamin, at ipinahahayag ko ang aking kalooban na ibalik ang Pag-ibig sa aking puso, labis ko itong ninanais, at pinakakawalan ko ang lahat ng takot at anyo ng kaisipan at mga hangarin na humadlang sa Pag-ibig sa akin, pinipili ko ang Pag-ibig sa Diyos! (Panginoon, turuan Mo akong ibigin Ka nang tunay, linisin Mo ang aking puso at kaluluwa at katawan at kaisipan para sa Pag-ibig, punuin Mo ako ng Iyong Pag-ibig, buhayin Mo akong muli tungo sa Tunay na Buhay, tungo sa Pag-ibig! Amen.) Ano ang kailangan kong maunawaan kaugnay nito, Panginoon, ngayon din?» At makinig sa mga sagot mula sa Diyos, ipahayag ang kalooban batay sa pagkaunawa sa mga ito, gumawa ng

mga pasya, baguhin ang iyong buhay sa mismong sandaling ito – gawin ang mga kinakailangang hakbang, tumawag, baguhin ang mga napagkasunduan, pakawalan ang mga utang at obligasyon, ibalik ang kalayaan sa iyong sarili at sa iba, magpakatatag sa pananampalataya, pakawalan ang mga pag-aalinlangan, magkaloob ng Pag-ibig…

8. Umibig. Walang higit na kahangalan – kaysa maghintay ng anuman at hindi magsimulang maging gayon na ngayon pa lamang. Kaya't magsimula nang umibig. Ngayon din. Ang Pag-ibig ang higit sa lahat, at ang maging Pag-ibig ay nangangahulugang maging daluyan Nito, nangangahulugan itong ibuhos ang Pag-ibig sa kapwa. Paano? Itanong sa Diyos sa Panloob na Pakikipag-usap. Sa pamamagitan ng pansin, pag-aalaga, mga karaniwang tanong: Kumusta ka? Ano ang nararamdaman mo? Paano kita matutulungan? Alamin mong iniibig kita. Tandaan na ang Diyos ay nasa Iyo at laging sumasagot sa una mong tawag. Magpakatatag ka! (Nang may ngiti) «Ikaw ay manlilikha!, at kanino kung gayon ang kadahilanan?» Manalangin para sa iba. Ito ang pinakadakilang uri ng panalangin. Ito ang higit na kinalulugdan ng Diyos. Manalangin para sa iba – hilingin sa Diyos na bigyan siya ng labis na Pag-ibig gaya ng kaya niyang tanggapin ngayon, at agad mong mararamdaman ang Pag-ibig na ito sa Iyong Sarili. Mas madalas na ipahayag ang kalooban para sa pagbubukas ng iyong puso at pagkapuspos mula sa Bukal. «Ipinahahayag ko ang aking kalooban: binubuksan ko ang aking puso para sa Pag-ibig. Napupuspos ako ng Banal na Pag-ibig mula sa aking panloob na bukal sa aking puso bilang repleksyon at pagpapatuloy ng ating Nag-iisang Bukal ng Buhay sa akin. Namamasid ko kung paano pinupuspos ng Enerhiya ng Pag-ibig ang aking buong pagkatao sa anyo ng liwanag, nililinis ang aking kaluluwa, aking katawan, aking buong kamalayan at itinataas ako sa antas ng panginginig ng Pasasalamat, Walang Pasubaling Pag-ibig at Pagtanggap na Walang Paghatol. Nang may pasasalamat ay

pinakakawalan ko ang lahat ng humadlang sa Pag-ibig sa akin, at ang lahat ng nasa likod nito. Mula ngayon ay hindi ko na kayo kailangan, sapagkat ako ay may tuwirang ugnayan sa Diyos, ang Bukal ng Pag-ibig sa akin, at ako ay direktang napupuspos mula sa Bukal, at ipinagkakaloob ko sa lahat ng iba ang karapatang direktang mapuspos mula sa Nag-iisang Bukal, hindi ako kumukuha ng enerhiya mula kaninuman at hindi ko pinakakain ang sinuman ng sa akin. Tinatapos ko ang bisa ng lahat ng kasunduan at obligasyon, mga karmikong kontrata at ugnayan, ibinabalik ko ang kalayaan sa aking sarili at sa lahat ng aking nakatali sa mga kasunduang ito. Itinuturing ko silang natupad na, sapagkat inakay nila ako sa kanilang pinakamataas na layunin – tungo sa Pag-ibig. Amen». At masdan ang Pag-ibig. Huwag ilayo ang iyong paningin sa Kanya.

9. Magsalita ng Katotohanan. Simulan ang Panloob na Pakikipag-usap. Ang Katotohanan ay pumupuspos ng Pag-ibig. Ito ay katunayan. Sapagkat ang katotohanan ay nagmumula sa Diyos, mula sa Bukal. Nais mo ba ng Pag-ibig – ihayag ang Katotohanan. Ipahayag nang malakas ang iyong panloob na katotohanan, kung saan ang Diyos ay nagpapahayag sa pamamagitan mo ngayon din. Magsalita ng Katotohanan. – Panginoon, mangusap Ka sa pamamagitan ko!

Kausapin ang iyong kaluluwa. «Kaluluwa ko, ano ang nais mo?» Tanungin ang Espiritu: «Espiritu ko, paano ko maibibigay ito sa aking kaluluwa ngayon din?» At kumilos ka. Ihayag ito. Ang Buhay ay laging narito at ngayon. Dito at sa sandaling ito. Huwag ipagpaliban. Ipahayag ang iyong panloob na katotohanan sa iyong mga social network. Para sa iba, ito ay maaaring maging tunay na kaligtasan ngayon din, isang lagok ng Buháy na Tubig sa disyerto ng walang-buhay na nakagawian! Ihayag ang Katotohanan at ito ay magpaparami ng Pag-ibig sa Iyo at sa daigdig ngayon din. «Panginoon, ano ang kailangan kong maunawaan ngayon din?

Ano ang aking katotohanan? Ipaalala Mo sa akin, Panginoon! Tulungan Mo akong ipahayag ito nang hayagan at walang hiya! Amen». Ang Pagsasalita ng Katotohanan ay ang pinakadakilang pagpapahayag ng Pag-ibig. Sapagkat ang Katotohanan ay Pag-ibig. Ang Pag-ibig ay Katotohanan.

10. Ihayag ang iyong talento, ang kaloob na mula sa Diyos. Ang pagsasalita ng Katotohanan ay isang talento. Isang kaloob mula sa Diyos. Ngunit marami pa, di-mabilang na karamihan ng mga talento, na dumarami araw-araw kalakip ang bawat bago at bagong manlilikhang nagising sa Buhay na Walang Hanggan na may bago at bagong mga talento, na hindi kailanman umiral noon, at hindi mo matatagpuan sa anumang talaan ng mga propesyon. Alamin sa Panloob na Pakikipag-usap sa Diyos, kung ano ang iyong kaloob, at paano mo masisimulang ihayag ito ngayon din. Marahil ay wala itong gaanong bago. Marahil ay ito yaong lagi mo nang nalalaman tungkol sa iyong Sarili. Ngunit ang Pag-ibig ay enerhiya, at ang enerhiya ay paggalaw, at upang ang Pag-ibig sa Iyo ay maging buháy na agos – kailangang ibuhos Siya nang patuloy – ibuhos Siya – nang libre. Bilang kaloob ng Diyos. Nang walang bayad. Huwag maghintay na bayaran ka para rito. Huwag subukang pagkakitaan ang iyong talento. Ang lahat ng iyong mga hangarin, lahat ng iyong mga pangangailangan ay pinaglalaanan na ng Diyos (kung Ikaw, mangyari pa, ay may pagkakilala sa Kanya), ang lahat ng iyong mga hangarin ay natupad na, at huwag ipaalam sa iyong kaliwang kamay (ang tumanggap) kung ano ang ginagawa ng iyong kanang kamay (ang magbigay). Magbigay nang walang sukat, upang tanging padaanin sa Iyong Sarili ang agos na ito ng Pag-ibig, at tumanggap, nang hindi nagtatanong kung karapat-dapat ka ba rito o hindi, kung nararapat sa Iyo, sapagkat ang lahat ng iyong ibinibigay ay mula sa Diyos, at ang lahat ng iyong tinatanggap, maging sa pamamagitan ng mga tao – ay mula pa rin sa Kanya. Kaya't buong tapang na magpahayag, iharap sa daigdig ang iyong talento – ginagawa mo ito para sa iyong Sarili, at hindi para sa daigdig, para sa Pag-ibig, para sa

Kasiyahan. Hindi mo ba alam ang iyong talento? Idalangin ito sa Panginoon. Ang lahat ng talento ay mula sa Kanya. Ang talento sa Iyo ay ang Ating Pinagsama-samang Kolektibong Potensyal, na ipinahayag sa natatanging anyo na kinakailangan ngayon ng Kabuuan, at maaari lamang mahayag sa pamamagitan mo salamat sa lahat ng iyong mga pinili at sa lahat ng iyong karanasan at sa buong landas na tinahak sa buhay.

11. Ang Pag-ibig ay Tayo. Manalangin para sa lahat. Ang Pag-ibig ay hindi ako, ang Pag-ibig ay laging Tayo. Maging ang Diyos ay nangangailangan sa atin, maging Siya ay kinailangang hatiin ang Kanyang Sarili sa maraming bahagi – sa atin, upang maganap ang Pag-ibig. Kapag nadarama mong hindi sapat ang Pag-ibig, manalangin para sa Ating lahat, upang sa Ating lahat ay maganap ang Pag-ibig, upang Ating lahat ay matagpuan ang Ating Kaligayahan. Ang panalangin para sa iba, at lalo na ang panalangin para sa lahat – ay napakalakas na kasangkapan sa pagbubukas ng puso at pagpaparami ng Pag-ibig sa Planeta. At samakatuwid, maging sa iyong puso. «Panginoon, punuin Mo Kaming lahat ng Iyong Pag-ibig, turuan Mo Kaming ibigin Ka nang buong puso, nang buong kaluluwa at nang buong pag-iisip Namin, turuan Mo Kaming ibigin ang isa't isa, at sa gayon ay paramihin ang Iyong Pag-ibig sa Amin, sapagkat ito ang Pinakadakilang Kasiyahan – ang umibig. Pagkalooban Mo Kaming lahat ng mga talento, Panginoon. Gisingin Mo Kami tungo sa Buhay na Walang Hanggan, gaano man kahimbing ang aming pagkakatulog, at mula sa anomang tugatog ng Iyong Espiritu Kami man ay nahulog, dahil itinakwil Ka namin bunga ng kawalan ng pang-unawa, nalimutan ang Pag-ibig at ipinagkanulo ang aming mga sarili rito. Palayain Mo Kami sa lahat ng Ating

kapwa utang at mga obligasyon, na dahil sa kawalan namin ng kamalayan ay bumalot sa amin, na nalilimutang ang lahat ay mula sa Iyo, Panginoon, at ang lahat ay nililikha ayon sa aming mga hangarin at pananampalataya. Paghilumin Mo ang Ating Kolektibong Kamalayan, Panginoon, iligtas Mo sa mapanlinlang na huwaran ng pagkaunawa, punuin Mo Kami muli ng Iyong Espiritu, turuan Mo kaming maging may-malay na mga manlilikha ng Ating Kolektibong Realidad, paghilumin at linisin ang Ating Nag-iisang Kaluluwa, Panginoon, at punuin Mo Ito ng Pag-ibig. Sapagkat Kami ay Iyong mga anak, Ama. Turuan Mo nga Kaming maging mga diyos. Amen»

12. Pagkakaisa at Pagbabagong-anyo sa pamamagitan ng Pakikipag-isa sa Nag-iisa. Hanggang ngayon ay dumudulog tayo sa Panloob na Pakikipag-usap sa Ating Panginoong Hesukristo. Ngunit ang layunin ni Hesus ay ihanda tayo, ang ating kaisipan, ang ating kaluluwa, ang ating puso – ang ating mga paniniwala, hangarin, damdamin at kaisipan – at akayin tayo sa Nag-iisang Diyos Ama-Ina. Upang tayo sa pamamagitan ng Pag-ibig ng Nag-iisa ay lumawak tungo sa Pag-ibig sa lahat ng umiiral, sa lahat ng kailanman ay umiral, umiiral at iiral pa. Sa gayon tayo ay nagiging Pagkakaisa, ang Nag-iisang Tayo, ang Pagkakaisa ng sari-saring nahahayag na Diyos sa pamamagitan Natin, at ang Mismong Pag-ibig sa Atin ay lumalawak at umaangat tungo sa Banal na Pagpipitagan sa harap ng Nag-iisang Diyos Espiritu-Ama-Ina sa Pagkakaisa sa di-nahahayag. Ang Nag-iisa ay ang Lahat at Wala. Ang Lahat ng Umiiral, na nahahayag sa lahat ng antas ng Sanlibutan at ang lahat ng Di-nahahayag, ang Dakilang Kawalan, ang Dakilang Sinapupunan ng Nag-iisang Ina, ang Potensyal ng lahat.