18. Technoleg Byw Cariad

Cariad – Hollol, Diamod, Tragwyddol – yw’r Mwynhad Goruchaf sydd ar gael i natur ddynol. Teimlad yw Cariad, egni yw, grym yw, y Grym Goruchaf. Cariad yw’r ffynhonnell a’r sylwedd cysefin y mae popeth wedi’i wneud ohono. Cariad yw ansawdd uchaf perthnasoedd cilyddol rhwng pobl, ac yn wir, rhwng pob bod. Cariad yw’r Gwirionedd Goruchaf. Cariad yw Duw. Dyna pam y mae ein holl ddyheadau, ein holl ddymuniadau, ein holl feddyliau wedi’u cysylltu بطrhyw ffordd â Chariad. Ie, anaml y gwnaethom feddwl am ffynhonnell y Cariad hwn, ac felly fe’i ceisiom yn yr hyn a welai ein llygad, a gyffyrddai ein corff – mewn pobl eraill, yn ein plant, mewn natur, mewn anifeiliaid anwes, mewn bwyd a diod, mewn rhyw ac adloniant, mewn amrywiol bleserau, ac yn olaf, mewn arian, clod a grym. Ond y gwir yw mai un yw ffynhonnell Cariad, sef Duw. Ein Potensial Cyfunol Goruchaf, a gasglwyd gan yr holl ddynoliaeth dros bob amser – gorffennol a dyfodol. Duw. Dyma wir ffynhonnell Cariad. A phan ddywedir: «câr dy gymydog fel ti dy hun», yna cyn hynny: «Câr yr Arglwydd dy Dduw â’th holl galon, ac â’th holl enaid, ac â’th holl feddwl». Oherwydd, er mwyn caru dy gymydog, rhaid cael dy lenwi â’r cariad hwn o Gariad tuag at Dduw. Cariad tuag at Dduw yn union yw ffynhonnell pob cariad. Ac nid yw hyn yn ymwneud â rhwymedigaeth foesol gerbron Duw, nac oes. Nid oes ar Dduw angen dim oddi wrthym, nid oes ar Dduw angen dim. Mae’n ymwneud â’r ffaith bod pob Cariad yn deillio o Dduw, hyd yn oed yr un,

yr ydym yn caru Ef Ei Hun ag ef. Mae’n hawdd caru Duw. Mae’r enaid ei hun – oni bai ein bod wedi’i wastraffu’n llwyr mewn oferedd daearol – mae ein henaid ein hunain yn caru Duw fel ei Ffynhonnell. Mae’n hawdd caru Duw. Mae’r enaid yn Ei adnabod wrth y Gair Byw cyntaf, wrth sain gyntaf y Llais y mae’n ei glywed ynddo’i hun fel adlais o’i Hanfod Dwyfol ei hun. Mae Gair Duw yn esgor ar Gariad tuag ato Ynot ti. Dyna pam y dywedir: «Nid ar fara yn unig y bydd dyn byw, ond ar bob Gair sy’n dod allan o enau’r Arglwydd». Dyna pam y mae’r Ymgom Mewnol â Duw mor bwysig – ohono y cynnau Cariad gwirioneddol ynot ti. Ac o’r Cariad hwn y deillia popeth arall – mae’r enaid yn llawenhau, mae’r ysbryd yn gorfoleddu, mae dy holl fod yn cael ei lenwi ag Egni Bywyd, y Grym Dwyfol hwn, iachêir y corff, adferir cyfanrwydd ymwybyddiaeth, cilia amheuon, dychwel cadernid ewyllys, cyflawnir dymuniadau, llenwir pob maes o’th fywyd, gwellir perthnasoedd â’r rhai o’th amgylch, oherwydd ti dy hun a ddaw’n sianel o Gariad diderfyn iddynt hwy, datguddir doniau, eglurir y meddwl, agorir y Gwirionedd, ac Ynddo – dy alwedigaeth a gwir ystyr Bywyd. Cariad tuag at Dduw – dyna wir ffynhonnell a dechrau Cariad. Ond hyd yn oed y Cariad hwn, rhoddir ef i ni gan y Ffynhonnell Ei Hun, Duw Ei Hun. Felly, er mwyn datgelu’r Cariad hwn ynot ti, er mwyn rhyddhau Ei lif, yn yr Ymgom Mewnol rydym yn troi at Dduw gan ddeisyfu: – Arglwydd, dysg i mi Dy garu â’m holl galon, â’m holl enaid ac â’m holl feddwl, llenwa fi â’th

Gariad, Cariad tuag atat Ti. Na adaw fi, Arglwydd fy Nuw! A phan fydd Duw yn ateb i ti: Yr Wyf yn Dy Garu Di, Rydym yn Un, perffaith wyt Ti yn Fy ngolwg I, ac ni fuost ti erioed ar dy ben dy hun. – Pan fydd Duw yn ateb i ti o’r tu mewn, byddi’n gwybod yn sicr mai Ef ydyw, oherwydd bydd dy galon yn crynu, a’th enaid yn dechrau deffro i fywyd, a daw dagrau i’th lygaid. Mae crio oherwydd y Gair Byw, oherwydd Gair Duw ynot ti, yn normal, mae’n dda. Mae’n golygu bod yr enaid yn fyw ac yn cael ei buro. Drwg yw os na theimli ddim mewn ymateb i’th gais. Yna rhaid mynd ati o ddifrif – puro’r corff, y meddwl a gweddïo ar Dduw i ddychwelyd dy enaid i ti – ympryd, ymatal, gweddi. Gweddi y tro cyntaf, nes i Dduw ateb i ti – o leiaf drwy arwydd gwan yn y corff – ac yna 50 gwaith y dydd, bob 10-15 munud, gydag unrhyw gwestiwn, ond yn bennaf: «dysg, cynorthwya i sylweddoli, iachâ fy meddwl a’m henaid». «Dysg fi, Arglwydd, i fod yn greawdwr, yn greawdwr ymwybodol o’m realiti». «Cynorthwya fi i sylweddoli, Arglwydd, er mwyn beth, â pha beth a sut yr wyf yn creu hyn yn fy mywyd – trwy ba gredoau, dymuniadau, trwy ba deimladau a meddyliau». «Iachâ, Arglwydd, y credoau hyn a’r amheuon hyn, y dymuniadau hyn a’r teimladau hyn, cynorthwya fi i ddisgyblu fy meddwl, a meddwl o Gariad, trwy Gariad ac er mwyn Cariad», «Dysg fi, Arglwydd, i fyw fel bod Bywyd yn cynyddu ynof!». A phan fyddi’n gofyn, yn egluro, yn deisyfu dro ar ôl tro – bydd Duw yn dy ateb – dro ar ôl tro – a byddi dro ar ôl tro yn teimlo Ei Bresenoldeb Byw ynot: llanw o rym, o egni, o Gariad ei hun. Ac ni fyddi’n amau’r atebion hyn, byddi’n gwybod mai dyma’r

Gwirionedd, a’i fod Ef – yn Fyw. Ac oddi wrtho, oddi wrth y Gwirionedd Byw hwn, byddi dithau dy hun yn dod yn Fyw. Mae Cariad yn bywhau, yn llythrennol yn dy adgyfodi i Fywyd. Gall yr atebion hyn fod yn syml iawn, hyd yn oed yn gyffredin. Gallech fod wedi darllen rhywbeth tebyg neu ei glywed gan rywun gannoedd o weithiau. Ond arhosodd hynny bob amser yn ddim ond gwybodaeth, heb dreiddio’n ddyfnach na’th feddwl, lle gall llawer o wahanol farnau, am-heuon, fyw ynglŷn â hyn. Ond pan fydd Cariad Ei Hun yn siarad â thi, nid wyt bellach yn amau, Gwirionedd yw, ac mae’n ymgorffori yn dy ymwybyddiaeth fel conglfaen, fel sylfaen gadarn y gellir adeiladu tŷ dy ymwybyddiaeth arno bellach – gyda’r holl loriau eraill. Mae hyn yn newid dy Ffydd, yn newid dy gredoau, yn newid dy ddymuniadau, yn newid dy deimladau, dy feddyliau a’th ffordd o feddwl ei hun. Deui’n wahanol. Yn Go Iawn. Deui’n ti dy hun. Ac mae hyn yn digwydd nid yn unig ar lefel faterol fain, ysbrydol. Ar lefel ffisiolegol mae dy gysylltiadau niwronaidd yn cael eu hailstrwythuro, mae’r holl gcwadriliwn (1,000,000,000,000,000) o gysylltiadau niwronaidd yn dy ben ac yn dy gorff yn cael eu hailadeiladu dan ddylanwad Cariad a Gwirionedd sy’n dy lenwi o’r tu mewn gan Dduw. Ac mae hyn yn digwydd yn gyflym iawn. Newidi’n fawr o fewn rhyw bythefnos neu dair wythnos, o fewn ychydig fisoedd – hyd at fod yn anadnabyddadwy. Ac ymhen tair blynedd a hanner deui’n berson hollol newydd. Bu farw’r hen ddyn ynot ti. Adgyfododd y dyn newydd. O Gariad, o Air Byw Duw ynot ti, deui’n Dy Hun Go Iawn. Ac rydych chi’n teimlo hyn – â’th holl galon, â’th holl enaid, â’th holl feddwl, ac

â’th holl gorff. Fe’th enir ar ddelw Duw, yng Nghymun Crist, ac fe ddeui yn ôl Ei ddelw a’i lun, yn yr Ymgom Mewnol ag Ef. Dyma dwyfoliad. Ac felly y gellir byw Tragwyddoldeb. Ac yn yr unig ffordd hon y gellir byw Tragwyddoldeb. Dyma rai camau-offer a fydd yn dy helpu ar y llwybr hwn, llwybr dwyfoliad: 1. Cydnabod y gwirionedd mewnol. Mae’r Gwir yn ein huno’n un cyfanwaith â’r realiti a greir gennym. Mae celwydd yn gwahanu. Yr oedd llawer o wrth-ddywediadau a llawer o gelwydd mewnol wedi’u cuddio ynom, (cam)weddau yn erbyn ein gwir natur. Felly ni allem greu dim yn ymwybodol go iawn, na’i gywiro fel crewyr. Nid oedd cyfanrwydd mewnol. Yr oedd yr alarch, y cranc a’r penhwyad bob amser yn tynnu i gyfeiriadau gwahanol. Mae’r Gwir yn ein rhyddhau o’r celwydd hwn ac yn adfer cyfanrwydd mewnol ac undod â realiti fel ein creadigaeth ein hunain. Ond gall y Gwir fod yn annymunol, yn hyll, yn boenus, ac yn aml rydym yn anymwybodol yn amddiffyn ein hunain rhagddo; felly er mwyn ei gydnabod, ei weld fel y mae, mae angen Presenoldeb Duw o fewn, ac am hynny mae popeth yn dechrau gyda Chymun i’r Ymwybyddiaeth Ddwyfol, Cymun Crist, ac o’i Wirionedd Ef y datgelir yr holl gelwydd mewnol. Ac mae angen gonestrwydd â thi dy hun hefyd. Cydnabod y celwydd, derbyn y Gwir, cael dy lenwi â Gwirionedd oddi wrth Dduw. Gwirionedd yw’r math hwnnw o wir sy’n dy lenwi â Chariad, sy’n ehangu Bywyd.

2. Datgana dy ewyllys.. Wele, fe gydnabyddaist y gwir, er enghraifft, nad oes Cariad. Yn awr datgana dy ewyllys, Ewyllys y Creawdwr, ynghylch sut yr wyt am iddo fod. «Yr wyf yn datgan fy ewyllys, yr wyf

yn cael fy llenwi â Chariad ar hyn o bryd (Arglwydd, cynorthwya fi yn hyn)». A sylwa. Yna bydd y llwybr a fydd yn dy arwain at hyn yn agor. Efallai y bydd angen dychwelyd droeon eto at gydnabod y gwirionedd mewnol, sylweddoli ac ailsylweddoli llawer yn dy fywyd, newid llawer. Ond llwybr yw hwn, ac mae’n rhaid ei gerdded. Trwy ddatganiad dy ewyllys y mae’r llwybr yn agor, cerdda arno.

3. Chwilia’r dymuniadau gwrthgyferbyniol. Crëir popeth yn ôl dy ddymuniadau. Yn ôl dy wir ddymuniadau (nad ydynt bob amser yn ymwybodol). Gofynna i Dduw yn yr Ymgom Mewnol: er mwyn beth yr wyf am iddo fod fel y mae? Er enghraifft, «Arglwydd, er mwyn beth yr wyf am beidio â theimlo Cariad?». Gall llawer o atebion ddod i’r amlwg – o «ofn poen» i «yna bydd rhaid i mi newid fy mywyd». Mae sylweddoli dymuniadau gwrthgyferbyniol ynddo’i hun eisoes yn dechrau eu cysoni – dyna sut y mae’r Ymwybyddiaeth Ddwyfol yn gweithio ynot ti, yr wyt wedi derbyn Cymun ohoni yng ngweithred y Cymun (Hunan-gymun). Ond gellir cryfhau’r broses hon trwy ddeisyfu ar Dduw i gysoni’r dymuniadau gwrthgyferbyniol hyn ac ymgorffori «trydydd newydd» yn dy ymwybyddiaeth ar gyfer pob pâr o wrth-ddywediadau. Er mwyn cael «ac-ac» yn lle «naill ai-neu». O ran ofnau, nid oes angen chwilio am «drydydd newydd» yma – gofynna i Dduw eu hiacháu ynot ti. Heb Dduw, mae ofnau’n rhwystro Cariad; mae Duw yn eu trawsnewid yn danwydd i Gariad. Dyna pam y dywed y tadau sanctaidd yn aml mai Ofn Duw yw dechrau Cariad. Yn y pen draw, rhaid i ti fod yn rhydd o bob ofn. Nid normalrwydd yw ofn. Gwyriad oddi wrth y natur Ddwyfol yw ofn.

4. Sylwa ar y teimladau. Gofynna i ti dy hun: «A beth yr wyf yn ei deimlo mewn gwirionedd ar hyn o bryd?». Sylwa yn dy galon, yn dy gorff, yn dy enaid. Gwrando ar y teimladau. Sylwa arnynt. Gofynna am gymorth gan Dduw i ganolbwyntio sylw ar y teimladau, os nad oes gennyt arferiad o’r fath, neu os yw’r teimladau hyn yn annymunol i ti (cywilydd, euogrwydd, ofn, digalondid, llid, pryder). Paid â throi dy olwg fewnol oddi wrthynt, hyd yn oed os yw’r teimladau hyn yn hynod boenus. Nid yw hyn am hir. Wrth wneud hynny, sylwa arnynt fel rhywbeth ar wahân i ti: yr wyt yn teimlo, ond nid ti yw’r teimladau hyn. Wrth sylwi ar y teimladau eu hunain ynot ti, heb ddadansoddiadau pellach, yr wyt yn trosglwyddo iddynt egni Cariad, sydd ynot yn ddiofyn – oddi wrth Dduw o eiliad y Cymun Dwyfol – ac o’r egni hwn, a drosglwyddir trwy sianel dy sylw, ceir cynnydd yn amledd dirgrynol y teimladau hyn, mae eu hansawdd yn codi reit o flaen dy lygaid – i gyfeiriad y fector a bennir gan Gariad Ei Hun. Sbectrwm di-dor yw dy deimladau, enfys o Gariad ynot ti, ac nid oedd gan deimladau «negyddol» ddigon o egni i ddisgleirio’n fwy disglair a dod yn fwy dymunol. Fe synni pa mor gyflym y digwydd trawsnewidiad y teimladau hyn! Ond paid ag aros «ar yr hyn a gyrhaeddwyd», pan «ddaw’n haws». Parha i sylwi arnynt hyd at Gariad a Diolchgarwch – i Dduw am y gallu ei hun i deimlo. Mae teimladau’n tystio dy fod yn Fyw. Ystyr Byw yw Teimlo.

5. Cred. Aros. Ystyria’n feirniadol yr hyn yr wyt yn credu ynddo go iawn. Dyma’n union yr hyn sy’n digwydd i ti, dyma’r hyn y mae dy feddyliau, dy weithredoedd a’th amser yn brysur ag ef. Ai dyma’n union yr hyn yr oeddit ei eisiau o’th fywyd mewn

gwirionedd? Ac ym mheth yr hoffit gredu? Sut yr hoffit fyw? Beth i’w deimlo? I beth i ymgysegru dy hun? A wyt ti eisiau Cariad a Gwyrth? Digonedd? Datgelu dy Ddawn unigryw? Pam felly yr wyt yn credu mewn arian a grym, mewn gwaith digariad, «realiti gwrthrychol» a dyledion? Gofynna i Dduw newid dy gredoau a’th argyhoeddiadau; mae dewis ymwybodol o ffydd yn agor posibiliadau newydd i ti. Tybiwn dy fod yn «ddiffyddiwr diolch i Dduw», ac «nad wyt yn credu mewn dim o’r fath». Yna tybia am eiliad yn unig fod peth «o’r fath» yn bosibl. Mae Gwyrth yn bosibl. Mae Cariad yn bosibl. Mae Duw yn bosibl. Efallai mai dy ymwybyddiaeth di a’th gredoau a’th ddymuniadau sy’n gyfrifol am dy realiti. A yw’n bosibl? Mae’n bosibl. Wele, mae gwyddoniaeth hefyd yn dweud ei fod yn bosibl! Mae hyd yn oed caniatáu ffydd newydd am eiliad yn lled-agor «hollt o bosibiliadau» i ti, y mae realiti newydd yn dechrau llifo i mewn iddi. Derbyn hyn fel rhodd. Ac yna paid ag anghofio diolch i Dduw. Ynot dy hun.

6. Gwerthfawroga. Mae pob dymuniad eisoes wedi’i gyflawni. Mae dymuniadau’n eu cyflawni eu hunain. Yn ein byd ni nid oes ond yr hyn yr ydym yn ei ddymuno mewn gwirionedd. Gwerth yw dymuniad a estynnwyd mewn amser. Yn fy myd i, dim ond yr hyn yr wyf yn ei werthfawrogi go iawn sy’n sefydlog. Felly yr wyf yn cydnabod bod hyn (Cariad) yn werthfawr i mi ac yn gofyn i Dduw feithrin ynof y teimlad o werth Cariad, y gallu ei hun i werthfawrogi. A’r wers gyntaf: Gwerth yw Sylw. Lle mae’r sylw, yno mae’r egni; lle mae’r sylw – dyna sy’n tyfu. Os wyt yn gwerthfawrogi Cariad goruwch popeth, rho’r sylw pennaf Iddo.

«Os wyt am gynyddu Cariad yn dy galon – paid â thynnu dy lygaid Oddi arno».

7. Rho ymwybyddiaeth ar waith. Ymwybyddiaeth y Creawdwr. Ymarfera adfer i ti dy hun ewyllys, grym a chyfrifoldeb y Creawdwr dros dy gyflwr, dros dy fywyd, dros dy realiti a’th Chwarae Dwyfol. Onid wyt yn teimlo Cariad? Datgana dy ewyllys: «Yr wyf yn adfer i mi fy ewyllys i greu fy nheimladau a’m realiti trwy fy newis ymwybodol. Yr wyf yn adfer i mi rym a chyfrifoldeb y creawdwr dros fy nghyflwr. Yr wyf yn adfer i mi rym a chyfrifoldeb y creawdwr dros fy mywyd. Yr wyf yn adfer i mi rym a chyfrifoldeb y creawdwr dros fy realiti. Yr wyf yn adfer i mi rym a chyfrifoldeb y creawdwr dros fy Chwarae Dwyfol fel rhan o Chwarae’r Unig Dduw. Amen». A sylwa sut y bydd y realiti’n dechrau newid, y teimladau’n goleuo, y meddwl yn egluro. Yn awr gwyddost beth i’w wneud. Efallai y bydd angen cydnabod y gwir gerbron Duw, datgan yr ewyllys. «Nid wyf yn teimlo Cariad ar hyn o bryd, Arglwydd, (ac mae hyn yn gwneud i mi deimlo’n ddrwg, oherwydd yr wyf yn gwerthfawrogi Cariad goruwch popeth), ond yr wyf yn derbyn cyfrifoldeb am fy nheimladau, ac yr wyf yn datgan fy ewyllys i ddychwelyd Cariad i’m calon, yr wyf yn dymuno hyn yn fawr, ac yr wyf yn gollwng pob ofn a ffurf-feddwl a dymuniad a fu’n rhwystro Cariad ynof, yr wyf yn dewis Cariad tuag at Dduw! (Arglwydd, dysg fi i Dy garu go iawn, pura fy nghalon a’m henaid a’m corff a’m meddwl ar gyfer Cariad, llenwa fi â’th Gariad, adgyfoda fi i Fywyd go iawn, i Gariad! Amen.) Beth sydd angen i mi ei sylweddoli mewn cysylltiad â hyn, Arglwydd, ar hyn o bryd?» A gwrando’n astud ar yr atebion oddi wrth Dduw, datgana dy ewyllys ar sail eu hystyried, derbyn

benderfyniadau, newidia dy fywyd ar unwaith yn y foment – gwna’r gweithredoedd angenrheidiol, gwna alwadau, newidia gytundebau, gollwng dyledion a rhwymedigaethau, adfer ryddid i ti dy hun ac i eraill, ymgadarnha mewn ffydd, gollwng amheuon, dyro Gariad…

8. Câr. Nid oes dim mwy ffôl – na disgwyl am rywbeth a pheidio â dechrau bod hynny eisoes yn awr. Felly dechrau garu. Ar hyn o bryd. Mae Cariad goruwch popeth, ac mae bod yn Gariad yn golygu bod yn Sianel iddo, mae’n golygu tywallt Cariad ar dy gymdogion. Sut? Gofynna i Dduw yn yr Ymgom Mewnol. Trwy sylw, gofal, cwestiynau cyffredin: Sut wyt ti? Beth wyt ti’n ei deimlo? Sut y gallaf dy helpu? Gwybydd fy mod yn dy garu. Cofia fod Duw ynot ti ac yn ateb bob amser ar dy gais cyntaf. Ymgynnull, llesgyn! (Gyda gwên) Onid creawdwr wyt ti!, ac ym mhwy felly y mae’r achos?» Gweddïa dros un arall. Dyma’r math gorau o weddi. Mae Duw yn ei hoffi fwyaf. Gweddïa dros un arall – gofynna i Dduw roi iddo gymaint o Gariad ag y mae’n barod i’w dderbyn ar hyn o bryd, ac fe deimli’r Cariad hwn ynot dy hun ar unwaith. Datgana dy ewyllys yn amlach i agor dy galon a chael dy lenwi o’r Ffynhonnell. «Yr wyf yn datgan fy ewyllys: yr wyf yn agor fy nghalon i Gariad. Yr wyf yn cael fy llenwi â Chariad Dwyfol o’m ffynhonnell fewnol yn fy nghalon fel tafluniad a pharhad o’n Hunig Ffynhonnell Bywyd ynof. Yr wyf yn sylwi sut y mae Egni Cariad fel goleuni yn llenwi fy holl fod, gan buro fy enaid, fy nghorff, fy holl ymwybyddiaeth a’m dyrchafu i lefel dirgryniadau Diolchgarwch, Cariad Diamod a Derbyniad Di-farn. Yr wyf gyda diolchgarwch

yn gollwng popeth a fu’n rhwystro Cariad ynof, a phawb a safai y tu ôl i hynny. O hyn allan nid oes arnaf angen arnoch mwyach, oherwydd mae gennyf berthynas uniongyrchol â Duw, Ffynhonnell Cariad ynof, ac yr wyf yn cael fy llenwi’n uniongyrchol o’r Ffynhonnell, ac yr wyf yn rhoi’r hawl i bawb arall gael eu llenwi’n uniongyrchol o’r Unig Ffynhonnell; nid wyf yn bwydo ar egni neb ac nid wyf yn bwydo neb â’m hegni i. Yr wyf yn terfynu pob cytundeb a rhwymedigaeth, contractau carmig a chlymau, yr wyf yn adfer rhyddid i mi fy hun ac i bawb yr oeddwn yn gysylltiedig â hwy trwy’r cytundebau hyn. Yr wyf yn eu hystyried wedi’u cyflawni, oherwydd fe’m harweiniasant i’w nod goruchaf – i Gariad. Amen». A sylwa ar Gariad. Paid â thynnu dy olwg Oddi arno.

9. Dywed y Gwirionedd. Rho’r Ymgom Mewnol ar waith. Mae Gwirionedd yn llenwi â Chariad. Ffaith yw hyn. Oherwydd mae gwirionedd yn deillio o Dduw, o’r Ffynhonnell. Os wyt am Gariad – amlyga’r Gwirionedd. Datgana’n uchel dy wirionedd mewnol, lle mae Duw yn ymddangos trwot ti ar hyn o bryd. Dywed y Gwirionedd. – Arglwydd, siarad trwof fi!

Siarad â’th enaid. «Fy enaid, beth yr wyt ei eisiau?» Gofynna i’r Ysbryd: «Fy Ysbryd, sut y gallaf roi hyn i’m henaid ar hyn o bryd?» A gweithreda. Amlyga hyn. Mae Bywyd bob amser yma ac yn awr. Yma a heddiw. Paid â gohirio. Datgana dy wirionedd mewnol ar dy rwydweithiau cymdeithasol. I rywun gall hyn fod yn waredigaeth go iawn ar hyn o bryd, yn llymaid o Ddŵr Byw yn anialwch trefn ddi-fywyd! Amlyga’r Gwirionedd ac fe wna hyn gynyddu Cariad ynot ti ac yn y byd ar hyn o bryd. «Arglwydd, beth sydd angen i mi ei sylweddoli ar hyn o bryd?

Ym mheth y mae fy ngwirionedd? Atgofia fi, Arglwydd! Cynorthwya fi i’w ddatgan yn agored a heb gywilydd! Amen». Mae Dweud y Gwirionedd yn amlygiad mwyaf o Gariad. Oherwydd Gwirionedd yw Cariad. Cariad yw Gwirionedd.

10. Amlyga dy ddawn, y rhodd sydd oddi wrth Dduw. Mae dweud y Gwirionedd yn ddawn. Rhodd oddi wrth Dduw. Ond mae yna lu eto, llu aneirif o ddoniau, sy’n cynyddu o ddydd i ddydd gyda mwyfwy o grewyr sydd wedi deffro i Fywyd Tragwyddol gyda doniau hollol newydd nad fuont erioed o’r blaen, ac na ellir eu canfod mewn dosbarthiad proffesiynau. Gwybydd yn yr Ymgom Mewnol â Duw beth yw dy rodd, a sut y gelli ddechrau ei hamlygu ar hyn o bryd. Efallai nad yw’n ddim byd mor newydd. Efallai mai dyma’r hyn a wyddost bob amser amdanat dy hun. Ond egni yw Cariad, a symudiad yw egni, ac er mwyn i Gariad fod yn ffrwd fyw ynot ti – rhaid Ei dywallt yn barhaus – Ei dywallt – yn rhad. Fel rhodd Duw. Yn rhad. Paid â disgwyl i ti gael dy dalu amdani. Paid â cheisio masnacheiddio dy ddawn. Mae dy holl ddymuniadau, dy holl anghenion eisoes wedi’u darparu gan Dduw (os wyt, wrth gwrs, yn gyfarwydd ag Ef), mae dy holl ddymuniadau eisoes wedi’u cyflawni, ac na wybydded dy law aswy (cymryd) beth a wna dy law dde (rhoi). Rho heb fesur, dim ond er mwyn gadael i’r llif hwn o Gariad basio trwot ti, a chymer heb ofyn a wyt yn deilwng ai peidio, a wyt yn ei haeddu, oherwydd mae popeth a roddi – oddi wrth Dduw, a phopeth a gymeri, hyd yn oed trwy bobl – yn dal i fod Oddi wrtho Ef. Felly amlyga dy hun yn eofn, dangos dy ddawn i’r byd – er dy fwyn dy hun yr wyt yn gwneud hyn, ac nid er mwyn y byd, er mwyn Cariad, er mwyn

Mwynhad. Oni wyddost dy ddawn? Gweddïa ar yr Arglwydd amdani nes ei derbyn. Mae pob dawn Oddi wrtho Ef. Y ddawn ynot ti yw Ein Potensial Cyfunol ar y Cyd, wedi’i fynegi yn y ffurf unigryw honno sydd ei hangen ar hyn o bryd ar y Cyfanwaith, ac na all ymddangos ond trwot ti oherwydd dy holl ddewisiadau a’th holl brofiad a’r holl lwybr a gerddwyd mewn bywyd.

11. Cariad yw Ni. Gweddïa dros bawb. Nid myfi yw Cariad, Ni bob amser yw Cariad. Mae hyd yn oed ar Dduw ein hangen ni, bu hyd yn oed rhaid Iddo rannu Ei Hun yn llawer o rannau – ynom ni, er mwyn i Gariad ddigwydd. Pan deimli nad oes digon o Gariad, gweddïa drosom Ni i gyd, er mwyn i Gariad ddigwydd i bob un ohonom Ni, er mwyn i bob un ohonom Ni ddarganfod ein Hapusrwydd. Mae gweddïo dros eraill, ac yn enwedig gweddïo dros bawb – yn arf pwerus iawn i agor y galon a lluosi Cariad ar y Blaned. Ac felly, yn dy galon dithau hefyd. «Arglwydd, llenwa Ni i gyd â’th Gariad, dysg i Ni Dy garu â’n holl galon, â’n holl enaid ac â’n holl feddwl Ni, dysg i Ni garu ein gilydd, a thrwy hynny lluosa Dy Gariad ynom Ni, oherwydd dyma’r Mwynhad Mwyaf – caru. Dod yn hael ddoniau i Ni i gyd, Arglwydd. Deffro Ni i Fywyd Tragwyddol, pa mor drymion bynnag y buom yn cysgu, ac o ba bynnag uchelfannau o’th Ysbryd y disgynnom, gan Dy wadu trwy ddiffyg deall, gan anghofio am Gariad a bradychu ein hunain yn hynny. Rhyddha Ni o’n holl

dyledion a rhwymedigaethau cilyddol, yr ydym trwy ein diffyg ymwybyddiaeth wedi ymglymu ynddynt, gan anghofio bod popeth Oddi wrthyt Ti, Arglwydd, a bod popeth yn cael ei greu yn ôl ein dymuniadau a’n ffydd. Iachâ Ein H-ymwybyddiaeth Gyfunol, Arglwydd, gwared rhag patrwm canfyddiad y cyfrwys, llenwa Ni â’th Ysbryd o’r newydd, dysg i ni fod yn grewyr ymwybodol o’n Realiti Cyfunol Ni, iachâ a phura Ein Hunig Enaid, Arglwydd, a llenwa Ef â Chariad. Oherwydd Dy blant wyt Ti, Dad. Dysg i Ni felly fod yn dduwiau. Amen»

12. Undod a Thrawsnewidiad trwy Gymun yr Unig Un. Hyd yn hyn yr ydym wedi troi yn yr Ymgom Mewnol at Ein Harglwydd Iesu Grist. Ond tasg Iesu yw ein paratoi ni, ein meddwl, ein henaid, ein calon – ein credoau, dymuniadau, teimladau a meddyliau – a’n harwain at yr Unig Dduw Dad-Fam. Er mwyn i ni, trwy Gariad yr Unig Un, ehangu hyd at Gariad tuag at bopeth sy’n bod, tuag at bopeth a fu erioed, sydd, ac a fydd. Felly y deuwn yn Undod, yn Un Ni, yn Undod amrywiaeth y Duw a amlygwyd trwom Ni, ac mae Cariad Ei Hun ynom Ni yn ehangu ac yn cael ei ddyrchafu hyd at Barch Dwyfol gerbron yr Unig Dduw Ysbryd-Dad-Fam mewn Undod â’r hyn sydd heb ei amlygu. Yr Unig Un yw Popeth a Dim. Pob Peth Sy’n Bod, wedi’i amlygu ar bob lefel o’r Greadigaeth a phopeth sydd Heb ei Amlygu, y Gofod Mawr Gwag, Croth Fawr yr Unig Fam, Potensial popeth.