18. Жывая Тэхналогія Любові

Любоў – Абсалютная Безумоўная Вечная – гэта Найвышэйшая Насалода, даступная чалавечай прыродзе. Любоў – гэта пачуццё, гэта энергія, гэта сіла, Найвышэйшая Сіла. Любоў – гэта крыніца і першасная матэрыя, з якой складаецца ўсё. Любоў – гэта найвышэйшая якасць узаемных адносін паміж людзьмі, і наогул, паміж любымі істотамі. Любоў – гэта Найвышэйшая Ісціна. Любоў – гэта Бог. Менавіта таму ўсе нашы памкненні, усе нашы жаданні, усе нашы намеры так ці інакш звязаныя з Любоўю. Так, мы рэдка задумваліся пра крыніцу гэтай Любові, і таму шукалі яе ў тым, што бачыла наша вока, адчувала цела – у іншых людзях, у сваіх дзецях, у прыродзе, у хатніх жывёлах, у ежы і напоях, у сексе і забавах, у рознага роду прыемнасцях, нарэшце, у грошах, славе і ўладзе. Але праўда ў тым, што крыніца Любові – адна, гэта Бог. Наш Сукупны Найвышэйшы Патэнцыял, назапашаны ўсім чалавецтвам за ўсе часы – мінулыя і будучыя. Бог. Вось сапраўдная крыніца Любові. І калі сказана: «палюбі бліжняга свайго, як самога сябе», дык раней за гэта: «Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам, усёй душой і ўсім розумам тваім». Таму што, каб любіць бліжняга, трэба напоўніцца гэтай любоўю ад Любові да Бога. Менавіта Любоў да Бога з'яўляецца крыніцай усякай любові. І гэта не пра маральны абавязак перад Богам, не. Богу ад нас нічога не трэба, Бог ні ў чым не мае патрэбы. Гэта пра тое, што ўся Любоў зыходзіць ад Бога, нават тая,

якой мы любім Яго Самога. Проста Бога любіць лёгка. Сама душа – калі толькі мы не змарнавалі яе дашчэнту ў зямной мітусні – сама душа наша любіць Бога як сваю Крыніцу. Бога любіць лёгка. Душа пазнае Яго па першым Жывым Слове, па першым гуку Голасу, які яна чуе ў сабе самой рэхам уласнай Боскай Сутнасці. Слова Бога нараджае ў табе Любоў да Яго. Таму сказана: «Не адным толькі хлебам жыве чалавек, але кожным Словам, што зыходзіць з вуснаў Госпада». Менавіта таму так важны Унутраны Дыялог з Богам – ад яго ў табе запальваецца сапраўдная Любоў. А ад гэтай Любові адбываецца ўсё астатняе – душа радуецца, дух лікуе, Энергіяй Жыцця, гэтай Боскай Сілай, напаўняецца ўсё тваё існаванне, ацаляецца цела, аднаўляецца цэласнасць свядомасці, знікаюць сумневы, вяртаецца моц волі, здзяйсняюцца жаданні, напаўняюцца ўсе сферы твайго жыцця, ладзяцца адносіны з навакольнымі, бо ты сам становішся каналам бязмежнай Любові для іх, раскрываюцца таленты, праясняецца розум, адкрываецца Ісціна, а ў Ёй – тваё прызначэнне і сам сэнс Жыцця. Любоў да Бога – вось сапраўдная крыніца і пачатак Любові. Але нават гэтую Любоў дае нам Сама Крыніца, Сам Бог. Таму, каб раскрыць у сабе гэтую Любоў, каб запусціць Яе паток, ва Унутраным Дыялогу мы звяртаемся да Бога з просьбай: – Госпадзе, навучы мяне любіць Цябе ўсім сэрцам, усёй душой і ўсім розумам маім, напоўні мяне Сваёй

Любоўю, Любоўю да Цябе. Не пакідай мяне, Госпадзе Божа мой! І калі Бог адкажа табе: Я люблю Цябе, Мы Ёсць Адно, ты дасканалы ў вачах Маіх, і ты ніколі не быў адзін. – Калі Бог адкажа табе знутры, ты будзеш дакладна ведаць, што гэта Ён, бо сэрца тваё затрымціць, а душа пачне ажываць, і на вачах з'явяцца слёзы. Плакаць ад Слова Жывога, ад Слова Божага ў табе – гэта нармальна, гэта добра. Гэта значыць, душа жывая і ачышчаецца. Дрэнна, калі ты нічога не адчуеш у адказ на свой запыт. Тады трэба брацца за справу ўсур'ёз – ачысціць цела, розум і маліцца Богу аб вяртанні табе душы – пост, устрыманне, малітва. Малітва першы раз, да таго часу пакуль Бог не адкажа табе – хаця б слабым сігналам у целе – і затым 50 разоў на дзень, кожныя 10-15 хвілін, з любым пытаннем, але галоўнае: «навучы, дапамажы ўсвядоміць, ацалі мой розум і маю душу». «Навучы, Госпадзе, быць творцам, свядомым творцам сваёй рэальнасці». «Дапамажы ўсвядоміць, Госпадзе, дзеля чаго, чым і як я ствараю гэта ў сваім жыцці – якімі вераваннямі, жаданнямі, якімі пачуццямі і думкамі». «Ацалі, Госпадзе, гэтыя вераванні і гэтыя сумневы, гэтыя жаданні і гэтыя пачуцці, дапамажы мне дысцыплінаваць свой розум, і думаць з Любові, Любоўю і для Любові», «Навучы, Госпадзе, жыць так, каб Жыццё ва мне павялічвалася!» І калі ты будзеш зноў і зноў пытацца, удакладняць, прасіць – Бог будзе адказваць табе – зноў і зноў – і ты зноў і зноў будзеш адчуваць Ягоную Жывую Прысутнасць у сабе: прыліў сіл, энергіі, самой Любові. І ты не будзеш сумнявацца ў гэтых адказах, ты будзеш ведаць, што гэта

Ісціна, і што Яна – Жывая. І ад Яе, ад гэтай Жывой Ісціны, і ты сам станеш Жывым. Любоў ажыўляе, літаральна ўваскрашае цябе да Жыцця. Гэтыя адказы могуць быць вельмі простымі, нават банальнымі. Ты мог бы прачытаць нешта падобнае ці пачуць ад кагосьці сотні разоў. Але гэта заўсёды заставалася толькі інфармацыяй, не пранікаючы глыбей за твой розум, дзе можа жыць мноства розных меркаванняў, сумневаў, наконт гэтага. Але калі з табой гаворыць Сама Любоў, ты больш не сумняваешся, гэта Ісціна, і яна ўбудоўваецца ў тваю свядомасць як краевугольны камень, як трывалы падмурак, на якім ужо можна будаваць дом тваёй свядомасці – з усімі астатнімі паверхамі. Гэта змяняе тваю Веру, змяняе твае перакананні, змяняе твае жаданні, змяняе твае пачуцці, твае думкі і сам лад мыслення. Ты становішся іншым. Сапраўдным. Ты становішся самім сабой. І гэта адбываецца не толькі на ўзроўні тонкаматэрыяльным, духоўным. На фізіялагічным узроўні твае нейронныя сувязі перабудоўваюцца, увесь квадрыльён (1’000’000’000’000’000) нейронных сувязей у тваёй галаве і тваім целе перабудоўваецца пад дзеяннем Любові і Ісціны, якія напаўняюць цябе знутры ад Бога. І гэта адбываецца вельмі хутка. Ты моцна змяняешся за нейкія два-тры тыдні, за пару месяцаў – да непазнавальнасці. І за тры з паловай гады ты становішся абсалютна новым чалавекам. Стары чалавек у табе памёр. Уваскрэс новы чалавек. Ад Любові, ад Жывога Слова Бога ўнутры цябе ты становішся Сабой Сапраўдным. І ты адчуваеш гэта – усім сэрцам, усёй душой, усім розумам сваім, і

усім целам. Ты народжваешся па вобразе Бога, у Хрыстовым Прычасці, а становішся па Ягоным падабенстве, ва Унутраным Дыялогу з Ім. Гэта і ёсць абажэнне. І так можна жыць Вечнасць. І толькі так і можна жыць Вечнасць. Вось некалькі крокаў-інструментаў, якія дапамогуць табе на гэтым шляху, шляху абажэння: 1. Прызнанне ўнутранай праўды. Праўда злучае нас у адзінае цэлае са стваранай намі рэальнасцю. Хлусня раз'ядноўвае. У нас было схавана шмат супярэчнасцей і шмат унутранай хлусні, (па)грэхаў перад нашай сапраўднай прыродай. Таму мы не маглі толкам нічога ні стварыць свядома, ні выправіць як творцы. Не было ўнутранай цэласнасці. Лебедзь, рак і шчупак заўсёды цягнулі ў розныя бакі. Праўда вызваляе нас ад гэтай хлусні і аднаўляе ўнутраную цэласнасць і адзінства з рэальнасцю як са сваім тварэннем. Але Праўда бывае непрыемнай, непрыгожай, балючай, і часта мы падсвядома абараняемся ад яе, таму каб яе прызнаць, убачыць як ёсць, патрабуецца Прысутнасць Бога ўнутры, таму ўсё пачынаецца з Прычасця Боскай Свядомасці, Хрыстовага Прычасця, ад Ягонай Ісціны праяўляецца ўся ўнутраная хлусня. А яшчэ патрэбна сумленнасць з самім сабой. Прызнаць хлусню, прыняць Праўду, напоўніцца Ісцінай ад Бога. Ісціна – гэта такая праўда, якая напаўняе цябе Любоўю, павялічвае Жыццё.

2. Заяві волю.. Вось, ты прызнаў праўду, напрыклад, што Любові няма. Цяпер заяві сваю волю, Волю Творцы, на тое, як ты хочаш, каб стала. «Я заяўляю пра сваю волю, я

напаўняюся Любоўю проста зараз (Госпадзе, дапамажы мне ў гэтым)». І назірай. Следам адкрыецца шлях, які цябе да гэтага прывядзе. Магчыма, трэба будзе яшчэ не раз вярнуцца да прызнання ўнутранай праўды, многае ўсвядоміць і пераўсвядоміць у сваім жыцці, многае памяняць. Але гэта шлях, і яго трэба прайсці. Заявай тваёй волі шлях адкрываецца, ідзі па ім.

3. Даследуй супярэчлівыя жаданні. Усё ствараецца па тваіх жаданнях. Па тваіх сапраўдных (не заўсёды свядомых) жаданнях. Спытай Бога ва Унутраным Дыялогу: дзеля чаго я хачу, каб было так, як ёсць? Напрыклад, «Госпадзе, дзеля чаго я хачу не адчуваць Любоў?». Можа выйсці на свет шмат адказаў – ад «страху болю» да «тады прыйдзецца памяняць сваё жыццё». Усведамленне супярэчлівых жаданняў само па сабе ўжо пачынае іх узгадняць – так працуе Боская Свядомасць у табе, да якой ты далучыўся ў акце Прычасця (Самапрычасця). Але можна ўзмацніць гэты працэс просьбай да Бога ўзгадніць гэтыя супярэчлівыя жаданні і ўбудаваць у тваю свядомасць «новае трэцяе» для кожнай пары супярэчнасцей. Каб замест «ці-ці» атрымалася «і-і». Што да страхаў, тут не трэба шукаць «новага трэцяга» – проста прасі Бога ацаліць у табе. Без Бога страхі блакуюць Любоў, Бог пераўтварае іх у паліва Любові. Таму святыя айцы часта кажуць, што Страх Божы ёсць пачатак Любові. У выніку ты павінен быць вольны ад усіх страхаў. Страх – гэта не норма. Страх – гэта адхіленне ад Боскай прыроды.

4. Назірай пачуцці. Спытай сябе: «А што я рэальна зараз адчуваю?». Назірай у сэрцы, у целе, у душы. Прыслухайся да пачуццяў. Назірай іх. Папрасі дапамогі ў канцэнтрацыі ўвагі на пачуццях у Бога, калі ў цябе няма такой звычкі, ці калі гэтыя пачуцці табе непрыемныя (сорам, віна, страх, крыўда, раздражненне, трывога). Не адводзь ад іх унутранага позірку, нават калі гэтыя пачуцці вельмі балючыя. Гэта ненадоўга. Пры гэтым назірай іх як нешта асобнае ад цябе: ты адчуваеш, але ты – не гэтыя пачуцці. Назіраючы ў сабе самі пачуцці, без дадатковых разбораў, ты перадаеш ім энергію Любові, якая ў табе ёсць па змаўчанні – ад Бога з моманту Боскага Прычасця – і ад гэтай энергіі, якая перадаецца па канале тваёй увагі, адбываецца павышэнне вібрацыйнай частаты гэтых пачуццяў, іх якасць павышаецца проста на вачах – у кірунку вектара, які задае Сама Любоў. Твае пачуцці – гэта бесперапынны спектр, вясёлка Любові ўнутры цябе, і «негатыўным» пачуццям проста не хапала энергіі, каб свяціць ярчэй і стаць больш прыемнымі. Ты здзівішся, як хутка адбываецца пераўтварэнне гэтых пачуццяў! Толькі не спыняйся «на дасягнутым», калі «палягчэе». Працягвай назіраць іх да Любові і Удзячнасці – да Бога за саму магчымасць адчуваць. Пачуцці сведчаць пра тое, што ты – Жывы. Жыць значыць Адчуваць.

5. Вер. Спыніся. Асэнсуй крытычна, у што ты верыш па-сапраўднаму. Гэта роўна тое, што з табой адбываецца, гэта тое, чым занятыя твае думкі, твае справы і твой час. Гэта дакладна тое, чаго ты хацеў ад свайго жыцця на

самой справе? А ў што б ты хацеў верыць? Як бы ты хацеў жыць? Што адчуваць? Чаму сябе прысвяціць? Ты хочаш Любові і Цуда? Дастатку? Раскрыцця свайго ўнікальнага Таленту? Дык чаму верыш у грошы і ўладу, у нялюбую працу, «аб'ектыўную рэальнасць» і даўгі? Папрасі Бога змяніць твае вераванні і перакананні, свядомы выбар веры адкрывае для цябе новыя магчымасці. Дапусцім, ты «Дзякуй Богу атэіст», і «не верыш ні ў што такое». Тады проста выкажы здагадку на секунду, што «такое» магчыма. Цуд магчымы. Любоў магчымая. Бог магчымы. Магчыма, менавіта твая свядомасць і твае вераванні і твае жаданні адказныя за тваю рэальнасць. Магчыма? Магчыма. Вось, і навука кажа, што магчыма! Нават секунднае дапушчэнне новай веры прыадчыняе для цябе «шчыліну магчымасцей», у якую пачынае зацякаць новая рэальнасць. Прымі гэта як дар. А затым не забудзься падзякаваць Богу. У сабе.

6. Цані. Усе жаданні ўжо здзейсненыя. Жаданні самі сябе здзяйсняюць. У нашым свеце ёсць толькі тое, чаго мы на самой справе жадаем. Каштоўнасць – гэта працягнутае ў часе жаданне. У маім свеце ўстойліва толькі тое, што я на самой справе цаню. Таму я прызнаю, што гэта (Любоў) каштоўна для мяне і прашу ў Бога выгадаваць ува мне пачуццё каштоўнасці Любові, само ўменне цаніць. І першы ўрок: Каштоўнасць – гэта Ўвага. Куды ўвага, туды энергія, куды ўвага – тое і расце. Калі ты цэніш Любоў вышэй за ўсё, надзяляй Яе першачарговай увагай.

«Хочешь павялічыць Любоў у сваім сэрцы – не адводзь ад Яе вачэй».

7. Уключай свядомасць. Свядомасць Творцы. Практыкуй вяртанне сабе волі, сілы і адказнасці Творцы за свой стан, за сваё жыццё, за сваю рэальнасць і сваю Боскую гульню. Не адчуваеш Любоў? Заяві волю: «Я вяртаю сабе маю волю ствараць мае пачуцці і маю рэальнасць па маім свядомым выбары. Я вяртаю сабе сілу і адказнасць творцы за свой стан. Я вяртаю сабе сілу і адказнасць творцы за сваё жыццё. Я вяртаю сабе сілу і адказнасць творцы за сваю рэальнасць. Я вяртаю сабе сілу і адказнасць творцы за маю Боскую гульню ў складзе Гульні Адзінага Бога. Амін». І назірай, як рэальнасць пачне мяняцца, пачуцці святлеюць, розум праясняецца. Цяпер ты ведаеш, што рабіць. Магчыма, трэба прызнаць праўду перад Богам, заявіць волю. «Я не адчуваю зараз Любоў, Госпадзе, (і ад гэтага мне дрэнна, бо я цаню Любоў вышэй за ўсё) , але я прымаю адказнасць за мае пачуцці, і я заяўляю сваю волю вярнуць Любоў у маё сэрца, я вельмі хачу гэтага, і адпускаю ўсе страхі і мыслеформы і жаданні, якія блакавалі ўва мне Любоў, я выбіраю Любоў да Бога! (Госпадзе, навучы мяне любіць Цябе па-сапраўднаму, ачысці сэрца маё і душу і цела і розум для Любові, напоўні мяне Тваёй Любоўю, уваскрасі мяне да Жыцця сапраўднага, да Любові! Амін.) Што мне трэба ўсвядоміць у сувязі з гэтым, Госпадзе, проста зараз?» І ўслухоўвайся ў адказы ад Бога, заяўляй волю на падставе іх асэнсавання, прымай

рашэнні, мяняй сваё жыццё проста ў моманце – рабі неабходныя дзеянні, рабі званкі, мяняй дамоўленасці, адпускай даўгі і абавязкі, вяртай свабоду сабе і іншым, мацуйся ў веры, адпускай сумневы, аддавай Любоў…

8. Любі. Няма нічога больш недарэчнага – чакаць чагосьці і не пачынаць гэтым быць ужо зараз. Так што пачынай любіць. Проста зараз. Любоў вышэй за ўсё, і быць Любоўю – гэта значыць, быць Яе каналам, гэта значыць выліваць Любоў на бліжніх. Як? Спытай у Бога ва Унутраным Дыялогу. Увагай, клопатам, банальнымі пытаннямі: Як ты? Што ты адчуваеш? Чым я магу табе дапамагчы? Ведай, што я люблю цябе. Памятай, што Бог у табе і заўсёды адказвае па першым тваім запыце. Збярыся, ануча! (З усмешкай) Ты ж творца!, і ў кім тады прычына?» Памаліся за іншага. Гэта найвыдатнейшы від малітвы. Ён больш за ўсё падабаецца Богу. Памаліся за іншага – папрасі Бога даць яму столькі Любові, колькі ён гатовы зараз прыняць, і ты адразу адчуеш гэтую Любоў у сабе. Часцей заяўляй волю на раскрыццё свайго сэрца і напаўненне з Крыніцы. «Я заяўляю сваю волю: я раскрываю сэрца маё для Любові. Я напаўняюся Боскай Любоўю з маёй унутранай крыніцы ў сэрцы маім як праекцыі і працягу нашай Адзінай Крыніцы Жыцця ўва мне. Я назіраю як Энергія Любові святлом запаўняе ўсё маё існаванне, ачышчаючы маю душу, маё цела, усю маю свядомасць і паднімаючы мяне да ўзроўню вібрацый Удзячнасці, Безумоўнай Любові і Неацэньвальнага Прыняцця. Я з удзячнасцю

адпускаю ўсё, што ўва мне блакавала Любоў, і ўсіх, хто за гэтым стаяў. З гэтага часу я больш не маю патрэбы ў вас, бо ў мяне ёсць прамыя адносіны з Богам, Крыніцай Любові ўва мне, і я напаўняюся напрамую з Крыніцы, і ўсім астатнім даю права напаўняцца напрамую з Адзінай Крыніцы, я ні ад кога не сілкуюся энергіяй і нікога не сілкую сваёй. Я спыняю дзеянне ўсіх дамоў і абавязкаў, кармічных кантрактаў і сувязей, я вяртаю свабоду сабе і ўсім, з кім я быў звязаны гэтымі дамовамі. Я лічу іх выкананымі, бо яны прывялі мяне да найвышэйшай іх мэты – да Любові. Амін». І назірай Любоў. Не адводзь ад Яе позірк.

9. Гавары Ісціну. Уключай Унутраны Дыялог. Ісціна напаўняе Любоўю. Гэта факт. Бо ісціна зыходзіць ад Бога, з Крыніцы. Хочаш Любові – праяві Ісціну. Заяві ўслых пра сваю ўнутраную ісціну, якой Бог праяўляецца праз цябе проста зараз. Гавары Ісціну. – Госпадзе, гавары мной!

Пагавары са сваёй душой. «Душа мая, чаго ты хочаш?» Спытай у Духа: «Дух мой, як я магу даць гэта маёй душы проста зараз?» І дзейнічай. Праяві гэта. Жыццё – гэта заўсёды тут і зараз. Тут і цяпер. Не адкладай. Заяві пра сваю ўнутраную ісціну ў сваіх сацсетках. Для кагосьці гэта можа стаць проста зараз сапраўдным выратаваннем, глытком Жывой Вады ў пустэльні бязжыццевай руціны! Праяві Ісціну і гэта павялічыць Любоў у табе і ў свеце проста зараз. «Госпадзе, што мне трэба ўсвядоміць проста зараз?

У чым мая ісціна? Нагадай мне, Госпадзе! Дапамажы мне заявіць пра яе адкрыта і без сораму! Амін». Гаварыць Ісціну – гэта найвялікшае праяўленне Любові. Таму што Ісціна – гэта Любоў. Любоў – гэта Ісціна.

10. Праяві свой талент, дар, які ад Бога. Гаварыць Ісціну – гэта талент. Дар ад Бога. Але ёсць яшчэ мноства, незлічонае мноства талентаў, якое прырастае з кожным днём усё новымі і новымі абуджанымі да Жыцця Вечнага творцамі з усё новымі і новымі талентамі, якіх ніколі раней не было, і якіх не знойдзеш у класіфікатары прафесій. Даведайся ва Унутраным Дыялогу з Богам, які твой дар, і як ты можаш пачаць яго праяўляць проста зараз. Магчыма, гэта нічога такога новага. Магчыма, гэта тое, што ты заўсёды ведаў пра сябе. Але Любоў – гэта энергія, а энергія – гэта рух, і каб Любоў у табе была жывым патокам – трэба выліваць Яе пастаянна – выліваць Яе – дарам. Божым дарам. Дарам. Не чакай, што табе за яго заплацяць. Не спрабуй манетызаваць свой талент. Усе твае жаданні, усе твае патрэбы і так забяспечаны Богам (калі ты, вядома, знаёмы з Ім), усе твае жаданні ўжо здзейсненыя, і няхай твая левая рука (браць) нічога не ведае пра тое, што робіць правая (аддаваць). Аддавай без меры, проста каб прапускаць праз сябе гэты паток Любові, а бяры, не пытаючыся варты ты гэтага ці не, ці заслугоўваеш, бо ўсё, што ты аддаеш – ад Бога, а ўсё што ты бярэш, нават праз людзей – усё роўна ад Яго. Так што смела праяўляйся, пакажы свету свой талент – ты робіш гэта для сябе, а не для свету, для Любові, для

Насалоды. Не ведаеш свайго таленту? Дамаліся аб ім Госпаду. Усе таленты ад Яго. Талент у табе – гэта Наш Сукупны Калектыўны Патэнцыял, выяўлены ў той унікальнай форме, якая патрэбна зараз Цэламу, і якая можа праявіцца толькі праз цябе дзякуючы ўсім тваім выбарам і ўсяму твайму досведу і ўсяму шляху, пройдзеным у жыцці.

11. Любоў – гэта Мы. Памаліся за ўсіх. Любоў – гэта не я, Любоў – гэта заўсёды Мы. Нават Богу патрэбныя мы, нават Яму спатрэбілася падзяліць Сябе на мноства частак – у нас, каб адбылася Любоў. Калі ты адчуваеш, што Любові недастаткова, памаліся за ўсіх Нас, каб ва ўсіх Нас адбылася Любоў, каб усе Мы здабылі сваё Шчасце. Малітва за іншых, а асабліва малітва за ўсіх – вельмі магутны інструмент раскрыцця сэрца і памнажэння Любові на Планеце. А значыць, і ў тваім сэрцы. «Госпадзе, напоўні Нас усіх Любоўю Сваёй, навучы Нас любіць Цябе ўсім сэрцам, усёй душой і ўсім розумам Нашым, навучы Нас любіць адзін аднаго, і тым самым памнажай Сваю Любоў у Нас, бо гэта Найвялікшая Насалода – любіць. Адары Нас усіх талентамі, Госпадзе. Абудзі Нас да Жыцця Вечнага, як бы моцна мы ні спалі, і з якіх бы вышынь Твайго Духу мы ні ўпалі, адрокшыся ад Цябе праз неразумнасць, забыўшыся пра Любоў і здрадзіўшы самім сабе ў гэтым. Вызвалі Нас ад усіх Нашых

узаемных даўгоў і абавязкаў, якімі мы праз неўсвядомленасць нашу аброслі, забыўшыся, што ўсё ад Цябе, Госпадзе, і ўсё па нашых жаданнях і веры ствараецца. Ацалі Нашу Калектыўную Свядомасць, Госпадзе, пазбаў ад хітрага шаблону ўспрыняцця, напоўні Нас Духам Сваім зноў, навучы нас быць свядомымі творцамі Нашай Калектыўнай Рэальнасці, ацалі і ачысці Нашу Адзіную Душу, Госпадзе, і напоўні Яе Любоўю. Бо Мы дзеці Твае, Ойча. Навучы ж Нас быць багамі. Амін»

12. Адзінства і Пераўтварэнне праз Прычасце Адзінага. Дагэтуль мы звярталіся ва Унутраным Дыялогу да Госпада Нашага Ісуса Хрыста. Але задача Ісуса – падрыхтаваць нас, наш розум, нашу душу, наша сэрца – нашы вераванні, жаданні, пачуцці і думкі – і прывесці нас да Адзінага Бога Айца-Маці. Каб мы Любоўю Адзінага пашырыліся да Любові да ўсяго існага, да ўсяго, што калі-небудзь было, ёсць і будзе. Так мы становімся Адзінствам, Адзіным Мы, Адзінствам разнастайнасці праяўленага праз Нас Бога, і Сама Любоў у Нас пашыраецца і ўзносіцца да Набожнага трапятання перад Адзіным Богам Духам-Айцом-Маці ў Адзінстве з непраяўленым. Адзіны – гэта Ўсё і Нішто. Усё Існае, праяўленае на ўсіх узроўнях Сусвету і ўсё Непраяўленае, Вялікая Пустэча, Вялікае Улонне Адзінай Маці, Патэнцыял усяго.