18. প্ৰেমৰ জীৱন্ত প্ৰযুক্তি

প্ৰেম – পৰম চৰ্তহীন অনন্ত – মানৱ প্ৰকৃতিৰ বাবে প্ৰাপ্য সৰ্বোচ্চ আনন্দ। প্ৰেম হৈছে এটা অনুভূতি, এটা শক্তি, সৰ্বোচ্চ শক্তি। প্ৰেম হৈছে সেই উৎস আৰু প্ৰাথমিক তত্ত্ব যাৰ দ্বাৰা সকলো গঠিত। প্ৰেম হৈছে মানুহৰ মাজত, আৰু সঁচাকৈয়ে সকলো জীৱৰ মাজত পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ সৰ্বোচ্চ গুণ। প্ৰেম হৈছে পৰম সত্য। প্ৰেমেই ঈশ্বৰ। সেইবাবেই আমাৰ সকলো আশা-আকাংক্ষা, আমাৰ সকলো ইচ্ছা, আমাৰ সকলো চিন্তা কোনোবা নহয় কোনোবা প্ৰকাৰে প্ৰেমৰ সৈতে জড়িত। হয়, আমি এই প্ৰেমৰ উৎসৰ বিষয়ে খুব কমেই ভাবিছোঁ, আৰু সেইবাবেই আমাৰ চকুৱে যি দেখিছিল, শৰীৰে যি অনুভৱ কৰিছিল তাতেই আমি ইয়াক বিচাৰিছিলোঁ – আন মানুহৰ মাজত, নিজৰ সন্তানৰ মাজত, প্ৰকৃতিত, পোহনীয়া জীৱ-জন্তুত, খাদ্য আৰু পানীয়ত, যৌনতা আৰু আমোদ-প্ৰমোদত, বিভিন্ন ধৰণৰ আনন্দত, আৰু অৱশেষত ধন, যশ আৰু ক্ষমতাত। কিন্তু সত্যটো হ'ল প্ৰেমৰ উৎস মাত্ৰ এটাই, সেয়া হৈছে ঈশ্বৰ। অতীত আৰু ভৱিষ্যত – সকলো সময়ৰ সমগ্ৰ মানৱজাতিয়ে সঞ্চয় কৰা আমাৰ সমগ্ৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা। ঈশ্বৰ। এয়াই প্ৰেমৰ প্ৰকৃত উৎস। আৰু যেতিয়া কোৱা হয়: «তোমাৰ চুবুৰীয়াক নিজৰ দৰে প্ৰেম কৰা», তাৰ আগতে কোৱা হৈছে: «তোমাৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে, তোমাৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰাণেৰে আৰু তোমাৰ সকলো বুদ্ধিৰে তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক প্ৰেম কৰা»। কাৰণ ওচৰ-চুবুৰীয়াক প্ৰেম কৰিবলৈ হ'লে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমেৰে নিজকে পৰিপূৰ্ণ কৰিব লাগিব। ঈশ্বৰৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমেই হৈছে সকলো প্ৰেমৰ উৎস। আৰু ই ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কোনো নৈতিক বাধ্যবাধকতা নহয়, নহয়। ঈশ্বৰক আমাৰ পৰা একোৰে প্ৰয়োজন নাই, ঈশ্বৰৰ কোনো বস্তুৰ অভাৱ নাই। কথাটো হ'ল সকলো প্ৰেম ঈশ্বৰৰ পৰাই আহে, আনকি সেই প্ৰেমো,

যাৰে আমি তেওঁক নিজে প্ৰেম কৰোঁ। ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰাটো সহজ। আমাৰ আত্মাই – যদিহে আমি ইয়াক পাৰ্থিৱ ব্যস্ততাত সম্পূৰ্ণৰূপে হেৰুৱাই পেলোৱা নাই – আমাৰ আত্মাই ঈশ্বৰক নিজৰ উৎস হিচাপে প্ৰেম কৰে। ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰাটো সহজ। আত্মাই তেওঁক প্ৰথম জীৱন্ত বাক্যৰ দ্বাৰা চিনি পায়, কণ্ঠৰ প্ৰথম ধ্বনিৰ দ্বাৰা চিনি পায় যিটো ই নিজৰ ভিতৰতেই নিজৰ ঐশ্বৰিক সত্তাৰ প্ৰতিধ্বনি হিচাপে শুনে। ঈশ্বৰৰ বাক্যই তোমাৰ মাজত তেওঁৰ প্ৰতি প্ৰেমৰ জন্ম দিয়ে। সেইবাবেই কোৱা হৈছে: «মানুহ কেৱল পিঠাৰেই জীয়াই নাথাকে, কিন্তু ঈশ্বৰৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা প্ৰতিটো বাক্যৰেই জীয়াই থাকে»। সেইবাবেই ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথন ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ – ইয়াৰ পৰাই তোমাৰ মাজত প্ৰকৃত প্ৰেম প্ৰজ্বলিত হয়। আৰু এই প্ৰেমৰ পৰাই বাকী সকলো ঘটে – আত্মা আনন্দিত হয়, আত্মা উল্লাসিত হয়, জীৱনৰ শক্তিৰে, এই ঐশ্বৰিক শক্তিৰে তোমাৰ সমগ্ৰ সত্তা পৰিপূৰ্ণ হয়, শৰীৰ আৰোগ্য হয়, চেতনাৰ অখণ্ডতা পুনৰুদ্ধাৰ হয়, সন্দেহ আঁতৰি যায়, ইচ্ছাশক্তিৰ দৃঢ়তা উভতি আহে, ইচ্ছাসমূহ পূৰণ হয়, তোমাৰ জীৱনৰ সকলো দিশ পৰিপূৰ্ণ হয়, চাৰিওফালৰ মানুহৰ সৈতে সম্পৰ্ক উন্নত হয়, কাৰণ তুমি নিজেই তেওঁলোকৰ বাবে সীমাহীন প্ৰেমৰ মাধ্যম হৈ পৰা, প্ৰতিভাৰ বিকাশ ঘটে, মন স্পষ্ট হয়, সত্য প্ৰকাশ পায়, আৰু তাতেই – তোমাৰ উদ্দেশ্য আৰু জীৱনৰ প্ৰকৃত অৰ্থ। ঈশ্বৰৰ প্ৰতি প্ৰেম – এয়াই প্ৰেমৰ প্ৰকৃত উৎস আৰু আৰম্ভণি। কিন্তু আনকি এই প্ৰেমো আমাক নিজেই সেই উৎসে দিয়ে, স্বয়ং ঈশ্বৰে দিয়ে। গতিকে, তোমাৰ মাজত এই প্ৰেম প্ৰকাশ কৰিবলৈ, ইয়াৰ প্ৰৱাহ আৰম্ভ কৰিবলৈ, অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথনত আমি ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনাৰে নিবেদন কৰোঁ: – হে প্ৰভু, মোক মোৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে, মোৰ সকলো প্ৰাণেৰে আৰু মোৰ সকলো বুদ্ধিৰে তোমাক প্ৰেম কৰিবলৈ শিকাওক, মোক তোমাৰ

প্ৰেমেৰে, তোমাৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰক। মোক ত্যাগ নকৰিব, হে মোৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰ! আৰু যেতিয়া ঈশ্বৰে তোমাক উত্তৰ দিব: মই তোমাক প্ৰেম কৰোঁ, আমি এক, মোৰ দৃষ্টিত তুমি নিখুঁত, আৰু তুমি কেতিয়াও অকলে নাছিলা। – যেতিয়া ঈশ্বৰে তোমাৰ অন্তৰৰ পৰা উত্তৰ দিব, তুমি নিশ্চিতভাৱে জানিব পাৰিবা যে এয়া তেওঁৱেই, কাৰণ তোমাৰ হৃদয় কঁপি উঠিব, আৰু তোমাৰ আত্মা পুনৰ সজীৱ হৈ উঠিব, আৰু চকুত চকুপানী ওলাব। তোমাৰ মাজত থকা জীৱন্ত বাক্যৰ বাবে, ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ বাবে কন্দাটো স্বাভাৱিক, এয়া ভাল। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল আত্মা জীৱন্ত আৰু পবিত্ৰ হৈছে। তোমাৰ অনুৰোধৰ উত্তৰত যদি তুমি একো অনুভৱ নকৰা, তেন্তে সেয়া বেয়া। তেন্তে বিষয়টোক গভীৰভাৱে ল'ব লাগিব – শৰীৰ, মন শুদ্ধ কৰিব লাগিব আৰু তোমাক আত্মা ওভতাই দিয়াৰ বাবে ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব – উপবাস, আত্মনিয়ন্ত্ৰণ, প্ৰাৰ্থনা। প্ৰথমবাৰ প্ৰাৰ্থনা, যেতিয়ালৈকে ঈশ্বৰে তোমাক উত্তৰ নিদিয়ে – অন্ততঃ শৰীৰত এটি ক্ষীণ সংকেতৰ দ্বাৰা – আৰু তাৰ পিছত দিনত ৫০ বাৰ, প্ৰতি ১০-১৫ মিনিটৰ মূৰে মূৰে, যিকোনো প্ৰশ্নৰ সৈতে, কিন্তু মূল কথাটো হ'ল: «মোক শিকাওক, উপলব্ধি কৰাত সহায় কৰক, মোৰ মন আৰু মোৰ আত্মাক আৰোগ্য কৰক»। «হে প্ৰভু, মোক এজন স্ৰষ্টা, মোৰ বাস্তৱৰ সচেতন স্ৰষ্টা হ'বলৈ শিকাওক»। «হে প্ৰভু, মোক বুজিবলৈ সহায় কৰক যে মই মোৰ জীৱনত কিহৰ বাবে, কিহেৰে আৰু কেনেকৈ এইবোৰ সৃষ্টি কৰি আছোঁ – কি বিশ্বাস, ইচ্ছা, কি অনুভৱ আৰু চিন্তাৰে»। «হে প্ৰভু, এই বিশ্বাস আৰু এই সন্দেহবোৰ, এই ইচ্ছাবোৰ আৰু এই অনুভূতিবোৰ আৰোগ্য কৰক, মোক মোৰ মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সহায় কৰক, আৰু প্ৰেমৰ পৰা, প্ৰেমেৰে আৰু প্ৰেমৰ বাবে চিন্তা কৰিবলৈ সহায় কৰক», «হে প্ৰভু, মোক এনেদৰে জীয়াই থাকিবলৈ শিকাওক যাতে মোৰ মাজত জীৱন বৃদ্ধি পায়!» আৰু যেতিয়া তুমি বাৰে বাৰে সুধিবলৈ, স্পষ্ট কৰিবলৈ, অনুৰোধ কৰিবলৈ ল'বা – ঈশ্বৰে তোমাক উত্তৰ দিব – বাৰে বাৰে – আৰু তুমি বাৰে বাৰে তোমাৰ মাজত তেওঁৰ জীৱন্ত উপস্থিতি অনুভৱ কৰিবা: শক্তিৰ, প্ৰাণৰ, স্বয়ং প্ৰেমৰ জোৱাৰ। আৰু এই উত্তৰবোৰৰ বিষয়ে তোমাৰ কোনো সন্দেহ নাথাকিব, তুমি জানিবা যে এয়া

সত্য, আৰু ই যে জীৱন্ত। আৰু এই জীৱন্ত সত্যৰ পৰাই তুমি নিজেই জীৱন্ত হৈ পৰিবা। প্ৰেমে সজীৱ কৰে, আক্ষৰিক অৰ্থত তোমাক জীৱনলৈ পুনৰুজ্জীৱিত কৰে। এই উত্তৰবোৰ অতি সহজ, আনকি সাধাৰণো হ'ব পাৰে। তুমি হয়তো এনেকুৱা কিবা পঢ়িছা বা কাৰোবাৰ পৰা শ শ বাৰ শুনিছা। কিন্তু ই সদায় কেৱল তথ্য হৈয়েই ৰৈ গৈছিল, তোমাৰ মনৰ গভীৰতালৈ নোসোমাই, য'ত এই বিষয়ে বহুতো ভিন্ন মতামত আৰু দ্বিধাবোধ থাকিব পাৰে। কিন্তু যেতিয়া স্বয়ং প্ৰেমে তোমাৰ সৈতে কথা কয়, তোমাৰ আৰু কোনো সন্দেহ নাথাকে, এয়া সত্য, আৰু ই তোমাৰ চেতনাত এক মূল আধাৰশিলা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়, এক দৃঢ় ভেটি হিচাপে যাৰ ওপৰত তুমি তোমাৰ চেতনাৰ গৃহ নিৰ্মাণ কৰিব পাৰা – বাকী সকলো স্তৰৰ সৈতে। ই তোমাৰ বিশ্বাস সলনি কৰে, তোমাৰ ধাৰণা সলনি কৰে, তোমাৰ ইচ্ছা সলনি কৰে, তোমাৰ অনুভূতি, তোমাৰ চিন্তা আৰু চিন্তা কৰাৰ ধৰণ সলনি কৰে। তুমি অন্য এজন হৈ পৰা। প্ৰকৃত মানুহ। তুমি নিজৰ প্ৰকৃত সত্তা হৈ পৰা। আৰু ই কেৱল সূক্ষ্ম, আধ্যাত্মিক স্তৰতেই নহয়। শৰীৰতত্বৰ স্তৰত তোমাৰ নিউৰনেল সংযোগবোৰ পুনৰ্গঠিত হয়, তোমাৰ মূৰ আৰু তোমাৰ শৰীৰৰ সমগ্ৰ এক কোটি কোটি (১,০০০,০০০,০০০,০০০,০০০) নিউৰনেল সংযোগ ঈশ্বৰৰ পৰা তোমাক ভিতৰৰ পৰা পৰিপূৰ্ণ কৰা প্ৰেম আৰু সত্যৰ প্ৰভাৱত পুনৰ্গঠিত হয়। আৰু ই অতি সোনকালে ঘটে। দুয়ো বা তিনি সপ্তাহতে, দুমাহমানৰ ভিতৰতে তুমি চিনিব নোৱাৰাকৈ সলনি হৈ পৰা। আৰু তিনি বছৰ ছয় মাহৰ ভিতৰত তুমি সম্পূৰ্ণ নতুন মানুহ হৈ পৰা। তোমাৰ মাজৰ পুৰণি মানুহজনৰ মৃত্যু হ'ল। এজন নতুন মানুহ পুনৰুত্থাপিত হ'ল। প্ৰেমৰ পৰা, তোমাৰ ভিতৰত থকা ঈশ্বৰৰ জীৱন্ত বাক্যৰ পৰা তুমি তোমাৰ প্ৰকৃত আত্ম হৈ পৰা। আৰু তুমি এয়া অনুভৱ কৰা – তোমাৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে, তোমাৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰাণেৰে, তোমাৰ সকলো বুদ্ধিৰে, আৰু

তোমাৰ সমগ্ৰ শৰীৰেৰে। তুমি ঈশ্বৰৰ প্ৰতিমূৰ্তিত জন্ম লৈছা, খ্ৰীষ্টৰ প্ৰসাদত, আৰু তেওঁৰ সৈতে হোৱা অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথনত তুমি তেওঁৰ সাদৃশ্য হৈ পৰা। এয়াই হৈছে দিব্যৰূপান্তৰ। আৰু এনেদৰেই অনন্তকাল জীয়াই থাকিব পাৰি। আৰু কেৱল এনেদৰেই অনন্তকাল জীয়াই থকা সম্ভৱ। এই পথত, দিব্যৰূপান্তৰৰ পথত তোমাক সহায় কৰিব পৰা কেইটামান পদক্ষেপ বা সঁজুলি ইয়াত দিয়া হ'ল: ১. অন্তৰ্নিহিত সত্যক স্বীকাৰ কৰা। সত্যই আমি সৃষ্টি কৰা বাস্তৱৰ সৈতে আমাক এক কৰি তোলে। মিছাই বিচ্ছিন্ন কৰে। আমাৰ মাজত বহুতো বৈপৰীত্য আৰু বহুতো অন্তৰ্নিহিত মিছা লুকাই আছিল, আমাৰ প্ৰকৃত প্ৰকৃতিৰ বিৰুদ্ধে ভুল-ত্ৰুটি আছিল। সেইবাবেই আমি সচেতনভাৱে একো সৃষ্টি কৰিব পৰা নাছিলোঁ, বা স্ৰষ্টা হিচাপে একো শুধৰাব পৰা নাছিলোঁ। কোনো অন্তৰ্নিহিত অখণ্ডতা নাছিল। বিভিন্ন শক্তিয়ে সদায় বিভিন্ন দিশত টানি আছিল। সত্যই আমাক এই মিছাৰ পৰা মুক্ত কৰে আৰু অন্তৰ্নিহিত অখণ্ডতা আৰু আমাৰ নিজৰ সৃষ্টি হিচাপে বাস্তৱৰ সৈতে একতা পুনৰুদ্ধাৰ কৰে। কিন্তু সত্য অপ্ৰীতিকৰ, কুৎসিত, বেদনাদায়ক হ'ব পাৰে, আৰু প্ৰায়ে আমি অবচেতনভাৱে ইয়াৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰোঁ, গতিকে ইয়াক স্বীকাৰ কৰিবলৈ, ইয়াৰ প্ৰকৃত ৰূপত চাবলৈ ভিতৰত ঈশ্বৰৰ উপস্থিতিৰ প্ৰয়োজন হয়, গতিকে সকলো বস্তু ঐশ্বৰিক চেতনাৰ সহভাগিতাৰে, খ্ৰীষ্টীয় সম্পৰ্কৰে আৰম্ভ হয়, তেওঁৰ সত্যৰ পৰাই সকলো অন্তৰ্নিহিত মিছা প্ৰকাশ পায়। আৰু নিজৰ সৈতে সততাৰো প্ৰয়োজন। মিছাক স্বীকাৰ কৰা, সত্যক গ্ৰহণ কৰা, ঈশ্বৰৰ সত্যেৰে পৰিপূৰ্ণ হোৱা। সত্য হৈছে এনে এক সত্য যিয়ে তোমাক প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰে, জীৱন বৃদ্ধি কৰে।

২. ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰা.. চোৱা, তুমি সত্যক স্বীকাৰ কৰিলা, উদাহৰণস্বৰূপে, যে প্ৰেম নাই। এতিয়া তুমি কেনে হোৱাটো বিচাৰা, তাৰ ওপৰত স্ৰষ্টাৰ ইচ্ছা, তোমাৰ নিজৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰা। «মই মোৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছোঁ, মই

এই মুহূৰ্ততেই প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈছোঁ (হে প্ৰভু, মোক ইয়াত সহায় কৰক)»। আৰু লক্ষ্য কৰা। তাৰ পিছতেই সেই পথটো মুকলি হ'ব যিয়ে তোমাক তালৈ লৈ যাব। হয়তো তোমাৰ অন্তৰ্নিহিত সত্যক স্বীকাৰ কৰাৰ দিশলৈ বাৰে বাৰে উভতি আহিব লাগিব পাৰে, তোমাৰ জীৱনৰ বহু কথা উপলব্ধি আৰু পুনৰ উপলব্ধি কৰিব লাগিব পাৰে, বহু বস্তু সলনি কৰিব লাগিব পাৰে। কিন্তু এয়া এটা পথ, আৰু ইয়াক অতিক্ৰম কৰিব লাগিব। তোমাৰ ইচ্ছাৰ ঘোষণাৰে পথ মুকলি হয়, সেই পথেৰে আগবাঢ়া।

৩. পৰস্পৰ বিৰোধী ইচ্ছাসমূহ অন্বেষণ কৰা। সকলো বস্তু তোমাৰ ইচ্ছা অনুসাৰে সৃষ্টি হয়। তোমাৰ প্ৰকৃত (সদায় সচেতন নোহোৱা) ইচ্ছা অনুসৰি। অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথনত ঈশ্বৰক সোধা: পৰিস্থিতি যেনেকুৱা আছে তেনেকুৱা হোৱাটো মই কিয় বিচাৰোঁ? উদাহৰণস্বৰূপে, «হে প্ৰভু, মই প্ৰেম অনুভৱ নকৰাটো কিয় বিচাৰোঁ?»। বহুতো উত্তৰ পোহৰলৈ আহিব পাৰে – «বেদনাৰ ভয়»ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি «তেন্তে মই মোৰ জীৱন সলনি কৰিব লাগিব»লৈকে। পৰস্পৰ বিৰোধী ইচ্ছাসমূহৰ উপলব্ধিয়েই নিজেই সেইবোৰৰ মাজত সমন্বয় সাধন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে – তোমাৰ মাজত ঐশ্বৰিক চেতনাই এনেদৰেই কাম কৰে, যাৰ সৈতে তুমি আত্ম-সহভাগিতাৰ কাৰ্য্যত অংশীদাৰ হৈছিলা। কিন্তু ঈশ্বৰৰ ওচৰত এই পৰস্পৰ বিৰোধী ইচ্ছাসমূহক সমন্বয় কৰিবলৈ আৰু প্ৰতিটো বিৰোধৰ বাবে তোমাৰ চেতনাত «নতুন তৃতীয়» এটা অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি এই প্ৰক্ৰিয়াটোক অধিক শক্তিশালী কৰিব পাৰি। যাতে «বা-বা»ৰ পৰিৱৰ্তে «আৰু-আৰু» হয়। ভয়ৰ ক্ষেত্ৰত, ইয়াত কোনো «নতুন তৃতীয়» বিচৰাৰ প্ৰয়োজন নাই – কেৱল তোমাৰ মাজত আৰোগ্য কৰিবলৈ ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰা। ঈশ্বৰৰ অবিহনে ভয়ে প্ৰেমক বাধা দিয়ে, ঈশ্বৰে সেইবোৰক প্ৰেমৰ ইন্ধনলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। সেইবাবেই পবিত্ৰ গুৰুসকলে প্ৰায়ে কয় যে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভয় হৈছে প্ৰেমৰ আৰম্ভণি। শেষত তুমি সকলো ভয়ৰ পৰা মুক্ত হ'ব লাগিব। ভয় কোনো স্বাভাৱিক অৱস্থা নহয়। ভয় হৈছে ঐশ্বৰিক প্ৰকৃতিৰ পৰা বিচ্যুতি।

৪. অনুভূতিসমূহ লক্ষ্য কৰা। নিজকে সোধা: «মই প্ৰকৃততে এতিয়া কি অনুভৱ কৰি আছোঁ?»। হৃদয়ত, শৰীৰত, আত্মাত লক্ষ্য কৰা। অনুভূতিৰ কথালৈ কাণ দিয়া। সেইবোৰ নিৰীক্ষণ কৰা। অনুভূতিৰ ওপৰত মনোযোগ কেন্দ্ৰীভূত কৰাৰ অভ্যাস যদি তোমাৰ নাই, বা যদি এই অনুভূতিবোৰ তোমাৰ বাবে অপ্ৰীতিকৰ (লাজ, দোষবোধ, ভয়, ক্ষোভ, বিৰক্তি, উদ্বেগ), তেন্তে ঈশ্বৰৰ সহায় বিচৰা। এই অনুভূতিবোৰ অতিশয় বেদনাদায়ক হ'লেও তোমাৰ অন্তৰ্দৃষ্টি আঁতৰাই নিনিবা। ই বেছি সময় নাথাকে। একে সময়তে সেইবোৰক তোমাৰ পৰা পৃথক কিবা এটা হিচাপে নিৰীক্ষণ কৰা: তুমি অনুভৱ কৰি আছা, কিন্তু তুমি এই অনুভূতিবোৰ নোহোৱা। কোনো অতিৰিক্ত বিশ্লেষণ নোহোৱাকৈ তোমাৰ মাজত অনুভূতিবোৰ লক্ষ্য কৰি, তুমি সেইবোৰক প্ৰেমৰ শক্তি প্ৰদান কৰা, যিটো ঐশ্বৰিক সহভাগিতাৰ মুহূৰ্তৰ পৰা ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা তোমাৰ মাজত স্বতঃসিদ্ধভাৱেই আছে – আৰু তোমাৰ মনোযোগৰ মাধ্যমেৰে প্ৰেৰিত এই শক্তিৰ পৰা, এই অনুভূতিসমূহৰ কম্পনৰ কম্পনাংক বৃদ্ধি পায়, তোমাৰ চকুৰ সমুখতেই সেইবোৰৰ গুণমান বৃদ্ধি পায় – স্বয়ং প্ৰেমে নিৰ্ধাৰণ কৰা দিশত। তোমাৰ অনুভূতিবোৰ হৈছে এক অবিৰত বৰ্ণালী, তোমাৰ ভিতৰৰ প্ৰেমৰ ৰামধেনু, আৰু «নেতিবাচক» অনুভূতিবোৰৰ উজ্জ্বল হৈ জিলিকিবলৈ আৰু অধিক সুখদায়ক হ'বলৈ কেৱল শক্তিৰ অভাৱ আছিল। এই অনুভূতিবোৰ কিমান সোনকালে ৰূপান্তৰিত হয় দেখি তুমি আচৰিত হ'বা! কেৱল যেতিয়া «উপশম হয়», তেতিয়াই «অৰ্জন কৰা হ'ল» বুলি ৰৈ নাযাবা। অনুভৱ কৰাৰ সুযোগ পোৱাৰ বাবেই ঈশ্বৰৰ প্ৰতি প্ৰেম আৰু কৃতজ্ঞতালৈকে সেইবোৰ লক্ষ্য কৰি থাকা। অনুভূতিয়ে কয় যে তুমি জীৱন্ত। জীয়াই থকা মানেই অনুভৱ কৰা।

৫. বিশ্বাস কৰা। ৰৈ যোৱা। তুমি প্ৰকৃততে কি বিশ্বাস কৰা সেয়া সমালোচনাত্মকভাৱে চিন্তা কৰা। তোমাৰ সৈতে যি ঘটি আছে সেয়াই এইটো, তোমাৰ চিন্তা, তোমাৰ কাম আৰু তোমাৰ সময় যিয়ে অধিকাৰ কৰি আছে সেয়াই এইটো। তুমি প্ৰকৃততে তোমাৰ জীৱনৰ পৰা বিচৰা বস্তু এয়াই নেকি

প্ৰকৃততে? আৰু তুমি কি বিশ্বাস কৰিব বিচাৰিবা? তুমি কেনেকৈ জীয়াই থাকিব বিচাৰিবা? কি অনুভৱ কৰিব বিচাৰিবা? নিজকে কিহত উৎসৰ্গা কৰিব বিচাৰিবা? তুমি প্ৰেম আৰু অলৌকিকতা বিচৰানে? প্ৰাচুৰ্য বিচৰানে? তোমাৰ অনন্য প্ৰতিভাৰ বিকাশ বিচৰানে? তেন্তে তুমি কিয় ধন আৰু ক্ষমতা, অপ্ৰিয় চাকৰি, «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা» আৰু ঋণত বিশ্বাস কৰা? তোমাৰ বিশ্বাস আৰু ধাৰণাবোৰ সলনি কৰিবলৈ ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰা, বিশ্বাসৰ সচেতন বাছনিয়ে তোমাৰ বাবে নতুন সম্ভাৱনা মুকলি কৰে। ধৰি লোৱা হ'ল তুমি «ঈশ্বৰৰ কৃপাত এজন নাস্তিক», আৰু «এনে কোনো কথাত বিশ্বাস নকৰা»। তেন্তে মাত্ৰ এক চেকেণ্ডৰ বাবে ধৰি লোৱা যে «এনেকুৱা কিবা» সম্ভৱ। অলৌকিকতা সম্ভৱ। প্ৰেম সম্ভৱ। ঈশ্বৰ সম্ভৱ। সম্ভৱতঃ তোমাৰ চেতনা, তোমাৰ বিশ্বাস আৰু তোমাৰ ইচ্ছাই তোমাৰ বাস্তৱৰ বাবে দায়ী। সম্ভৱনে? সম্ভৱ। চোৱা, বিজ্ঞানেও কৈছে যে সম্ভৱ! নতুন বিশ্বাসৰ ক্ষণিক স্বীকাৰোক্তিয়েও তোমাৰ বাবে «সম্ভাৱনাৰ দুৱাৰ» খুলি দিয়ে, যাৰ মাজেৰে নতুন বাস্তৱ প্ৰবাহিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াক এটা উপহাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা। আৰু তাৰ পিছত ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনাবলৈ নাপাহৰিবা। তোমাৰ অন্তৰত।

৬. মূল্য দিয়া। সকলো ইচ্ছা ইতিমধ্যে পূৰণ হৈছে। ইচ্ছাবোৰে নিজেই নিজক পূৰণ কৰে। আমাৰ পৃথিৱীত কেৱল সেইটোহে থাকে যিটো আমি প্ৰকৃততে ইচ্ছা কৰোঁ। মূল্য হৈছে সময়ৰ মাজেৰে অব্যাহত থকা এক ইচ্ছা। মোৰ পৃথিৱীত কেৱল সেইটোহে স্থায়ী যিটোক মই প্ৰকৃততে মূল্য দিওঁ। গতিকে মই স্বীকাৰ কৰোঁ যে এইটো (প্ৰেম) মোৰ বাবে বহুমূলীয়া আৰু মই ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যাতে মোৰ মাজত প্ৰেমৰ মূল্যৰ অনুভূতি, মূল্যায়ন কৰাৰ দক্ষতাই গঢ় লৈ উঠে। আৰু প্ৰথম পাঠ হ'ল: মূল্য মানেই মনোযোগ। য'লৈ মনোযোগ যায়, ত'লৈ শক্তি যায়, য'লৈ মনোযোগ যায় – সেয়াই বৃদ্ধি পায়। যদি তুমি প্ৰেমক সকলোতকৈ ওপৰত স্থান দিয়া, তেন্তে ইয়াক সৰ্বোচ্চ অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া।

«যদি তোমাৰ হৃদয়ত প্ৰেম বৃদ্ধি কৰিব বিচাৰা – তেন্তে ইয়াৰ পৰা দৃষ্টি আঁতৰাই নিনিবা»।

৭. সচেতনতা জাগ্ৰত কৰা। স্ৰষ্টাৰ চেতনা। তোমাৰ অৱস্থাৰ বাবে, তোমাৰ জীৱনৰ বাবে, তোমাৰ বাস্তৱ আৰু তোমাৰ ঐশ্বৰিক লীলাৰ বাবে স্ৰষ্টাৰ ইচ্ছা, শক্তি আৰু দায়িত্ব পুনৰুদ্ধাৰৰ অভ্যাস কৰা। প্ৰেম অনুভৱ হোৱা নাইনে? ইচ্ছা ঘোষণা কৰা: «মোৰ সচেতন পছন্দ অনুসৰি মোৰ অনুভূতি আৰু মোৰ বাস্তৱ সৃষ্টি কৰিবলৈ মই মোৰ ইচ্ছা পুনৰুদ্ধাৰ কৰিছোঁ। মোৰ অৱস্থাৰ বাবে মই এজন স্ৰষ্টাৰ শক্তি আৰু দায়িত্ব পুনৰ গ্ৰহণ কৰিছোঁ। মোৰ জীৱনৰ বাবে মই এজন স্ৰষ্টাৰ শক্তি আৰু দায়িত্ব পুনৰ গ্ৰহণ কৰিছোঁ। মোৰ বাস্তৱৰ বাবে মই এজন স্ৰষ্টাৰ শক্তি আৰু দায়িত্ব পুনৰ গ্ৰহণ কৰিছোঁ। একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ লীলাৰ অংশ হিচাপে মোৰ ঐশ্বৰিক লীলাৰ বাবে মই এজন স্ৰষ্টাৰ শক্তি আৰু দায়িত্ব পুনৰ গ্ৰহণ কৰিছোঁ। আমেন»। আৰু বাস্তৱ কেনেকৈ সলনি হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে, অনুভূতিবোৰ কেনেকৈ উজ্জ্বল হৈ পৰে, মন কেনেকৈ স্পষ্ট হৈ পৰে সেয়া লক্ষ্য কৰা। এতিয়া তুমি জানা কি কৰিব লাগে। হয়তো ঈশ্বৰৰ আগত সত্য স্বীকাৰ কৰিব লাগিব, ইচ্ছা ঘোষণা কৰিব লাগিব। «মই এতিয়া প্ৰেম অনুভৱ কৰা নাই, হে প্ৰভু, (আৰু ইয়াৰ বাবে মই দুখ পাইছোঁ, কাৰণ মই সকলোতকৈ প্ৰেমক বেছি মূল্য দিওঁ), কিন্তু মই মোৰ অনুভূতিৰ দায়িত্ব লৈছোঁ, আৰু মোৰ হৃদয়লৈ প্ৰেম ঘূৰাই অনাৰ ইচ্ছা মই ঘোষণা কৰিছোঁ, মই এয়া গভীৰভাৱে বিচাৰোঁ, আৰু মোৰ মাজত প্ৰেমক বাধা দিয়া সকলো ভয়, চিন্তা আৰু ইচ্ছাক মই ত্যাগ কৰিছোঁ, মই ঈশ্বৰৰ প্ৰতি প্ৰেম বাছি লৈছোঁ! (হে প্ৰভু, মোক তোমাক সঁচা অৰ্থত প্ৰেম কৰিবলৈ শিকাওক, প্ৰেমৰ বাবে মোৰ হৃদয়, আত্মা, শৰীৰ আৰু মন শুদ্ধ কৰক, তোমাৰ প্ৰেমেৰে মোক পৰিপূৰ্ণ কৰক, মোক প্ৰকৃত জীৱনলৈ, প্ৰেমলৈ পুনৰুজ্জীৱিত কৰক! আমেন।) হে প্ৰভু, এই মুহূৰ্তত মই এই বিষয়ে কি উপলব্ধি কৰিব লাগিব?» আৰু ঈশ্বৰৰ উত্তৰবোৰ মনোযোগেৰে শুনা, সেইবোৰ উপলব্ধিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইচ্ছা ঘোষণা কৰা, গ্ৰহণ কৰা

সিদ্ধান্তসমূহ, এই মুহূৰ্ততেই তোমাৰ জীৱন সলনি কৰা – প্ৰয়োজনীয় কামবোৰ কৰা, ফোন কৰা, চুক্তি সলনি কৰা, ঋণ আৰু বাধ্যবাধকতাসমূহ এৰি দিয়া, নিজকে আৰু আনক মুক্তি দিয়া, বিশ্বাসত দৃঢ় হোৱা, সন্দেহ ত্যাগ কৰা, প্ৰেম বিলোৱা…

৮. প্ৰেম কৰা। কিবা এটালৈ অপেক্ষা কৰি থকা আৰু এতিয়াই সেয়া হৈ নুঠাতকৈ মূৰ্খামি আন একো হ'ব নোৱাৰে। গতিকে প্ৰেম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা। এই মুহূৰ্ততেই। প্ৰেম সকলোৰে ঊৰ্ধ্বত, আৰু প্ৰেম হোৱা মানে হৈছে ইয়াৰ এক মাধ্যম হোৱা, ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে চুবুৰীয়াসকলৰ ওপৰত প্ৰেম বৰ্ষণ কৰা। কেনেকৈ? অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথনত ঈশ্বৰক সোধা। মনোযোগেৰে, যত্নেৰে, সাধাৰণ প্ৰশ্নৰে: তোমাৰ খবৰ কি? তুমি কি অনুভৱ কৰিছা? মই তোমাক কেনেকৈ সহায় কৰিব পাৰোঁ? জানি থোৱা যে মই তোমাক প্ৰেম কৰোঁ। মনত ৰাখিবা যে ঈশ্বৰ তোমাৰ মাজতেই আছে আৰু তোমাৰ প্ৰথম আহ্বানতেই সদায় সঁহাৰি জনায়। নিজকে চম্ভালা! (হাঁহিৰে) তুমি দেখোন স্ৰষ্টা!, তেন্তে কাৰণ কাৰ মাজত?» আনৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা। এয়া হৈছে আটাইতকৈ উত্তম প্ৰকাৰৰ প্ৰাৰ্থনা। ঈশ্বৰে ইয়াক আটাইতকৈ বেছি ভাল পায়। আনৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা – ঈশ্বৰক তেওঁক সিমানখিনি প্ৰেম দিবলৈ কোৱা যিমানখিনি গ্ৰহণ কৰিবলৈ তেওঁ এতিয়া প্ৰস্তুত, আৰু তুমি লগে লগে তোমাৰ মাজত সেই প্ৰেম অনুভৱ কৰিবা। তোমাৰ হৃদয় উন্মুক্ত কৰিবলৈ আৰু উৎসৰ পৰা পৰিপূৰ্ণ হ'বলৈ সঘনাই ইচ্ছা ঘোষণা কৰা। «মই মোৰ ইচ্ছা ঘোষণা কৰিছোঁ: মই প্ৰেমৰ বাবে মোৰ হৃদয় উন্মুক্ত কৰিছোঁ। মোৰ মাজত থকা আমাৰ একমাত্ৰ জীৱনৰ উৎসৰ প্ৰতিচ্ছবি আৰু প্ৰসাৰ হিচাপে মোৰ হৃদয়ৰ অন্তৰ্নিহিত উৎসৰ পৰা মই ঐশ্বৰিক প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈছোঁ। মই লক্ষ্য কৰিছোঁ কেনেকৈ প্ৰেমৰ শক্তিয়ে পোহৰেৰে মোৰ সমগ্ৰ সত্তা আৱৰি ধৰিছে, মোৰ আত্মাক, মোৰ শৰীৰক, মোৰ সমগ্ৰ চেতনাক শুদ্ধ কৰিছে আৰু কৃতজ্ঞতা, চৰ্তহীন প্ৰেম আৰু বিচাৰহীন গ্ৰহণযোগ্যতাৰ কম্পন স্তৰলৈ মোক তুলি ধৰিছে। মই কৃতজ্ঞতাৰে

মোৰ মাজত প্ৰেমক বাধা দিয়া সকলো বস্তু আৰু ইয়াৰ আঁৰত থকা সকলোকে ত্যাগ কৰিছোঁ। এতিয়াৰ পৰা তোমালোকৰ প্ৰতি মোৰ আৰু কোনো প্ৰয়োজন নাই, কাৰণ মোৰ ভিতৰত থকা প্ৰেমৰ উৎস ঈশ্বৰৰ সৈতে মোৰ প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক আছে, আৰু মই পোনপটীয়াকৈ উৎসৰ পৰা পৰিপূৰ্ণ হৈছোঁ, আৰু বাকী সকলোকে একমাত্ৰ উৎসৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ পৰিপূৰ্ণ হোৱাৰ অধিকাৰ দিছোঁ, মই কাৰো পৰা শক্তি গ্ৰহণ নকৰোঁ আৰু কাকো মোৰ শক্তিৰে পুষ্ট নকৰোঁ। মই সকলো চুক্তি আৰু বাধ্যবাধকতা, কৰ্মিক চুক্তি আৰু সম্পৰ্কৰ কাৰ্যকাৰিতা সমাপ্ত কৰিছোঁ, মই মোক আৰু এই চুক্তিৰে মোৰ সৈতে বান্ধ খাই থকা সকলোকে মুক্তি দিছোঁ। মই সেইবোৰক সম্পন্ন বুলি গণ্য কৰোঁ, কাৰণ সেইবোৰে মোক সেইবোৰৰ সৰ্বোচ্চ লক্ষ্যলৈ লৈ আহিছে – প্ৰেমলৈ। আমেন»। আৰু প্ৰেমক নিৰীক্ষণ কৰা। ইয়াৰ পৰা দৃষ্টি আঁতৰাই নিনিবা।

৯. সত্য কোৱা। অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথন আৰম্ভ কৰা। সত্যই প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰে। এয়া এটা বাস্তৱ। কাৰণ সত্য ঈশ্বৰৰ পৰা, উৎসৰ পৰা আহে। প্ৰেম বিচৰানে – সত্যক প্ৰকাশ কৰা। তোমাৰ অন্তৰ্নিহিত সত্যক স্পষ্টকৈ ঘোষণা কৰা, যাৰ দ্বাৰা এই মুহূৰ্ততে ঈশ্বৰ তোমাৰ মাজেৰে প্ৰকাশিত হৈছে। সত্য কোৱা। – হে প্ৰভু, মোৰ মাজেৰে কথা কওক!

তোমাৰ আত্মাৰ সৈতে কথা কোৱা। «মোৰ আত্মা, তুমি কি বিচৰা?» আত্মাক সোধা: «মোৰ আত্মা, মই কেনেকৈ এই মুহূৰ্ততে মোৰ আত্মাক এয়া দিব পাৰোঁ?» আৰু কাম কৰা। ইয়াক প্ৰকাশ কৰা। জীৱন সদায় ইয়াত আৰু এতিয়াই। ইয়াত আৰু এই মুহূৰ্ততে। পলম নকৰিবা। তোমাৰ সামাজিক মাধ্যমত তোমাৰ অন্তৰ্নিহিত সত্য ঘোষণা কৰা। কাৰোবাৰ বাবে এয়া এই মুহূৰ্ততেই এক প্ৰকৃত পৰিত্ৰাণ হ'ব পাৰে, নিৰ্জীৱ দৈনন্দিন জীৱনৰ মৰুভূমিত এঢোক জীৱন্ত পানী হ'ব পাৰে! সত্যক প্ৰকাশ কৰা আৰু ই তোমাৰ মাজত আৰু পৃথিৱীত এই মুহূৰ্ততেই প্ৰেম বৃদ্ধি কৰিব। «হে প্ৰভু, এই মুহূৰ্ততে মই কি উপলব্ধি কৰিব লাগিব?

মোৰ সত্য কি? মোক সোঁৱৰাই দিয়ক, হে প্ৰভু! মোক মুক্তভাৱে আৰু লাজ নকৰাকৈ ইয়াক ঘোষণা কৰাত সহায় কৰক! আমেন»। সত্য কোৱাটো হৈছে প্ৰেমৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰকাশ। কাৰণ সত্যই হৈছে প্ৰেম। প্ৰেমেই হৈছে সত্য।

১০. তোমাৰ প্ৰতিভা, ঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা উপহাৰ প্ৰকাশ কৰা। সত্য কোৱাটো এটা প্ৰতিভা। ঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা উপহাৰ। কিন্তু তাত আৰু বহুতো, অগনন প্ৰতিভা আছে, যিটো অনন্ত জীৱনলৈ জাগ্ৰত হোৱা নতুন নতুন স্ৰষ্টাৰ সৈতে প্ৰতিদিনে বাঢ়ি গৈ আছে, যাৰ এনে নতুন নতুন প্ৰতিভা আছে যি আগতে কেতিয়াও নাছিল আৰু যিবোৰ বৃত্তিৰ কোনো শ্ৰেণীবিভাজনত পোৱা নাযায়। ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথনত জানিবলৈ চেষ্টা কৰা যে তোমাৰ উপহাৰ কি, আৰু তুমি কেনেকৈ এই মুহূৰ্ততেই ইয়াক প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব পাৰা। হয়তো এয়া বিশেষ নতুন একো নহয়। হয়তো এয়া এনেকুৱা এটা বস্তু যিটো তুমি সদায় তোমাৰ বিষয়ে জানিছিলা। কিন্তু প্ৰেম হৈছে শক্তি, আৰু শক্তি হৈছে গতি, আৰু তোমাৰ মাজত থকা প্ৰেম এক জীৱন্ত প্ৰৱাহ হৈ থাকিবলৈ হ'লে – ইয়াক অবিৰতভাৱে ঢালি দিব লাগিব – ইয়াক মুক্তভাৱে বিলোৱা – ঈশ্বৰৰ দান হিচাপে। বিনামূলীয়াকৈ। ইয়াৰ বাবে তোমাক ধন দিয়া হ'ব বুলি আশা নকৰিবা। তোমাৰ প্ৰতিভাক ব্যৱসায়িকৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰিবা। তোমাৰ সকলো ইচ্ছা, তোমাৰ সকলো প্ৰয়োজন ইতিমধ্যে ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা যোগান ধৰা হৈছে (যদিহে, নিশ্চিতভাৱে, তুমি তেওঁক জানা), তোমাৰ সকলো ইচ্ছা ইতিমধ্যে পূৰণ হৈছে, আৰু তোমাৰ বাওঁহাতে (গ্ৰহণ কৰা) যেন সোঁহাতে (দান কৰা) কি কৰিছে একোকে গম নাপায়। সীমাহীনভাৱে দান কৰা, কেৱল তোমাৰ মাজেৰে প্ৰেমৰ এই প্ৰৱাহক পাৰ হ'বলৈ দিয়াৰ বাবে, আৰু তুমি ইয়াৰ যোগ্য হয়নে নহয় সেই বিষয়ে নোসোধাকৈ গ্ৰহণ কৰা, কাৰণ তুমি যি দান কৰা – সেয়া ঈশ্বৰৰ পৰা, আৰু তুমি যি গ্ৰহণ কৰা, মানুহৰ জৰিয়তে হ'লেও – সকলো তেওঁৰ পৰাই। গতিকে সাহসেৰে নিজকে প্ৰকাশ কৰা, পৃথিৱীৰ আগত তোমাৰ প্ৰতিভা তুলি ধৰা – তুমি এয়া পৃথিৱীৰ বাবে নহয়, নিজৰ বাবে, প্ৰেমৰ বাবে,

আনন্দৰ বাবে কৰা। তোমাৰ প্ৰতিভা কি নাজানা নেকি? প্ৰভুৰ ওচৰত ইয়াৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা। সকলো প্ৰতিভা তেওঁৰ পৰাই আহে। তোমাৰ মাজত থকা প্ৰতিভা হৈছে আমাৰ সমগ্ৰ সামূহিক সম্ভাৱনা, যি সেই অনন্য ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে যি এতিয়া সমগ্ৰৰ বাবে প্ৰয়োজন, আৰু যিটো তোমাৰ সকলো পছন্দ, তোমাৰ সকলো অভিজ্ঞতা আৰু জীৱনৰ সমগ্ৰ পথৰ বাবে কেৱল তোমাৰ মাজেৰেই প্ৰকাশ পাব পাৰে।

১১. প্ৰেম হৈছে আমি। সকলোৰে বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা। প্ৰেম কেৱল মই নহয়, প্ৰেম সদায় আমি। ঈশ্বৰকো আমাৰ প্ৰয়োজন, আনকি তেওঁৰো নিজকে বহু অংশত বিভক্ত কৰাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল – আমাৰ মাজত, যাতে প্ৰেম সংঘটিত হ'ব পাৰে। যেতিয়া তুমি অনুভৱ কৰা যে প্ৰেম অপৰ্যাপ্ত, তেতিয়া আমাৰ সকলোৰে বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা যাতে আমাৰ সকলোৰে মাজত প্ৰেম ঘটে, যাতে আমি সকলোৱে নিজৰ সুখ বিচাৰি পাওঁ। আনৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা, বিশেষকৈ সকলোৰে বাবে প্ৰাৰ্থনা – হৃদয় উন্মুক্ত কৰাৰ আৰু পৃথিৱীত প্ৰেম বৃদ্ধি কৰাৰ এক অতি শক্তিশালী মাধ্যম। আৰু গতিকে তোমাৰ হৃদয়তো। «হে প্ৰভু, তোমাৰ প্ৰেমেৰে আমাক সকলোকে পৰিপূৰ্ণ কৰক, আমাৰ সকলো হৃদয়েৰে, আমাৰ সকলো প্ৰাণেৰে আৰু আমাৰ সকলো বুদ্ধিৰে তোমাক প্ৰেম কৰিবলৈ আমাক শিকাওক, ইজনে সিজনক প্ৰেম কৰিবলৈ আমাক শিকাওক, আৰু এনেদৰে আমাৰ মাজত তোমাৰ প্ৰেম বৃদ্ধি কৰক, কাৰণ প্ৰেম কৰাটোৱেই হৈছে সৰ্বোচ্চ আনন্দ। হে প্ৰভু, আমাক সকলোকে প্ৰতিভাৰে আশীৰ্বাদ কৰক। আমি যিমানেই গভীৰভাৱে টোপনি নাযাওঁ কিয়, আৰু তোমাৰ আত্মাৰ যি উচ্চতাৰ পৰাই আমি তললৈ নপৰোঁ কিয়, অজ্ঞানতাৰ বাবে তোমাক অস্বীকাৰ কৰি, প্ৰেমৰ কথা পাহৰি আৰু ইয়াত নিজকে বিশ্বাসঘাটকতা কৰি, আমাক অনন্ত জীৱনলৈ জাগ্ৰত কৰক। আমাৰ সকলো

পাৰস্পৰিক ঋণ আৰু বাধ্যবাধকতাৰ পৰা আমাক মুক্ত কৰক, যিবোৰ আমাৰ অসচেতনতাৰ বাবে আমাৰ ওপৰত জমা হৈছে, এই কথা পাহৰি যে সকলো তোমাৰ পৰাই আহে, হে প্ৰভু, আৰু সকলো আমাৰ ইচ্ছা আৰু বিশ্বাস অনুসৰি সৃষ্টি হয়। হে প্ৰভু, আমাৰ সামূহিক চেতনাক আৰোগ্য কৰক, ধাৰণাৰ প্ৰতাৰণাপূৰ্ণ আৰ্হিৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰক, তোমাৰ আত্মাৰে আমাক পুনৰ পৰিপূৰ্ণ কৰক, আমাৰ সামূহিক বাস্তৱৰ সচেতন স্ৰষ্টা হ'বলৈ আমাক শিকাওক, হে প্ৰভু, আমাৰ একত্ৰ আত্মাক আৰোগ্য আৰু পবিত্ৰ কৰক, আৰু ইয়াক প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰক। কাৰণ আমি তোমাৰ সন্তান, হে পিতা। আমাক ঈশ্বৰ হ'বলৈ শিকাওক। আমেন»

১২. একৰ সহভাগিতাৰ জৰিয়তে একতা আৰু ৰূপান্তৰ। এতিয়ালৈকে আমি অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ কথোপকথনত আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি আহিছোঁ। কিন্তু যীচুৰ কাম হৈছে আমাক, আমাৰ মনক, আমাৰ আত্মাক, আমাৰ হৃদয়ক – আমাৰ বিশ্বাস, ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তাক প্ৰস্তুত কৰা – আৰু আমাক এক ঈশ্বৰ পিতৃ-মাতৃৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা। যাতে আমি সেই একৰ প্ৰেমৰ দ্বাৰা সকলো অস্তিত্বশীল বস্তুৰ প্ৰতি, যি কেতিয়াবা আছিল, আছে আৰু থাকিব সেই সকলোৰে প্ৰতি প্ৰেমলৈ সম্প্ৰসাৰিত হ'ব পাৰোঁ। এনেদৰেই আমি একতা, একত্ৰ আমি, আমাৰ মাজেৰে প্ৰকাশিত ঈশ্বৰৰ বৈচিত্ৰ্যৰ একতা হৈ পৰোঁ, আৰু আমাৰ মাজৰ স্বয়ং প্ৰেম সম্প্ৰসাৰিত হৈ অপ্ৰকাশিতৰ সৈতে একতাত এক ঈশ্বৰ আত্মা-পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তিৰ স্তৰলৈ উন্নীত হয়। সেই এক হৈছে সকলো আৰু একো নহয়। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো স্তৰত প্ৰকাশিত সমগ্ৰ সত্তা আৰু সকলো অপ্ৰকাশিত, মহান শূন্যতা, একত্ৰ মাতৃৰ মহান গৰ্ভ, সকলোৰে সম্ভাৱনা।