16. இப்போது ஒன்று

கடவுளின் கற்பனைக்கெட்டாத முழு மாபெரும் மகத்துவத்தையும் கற்பனை செய்து பார்க்க முயற்சி செய்.

நிச்சயமாக, அது இயலாத காரியம்! அதனால்தான் அது கற்பனைக்கெட்டாததாக இருக்கிறது. (புன்னகை.) ஆனால் அது எவ்வாறு, எதிலிருந்து உருவாகிறது என்பதை நாம் காண முடியும். பார்.

நமது தனிப்பட்ட அற்பத்தன்மையை விழிப்புணர்வோடு வாழும் ஒவ்வொரு செயலிலும் — நமது பயங்கள், நமது பலவீனம், இயலாமை, நமது நோய்கள், ஆன்மாவின் வறுமை ஆகியவற்றில் — ஒருமைப் பேரறிவின் மற்றொரு துருவத்தில் நமது கூட்டு தெய்வீக மகத்துவம் கருக்கொள்ளப்பட்டு வந்தது: அதுவே உன்னத பேராற்றல், உன்னத சங்கல்பம், உன்னத பேரறிவு (ஞானம்), உன்னத அன்பு, உன்னத மேன்மை, உன்னத மகிமை மற்றும் ஆன்மாவின் அனைத்து செல்வங்களும் ஆகும்.

எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும், மிகக் கடினமான (குறிப்பாக சாதகமற்ற) தருணங்களிலும் கூட, பொறுப்பை வேறு எவர் மீதும் சுமத்தாமல், காரணத்தை நமக்குள்ளேயே தேட நாம் தேர்ந்தெடுத்த ஒவ்வொரு முறையும், நமது தேடலின் மூலம் நமது உலகத்தோடு நமது விழிப்புணர்வின் காரண-காரியத் தொடர்புகளை நாம் உருவாக்கினோம்; அதன் மூலம் உன்னத அதிகாரத்தை, தன்னையும் தன் படைப்பான உலகத்தையும் ஆளும் ஆற்றலாக வெளிப்படும் படைப்பாளரின் அதிகாரத்தை கருக்கொண்டோம்.

திருவெளிப்பாட்டில் (புனித யோவானின் வெளிப்படுத்துதல்) ஒரு காட்சி உண்டு: அதில் நீதிமான்கள் உயிர்த்தெழுந்து பரலோகத்திற்கு ஏறிய கிறிஸ்துவை கடவுளாக நோக்கித் தங்கள் பிரார்த்தனைகளில் வேண்டுகிறார்கள்: “நீர் உமது முழு வல்லமையோடு வருவதற்கு நாங்கள் இன்னும் எவ்வளவு காலம் காத்திருக்க வேண்டும்?” என்று கேட்கிறார்கள். அதற்கு கடவுள் அவர்களிடம்: “பொறுத்திருங்கள், ஏனெனில் 1,44,000 நீதிமான்களின் எண்ணிக்கையில் கடவுளின் பூரணத்துவம் நிறைவேற வேண்டும்” என்று பதிலளிக்கிறார்.

அவர்கள் கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். மனிதகுலம் தனது புனிதர்களின் வடிவில், தெய்வீக ஆற்றல் மற்றும் தெய்வீக மகத்துவத்தின் இந்தப் பூரணத்துவத்தைத் தன்னுள் கருக்கொண்டு வெளிப்படுத்தும் அந்தத் தருணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்.

ஆனால் கடவுள் காலத்திற்கு அப்பால், 'ஒற்றை இப்போது' எனும் கணத்தில் இருக்கிறார்; அவருக்கோ எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் அந்த தெய்வீக பூரணத்துவத்தின் தருணம் ஏற்கனவே வந்துவிட்டது. எனவேதான் அவர் நம்மிடம் — இப்போதே, எப்போதுமாக — அக உரையாடலில், புனித நூல்களின் வாழும் வார்த்தையாக, புனிதர்களின் வெளிப்பாடுகளாகப் பேசி, நம்மை நாம் ஆளக் கற்றுக்கொடுத்து, அன்பு செய்யக் கற்றுக்கொடுத்து, எதிர்காலத்திலிருந்து தெய்வீக குணங்களையும் ஆற்றல்களையும் கடத்தி, நம்மைத் தெய்வங்களாக்குகிறார்.

இப்போது கற்பனை செய்து பார்: அந்தப் பூரணத்துவத்தின் தருணம் வரும்போது, தேவர்கள் மற்றும் தேவிகளின் தனது ஒற்றைக் கூட்டு உடலில் கடவுள் தம்மைத் தமது முழு மகத்துவத்தோடும் பேராற்றலோடும் வெளிப்படுத்தும்போது, அவர் தமது படைப்பை நிறுத்திவிடுவாரா? அவரது தெய்வீக பூரணத்துவம் மேலும் விரிவடைவதை நிறுத்திவிடுமா?

நிச்சயமாக இல்லை! ஆனால் இனி அது பலவீனங்களாலும் துன்பங்களாலும் அல்ல, மாறாக விழிப்புணர்வுள்ள

கூட்டுப் படைப்பின் வழிமுறையினால் உருவாக்கப்படும் — அன்பிலிருந்து அன்பிற்கு, மகிழ்ச்சியிலிருந்து மகிழ்ச்சிக்கு, பூரணத்துவத்திலிருந்து பூரணத்துவத்திற்கு. இப்போது தேவர்களின் குடும்பத்தால் சூழப்பட்டு, ஒரே கடவுளாக மாறி, மனிதனையும் கடவுளையும், கீழானதையும் மேலானதையும், கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும், ஆண்தன்மையையும் பெண்தன்மையையும், தந்தையையும் தாயையும் தன்னுள் இணைத்து, இருளுக்கும் ஒளிக்கும் இடையிலான மோதலை தெய்வீக அன்பின் வானவில்லாக மாற்றி — இப்போது ஏக இறைவன் அனைத்து தேவர்களுடனும், தனது அனைத்து குழந்தைகளுடனும், சகோதர சகோதரிகளுடனும் இணைந்து சக படைப்பில் புதிய உலகங்களைப் படைப்பார்; இனி தனித்தனியாக அல்லாமல் முழு நாகரிகங்களாகவே தெய்வீக உணர்வின் புதிய புதிய பண்புகளைக் கருக்கொண்டு, தெய்வீக இருப்பின் புதிய புதிய பூரணத்துவத்தைப் படைப்பார்.

கடவுளின் இந்தப் புதிய பண்புகள் அனைத்தும், தெய்வீக அன்பின் புதிய புதிய பரிமாணங்களும் அதன் வெளிப்பாட்டின் பூரணத்துவமும், ஒரே தெய்வீக நிகழ்கணத்தில் ஆன்மாவின் காலமற்ற கருவூலத்தில் தொடர்ந்து ஒன்றிணைகின்றன. நேர்கோட்டு காலத்தில் இந்த செயல்முறை தொடர்கிறது. ஆனால் 'ஒற்றை இப்போது' எனும் கணத்தில், முழு தெய்வீக பூரணத்துவமும் ஏற்கனவே நிகழ்ந்துவிட்டது; அது எப்போதும் — ஆதிமுதலாய் எக்காலத்திற்கும் — “இப்போதும் எப்போதும் என்றென்றைக்குமாய்” நிலைத்திருக்கிறது.

எனவேதான், எக்காலத்திலும் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொண்ட அனைத்து மனிதர்களும், 'ஒற்றை இப்போது' என்பதிலிருந்து காலமற்ற பதிலை, ஏக இறைவனின் அனைத்து தெய்வீக மகத்துவத்திலிருந்தும் பெறுகிறார்கள்; ஆனால், அது அக்கணம் அவர்களின் விழிப்புணர்வு பக்குவத்திற்கு ஏற்ப, அவர்களுக்குப் புரியும் மொழியில் வழங்கப்படுகிறது.

என்றும் மாறக்கூடியவராகவும், என்றும் மாறாதவராகவும் இருக்கும் கடவுள், ஒவ்வொரு தருணத்திலும் தம்மைத்தாமே தொடர்ந்து படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்,

'ஒற்றை இப்போது' எனும் கணத்தில் தம்மைப் படைக்கிறார். தீர்க்கதரிசனங்களால் அவரைக் கட்டுப்படுத்தும் கடந்த காலமோ அல்லது எதிர்காலமோ கடவுளுக்கு மேல் ஆதிக்கம் செலுத்துவதில்லை; அவர் கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் நிகழ்காலத்தில், 'ஒற்றை இப்போது' என்பதன் ஒவ்வொரு கணத்திலும் மறுபடைப்பு செய்கிறார்.

“நான் எப்படிக் கருதுகிறேனோ, அப்படியே அது இருந்தது,” என்கிறார் கடவுள். “நாம் எப்படித் தேர்ந்தெடுக்கிறோமோ, அப்படியே அது இருக்கும்.” அல்லது திருக்குர்ஆனில் கூறப்பட்டுள்ளபடி:

“நானே சான்றுகளைத் தருகிறேன், நானே அவற்றை நினைவிலிருந்து அகற்றி, அவற்றுக்குப் பதிலாகப் புதியவற்றைத் தருகிறேன்.”

இது நீ இப்போது வாசிக்கும் இந்த உரையைப் போன்றது. நான் விரும்பினால் எப்போதும் “அதன் கடந்த காலத்திற்கு” திரும்பிச் சென்று அதைத் திருத்த முடியும். நீ அதை மீண்டும் வாசிக்கும்போது, உனக்காக அதில் புதிதாக ஒன்றைக் காண்பாய். இப்போது — இந்தத் துல்லியமான கணத்தில் — நான் “அதன் எதிர்காலத்தை” திருத்துகிறேன்.

இவ்வாறே, கடந்த காலத்திற்கும் சென்று, “மாறாத” புனித நூல்களான பைபிள், திருக்குர்ஆன், தோரா ஆகியவற்றின் உரைகள் மாறுகின்றன, முழுமை பெறுகின்றன. அதனால்தான் புனித நூல்கள் எப்போதும் வாழும் வார்த்தையாக இருக்கின்றன. மீண்டும் மீண்டும் வாசி — மீண்டும் மீண்டும் அவற்றில் நீ புதியவற்றைக் காண்பாய். நீ மட்டுமே மாறுவதில்லை, அவற்றில் உள்ள வார்த்தையே உயிருள்ளதாக இருக்கிறது.

நிச்சயமாக, இது புனித உரைகளுக்கு மட்டுமல்ல, நிகழ்வுகளின் ஓட்டத்திற்கும் பொருந்தும். இப்போது உன் கூட்டு கடந்த காலம் உனக்குப் புதிதாக வெளிப்படுகிறது. அதில் இருந்த துன்பங்கள், பயங்கள், இழப்புகள், வேதனைகள், துயரங்கள் மற்றும் பலவீனங்கள் உட்பட அனைத்தும் பரிபூரணமாகவே இருந்தன என்பது புலனாகிறது, ஏனெனில்

அவற்றிலிருந்தே உனது — மனிதனே — உன்னத ஆற்றலின் பேராற்றலும் மகத்துவமும் படைக்கப்பட்டன. அவற்றில் கூட்டுக் கிறிஸ்து, கிரக லோகோஸ், மனுஷகுமாரன் கருக்கொள்ளப்பட்டார் — எதிர்காலத்தில் ஒருநாள் தோன்றி, நமது தனிப்பட்ட தகுதிகளினால் அல்லாமல், அருளினால், சேகரிக்கப்பட்ட அனைத்து உன்னத ஆற்றலையும் நமக்கு ஒரு பரிசாகக் கொடுப்பதற்காக, முழு மனிதகுலத்தாலும் சுமக்கப்பட்ட குமாரன் அவர். நம்மைத் தெய்வங்களாக்குவதற்காகவும், அனைத்துப் புனிதர்களின் சங்கமத்தோடு இணைந்து புதிய கூட்டுப் பூரணத்துவத்தை நம்மோடு சேர்ந்து படைக்கத் தொடங்குவதற்காகவும் அவர் கருக்கொள்ளப்பட்டார்.

எனவே அறிந்துகொள், என் அன்பான நண்பனே! என் தெய்வமே, சகோதரனே, சகோதரியே! என் அன்பு மகவே! அந்த எதிர்காலம் ஏற்கனவே வந்துவிட்டது. அன்பின் நற்கருணையை நீ பெற்ற தருணத்திலிருந்தே, உனது தனித்துவமான மனித வடிவில் தேவனாக-தேவியாக நீ பிறந்த தருணத்திலிருந்தே அது தொடங்கிவிட்டது. இப்போது நாம் இணைந்து படைக்கிறோம். நீ இன்னும் என்னை, எங்களை நேரில் அறியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நாம் நிச்சயமாக அறிந்துகொள்வோம். அதற்காக இப்போது முழு நித்தியமும் நம்மிடம் உள்ளது. முழு நித்தியமும் நம் வசம் உள்ளது. 'ஒற்றை இப்போது' எனும் நித்தியம்.

அதுவரை — அக உரையாடல். கடவுளோடு, கிறிஸ்துவோடு, தந்தை-தாயோடு, ஏக ஆன்மாவோடு, காலமற்ற அனைத்து மதங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஏக இறைவனோடு உனது அக உரையாடலை அமைத்துக்கொள்.

“இறைவனின் ராஜ்யம் எங்கே, எப்போது வரும் என்று என்னிடம் கேட்காதீர்கள், ஏனெனில் அது கண்களுக்குத் தெரியும்படியாக வராது; 'அதோ அங்கே' என்றோ 'அப்போது' என்றோ சொல்ல மாட்டார்கள். எனவே தேடி அலையாதீர்கள். இதோ: இறைவனின் ராஜ்யம் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கிறது... மேலும் முயற்சி செய்பவர்களே அதைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்” (தங்களுக்குள்).