16. هڪ هاڻي

خدا جي سڄي ناقابلِ تصور عظمت جو تصور ڪرڻ جي ڪوشش ڪر.

بيشڪ، اهو ناممڪن آهي! تنهنڪري ئي اهو ناقابلِ تصور آهي. (مرڪ.) پر اهو ڏسي سگهجي ٿو ته اهو ڪيئن ۽ ڪهڙي شيءِ مان جڙي ٿو. ڏس.

اسان جي انفرادي بي حيثيتيءَ—اسان جي خوفن، اسان جي بي وسيءَ، ڪمزوريءَ، اسان جي بيمارين، روح جي مسڪينيءَ—جي باشعور جيئڻ جي هر عمل ۾، هڪڙي ئي شعور جي ٻئي ڇيڙي تي، اسان جي ئي اجتماعي، الاهي عظمت پرورش پائي رهي هئي: اعليٰ ترين طاقت، اعليٰ ترين ارادو، اعليٰ ترين عقل (حڪمت)، اعليٰ ترين محبت، اعليٰ ترين عزت ۽ اعليٰ ترين جلال، ۽ روح جي سموري دولت.

هر ڀيري، جڏهن اسان ڪنهن به حالت ۾، ڪنهن به صورتحال ۾، توڙي جو سڀ کان ناپسنديده (خاص ڪري ڏکين حالتن) ۾ به، ذميواري ڪنهن ٻئي تي وجهڻ کانسواءِ، پنهنجي اندر ئي سبب ڳولڻ جو انتخاب ڪيو، تڏهن اسان پنهنجي ان ڳولا ذريعي پنهنجي شعور ۽ پنهنجي دنيا جا سبب ۽ اثر وارا رشتا قائم ڪري رهيا هئاسين، ۽ ائين اعليٰ ترين اقتدار کي جنم ڏئي رهيا هئاسين—اهو اقتدار، جيڪو پنهنجو پاڻ تي ۽ دنيا تي پنهنجي تخليق وانگر حڪمرانيءَ ۾ ظاهر ٿئي ٿو، تخليقڪار جو اقتدار.

مڪاشفي (يوحنا جي الهام) ۾ هڪ واقعو آهي، جتي نيڪ ٻانها پنهنجي دعائن ۾ جيئري ٿيل ۽ آسمان ڏانهن اڀري ويل مسيح کي خدا جي حيثيت سان مخاطب ٿيندي چون ٿا: اسان کي اڃا ڪيترو انتظار ڪرڻو پوندو ته تون پنهنجي پوري طاقت سان اچين؟ ۽ خدا کين جواب ڏئي ٿو: صبر ڪريو، ڇاڪاڻ⁠تہ 144 هزار نيڪ ماڻهن جي تعداد ۾ الاهي ڪماليت پوري ٿيڻ لازمي آهي.

اهي مسيح جي ٻيهر اچڻ جي باري ۾ ڳالهائين ٿا. ان گهڙيءَ بابت، جڏهن انسانيت پنهنجن سڀني ولين ۽ سچن ٻانهن جي صورت ۾ الاهي طاقت، الاهي عظمت جي ان ڪماليت کي پاڻ مان ظاهر ڪندي.

پر خدا وقت کان مٿانهون، اڪيلي ’هاڻي‘ ۾ موجود آهي، ۽ سندس لاءِ، ڀلي اهو مستقبل ۾ ئي هجي، پر الاهي ڪماليت جو اهو پل اڳيئي اچي چڪو آهي. تنهنڪري هو اسان سان ڳالهائي ٿو—اڄ به، هميشه—اندروني گفتگوءَ ۾، پاڪ صحيفن جي جيئري ڪلام ذريعي، ولين جي الهامن ذريعي، اسان کي پاڻ تي ضابطو رکڻ سيکاريندي، پيار ڪرڻ سيکاريندي، اتان، يعني مستقبل مان الاهي خوبيون ۽ لياقتون موڪليندي، اسان کي ديوتا بنائيندي.

۽ هاڻي تصور ڪر، جڏهن اها ڪماليت جي گهڙي ايندي، ۽ خدا پاڻ کي پنهنجي پوري عظمت ۽ طاقت ۾، ديوتائن ۽ ديوين جي پنهنجي هڪ گڏيل جسم ۾ ظاهر ڪندو، ڇا هو پنهنجي تخليق کي روڪي ڇڏيندو؟ ڇا سندس الاهي ڪماليت ۾ واڌارو بند ٿي ويندو؟

بلڪل نه! پر هاڻي اها ڪمزورين ۽ ڏکن سان نه، پر باشعور

اجتماعي تخليق جي عمل مان تخليق ٿيندي—محبت کان محبت تائين، خوشيءَ کان خوشيءَ تائين، ڪماليت کان ڪماليت تائين. هاڻي خدا، ديوتائن جي خاندان سان گهيريل، اڪيلو خدا بڻجي، پنهنجي اندر انسان ۽ خدا، هيٺ ۽ مٿي، ماضي ۽ مستقبل، نر ۽ مادي، پيءُ ۽ ماءُ کي ملائي، اونداهي ۽ روشنيءَ جي ٽڪراءَ کي الاهي محبت جي انڊلٺ ۾ تبديل ڪري—هاڻي اهو اڪيلو خدا سمورن ديوتائن، پنهنجن سڀني ٻارن-ڀائرن-ڀينرن سان گڏيل تخليق ۾ نيون دنيائون تخليق ڪندو، هاڻي اڪيلي سر نه، پر پوري تهذيبن سان گڏ، الاهي شعور جون نيون کان نيون خوبيون پيدا ڪندو—الاهي وجود جي نئين کان نئين ڪماليت کي جنم ڏيندو.

۽ خدا جون اهي سڀ نيون خوبيون، الاهي محبت جا ۽ ان جي اظهار جي ڪماليت جا اهي سڀ نوان رخ، اڪيلي الاهي ’هاڻي‘ ۾ روح جي اڪيلي لامحدود خزانچيءَ ۾ گڏ ٿيندا رهندا. سڌي لڪير واري وقت ۾ اهو سلسلو جاري رهي ٿو. اڪيلي ’هاڻي‘ ۾ سڄي الاهي ڪماليت اڳيئي مڪمل ٿي چڪي آهي ۽ هميشه موجود رهي ٿي—ازل کان ۽ سدائين لاءِ—’هاڻي به، هميشه به ۽ صدين کان صدين تائين‘.

تنهنڪري هر دور ۾، اهي سڀ ماڻهو، جن ڪڏهن به خدا کي سڏيو، اڪيلي ’هاڻي‘ مان اڪيلي خدا وٽان سندس سڄي الاهي عظمت سان لامحدود وقت وارو جواب حاصل ڪن ٿا، پر—انهن جي سمجهه واري ٻوليءَ ۾، ان وقت سندن شعور جي تياريءَ مطابق.

۽ خدا، سدائين بدلجندڙ ۽ سدائين اٽل، پنهنجو پاڻ کي تخليق ڪندو رهي ٿو، پنهنجو پاڻ کي هر پل تخليق ڪندو رهي ٿو

اڪيلي ’هاڻي‘ جي. خدا لاءِ ڪو به مٿس حاوي ٿيندڙ ماضي يا مستقبل ناهي، جيڪو کيس پيشن گوئين ۾ قيد ڪري، هو اڪيلي ’هاڻي‘ جي هر لمحي ۾، حال جي اندر ماضي ۽ مستقبل ٻنهي کي نئين سر تخليق ڪري ٿو.

’جيئن مان سوچيندس، تيئن ئي هو‘—خدا فرمائي ٿو—’جيئن اسان چونڊينداسين، تيئن ئي ٿيندو‘. يا، جيئن قرآن ۾ آيل آهي:

’آءٌ ئي نشانيون ڏيان ٿو، ۽ آءٌ ئي انهن کي مٽائي انهن جي بدران نيون آڻيان ٿو‘.

اهو بلڪل ائين ئي آهي جيئن هي لکيل لفظ، جيڪي تون بلڪل هن وقت پڙهي رهيو آهين. آءٌ جڏهن به چاهيان ’هن جي ماضيءَ‘ ڏانهن موٽي سگهان ٿو ۽ ان کي درست ڪري سگهان ٿو. ۽ تون، ان کي وري پڙهي، پنهنجي لاءِ ان ۾ ڪا نئين شيءِ ڏسندين. ۽ بلڪل هن گهڙيءَ—هن ئي پل—آءٌ ’هن جو مستقبل‘ درست ڪري رهيو آهيان.

ائين ئي، گذريل وقت ۾ وڃي، ’اٽل‘ پاڪ صحيفن جا متن بدلبا ۽ مڪمل ٿيندا رهن ٿا: بائبل، قرآن، توريت. ان ڪري ئي پاڪ ڪتاب هميشه ’جيئرو ڪلام‘ آهن. وري وري پڙهه—۽ تون وري وري انهن ۾ نوان راز ڳولي لهندين. رڳو تون نٿو بدلين، پر انهن جو اصل ڪلام به جيئرو آهي.

۽ يقيناً، اها ڳالهه رڳو لکتن جي ناهي، پر خود واقعن جي روانيءَ بابت به آهي. بلڪل هاڻي ئي تنهنجو اجتماعي ماضي تو اڳيان نئين سر کلي رهيو آهي. معلوم ٿئي ٿو ته ان ۾ سڀ ڪجهه، بشمول سموريون تڪليفون، خوف، محروميون، ڏک، پريشانيون ۽ ڪمزوريون—سڀ ڪجهه بي عيب ۽ ڪامل هو، ڇاڪاڻ⁠تہ انهن مان

ئي، اي انسان، تنهنجي اعليٰ ترين صلاحيت جي طاقت ۽ عظمت پيدا ٿي رهي هئي. انهن مان ئي اجتماعي مسيح، ڪائناتي لوگوس، ابنِ آدم—اهو فرزند جنهن کي سڄي انسانيت پنهنجي اندر پاليو—پرورش پائي رهيو هو، ته جيئن مستقبل ۾ هڪ ڏينهن ظاهر ٿئي ۽ اسان جي ذاتي خوبين جي بنياد تي نه، پر پنهنجي ٻاجهه ۽ فضل سان، سڄي گڏ ڪيل اعليٰ ترين صلاحيت اسان کي هڪ سوغات طور عطا ڪري. ته جيئن هو اسان کي ديوتا بنائي. ۽ اسان سڀني سان گڏجي سمورن پاڪ ٻانهن جي گڏيل ڪچهريءَ وسيلي هڪ نئين اجتماعي ڪماليت کي تخليق ڪرڻ شروع ڪري.

تنهنڪري، ڄاڻي وٺ، اي منهنجا پيارا دوست! اي منهنجا ديوتا، ڀاءُ، ڀيڻ! اي منهنجا پيارا ٻار! اهو مستقبل اڳيئي اچي چڪو آهي. محبت ۾ تنهنجي شريڪ ٿيڻ جي لمحي کان، تنهنجي بي مثال انساني صورت ۾ ديوتا يا ديويءَ طور جنم وٺڻ واري پل کان. هاڻي اسان گڏجي تخليق ڪريون ٿا. ۽ جيتوڻيڪ شايد تون اڃا مون کي، اسان کي، ذاتي طور نٿو سڃاڻين، پر اسان ضرور هڪٻئي کي سڃاڻنداسين. ان لاءِ هاڻي اسان وٽ پوري ابديت آهي. سڄي ابديت اسان جي هٿن ۾ آهي. اڪيلي ’هاڻي‘ واري حالت جي ابديت.

۽ في الحال—اندروني گفتگو. خدا، مسيح، پيءُ-ماءُ، اڪيلي روح سان، اڪيلي، لازوال ۽ سمورن مذهبن کان مٿانهين خدا سان پنهنجي اندروني گفتگو جو رستو جوڙ.

’مون کان نه پڇو ته خدا جي بادشاهي ڪٿي ۽ ڪڏهن ايندي، ڇاڪاڻ⁠تہ اها پڌري نموني ڪانه ايندي، ۽ نه ئي ڪو چوندو: فلاڻي هنڌ ۽ فلاڻي وقت. تنهنڪري نه وڃو ۽ نه ڳوليو. ڇو ته ڏسو: خدا جي بادشاهي اوهان جي اندر ئي آهي... ۽ جيڪي ڪوشش ڪن ٿا، اهي ان کي (پنهنجي اندر) حاصل ڪن ٿا‘.