16. یو اوس

هڅه وکړه د خدای ټول نه تصور کېدونکی عظمت په خيال کې راولې.

بې له شکه، دا ناشونې ده! له همدې امله دا نه تصور کېدونکی دی. (موسکا.) خو کېدای شي وکتل شي چې دا څنګه او له څه شي څخه جوړېږي. وګوره.

زموږ د فردي ناڅيزۍ په هره اګاهانه او شعوري شېبه کې: زموږ د وېرو، زموږ د بې وسۍ، کمزورۍ، زموږ د ناروغيو، د روح د بې وزلۍ په شېبو کې – د واحد شعور په بل قطب کې زموږ خپل، ټوليز – الهي عظمت پالل کېده: لوړ ځواک، لوړه اراده، لوړ عقل (حکمت)، لوړه مينه، لوړ عزت او لوړ جلال او د روح ټوله شتمني.

هر ځل چې موږ په هر ډول حالاتو کې، په هر حالت کې، حتی تر ټولو ناوړه (په ځانګړي ډول تر ټولو ناوړه) حالاتو کې، دا غوره کړه چې لامل په خپل ځان کې ولټوو، پرته له دې چې مسؤليت په بل چا واچوو، موږ په خپله پلټنه د خپل شعور او خپلې نړۍ ترمنځ دا علت او معلول اړيکې جوړې کړې، او په دې توګه مو لوړ واک وپاله، هغه واک چې په خپل ځان او نړۍ باندې د خپل تخليق په توګه په برلاسۍ کې څرګندېږي، د پنځوونکي واک.

په مکاشفه (د يوحنا لاهوتي په وحی) کې يوه پېښه شته، کله چې صالحان په خپلو دعاګانو کې بېرته راژوندي شوي او اسمان ته ختلي مسيح ته د خدای په توګه رجوع کوي او وايي: موږ به نوره څومره انتظار کوو، ترڅو ته په خپل ټول ځواک سره راشې؟ او خدای هغوی ته ځواب ورکوي: صبر وکړئ ځکه چې د خدای پوره والی بايد د ۱۴۴ زره صالحانو په شمېر کې بشپړ شي.

هغوی د مسيح د دوهم راتګ په اړه خبرې کوي. د هغې شېبې په اړه، کله چې انسانيت د خپلو سپېڅلو په بڼه کې د الهي ځواک او الهي عظمت دا پوره والی راڅرګند کړي.

خو خدای له وخت څخه بهر، په واحد اوسمهال کې شتون لري، او د هغه لپاره، که څه هم په راتلونکي کې وي، دا شېبه، د الهي پوره والي شېبه، لا دمخه رارسېدلې ده. له همدې امله هغه له موږ سره خبرې کوي – لا نن، تل – په داخلي ډيالوګ کې، د سپېڅلو صحيفو په ژوندي کلام کې، د سپېڅلو په وحيو کې، موږ ته په خپل ځان د واکمنۍ زده کړه راکوي، موږ ته د مينې کولو زده کړه راکوي، او له هغه ځايه، له راتلونکي څخه، الهي صفات او استعدادونه رالېږدوي، او موږ الهي وجودونه ګرځوي.

او اوس تصور وکړه، کله چې د پوره والي دا شېبه راشي، او خدای خپل ځان په خپل ټول عظمت او ځواک کې، د خدايانو او ښځينه خدايانو په خپل واحد ټوليز وجود کې راڅرګند کړي، ایا هغه به په خپل تخليق کې تم شي؟ ایا د هغه الهي پوره والی به له زياتېدو او بشپړېدو پاتې شي؟

بې له شکه، نه! خو اوس به دا نور د کمزوريو او کړاوونو له لارې نه، بلکې د اګاهانه

ټوليز تخليق په بهير کې پنځول کېږي – له مينې څخه مينې ته، له خوښۍ څخه خوښۍ ته، له پوره والي څخه پوره والي ته. اوس خدای، د الهي وجودونو د کورنۍ لخوا چاپېر شوی، واحد خدای ګرځېدلی، انسان او خدای، کښته او پورته، تېر او راتلونکی، نارينه او ښځينه، پلار او مور په خپل ځان کې يوځای کړي، او د تيارې او رڼا مقابله يې د الهي مينې په رنګين کمان بدله کړې ده – اوس به واحد خدای له ټولو الهي وجودونو سره، خپلو ټولو ماشومانو-وروڼو-خويندو سره په ګډ تخليق کې نوې نړۍ جوړوي، او نور به نه په يوازې توګه، بلکې د بشپړو تمدنونو له لارې، د الهي شعور نوي او نوي صفات پالي – او د الهي هستۍ نوی او نوی پوره والی به پنځوي.

او د خدای دا ټول نوي صفات، د الهي مينې ټول نوي او نوي اړخونه او د هغې د څرګندېدو پوره والی، په واحد الهي اوسمهال کې د روح په واحده بې وخته خزانې کې راټولېدو ته دوام ورکوي. په خطي وخت کې دا بهير دوام لري. په واحد اوسمهال کې ټول الهي پوره والی لا دمخه بشپړ شوی او تل شتون لري – ازلي او د تل لپاره – «او اوس او تل او تر ابده ابده پورې».

له همدې امله په هر وخت کې، ټول هغه خلک چې کله يې هم خدای ته رجوع کړې، له واحد اوسمهال څخه د واحد خدای لخوا په خپل ټول الهي عظمت کې يو بې وخته ځواب ترلاسه کوي، خو – په هغې ژبه چې دوی پرې پوهېږي، په هغه شېبه کې د دوی د شعور د چمتووالي سره سم.

او خدای، چې تل بدلېدونکی او تل نه بدلېدونکی دی، په هره شېبه کې خپل ځان پنځولو ته، د خپل ځان پنځولو ته دوام ورکوي

د واحد اوسمهال په هره شېبه کې. د خدای لپاره داسې کوم تېر يا راتلونکی نشته چې پر هغه غالب وي او هغه په نبوتونو محدود کړي، هغه په اوسمهال کې، د واحد اوسمهال په هره شېبه کې، تېر او راتلونکی دواړه له سره بيا پنځوي.

«لکه څنګه چې يې فکر وکړم، هماغسې وه،» – خدای فرمایي. – «لکه څنګه چې موږ غوره کړو، هماغسې به وي.» يا، لکه څنګه چې په قرآن کې ويل شوي:

«زه نښانې لېږم، او زه يې له ياده پاکوم، او په بدل کې يې نوې ورکوم.»

دا د هغه متن په څېر دی چې ته يې همدا اوس لولې. زه تل کولی شم د هغه "تېر" ته ورستون شم او که وغواړم هغه سم کړم. او ته به، د هغه په بيا لوستلو سره، په هغه کې د ځان لپاره يو نوی څه ومومې. او همدا اوس – په همدې شېبه کې – زه د هغه "راتلونکی" سموم.

په دې توګه، د تېر په حساب، د "نه بدلېدونکو" سپېڅلو صحيفو متنونه: انجيل، قرآن، تورات بدلېږي او بشپړېږي. له همدې امله سپېڅلې صحيفې تل ژوندی کلام دی. بيا بيا يې ولوله – او بيا بيا به ته په هغوی کې نوي څه ومومې. نه يوازې ته بدلېږې، بلکې په هغوی کې پخپله کلام هم ژوندی دی.

او بې له شکه، دا نه يوازې د متنونو، بلکې پخپله د پېښو د بهير په اړه هم ده. همدا اوس ستا ټوليز تېر ستا پر مخ له سره پرانيستل کېږي. څرګندېږي چې په هغه کې هر څه، د ټولو مصيبتونو، وېرو، محروميتونو، کړاوونو او اندېښنو، ټولو کمزوريو په شمول – هر څه پوره او کامل وو، ځکه چې له

هغو څخه ستا د لوړ ترين استعداد، ای انسانه، ځواک او عظمت پنځول کېده. په هغو کې ټوليز مسيح، سياروي لوګوس، د انسان زوی وپالل شو – هغه زوی، چې د ټول انسانيت لخوا وروزل شو، ترڅو يوه ورځ په راتلونکي کې راڅرګند شي او ټول راټول شوی لوړ ترين استعداد موږ ته د يوې ډالۍ په توګه، د بښنې له لارې راکړي، نه زموږ د فردي وړتياوو له مخې. ترڅو موږ الهي وجودونه وټاکي. او له موږ سره يوځای د ټولو سپېڅلو له ټولګې سره – د نوي، ټوليز، متحد پوره والي په پنځولو پيل وکړي.

نو پوه شه، زما ګرانه ملګريه! زما الهي وجوده، زما وروره، زما خورې! زما ګرانه ماشومه! دا راتلونکی لا دمخه راغلی دی. ستا د مينې له پيوستون څخه، په ستا بې ساري انساني بڼه کې د خدای-ښځينه خدای په توګه ستا د زېږېدو له شېبې څخه. اوس موږ يوځای تخليق کوو. او که څه هم، ښايي ته تر اوسه ما، موږ په شخصي توګه نه پېژنې، خو موږ به خامخا يو بل وپېژنو. موږ د دې لپاره اوس ټول ابديت لرو. ټول ابديت زموږ په واک کې دی. د واحد اوسمهال ابديت.

او تر هغې پورې – داخلي ډيالوګ. خپل داخلي ډيالوګ له خدای، مسيح، پلار-مور، واحد روح سره، له واحد بې وخته او ټول مذهبه خدای سره برابر کړه.

«له ما مه پوښتئ چې د خدای پاچاهي به کله او چېرته راشي، ځکه چې دا به په ښکاره بڼه نه راځي، او نه به ووايي: هلته او په هغه وخت کې. نو مه ځئ او مه يې لټوئ. ځکه وګورئ: د خدای پاچاهي ستاسو دننه ده... او هغه څوک چې هڅه کوي، هغه (په خپل ځان کې) نيسي.»