16. ਇੱਕ ਹੁਣ

ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਅਕੱਥ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ! ਇਸੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਅਕੱਥ ਹੈ। (ਮੁਸਕਰਾਹਟ।) ਪਰ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਦੇਖ।

ਸਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਤੁੱਛਤਾ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿਉਣ ਦੇ ਹਰ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ: ਸਾਡੇ ਡਰਾਂ, ਸਾਡੀ ਬੇਬੱਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਆਤਮਿਕ ਕੰਗਾਲੀ ਵਿੱਚ – ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਧੁਰੇ 'ਤੇ ਸਾਡੀ ਹੀ ਸਮੂਹਿਕ – ਦੈਵੀ ਵਡਿਆਈ ਪਲ ਰਹੀ ਸੀ: ਸਰਵਉੱਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਰਵਉੱਚ ਰਜ਼ਾ, ਸਰਵਉੱਚ ਬੁੱਧੀ (ਪਰਮ ਗਿਆਨ), ਸਰਵਉੱਚ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਰਵਉੱਚ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਦੌਲਤ।

ਹਰ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਤੀਕੂਲ (ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਤੀਕੂਲ) ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇਸ ਖੋਜ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਕਾਰਨ-ਕਾਰਜ ਸਬੰਧ ਸਿਰਜ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਵਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ – ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ ਮਲਕੀਅਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੀਅ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਗਏ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਵੇਂ? ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ 144 ਹਜ਼ਾਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਲ ਦੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੈਵੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇਸ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗੀ।

ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਹੀ, ਇਹ ਪਲ, ਦੈਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਪਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ – ਅੱਜ ਹੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ – ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੋਂ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੈਵੀ ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।

ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਲਪਨਾ ਕਰ, ਜਦੋਂ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਇਹ ਪਲ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮੁੱਚੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਮੂਹਿਕ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਸਦੀ ਦੈਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ?

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਨਹੀਂ! ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੁਚੇਤ

ਸਮੂਹਿਕ ਰਚਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜੀ ਜਾਵੇਗੀ – ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ, ਅਨੰਦ ਤੋਂ ਅਨੰਦ ਵੱਲ, ਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਪੂਰਨਤਾ ਵੱਲ। ਹੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਨੂੰ, ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ, ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਨੂੰ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ – ਹੁਣ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ-ਭਰਾਵਾਂ-ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੁਣ ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੈਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ – ਦੈਵੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਨਵੀਂ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰੇਗਾ।

ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਗੁਣ, ਦੈਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਪਹਿਲੂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਹੁਣ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਕਾਲ-ਮੁਕਤ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੇਖਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਵਿੱਚ ਸਮੁੱਚੀ ਦੈਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ – ਅਨਾਦਿ ਕਾਲ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ – «ਅੱਜ ਵੀ, ਸਦਾ ਵੀ ਅਤੇ ਯੁੱਗਾਂ-ਯੁੱਗਾਂਤਰਾਂ ਤੱਕ»।

ਇਸੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਦੈਵੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਕਾਲ-ਮੁਕਤ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ – ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪਲ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।

ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ

ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਦੇ ਵਿੱਚ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਕੋਈ ਭਾਰੂ ਅਤੀਤ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂਗਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, – ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ। – ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚੁਣਾਂਗੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ:

«ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ»।

ਇਹ ਉਸ ਪਾਠ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਇਸਦੇ ਅਤੀਤ" ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਖੋਜੇਂਗਾ। ਅਤੇ ਇਸੇ ਵੇਲੇ – ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਪਲ – ਮੈਂ "ਇਸਦੇ ਭਵਿੱਖ" ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੀ ਮਿਤੀ ਤੋਂ, "ਅਟੱਲ" ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਬਦਲਦੇ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਬਾਈਬਲ, ਕੁਰਆਨ, ਤੌਰਾਤ। ਇਸੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵੰਤ ਬਚਨ ਹਨ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੜ੍ਹ – ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਕੁਝ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲਾ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵੰਤ ਹੈ।

ਅਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰਾ ਸਮੂਹਿਕ ਅਤੀਤ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਡਰ, ਥੁੜ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਸਮੇਤ – ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਪੂਰਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ

ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਰੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਸਿਰਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹਿਕ ਮਸੀਹ, ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਲੋਗੋਸ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਲ ਰਿਹਾ ਸੀ – ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਸਕੇ – ਮਿਹਰ ਸਦਕਾ, ਨਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਿੱਜੀ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾ ਸਕੇ। ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਮੂਹਿਕ, ਸਰਬ-ਸਾਂਝੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕੇ – ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸਭਾ ਨਾਲ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਾਣ ਲੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ! ਮੇਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭਰਾ, ਭੈਣ! ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ! ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ-ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸਾਨੂੰ, ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜੇ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੀ ਸਦੀਵਤਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸਦੀਵਤਾ ਸਾਡੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਦੀ ਸਦੀਵਤਾ।

ਅਤੇ ਫਿਲਹਾਲ – ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਸੀਹ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਕਾਲ-ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਧਰਮੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਸਾਧ।

«ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਹਿਣਗੇ: ਉੱਥੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ। ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਜਾਓ ਅਤੇ ਨਾ ਭਾਲੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖੋ: ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ... ਅਤੇ ਜੋ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ» (ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ)।