16. एक आता

ईश्वराच्या अकल्पनीय अशा समग्र वैभवाची कल्पना करण्याचा प्रयत्न कर.

अर्थातच, हे अशक्य आहे! म्हणूनच तर ते अकल्पनीय आहे. (मंदस्मित.) पण ते कसे आणि कशापासून घडते हे पाहता येऊ शकते. बघ.

आपल्या वैयक्तिक क्षुद्रतेच्या—आपली भीती, आपले हतबलपण, दुर्बलता, आपले आजारपण, आत्म्याची दीनता यांच्या—सजग अनुभूतीच्या प्रत्येक क्षणात, एकसंध चेतनेच्या दुसऱ्या ध्रुवावर आपलेच, सामूहिक असे ईश्वरी वैभव आकारास येत होते: सर्वोच्च शक्ती, सर्वोच्च इच्छा, सर्वोच्च प्रज्ञा (महाज्ञान), सर्वोच्च प्रेम, सर्वोच्च सन्मान आणि सर्वोच्च महिमा व आत्म्याची समग्र संपन्नता.

प्रत्येक वेळी जेव्हा आपण कोणत्याही परिस्थितीत, कोणत्याही प्रसंगात, अगदी अत्यंत प्रतिकूल (विशेषतः अत्यंत प्रतिकूल) काळातही, कोणावरही दोष न लादता कारण स्वतःमध्ये शोधण्याची निवड केली, तेव्हा आपल्या या शोधाने आपण आपल्या चेतनेचे आपल्या जगाशी असलेले हे कार्यकारण संबंध निर्माण करत होतो, आणि त्याद्वारे सर्वोच्च सत्ता—स्वतःवर आणि स्वतःच्या सृष्टीरूप जगावर असलेल्या स्वामित्वात व्यक्त होणारी सत्ता, निर्माणकर्त्याची सत्ता—आकारास आणत होतो.

प्रकटीकरणात (संत योहान याचे प्रकटीकरण) एक प्रसंग आहे, जेव्हा नीतिमान लोक आपल्या प्रार्थनेमध्ये पुनरुत्थित आणि स्वर्गात गेलेल्या ख्रिस्ताकडे ईश्वर म्हणून याचना करतात आणि म्हणतात: तू आपल्या संपूर्ण सामर्थ्यासह कधी येशील, आम्हाला आणखी किती वाट पाहावी लागेल? आणि ईश्वर त्यांना उत्तर देतो: धीर धरा, कारण १४४ हजार नीतिमानांच्या संख्येत ईश्वराची पूर्णता घडून आली पाहिजे.

ते ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाविषयी बोलत आहेत. त्या क्षणाविषयी, जेव्हा मानवता आपल्या संतांच्या रूपाने या ईश्वरी सामर्थ्याची, ईश्वरी वैभवाची पूर्णता स्वतःमध्ये धारण करून जन्माला घालेल.

परंतु ईश्वर काळाच्या पलीकडे, 'एकमेव आत्ता' मध्ये अस्तित्वात आहे, आणि त्याच्यासाठी, जरी ते भविष्यात असले तरीही, हा ईश्वरी पूर्णतेचा क्षण आधीच उगवला आहे. म्हणूनच तो आपल्याशी—आजच, सदैव—अंतर्गत संवादात, पवित्र शास्त्रांच्या जिवंत शब्दांत, संतांच्या साक्षात्कारांत बोलत असतो; आपल्याला आत्मसंयम शिकवत, प्रेम करायला शिकवत, तिथून म्हणजे भविष्यातून ईश्वरी गुण आणि सामर्थ्य संक्रमित करत, आपल्याला देव बनवत.

आणि आता कल्पना कर, जेव्हा हा पूर्णतेचा क्षण येईल आणि ईश्वर स्वतःला आपल्या समग्र वैभवात व सामर्थ्यात, देवी-देवतांच्या आपल्या एकात्म सामूहिक शरीरात प्रकट करेल, तेव्हा तो आपल्या सृजनकार्यात थांबेल का? त्याची ईश्वरी पूर्णता अधिक समृद्ध होण्याचे थांबेल का?

अर्थातच नाही! परंतु आता ती दुर्बलतेने आणि दुःखाने नव्हे, तर सजग

सामूहिक सृजनाच्या प्रक्रियेत निर्माण केली जाईल—प्रेमाकडून प्रेमाकडे, आनंदाकडून आनंदाकडे, पूर्णतेकडून पूर्णतेकडे. आता ईश्वर, देवकुळाच्या परिवाराने वेढलेला, एकमेव ईश्वर बनून, स्वतःमध्ये मानव आणि ईश्वर, अधो आणि ऊर्ध्व, भूतकाळ आणि भविष्यकाळ, पुरुष आणि प्रकृती, पिता आणि माता यांना एकत्र करून, अंधार आणि प्रकाशाच्या संघर्षाचे ईश्वरी प्रेमाच्या इंद्रधनुष्यात रूपांतर करून—आता तो एकमेव ईश्वर सर्व देवतांसोबत, आपल्या सर्व मुले-बंधू-भगिनींसोबत सह-सृजनात नवी विश्वे निर्माण करेल; आता एकाकी नव्हे, तर संपूर्ण संस्कृतींच्या रूपात ईश्वरी चेतनेचे नवनवीन गुण आकारास आणत—ईश्वरी अस्तित्वाची नवनवीन पूर्णता निर्माण करत राहील.

आणि ईश्वराचे हे सर्व नवीन गुण, ईश्वरी प्रेमाची आणि तिच्या प्रकटीकरणाच्या पूर्णतेची ही सर्व नवनवीन रूपे एकात्म ईश्वरी 'आत्ता' मध्ये आत्म्याच्या एका कालातीत भांडारात निरंतर सामावत राहतात. रेषीय काळामध्ये ही प्रक्रिया सुरूच आहे. तर 'एकमेव आत्ता' मध्ये संपूर्ण ईश्वरी पूर्णता आधीच घडून आली आहे आणि ती सदैव अस्तित्वात आहे—अनादिकाळापासून आणि अनंत काळापर्यंत—'आता, सदैव आणि युगानुयुगे'.

म्हणूनच सर्व काळांत, ज्या ज्या मानवाने ईश्वराची प्रार्थना केली आहे, त्याला 'एकमेव आत्ता' मधून एकमेव ईश्वराकडून त्याच्या संपूर्ण ईश्वरी वैभवात कालातीत उत्तर मिळते, परंतु—त्यांना समजेल अशा भाषेत, त्या क्षणी त्यांच्या चेतनेच्या सज्जतेनुसार.

आणि ईश्वर, नित्य बदलणारा आणि नित्य अपरिवर्तनीय, प्रत्येक क्षणी स्वतःची निर्मिती करत राहतो, स्वतःला घडवत राहतो

'एकमेव आत्ता' च्या. ईश्वरासाठी त्याच्यावर वर्चस्व गाजवणारा भूतकाळ किंवा भविष्यकाळ नाही, जो त्याला भविष्यवाण्यांनी मर्यादित करेल; तो वर्तमानात, 'एकमेव आत्ता' च्या प्रत्येक क्षणी भूतकाळ आणि भविष्यकाळ या दोन्हींची पुनर्निर्मिती करतो.

मी जशी कल्पना करतो, तसेच ते होते,—ईश्वर म्हणतो.—आपण जशी निवड करू, तसेच ते घडेल. किंवा, जसे कुराणात म्हटले आहे:

«मीच चिन्हे देतो, आणि मीच त्यांना विस्मृतीत ढकलून त्यांच्या जागी नवीन देतो».

हे अगदी त्या मजकुरासारखे आहे जो तू आत्ता या क्षणी वाचत आहेस. मी जेव्हा हवे तेव्हा 'त्याच्या भूतकाळात' परत जाऊ शकतो आणि माझी इच्छा असल्यास त्यात सुधारणा करू शकतो. आणि तू, तो पुन्हा वाचून, त्यात स्वतःसाठी काहीतरी नवीन शोधून काढशील. आणि आत्ता—याच क्षणी—मी 'त्याचे भविष्य' सुधारत आहे.

अशा प्रकारे, पूर्वलक्षी प्रभावाने, 'अपरिवर्तनीय' पवित्र ग्रंथांचे मजकूर बदलतात आणि समृद्ध होतात: बायबल, कुराण, तोराह. म्हणूनच पवित्र शास्त्र हे नेहमीच 'जिवंत शब्द' असतात. पुन्हा पुन्हा वाच—आणि पुन्हा पुन्हा तुला त्यात नवीन काहीतरी गवसेल. केवळ तूच बदलत नाहीस, तर त्यातील तो शब्द स्वतः जिवंत आहे.

आणि अर्थातच, हे केवळ ग्रंथांपुरते मर्यादित नाही, तर घटनांच्या प्रत्यक्ष प्रवाहालाही लागू होते. आत्ता या क्षणी तुझे सामूहिक भूतकाळ तुझ्यासाठी नव्याने उलगडत आहे. असे दिसून येते की त्यातील सर्व काही, ज्यामध्ये सर्व संकटे, भीती, वंचना, दुःख आणि वेदना, सर्व दुर्बलता समाविष्ट आहेत—सर्व काही परिपूर्ण होते, कारण

त्यातूनच, हे मानवा, तुझ्या सर्वोच्च क्षमतेचे सामर्थ्य आणि वैभव निर्माण होत होते. त्यातूनच सामूहिक ख्रिस्त, वैश्विक शब्द (लोगोस), मानवपुत्र आकारास येत होता—समग्र मानवतेने गर्भात धारण केलेला पुत्र, जेणेकरून भविष्यात एका दिवशी प्रकट होऊन, सर्व संचित सर्वोच्च क्षमता आपल्याला देणगी म्हणून, कृपेने द्यावी, आपल्या वैयक्तिक पात्रतेनुसार नव्हे. आपल्याला देव बनवण्यासाठी. आणि आपल्यासोबत मिळून नवी सामूहिक, एकात्म पूर्णता—सर्व संतांच्या संपूर्ण सभेसह—निर्माण करण्यास आरंभ करण्यासाठी.

म्हणूनच, हे जाण, माझ्या प्रिय मित्रा! माझ्या देवा, बंधू, भगिनी! माझ्या प्रिय लेकरा! हे भविष्य आधीच अवतरले आहे. प्रेमाशी तुझ्या ऐक्याच्या क्षणापासून, तुझ्या अद्वितीय मानवी रूपात देव-देवी म्हणून तुझ्या जन्माच्या क्षणापासून. आता आपण एकत्र सृजन करत आहोत. आणि जरी कदाचित तू मला, आम्हांला अजून वैयक्तिकरीत्या ओळखत नसलास, तरी आपली भेट नक्कीच होईल. यासाठी आता आपल्याकडे संपूर्ण अनंतकाळ आहे. संपूर्ण अनंतकाळ आपल्या स्वाधीन आहे. एकमेव आत्ताची शाश्वती.

आणि तोपर्यंत—अंतर्गत संवाद. ईश्वराशी, ख्रिस्ताशी, पिता-मातेशी, एकमेव आत्म्याशी, एकमेव कालातीत आणि सर्वधर्मसमभावी ईश्वराशी तुझा अंतर्गत संवाद साध.

«मला विचारू नका की ईश्वराचे राज्य कोठे आणि कधी येईल, कारण ते दृश्य रूपाने येणार नाही, आणि लोक म्हणणार नाहीत: ते तिथे आहे किंवा त्या वेळी आहे. म्हणून जाऊ नका आणि शोधू नका. कारण पाहा: ईश्वराचे राज्य तुमच्या आतच आहे... आणि जे प्रयत्न करतात, ते त्याला (स्वतःमध्ये) प्राप्त करतात».