16. ഒന്ന് ഇപ്പോൾ

ദൈവത്തിന്റെ സങ്കൽപ്പാതീതമായ എല്ലാ മഹത്വത്തെയും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.

തീർച്ചയായും, അത് അസാധ്യമാണ്! അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അത് സങ്കൽപ്പാതീതമായിരിക്കുന്നത്. (ഒരു പുഞ്ചിരി.) എന്നാൽ അത് എങ്ങനെ, എന്തിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത് എന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും. നോക്കൂ.

നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ നിസ്സാരതയെ — നമ്മുടെ ഭയങ്ങളെ, നമ്മുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ, ബലഹീനതയെ, നമ്മുടെ രോഗങ്ങളെ, ആത്മാവിന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തെ — ബോധപൂർവ്വം ജീവിച്ചുതീർക്കുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും, ഏക ബോധത്തിന്റെ മറുധ്രുവത്തിൽ നമ്മുടെ തന്നെ കൂട്ടായ ദിവ്യ മഹത്വം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു: പരമോന്നത ശക്തി, പരമോന്നത ഇച്ഛ, പരമോന്നത ബുദ്ധി (ജ്ഞാനം), പരമോന്നത സ്നേഹം, പരമോന്നത ബഹുമാനം, പരമോന്നത മഹത്വം, ആത്മാവിന്റെ സകല സമ്പന്നതയും.

ഏത് സാഹചര്യത്തിലും, എത്ര പ്രതികൂലമായ (പ്രത്യേകിച്ച് ഏറ്റവും പ്രതികൂലമായ) അവസ്ഥകളിലും, ഉത്തരവാദിത്തം മറ്റാരുടെയും മേൽ ചുമത്താതെ, കാരണം നമ്മിൽത്തന്നെ അന്വേഷിക്കാൻ നാം തിരഞ്ഞെടുത്ത ഓരോ തവണയും, ആ അന്വേഷണത്തിലൂടെ നമ്മുടെ ബോധവും നമ്മുടെ ലോകവുമായുള്ള കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങളെ നാം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു; അങ്ങനെ പരമോന്നത അധികാരത്തെ — തന്നെത്തന്നെയും തന്റെ സൃഷ്ടിയെന്ന നിലയിൽ ലോകത്തെയും അധീനതയിലാക്കുന്നതിൽ പ്രകടമാകുന്ന അധികാരം, സ്രഷ്ടാവിന്റെ അധികാരം — നാം ഉള്ളിൽ പേറുകയായിരുന്നു.

അപ്പോക്കലിപ്സിൽ (യോഹന്നാനു ലഭിച്ച വെളിപാടിൽ) ഒരു രംഗമുണ്ട്, അതിൽ നീതിമാന്മാർ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ് സ്വർഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്ത ക്രിസ്തുവിനോട് ദൈവമെന്ന നിലയിൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ അപേക്ഷിക്കുന്നു: അങ്ങ് അങ്ങയുടെ പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ വരുവാൻ ഞങ്ങൾ ഇനിയും എത്രകാലം കാത്തിരിക്കണം? ദൈവം അവരോട് ഉത്തരം നൽകുന്നു: ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുക, എന്തെന്നാൽ 144,000 നീതിമാന്മാരുടെ എണ്ണത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പൂർണ്ണത പൂർത്തിയാകേണ്ടതുണ്ട്.

അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരാശി തന്റെ വിശുദ്ധരിലൂടെ ദിവ്യ ശക്തിയുടെയും ദിവ്യ മഹത്വത്തിന്റെയും ഈ പൂർണ്ണതയെ തങ്ങളിൽ പേറി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച്.

എന്നാൽ ദൈവം കാലത്തിന് അതീതമായി, ഏകമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു, അവിടുത്തേക്ക്, അത് ഭാവിയിലാണെങ്കിൽപ്പോലും, ആ നിമിഷം, ദിവ്യ പൂർണ്ണതയുടെ നിമിഷം ഇതിനകം വന്നെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നു — ഇന്നുതന്നെ, എപ്പോഴും — ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിലൂടെ, വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ ജീവനുള്ള വചനത്തിലൂടെ, വിശുദ്ധരുടെ വെളിപാടുകളിലൂടെ, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, സ്നേഹിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുന്ന് ഭാവിയുടെ ആ തലത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യ ഗുണങ്ങളും കഴിവുകളും പകർന്നുനൽകി നമ്മെ ദൈവങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു.

ഇപ്പോൾ സങ്കൽപ്പിക്കുക, ആ പൂർണ്ണതയുടെ നിമിഷം വന്നെത്തുമ്പോൾ, ദൈവം തന്റെ സർവ്വ മഹത്വത്തിലും ശക്തിയിലും, ദേവന്മാരുടെയും ദേവിമാരുടെയും തന്റെ ഏക കൂട്ടായ ശരീരത്തിൽ തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് തന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നു പിന്മാറുമോ? അവിടുത്തെ ദിവ്യ പൂർണ്ണത കൂടുതൽ സമൃദ്ധമാക്കപ്പെടുന്നത് നിലയ്ക്കുമോ?

തീർച്ചയായും ഇല്ല! എന്നാൽ ഇനിമേൽ അത് ബലഹീനതകളാലും കഷ്ടപ്പാടുകളാലും അല്ല സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുക, മറിച്ച് ബോധപൂർവ്വമായ

കൂട്ടായ സൃഷ്ടിയുടെ പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ് — സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്ക്, ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് ആനന്ദത്തിലേക്ക്, പൂർണ്ണതയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണതയിലേക്ക്. ഇപ്പോൾ ദൈവം, ദൈവങ്ങളുടെ കുടുംബത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഏക ദൈവമായി മാറി, മനുഷ്യനെയും ദൈവത്തെയും, താഴെയും മുകളിലും ഉള്ളതിനെയും, ഭൂതകാലത്തെയും ഭാവിയെയും, പുരുഷഭാവത്തെയും സ്ത്രീഭാവത്തെയും, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും തന്നിൽ ഒന്നിപ്പിച്ച്, ഇരുളിന്റെയും വെളിച്ചത്തിന്റെയും സംഘർഷത്തെ ദിവ്യ സ്നേഹത്തിന്റെ മഴവില്ലാക്കി മാറ്റി, — ഇപ്പോൾ ഏക ദൈവം എല്ലാ ദൈവങ്ങളോടും, തന്റെ എല്ലാ മക്കൾ-സഹോദരങ്ങൾ-സഹോദരിമാരോടും ഒപ്പമുള്ള സഹസൃഷ്ടിയിൽ പുതിയ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കും, ഇനി വ്യക്തിഗതമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് മുഴുവൻ നാഗരികതകളിലൂടെയും ദിവ്യ ബോധത്തിന്റെ പുത്തൻ ഗുണങ്ങളെ ഉള്ളിൽ പേറി — ദിവ്യ അസ്തിത്വത്തിന്റെ എപ്പോഴും പുതിയ പൂർണ്ണതയെ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട്.

ദൈവത്തിന്റെ ഈ പുതിയ ഗുണങ്ങളെല്ലാം, ദിവ്യ സ്നേഹത്തിന്റെയും അതിന്റെ പ്രകടനത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയുടെയും ഈ പുതിയ തലങ്ങളെല്ലാം ഏക ദിവ്യമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിൽ ആത്മാവിന്റെ ഏക കാലാതീതമായ നിധിശേഖരത്തിലേക്ക് ചേർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. രേഖീയമായ കാലത്തിൽ ഈ പ്രക്രിയ തുടരുന്നു. ഏകമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിൽ എല്ലാ ദിവ്യ പൂർണ്ണതയും ഇതിനകം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അത് എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു — അനാദികാലം മുതലും എന്നേക്കുമായി — «ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും എന്നെന്നേക്കും».

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ കാലങ്ങളിലും, എപ്പോഴെങ്കിലും ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും, ഏക ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അവിടുത്തെ സർവ്വ ദിവ്യ മഹത്വത്തോടും കൂടി ഏകമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിൽ നിന്നുള്ള കാലാതീതമായ ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നു, എന്നാൽ — ആ നിമിഷത്തിലെ അവരുടെ ബോധത്തിന്റെ തയ്യാറെടുപ്പിനനുസരിച്ച് അവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ.

സദാ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവനും നിത്യേന മാറ്റമില്ലാത്തവനുമായ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് തുടരുന്നു, ഓരോ നിമിഷത്തിലും തന്നെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു,

ഏകമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും. ദൈവത്തിന് അവിടുത്തെ ഭരിക്കുന്ന ഭൂതകാലമോ പ്രവചനങ്ങളാൽ അവിടുത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന ഭാവിയോ ഇല്ല, അവിടുന്ന് വർത്തമാനത്തിൽ, ഏകമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഭൂതകാലത്തെയും ഭാവിയെയും പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നു.

«ഞാൻ എങ്ങനെ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെയായിരുന്നു,» — ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. — «നാം എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെയാകും. അല്ലെങ്കിൽ ഖുർആനിൽ പറയുന്നതുപോലെ:»

«ഞാൻ തന്നെയാണ് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ നൽകുന്നത്, ഞാൻ തന്നെയാണ് അവയെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ് പകരം പുതിയവ നൽകുന്നതും.»

നീ ഇപ്പോൾ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ വാചകം പോലെയാണിത്. എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ എപ്പോഴും “അതിന്റെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക്” മടങ്ങിപ്പോയി അത് തിരുത്താൻ കഴിയും. നീ അത് വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ, നിനക്കായി അതിൽ പുതിയ എന്തോ ഒന്ന് കണ്ടെത്തും. ഇപ്പോൾത്തന്നെ — ഈ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ — ഞാൻ “അതിന്റെ ഭാവിയെ” തിരുത്തുകയാണ്.

അങ്ങനെ, മുൻകാല പ്രാബല്യത്തോടെ, “മാറ്റമില്ലാത്ത” വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളായ ബൈബിൾ, ഖുർആൻ, തോറ എന്നിവയിലെ വചനങ്ങൾ മാറുകയും പൂർത്തിയാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ — എപ്പോഴും ജീവനുള്ള വചനമായിരിക്കുന്നത്. വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കൂ — വീണ്ടും വീണ്ടും നീ അവയിൽ പുതിയത് കണ്ടെത്തും. നീ മാത്രമല്ല മാറുന്നത്, അവയിലെ വചനം തന്നെ ജീവനുള്ളതാണ്.

തീർച്ചയായും, ഇത് വചനങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല, സംഭവങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തിന് തന്നെയും ബാധകമാണ്. ഇപ്പോൾത്തന്നെ നിന്റെ കൂട്ടായ ഭൂതകാലം നിനക്കായി വീണ്ടും വെളിപ്പെടുകയാണ്. അതിലെ സകല ദുരന്തങ്ങളും ഭയങ്ങളും ഇല്ലായ്മകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും വേദനകളും എല്ലാ ബലഹീനതകളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം പൂർണ്ണമായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു, കാരണം അവയിൽ

നിന്നാണ്, മനുഷ്യനേ, നിന്റെ പരമോന്നത സാധ്യതയുടെ ശക്തിയും മഹത്വവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. അവയിലാണ് കൂട്ടായ ക്രിസ്തു, ഭൂമണ്ഡലത്തിന്റെ വചനം, മനുഷ്യപുത്രൻ രൂപപ്പെട്ടത് — ഭാവിയിൽ ഒരിക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, സ്വരൂപിച്ച പരമോന്നത സാധ്യത മുഴുവൻ നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ പുണ്യങ്ങൾ കൊണ്ടല്ലാതെ, കൃപയാൽ ഒരു സമ്മാനമായി നമുക്ക് നൽകാൻ, മനുഷ്യരാശി മുഴുവൻ തങ്ങളിൽ പേറിയ പുത്രൻ. നമ്മെ ദൈവങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ. എല്ലാ വിശുദ്ധരുടെയും ഐക്യത്തോടെ — നമ്മോടൊപ്പം ചേർന്ന് പുതിയൊരു കൂട്ടായ, സമ്പൂർണ്ണമായ പൂർണ്ണത സൃഷ്ടിക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നതിന്.

അതുകൊണ്ട്, എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ, നീ അറിയുക! എന്റെ ദൈവമേ, സഹോദരാ, സഹോദരീ! എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞേ! ഈ ഭാവി ഇതിനകം വന്നെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. സ്നേഹത്തിന്റെ ദിവ്യ സംസർഗ്ഗത്തിന്റെ നിമിഷം മുതൽ, നിന്റെ സവിശേഷമായ മാനുഷിക രൂപത്തിൽ ദേവനായി-ദേവിയായി നീ ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ. ഇനി നാം ഒരുമിച്ച് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ നീ എന്നെ, നമ്മെ നേരിട്ട് ഇതുവരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, നാം തീർച്ചയായും പരസ്പരം അറിയും. നമുക്ക് അതിനായി ഇപ്പോൾ മുഴുവൻ നിത്യതയുമുണ്ട്. മുഴുവൻ നിത്യതയും നമ്മുടെ പക്കലുണ്ട്. ഏകമായ 'ഇപ്പോൾ' എന്നതിന്റെ നിത്യത.

ഇപ്പോൾ — ആന്തരിക സംഭാഷണം. ദൈവത്തോടും, ക്രിസ്തുവിനോടും, പിതാവ്-മാതാവിനോടും, ഏക ആത്മാവിനോടും, കാലാതീതനും സർവ്വമതങ്ങൾക്കും അതീതനുമായ ഏക ദൈവത്തോടും നിന്റെ ആന്തരിക സംഭാഷണം ശ്രുതിചേർക്കുക.

«ദൈവരാജ്യം എവിടെ, എപ്പോൾ വരുമെന്ന് എന്നോട് ചോദിക്കരുത്, എന്തെന്നാൽ അത് ദൃശ്യമായ വിധത്തിൽ വരില്ല, അവിടെയെന്നോ ഇവിടെയെന്നോ ആരും പറയുകയുമില്ല. അതുകൊണ്ട് പോകരുത്, അന്വേഷിക്കുകയും അരുത്. ഇതാ: ദൈവരാജ്യം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട്... പ്രയത്നിക്കുന്നവർ അതിനെ പിടിച്ചടക്കുന്നു» (തങ്ങളിൽത്തന്നെ).