16. Еден сега

Обиди се да го замислиш сето незамисливо Величество на Бога.

Секако, тоа е невозможно! Затоа и е незамисливо. (Насмевка.) Но може да се види како и од што се создава. Гледај.

Во секој чин на свесно доживување на нашата индивидуална ништожност: на нашите стравови, на нашето бессилие, немоќ, на нашите болести, на бедата на духот – на другиот пол на Единствената Свест се зачнуваше и носеше – нашето, колективно – Божествено Величество: Возвишената Сила, Возвишената Волја, Возвишениот Разум (Премудрост), Возвишената Љубов, Возвишената Чест и Возвишената Слава и сето богатство на Духот.

Секојпат кога ние во какви било околности, во какви било ситуации, дури и најнеповолни (особено неповолни), избиравме да ја бараме Причината во себе, не префрлајќи ја одговорноста на никој друг, ние со нашето барање ги создававме тие причинско-последични врски на својата свест со својот свет, износувајќи ја со тоа Возвишената Власт, власт која се изразува во владеењето со себеси и со светот како со свое создание, Власт на Творецот.

Во Апокалипсата (Откровението на Јован Богослов) има епизода кога праведниците се обраќаат во своите молитви кон веќе воскреснатиот и вознесен Христос како кон Бог и велат: колку уште треба да чекаме, кога Ти ќе дојдеш во сета Своја Сила? А Бог им одговара: трпете, зашто треба да се исполни Божјата Полнота во број од 144 илјади праведници.

Тие зборуваат за Второто Христово Доаѓање. За оној миг кога Човештвото во лицето на своите светии ќе ја износи со себе таа Полнота на Божествената Сила, на Божественото Величество.

Но Бог постои надвор од времето, во Единственото Сега, и за Него, па макар и во иднината, овој миг, мигот на Божествената Полнота веќе настапил. Затоа Тој зборува со нас – веќе денес, секогаш – во Внатрешниот Дијалог, со Живото Слово на Светите Писма, со Откровенијата на светиите, учејќи нè да владееме со себеси, учејќи нè да љубиме, пренесувајќи оттаму, од иднината, Божествени својства и таленти, правејќи нè богови.

А сега замислете, кога овој миг на Полнота ќе настапи, и Бог ќе Се објави во сето Свое Величество и Сила, во Своето Единствено Колективно Тело од богови и божици, зарем Тој ќе застане во Своето Создавање? Зарем Неговата Божествена Полнота ќе престане да се надополнува?

Секако, не! Но сега таа ќе се создава веќе не преку немоќ и страдања, туку во процесот на свесното

колективно творење – од Љубов кон Љубов, од Радост кон Радост, од Полнота кон Полнота. Сега Бог, опкружен со Семејството на богови, станувајќи Еден Бог, соединувајќи во себе човек и Бог, долу и горе, минато и иднина, Машко и Женско, Татко и Мајка, претворајќи го спротивставувањето на темнината и светлината во Виножито на Божествената Љубов, – сега Единствениот Бог во сотворештво со сите богови, со сите Свои деца-браќа-сестри ќе твори нови светови, созревајќи веќе не поединечно, туку со цели цивилизации, сè нови и нови својства на Божествената Свест – создавајќи сè нова и нова Полнота на Божественото Битие.

И сите овие нови својства на Бога, сите овие нови и нови аспекти на Божествената Љубов и Полнотата на Нејзиното пројавување продолжуваат да се собираат во Единствената Безвремена Ризница на Духот во Единственото Божествено Сега. Во линеарното време процесот продолжува. Во Единственото Сега сета Божествена Полнота веќе се исполнила и постои секогаш – предвечно и за сите времиња – „и сега и секогаш и во вечни векови“.

Затоа во сите времиња, сите луѓе што некогаш Му се обратиле на Бога, добиваат Безвремен одговор од Единственото Сега од Единствениот Бог во сето Негово Божествено Величество, но – на јазик разбирлив за нив, според подготвеноста на нивната свест во тој миг.

А Бог, вечно менлив и Вечно Неизменлив, продолжува да Се твори Себеси, да Се твори Себеси во секој миг

на Единственото Сега. За Бога нема минато или иднина што преовладуваат над Него и Го ограничуваат со пророштва, Тој одново ги создава и минатото и иднината во сегашноста, во секој миг на Единственото Сега.

Како што ќе смислам, така и било, – вели Бог. – Како што ќе избереме, така и ќе биде. Или, како што е речено во Куранот:

„Јас давам знаци, и Јас ги бришам од сеќавањето, давајќи нови за возврат“.

Тоа е како текстот што го читаш токму сега. Јас секогаш можам да се вратам во „неговото минато“ и да го поправам, ако посакам. И ти, препрочитувајќи го, ќе откриеш во него нешто ново за себе. А токму сега – во овој ист миг – го поправам „неговото идно“.

Така, ретроактивно, се менуваат и надополнуваат текстовите на „неизменливите“ Свети Писма: Библијата, Куранот, Тората. Ете зошто Светите Писма се секогаш Живо Слово. Читај одново и одново – и одново и одново ќе наоѓаш во нив ново. Не само што ти се менуваш, туку и Самото Слово во нив е Живо.

И секако, тоа не се однесува само на текстовите, туку и на самиот тек на настаните. Токму сега одново ти се открива твоето колективно минато. Се покажува дека сè во него, вклучувајќи ги сите неволји, стравови, лишувања, страдања и преживувања, сите немоќи – сè било совршено, зашто од

нив се создаваше Силата и Величеството на Твојот, Човеку, Највисок Потенцијал. Во нив се носеше Колективниот Христос, Планетарниот Логос, Синот Човечки – Син, износен од целото Човештво, за еден ден во иднината да се јави и да ни го предаде сиот насобран Највисок Потенцијал како дар, на дар – по Милост, а не според нашите индивидуални заслуги. За да нè направи богови. И да почне заедно со нас да твори Нова Колективна, Соборна, Полнота – со сиот Собор – на сите светии.

Е па, знај, Мој возљубен пријателе! Мој богу, брате, сестро! Мое возљубено чедо! Оваа иднина веќе настапи. Од мигот на твоето Причестување со Љубовта, од мигот на твоето раѓање како бог-божица во твојата единствена човечка форма. Сега Ние твориме заедно. И иако, можеби, сè уште не Ме знаеш Мене, Нас, лично, сепак Ние задолжително ќе се запознаеме. Ние за тоа сега ја имаме Сета Вечност. Сета Вечност е на Наше располагање. Вечноста на Единственото Сегашје.

А засега – внатрешен дијалог. Усогласи го својот Внатрешен Дијалог со Бога, со Христос, со Таткото-Мајката, со Единствениот Дух, со Единствениот Безвремен и Секонфесионален Бог.

„Не прашувајте Ме каде и кога ќе настапи Царството Божјо, зашто нема да настапи Тоа забележливо, и нема да кажат: таму е или тогаш е. Затоа не одете и не барајте. Зашто еве: Царството Божјо е внатре во вас... И оние што полагаат напор, Го освојуваат“ (во себеси).