16. Ee Elo

Versuch, dir déi ganz onvirstellbar Gréisst vu Gott virzestellen.

Natierlech ass dat onméiglech! Dofir ass et jo onvirstellbar. (Laachen.) Awer et kann ee gesinn, wéi an aus wat et sech zesummesetzt. Kuck.

An all Akt vum bewossten Erliewe vun eiser individueller Néierlechkeet: eise Ängschten, eiser Muechtlosegkeet, Schwächt, eise Krankheeten, der Aarmut vum Geescht – gouf um anere Pol vum Eenege Bewosstsinn – eis eegen, kollektiv – Gëttlech Gréisst erugetroen: Déi Héchst Kraaft, Deen Héchste Wëllen, Deen Héchste Verstand (Wäisheet), Déi Héchst Léift, Déi Héchst Éier an Déi Héchst Herrlechkeet an de ganze Räichtum vum Geescht.

All Kéier, wa mir an allen Ëmstänn, an alle Situatiounen, souguer deen ongënschtegsten (besonnesch deenen ongënschtegen), gewielt hunn, d'Ursaach an eis selwer ze sichen, ouni d'Verantwortung op iergendee soss ofzewälzen, hu mir mat eisem Sichen dës Kausalzusammenhäng vun eisem Bewosstsinn mat eiser Welt geschafen, a sou Déi Héchst Muecht erugetroen, eng Muecht, déi sech an der Beherrschung vu sech selwer an der Welt als senger Schëpfung ausdréckt, d'Muecht vum Schëpfer.

An der Apokalypse (Offenbarung vum Johannes) gëtt et eng Episod, wou déi Gerecht sech an hire Gebieder un de schonn operstanenen an an den Himmel opgefuerene Christus wéi u Gott wenden a soen: Wéi laang musse mir nach waarden, bis Du an Denger ganzer Kraaft kënns? A Gott äntwert hinnen: Hutt Gedold, well d'Gëttlech Fëllung muss an der Zuel vun 144 Dausend Gerechten erfëllt ginn.

Si schwätze vum Zweete Komme vu Christus. Vun deem Moment, wou d'Mënschheet an der Gestalt vun hiren Hellegen dës Fëllung vun der Gëttlecher Kraaft, vun der Gëttlecher Gréisst duerch sech erundréit.

Awer Gott existéiert ausserhalb vun der Zäit, am Eenegen Elo, a fir Hien, sief et och an der Zukunft, ass dëse Moment, de Moment vun der Gëttlecher Fëllung, schonn do. Dofir schwätzt Hie mat eis – scho vun haut un, ëmmer – am Bannenzegen Dialog, mam Liewege Wuert vun den Hellege Schrëften, den Offenbarunge vun den Hellegen, a léiert eis, eis selwer ze beherrschen, léiert eis ze Léiwen, andeems Hie vun do, aus der Zukunft, Gëttlech Qualitéiten an Talenter iwwerdréit an eis zu Gëtter mécht.

A stellt Iech elo vir, wann dëse Moment vun der Fëllung kënnt, a Gott sech a senger ganzer Gréisst a Kraaft offenbaart, a Sengem Eenegen Kollektive Kierper vu Gëtter a Gëttinnen, hält Hien dann a Senger Schëpfung op? Hält Seng Gëttlech Fëllung dann op, sech weider z'ergänzen?

Natierlech net! Awer elo gëtt si net méi duerch Schwächten a Leiden erschafen, mee am Prozess vun engem bewosste

kollektive Schafen – vu Léift zu Léift, vu Freed zu Freed, vu Fëllung zu Fëllung. Elo gëtt Gott, ëmginn vun enger Famill vu Gëtter, nodeems Hien zum Eenege Gott ginn ass, andeems Hien de Mënsch a Gott, dat Ënnescht an dat Iewescht, Vergaangenheet an Zukunft, dat Männlecht an dat Weiblecht, Papp a Mamm an sech vereenegt huet, an d'Géigeniwwerstellung vun Däischtert a Liicht an e Reebou vun der Gëttlecher Léift verwandelt huet, – elo wäert deen Eenege Gott am Mat-Schafen mat alle Gëtter, mat all Senge Kanner-Bridder-Schwësteren nei Welte schafen, andeems Hien net méi eenzel, mee a ganze Zivilisatiounen, ëmmer nei Qualitéite vum Gëttleche Bewosstsinn erundréit – an ëmmer eng nei Fëllung vum Gëttleche Wiese schaaft.

An all dës nei Qualitéite vu Gott, all dës ëmmer nei Facette vun der Gëttlecher Léift a vun der Fëllung vun Hirer Manifestatioun setzen sech weider an der Eenege Zäitloser Schatzkummer vum Geescht am Eenegen Gëttlechen Elo zesummen. An der linearer Zäit geet de Prozess weider. Am Eenegen Elo ass déi ganz Gëttlech Fëllung schonn erfëllt an existéiert ëmmer – viréiweg a fir all Zäiten – «elo an ëmmer a vun Éiwegkeet zu Éiwegkeet».

Dofir kréien zu all Zäit all Mënschen, déi sech jee u Gott gewant hunn, eng Zäitlos Äntwert aus dem Eenegen Elo vum Eenege Gott a Senger ganzer Gëttlecher Gréisst, awer – an enger fir si verständlecher Sprooch, entspriechend der Bereetschaft vun hirem Bewosstsinn an deem Moment.

A Gott, deen sech éiweg verännert an Éiweg Onverännerlech ass, fiert weiderhin domat fort, sech Selwer ze schafen, sech Selwer an all Moment

vum Eenegen Elo ze schafen. Fir Gott gëtt et keng dominéierend Vergaangenheet oder Zukunft, déi Hie mat Profezeiungen aschränkt; Hien erschafft souwuel d'Vergaangenheet wéi och d'Zukunft an der Géigewart nei, an all Moment vum Eenegen Elo.

Wéi ech et mir ausdenken, sou war et, – seet Gott. – Wéi mir wielen, sou wäert et sinn. Oder, wéi et am Koran heescht:

«Ech ginn Zeechen, an Ech läschen se aus der Erënnerung, an ech ginn amplaz nei dofir».

Dat ass wéi den Text, deen Du grad elo liest. Ech kann ëmmer a «seng Vergaangenheet» zréckgoen an en korrigéieren, wann Ech wëll. An Du, wann s Du en nach eng Kéier liest, wäerts eppes Neies fir Dech doran entdecken. A grad elo – an dësem Moment – korrigéieren Ech «seng Zukunft».

Sou ginn réckwierkend d'Texter vun den «onverännerlechen» Hellege Schrëfte verännert an ergänzt: d'Bibel, de Koran, d'Tora. Dofir sinn déi Helleg Schrëften ëmmer e Liewegt Wuert. Lies ëmmer an ëmmer erëm – an ëmmer an ëmmer erëm wäerts Du Neies doran fannen. Net nëmmen Du verännerst Dech, mee och d'Wuert Selwer an hinnen ass Lieweg.

A selbstverständlech betrëfft dat net nëmmen Texter, mee de ganze Laf vun den Evenementer. Grad elo mécht sech Däi kollektivt Vergaangent fir Dech op en Neits op. Et stellt sech eraus, datt alles doran, inklusiv all Ongléck, Ängschten, Entbierungen, Leiden an Emotiounen, all Schwächten – alles perfekt war, well aus

hinnen d'Kraaft an d'Gréisst vun Dengem, Mënsch, Héchste Potenzial geschaf gouf. An hinnen gouf de Kollektive Christus erugetroen, de Planetaresche Logos, de Mënschejong – de Jong, deen vun der ganzer Mënschheet erugetroe gouf, fir enges Daags an der Zukunft ze kommen an eis de ganzen ugesammelten Héchste Potenzial als Kaddo z'iwwerginn, als Geschenk – aus Gnod, an net no eisen individuellen Verdéngschter. Fir eis zu Gëtter ze maachen. A fir zesumme mat eis eng Nei Kollektiv, Synodal Fëllung ze schafen – mat der ganzer Versammlung – vun allen Hellegen.

Dofir wëss, Mäi geliebte Frënd! Mäi Gott, Brudder, Schwëster! Mäi geliebt Kand! Dës Zukunft ass schonn do. Vum Moment vun Denger Kommunion vun der Léift un, vum Moment vun Denger Gebuert als Gott-Gëttin an Denger eenzegaarteger mënschlecher Form. Elo schafe Mir zesummen. An och wann Du Mech, Eis, vläicht nach net perséinlech kenns, sou wäerte Mir Eis sécher kenne léieren. Mir hunn dofir elo Déi Ganz Éiwegkeet. Déi Ganz Éiwegkeet zu Eiser Verfügung. D'Éiwegkeet vum Eenegen Elo-Sinn.

A bis dohin – de bannenzegen Dialog. Stëmm Däi Bannenzegen Dialog mat Gott, Christus, Papp-Mamm, dem Eenege Geescht, mam Eenegen Zäitlosen an Iwwerkonfessionelle Gott of.

«Frot Mech net, wou a wéini d'Räich vu Gott kënnt, well Et kënnt net op eng opfälleg Aart a Weis, a kee wäert soen: kuckt hei oder kuckt do. Dofir gitt net a sicht net. Well kuckt: d'Räich vu Gott ass an iech... An déi, déi sech ustrengen, rappen Et un sech» (an sech).