16. ახლა ერთი

სცადე წარმოიდგინო ღვთის მთელი წარმოუდგენელი სიდიადე.

რა თქმა უნდა, ეს შეუძლებელია! ამიტომაც არის იგი წარმოუდგენელი. (ღიმილი.) მაგრამ შესაძლებელია დანახვა, თუ როგორ და რისგან ყალიბდება იგი. შეხედე.

ჩვენი ინდივიდუალური არარაობის: ჩვენი შიშების, ჩვენი უძლურების, სისუსტის, ჩვენი სნეულებების, სულიერი სიღატაკის შეგნებულად განცდის ყოველ აქტში — ერთიანი ცნობიერების მეორე პოლუსზე მწიფდებოდა ჩვენივე, კოლექტიური, ღვთაებრივი სიდიადე: უზენაესი ძალა, უზენაესი ნება, უზენაესი გონება (სიბრძნე), უზენაესი სიყვარული, უზენაესი პატივი და უზენაესი დიდება და სულის მთელი სიმდიდრე.

ყოველ ჯერზე, როდესაც ნებისმიერ გარემოებაში, ნებისმიერ ვითარებაში, ყველაზე არახელსაყრელშიც კი (განსაკუთრებით არახელსაყრელში), ვირჩევდით მიზეზის საკუთარ თავში ძიებას და პასუხისმგებლობას არავისზე გადავიტანდით, ჩვენი ამ ძიებით ვქმნიდით ჩვენი ცნობიერების ამ მიზეზ-შედეგობრივ კავშირებს ჩვენს სამყაროსთან, რითაც ვზრდიდით და ვამწიფებდით უზენაეს ხელმწიფებას — ხელმწიფებას, რომელიც გამოიხატება საკუთარი თავისა და სამყაროს, როგორც საკუთარი ქმნილების, ფლობაში, შემოქმედის ხელმწიფებას.

აპოკალიფსში (იოანე ღვთისმეტყველის გამოცხადებაში) არის ეპიზოდი, როდესაც მართლები თავიანთ ლოცვებში მიმართავენ უკვე მკვდრეთით აღმდგარ და ამაღლებულ ქრისტეს, როგორც ღმერთს, და ეუბნებიან: კიდევ რამდენ ხანს უნდა ველოდოთ, როდის მოხვალ შენი მთელი ძალით? და ღმერთი პასუხობს მათ: მოითმინეთ, რადგან უნდა აღსრულდეს ღვთის სისრულე 144 ათასი მართლის რიცხვში.

ისინი საუბრობენ ქრისტეს მეორედ მოსვლაზე. იმ წამზე, როდესაც კაცობრიობა თავისი წმინდანების სახით საკუთარ თავში გამოატარებს და შობს ღვთაებრივი ძალის, ღვთაებრივი სიდიადის ამ სისრულეს.

მაგრამ ღმერთი არსებობს დროის მიღმა, ერთიან ახლაში, და მისთვის, თუნდაც მომავალში, ეს მომენტი — ღვთაებრივი სისრულის მომენტი — უკვე დადგა. ამიტომ ის გვესაუბრება ჩვენ — უკვე დღეს, მუდამ — შინაგან დიალოგში, წმინდა წერილთა ცოცხალი სიტყვით, წმინდანთა გამოცხადებებით, გვასწავლის საკუთარი თავის ფლობას, გვასწავლის სიყვარულს, გადმოგვცემს იქიდან, მომავლიდან, ღვთაებრივ თვისებებსა და ნიჭებს, და გვხდის ღმერთებად.

ახლა კი წარმოიდგინეთ: როდესაც დადგება სისრულის ეს მომენტი და ღმერთი გამოავლენს თავის თავს მთელი თავისი სიდიადითა და ძალით, ღმერთებისა და ქალღმერთების თავის ერთიან კოლექტიურ სხეულში, ნუთუ ის შეჩერდება თავის შემოქმედებაში? ნუთუ მისი ღვთაებრივი სისრულე შეწყვეტს შევსებას?

რა თქმა უნდა, არა! მაგრამ ამიერიდან იგი შეიქმნება უკვე არა უძლურებებითა და ტანჯვით, არამედ შეგნებული

კოლექტიური შემოქმედების პროცესში — სიყვარულიდან სიყვარულისკენ, სიხარულიდან სიხარულისკენ, სისრულიდან სისრულისკენ. ამიერიდან ღმერთი, ღმერთების ოჯახით გარემოცული, გამხდარი ერთიანი ღმერთი, შემაერთებელი თავის თავში ადამიანისა და ღვთისა, ქვემოსი და ზემოსი, წარსულისა და მომავლისა, მამაკაცურისა და ქალურისა, მამისა და დედისა, სიბნელისა და სინათლის დაპირისპირების ღვთაებრივი სიყვარულის ცისარტყელად გარდამქმნელი, — ამიერიდან ერთიანი ღმერთი ყველა ღმერთთან, თავის ყველა შვილ-ძმა-დასთან თანაშემოქმედებაში შექმნის ახალ სამყაროებს, განავითარებს უკვე არა ცალ-ცალკე, არამედ მთელი ცივილიზაციებით ღვთაებრივი ცნობიერების სულ ახალ და ახალ თვისებებს — და შექმნის ღვთაებრივი ყოფიერების სულ ახალ და ახალ სისრულეს.

და ღვთის ყველა ეს ახალი თვისება, ღვთაებრივი სიყვარულისა და მისი გამოვლინების სისრულის ყველა ეს ახალი და ახალი წახნაგი კვლავაც გროვდება სულის ერთიან უდროო საგანძურში ერთიან ღვთაებრივ ახლაში. წრფივ დროში პროცესი გრძელდება. ერთიან ახლაში მთელი ღვთაებრივი სისრულე უკვე აღსრულდა და არსებობს მუდამ — მარადიულად და ყველა დროისთვის — «აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე».

ამიტომ ყველა დროში ყველა ადამიანი, ვისაც კი ოდესმე მიუმართავს ღვთისთვის, იღებს უდროო პასუხს ერთიანი ახლადან ერთიანი ღვთისგან მთელი მისი ღვთაებრივი სიდიადით, მაგრამ — მათთვის გასაგებ ენაზე, იმ მომენტში მათი ცნობიერების მზადყოფნის შესაბამისად.

ხოლო ღმერთი, მარად ცვალებადი და მარად უცვლელი, განაგრძობს საკუთარი თავის შექმნას, საკუთარი თავის შექმნას ყოველ წამს

ერთიანი ახლასი. ღვთისთვის არ არსებობს მასზე გაბატონებული წარსული ან მომავალი, რომელიც მას წინასწარმეტყველებებით შეზღუდავდა; ის ხელახლა ქმნის წარსულსაც და მომავალსაც აწმყოში, ერთიანი ახლას ყოველ წამს.

„როგორც მოვიფიქრებ, ისე იყო, — ამბობს ღმერთი. — როგორც ავირჩევთ, ისე იქნება. ან, როგორც ყურანშია ნათქვამი:“

„მე თვითონ ვიძლევი სასწაულებს და მე თვითონვე ვშლი მათ ხსოვნას, სანაცვლოდ ახლებს ვიძლევი“.

ეს ჰგავს ტექსტს, რომელსაც შენ ახლა კითხულობ. მე ყოველთვის შემიძლია დავბრუნდე „მის წარსულში“ და შევასწორო იგი, თუ მოვისურვებ. შენ კი, როდესაც მას ხელახლა წაიკითხავ, მასში რაიმე ახალს აღმოაჩენ შენთვის. ხოლო სწორედ ახლა — ამ წამს — ვასწორებ „მის მომავალს“.

ასე, უკუქცევით იცვლება და ივსება „უცვლელი“ წმინდა წერილების ტექსტები: ბიბლიის, ყურანის, თორის. აი, რატომ არის წმინდა წერილები ყოველთვის ცოცხალი სიტყვა. იკითხე კვლავ და კვლავ — და კვლავ და კვლავ იპოვი მათში ახალს. არა მხოლოდ შენ იცვლები, არამედ თვით სიტყვაც მათში ცოცხალია.

და რა თქმა უნდა, ეს ეხება არა მხოლოდ ტექსტებს, არამედ თვით მოვლენათა ნაკადს. სწორედ ახლა შენთვის ხელახლა იხსნება შენი კოლექტიური წარსული. თურმე ყველაფერი მასში, ყველა უბედურების, შიშის, გაჭირვების, ტანჯვისა და განცდის, ყველა უძლურების ჩათვლით — ყველაფერი სრულყოფილი იყო, რადგან

მათგან იქმნებოდა შენი, ადამიანო, უმაღლესი პოტენციალის ძალა და სიდიადე. მათში მწიფდებოდა კოლექტიური ქრისტე, პლანეტარული ლოგოსი, ძე კაცისა — ძე, გამოზრდილი მთელი კაცობრიობის მიერ, რათა ოდესმე მომავალში გამოჩნდეს და გადმოგვცეს მთელი დაგროვილი უმაღლესი პოტენციალი, როგორც ძღვენი, საჩუქრად — წყალობით და არა ჩვენი ინდივიდუალური დამსახურებების გამო. რათა გვყოს ღმერთებად. და ჩვენთან ერთად დაიწყოს ახალი კოლექტიური, საკრებლო სისრულის შექმნა — ყველა წმინდანის მთელი კრებულით.

ჰოდა, იცოდე, ჩემო საყვარელო მეგობარო! ჩემო ღმერთო, ძმაო, დაო! ჩემო საყვარელო შვილო! ეს მომავალი უკვე დადგა. სიყვარულთან შენი ზიარების მომენტიდან, შენს უნიკალურ ადამიანურ ფორმაში ღმერთად-ქალღმერთად შენი შობის მომენტიდან. ამიერიდან ჩვენ ერთად ვქმნით. და თუმცა, შესაძლოა, შენ ჯერ არ მიცნობ მე, ჩვენ, პირადად, მაგრამ ჩვენ აუცილებლად გავიცნობთ ერთმანეთს. ამისთვის ჩვენ ახლა მთელი მარადისობა გვაქვს. მთელი მარადისობა ჩვენს განკარგულებაშია. ერთიანი ახლამდგომობის მარადისობა.

მანამდე კი — შინაგანი დიალოგი. მომართე შენი შინაგანი დიალოგი ღმერთთან, ქრისტესთან, მამა-დედასთან, ერთიან სულთან, ერთიან უდროო და ყოველკონფესიურ ღმერთთან.

„ნუ მეკითხებით, სად და როდის მოვა ღვთის სასუფეველი, რადგან ის არ მოვა საჩინო სახით და არ იტყვიან: აგერ აქ არის ან იქ არისო. ასე რომ, ნუ წახვალთ და ნუ ეძებთ. რადგან, აჰა: ღვთის სასუფეველი თქვენშია... და ძალის დამტანებელნი იტაცებენ მას“ (საკუთარ თავში).