16. Siji Saiki

Coba bayangna sakabehing Kaluhurane Gusti kang ora kagagas.

Mesthi wae, iku mokal! Mula iku ora kagagas. (Esem.) Nanging Sliramu bisa ndeleng, kepriye lan saka apa iku kabangun. Delengen.

Ing saben tumindak ngalami kanthi eling bab kaoranan kita pribadi: rasa wedi kita, karingkihan kita, lelara kita, kamlarataning jiwa – ing kutub liyane Kesadaran Tunggal kakandhut – Kaluhuran Ilahi kita bebarengan: Kasekten Luhur, Kersa Luhur, Akal Luhur (Kawicaksanan Luhur), Katresnan Luhur, Pakurmatan Luhur lan Kamulyan Luhur sarta sakabehing kasugihaning Roh.

Saben wektu, nalika kita ing kahanan apa wae, sanadyan kang paling ora becik (mligi kang paling angel), milih nggoleki Sabab ing sajroning dhiri, tanpa nguncalake tanggung jawab marang wong liya, kita kanthi panggolekan iki nyiptakake sesambungan sebab-akibat antarane kesadaran kita lan jagad kita, kanthi mangkono ngandhut Panguwasa Luhur, panguwasa kang kawujud ing nguwasani dhiri lan jagad minangka ciptaane dhewe, Panguwasaning Sang Pangripta.

Ing Kitab Wahyu (Wahyu Yokanan) ana kedadeyan, nalika wong-wong mursid nyenyuwun ing pandongane marang Sang Kristus kang wus wungu lan sumengka minangka Gusti lan matur: sepira suwene maneh kita kudu ngenteni, nalika Paduka rawuh ing sakabehing Kasekten Paduka? Lan Gusti paring wangsulan: padha sabara awit Katumpukaning Gusti kudu kawujud ing gunggung 144 ewu wong mursid.

Wong-wong mau padha ngomongake bab Rawuh Kapindho Sang Kristus. Bab wektu nalika Manungsa lumantar para sucinipun nglairake Katumpukan Kasekten Ilahi iki, Kaluhuran Ilahi iki.

Nanging Gusti ana ing sajabaning wektu, ing Sajroning Saiki Kang Tunggal, lan tumrap Panjenengane, sanadyan ing mangsa ngarep, wektu iki, wektu Katumpukan Ilahi wus teka. Mula Panjenengane ngendika marang kita – wus dina iki, salawase – ing Pacelathon Batin, lumantar Sabda Urip Kitab Suci, Wahyu para suci, mulang kita nguwasani dhiri, mulang kita nresnani, ngirimake saka kana, saka mangsa ngarep, sipat-sipat lan talenta Ilahi, ndadekake kita para dewa.

Saiki bayangna, nalika wektu Katumpukan iki teka, lan Gusti mratelakake Dhiri ing sakabehing Kaluhuran lan Kasektene, ing Awak Bebarengan Kang Tunggal saka para dewa lan dewi, apa Panjenengane bakal mandheg ing Pangriptane? Apa Katumpukan Ilahine bakal mandheg disampurnakake?

Mesthi wae ora! Nanging saiki iku bakal kacipta ora maneh lumantar karingkihan lan kasangsaran, nanging ing proses kang kanthi eling

pangriptan bebarengan – saka Katresnan marang Katresnan, saka Kabungahan marang Kabungahan, saka Katumpukan marang Katumpukan. Saiki Gusti, kang kinubengan dening Kulawarga para dewa, dadi Gusti Kang Tunggal, nyawijikake manungsa lan Gusti ing sajroning Dhiri, ngisor lan ndhuwur, mangsa kepungkur lan mangsa ngarep, Priya lan Wanita, Rama lan Ibu, ngowahi pasulayan peteng lan padhang dadi Kluwung Katresnan Ilahi, – saiki Gusti Kang Tunggal ing pakaryan bebarengan karo kabeh dewa, karo kabeh putra-sedulur-panjenengane bakal nyipta jagad-jagad anyar, ora maneh ngandhut siji-siji, nanging sakabèhing peradaban, nuwuhake sipat-sipat anyar Kesadaran Ilahi – nyiptakake Katumpukan anyar Dumadine Ilahi.

Lan sakabehing sipat anyar Gusti iki, kabeh wujud anyar Katresnan Ilahi lan Katumpukan pangwedhare terus kumpul ing Gedhong Kasugihan Roh Kang Tanpa Wekasan ing Sajroning Saiki Ilahi Kang Tunggal. Ing wektu linier proses iki terus lumaku. Ing Sajroning Saiki Kang Tunggal sakabehing Katumpukan Ilahi wus kelakon lan tansah ana – wiwit mula buka lan salawas-lawase – «saiki lan ing salawase sarta ing salawas-lawase abad».

Mula ing saben jaman, kabeh manungsa kang tau nyenyuwun marang Gusti, nampa wangsulan Kang Tanpa Wekasan saka Sajroning Saiki Kang Tunggal saka Gusti Kang Tunggal ing sakabehing Kaluhuran Ilahine, nanging – nganggo basa kang dimangerteni, manut sumadya kesadarane ing wektu iku.

Dene Gusti, kang tansah owah lan Tansah Ora Owah, terus nyipta Pribadine, nyipta Pribadine ing saben wektu

Sajroning Saiki Kang Tunggal. Tumrap Gusti ora ana mangsa kepungkur utawa mangsa ngarep kang mranani Panjenengane, kang mbatesi Panjenengane kalawan pameca-pameca, Panjenengane nyipta maneh mangsa kepungkur lan mangsa ngarep ing mangsa saiki, ing saben wektu Sajroning Saiki Kang Tunggal.

Kaya apa kang Dakrancang, kaya mangkono iku wus kelakon, – ngendikane Gusti. – Kaya apa kang kita pilih, kaya mangkono iku bakal dumadi. Utawa, kaya kang kapratelakake ing Al-Qur'an:

«Ingsun paring pratandha, lan Ingsun uga mbusak pratandha iku saka pangeling-eling, kanthi paring gantine kang anyar».

Iki kaya tulisan kang lagi Sliramu waca saiki. Ingsun tansah bisa bali menyang “mangsa kepungkure” lan ndandani, yen Ingsun ngersakake. Lan Sliramu, sawise maca maneh, bakal nemokake samubarang kang anyar tumrap dhirimu. Lan saiki – ing wektu iki – Ingsun ndandani “mangsa ngarepe”.

Kanthi mangkono, teks-teks Kitab Suci kang “ora owah” diowahi lan ditambah: Alkitab, Al-Qur'an, Toret. Mula Kitab Suci iku tansah Sabda Urip. Wacanen bola-bali – lan Sliramu bakal nemokake bab-bab anyar ing kono. Ora mung Sliramu kang owah, nanging Sabda Piyambak ing jerone iku Urip.

Lan mesthi wae, iki ora mung ngenani tulisan, nanging uga lakuning kedadeyan iku dhewe. Saiki iki mangsa kepungkurmu bebarengan kabikak maneh tumrap Sliramu. Jebule, kabeh kang ana ing kono, kalebu sakabehing bilai, rasa wedi, kakurangan, kasangsaran lan panandhang, kabeh karingkihan – kabeh iku sampurna, awit saka

kabeh mau kacipta Kasekten lan Kaluhuran Potensi Paling Luhur Kagunganmu, He Manungsa. Ing kono kakandhut Sang Kristus Bebarengan, Logos Planet, Putraning Manungsa – Putra kang kakandhut dening sakabehing Manungsa, supaya sawijining dina ing mangsa ngarep, rawuh lan marisake marang kita sakabehing Potensi Paling Luhur kang wus kakumpulake minangka peparing, kanthi Sih Nugraha, dudu amarga lelabuhan kita dhewe-dhewe. Supaya ndadekake kita para dewa. Lan miwiti bebarengan karo kita nyipta Katumpukan Bebarengan Anyar kang Manunggal – lumantar sakabehing Pasamuwan – para suci kabeh.

Mula mangertia, He mitran-Ku kang kinasih! Dewa-Ku, sedulur lanang-Ku, sedulur wadon-Ku! Anak-Ku kang kinasih! Mangsa ngarep iki wus teka. Wiwit wektu Sliramu Manunggal ing Katresnan, wiwit wektu kalairanmu minangka dewa-dewi ing wujud manungsamu kang pinunjul. Saiki Kita nyipta bebarengan. Lan sanadyan Sliramu mbokmenawa durung wanuh marang Ingsun, Kita, kanthi pribadi, nanging Kita mesthi bakal tepang. Saiki Kita duwe Sakabehing Kalanggengan kanggo iki. Sakabehing Kalanggengan ana ing panguwasa Kita. Kalanggenganing Saiki Kang Tunggal.

Dene saiki – pacelathon batin. Tata pacelathon Batinmu karo Gusti, Sang Kristus, Rama-Ibu, Roh Kang Tunggal, karo Gusti Kang Tunggal Tanpa Wekasan lan Kang Ngayomi Sakabehing Kapitayan.

«Aja padha takon marang Ingsun, ing ngendi lan kapan Kratoning Gusti bakal teka, awit iku ora bakal teka kanthi kasat mripat, lan wong ora bakal ngomong: ana ing kana utawa ing wektu iku. Mula aja padha mrana lan aja padha nggoleki. Awit lah: Kratoning Gusti iku ana ing sajroning batinmu... Lan sapa kang ngudi kanthi temen, bakal ngranggeh Kraton iku» (ing sajroning dhiri).