16. Einn núna

Reyndu að gera þér í hugarlund allan hinn óhugsandi Mikilleika Guðs.

Auðvitað er það ómögulegt! Þess vegna er það óhugsandi. (Bros.) En það er hægt að sjá hvernig og úr hverju það er samsett. Sjáðu.

Í hverjum gjörningi meðvitaðrar upplifunar á okkar einstaklingsbundna vanmætti: ótta okkar, getuleysi, vanburðum, sjúkdómum okkar, fátækt andans – var á hinum pólnum hinnar Einu Vitundar alið – okkar eigið, sameiginlega – Guðdómlegi Mikilleiki: Æðsti Kraftur, Æðsti Vilji, Æðsti Vitsmunur (Speki), Æðsti Kærleikur, Æðsti Heiður og Æðsta Dýrð og öll auðæfi Andans.

Í hvert sinn sem við, undir hvaða kringumstæðum sem var, við hvaða aðstæður sem var, jafnvel þeim óhagstæðustu (sérstaklega þeim óhagstæðustu), völdum að leita Orsakanna innra með okkur sjálfum, án þess að varpa ábyrgðinni á nokkurn annan, sköpuðum við með leit okkar þessi orsakasamhengi eigin vitundar við eigin heim, og ólum þannig með okkur Æðsta Valdið, vald sem birtist í sjálfsstjórn og valdi yfir heiminum sem eigin sköpunarverki, Vald Skaparans.

Í Opinberunarbókinni (Opinberun Jóhannesar) er frásögn þar sem hinir réttlátu ákalla í bænum sínum hinn þegar upprisna og upphafna Krist sem Guð og segja: Hversu lengi eigum við enn að bíða þess að Þú komir í öllum Þínum Mætti? Og Guð svarar þeim: Verið þolinmóðir, því að Fylling Guðs verður að fullkomnast í tölu 144 þúsund réttlátra.

Þeir tala um Endurkomu Krists. Um þá stund þegar Mannkynið, í persónu sinna heilögu, fæðir af sér þessa Fyllingu Guðdómlegs Máttar, Guðdómlegs Mikilleika.

En Guð er til utan tímans, í Hinu Eina Núi, og fyrir Honum, þótt í framtíðinni sé, er þessi stund, stund Guðdómlegrar Fyllingar, þegar runnin upp. Þess vegna talar Hann við okkur – þegar í dag, ávallt – í Hinu Innra Samtali, með Lifandi Orði Heilagra Ritninga, með Opinberunum hinna heilögu, kennir okkur að hafa vald á Sjálfum okkur, kennir okkur að elska, miðlar þaðan, úr framtíðinni, Guðdómlegum eiginleikum og hæfileikum, og gerir okkur að guðum.

Og ímyndið yður nú, þegar þessi stund Fyllingarinnar rennur upp og Guð opinberar Sig í öllum Sínum Mikilleika og Mætti, í Sínum Eina Sameiginlega Líkama guða og gyðja, mun Hann þá stöðvast í Sköpun Sinni? Mun Guðdómleg Fylling Hans hætta að vaxa og auðgast?

Auðvitað ekki! En nú mun hún skapast ekki lengur með vanmætti og þjáningu, heldur í ferli meðvitaðrar

sameiginlegrar sköpunar – frá Kærleika til Kærleika, frá Gleði til Gleði, frá Fyllingu til Fyllingar. Nú mun Guð, umvafinn Fjölskyldu guða, orðinn að Einum Guði, sem sameinað hefur innra með sér mann og Guð, hið neðra og hið efra, fortíð og framtíð, Hið Karlkynjaða og Kvenkynjaða, Föður og Móður, og umbreytt andstæðum myrkurs og ljóss í Regnboga Guðdómlegs Kærleika, – nú mun Hinn Eini Guð í samsköpun með öllum guðum, með öllum Sínum börnum-bræðrum-systrum, skapa nýja heima og ala með sér, ekki lengur hver í sínu lagi heldur sem heilar siðmenningar, sífellt nýja eiginleika Guðdómlegrar Vitundar – og skapa sífellt nýja Fyllingu Guðdómlegrar Tilveru.

Og allir þessir nýju eiginleikar Guðs, allar þessar sífellt nýju hliðar Guðdómlegs Kærleika og Fyllingar birtingar Hans halda áfram að safnast saman í Hinn Eina Tímalausa Fjársjóð Andans í Hinu Eina Guðdómlega Núi. Í línulegum tíma heldur ferlið áfram. Í Hinu Eina Núi hefur öll Guðdómleg Fylling þegar átt sér stað og er ævinlega til – frá eilífð og um allar aldir – „nú og ævinlega og um aldir alda“.

Þess vegna fá allir menn á öllum tímum, sem nokkurn tíma hafa leitað til Guðs, Tímalaust svar úr Hinu Eina Núi frá Hinum Eina Guði í öllum Sínum Guðdómlega Mikilleika, en – á tungumáli sem þeir skilja, í samræmi við viðbúnað meðvitundar þeirra á þeirri stundu.

Og Guð, sem sífellt breytist og er Eilíflega Óumbreytanlegur, heldur áfram að skapa Sjálfan Sig, skapa Sjálfan Sig á hverju andartaki

Hins Eina Nús. Fyrir Guði er engin fortíð eða framtíð sem drottnar yfir Honum og takmarkar Hann með spádómum; Hann endurskapar bæði fortíð og framtíð í nútíðinni, á hverju andartaki Hins Eina Nús.

„Eins og Ég hugsa það, þannig var það,“ segir Guð. – „Eins og við veljum, þannig verður það.“ Eða eins og segir í Kóraninum:

„Ég gef tákn, og Ég afmái þau úr minninu og gef ný í staðinn.“

Þetta er eins og textinn sem Þú ert að lesa núna. Ég get alltaf snúið aftur til „fortíðar hans“ og leiðrétt hann, ef Ég vil. Og Þú, þegar Þú lest hann aftur, munt finna í honum eitthvað nýtt fyrir Sjálfan Þig. En einmitt núna – á þessu andartaki – er Ég að leiðrétta „framtíð hans“.

Þannig, eftir á að hyggja, breytast og bætast við textar hinna „óumbreytanlegu“ Heilögu Ritninga: Biblíunnar, Kóransins, Tórunnar. Þess vegna eru Heilagar Ritningar ávallt Lifandi Orð. Lestu aftur og aftur – og aftur og aftur munt Þú finna eitthvað nýtt í þeim. Ekki aðeins breytist Þú, heldur er Sjálft Orðið í þeim Lifandi.

Og auðvitað á þetta ekki aðeins við um texta, heldur sjálfan atburðastrauminn. Einmitt núna opnast þér á ný þín sameiginlega fortíð. Í ljós kemur að allt í henni, þar með talin öll áföll, ótti, skortur, þjáningar og raunir, allur vanmáttur – var fullkomið, því að úr

þeim skapaðist Kraftur og Tign Þinnar, Maður, Æðstu Möguleika. Í þeim ólst Hinn Sameiginlegi Kristur, Hið Plánetulega Orð (Logos), Mannssonurinn – Sonurinn, borinn af öllu Mannkyni, til þess að birtast einn dag í framtíðinni og færa okkur allan uppsafnaðan Æðsta Möguleika sem gjöf, að gjöf – af Náð, en ekki af okkar eigin verðleikum. Til að gera okkur að guðum. Og hefja ásamt okkur sköpun Nýrrar Sameiginlegrar, Samkirkjulegrar Fyllingar – með öllu Samfélagi – allra heilagra.

Vit því, Minn elskaði vinur! Minn guð, bróðir, systir! Mitt elskaða barn! Þessi framtíð er þegar runnin upp. Frá stund Þinnar Hlutdeildar í Kærleikanum, frá stund fæðingar Þinnar sem guðs-gyðju í Þinni einstöku mannlegu mynd. Nú sköpum Við saman. Og þótt Þú þekkir Mig, Okkur, kannski ekki enn persónulega, munum Við sannarlega kynnast. Við höfum nú Alla Eilífð til þess. Alla Eilífð til Umráða. Eilífð Hins Eina Nús.

En á meðan – innra samtalið. Stilltu Þitt Innra Samtal við Guð, Krist, Föður-Móður, Hinn Eina Anda, við Hinn Eina Tímalausa og Alhliða Guð.

„Spyrjið Mig ekki hvar og hvenær Guðs Ríki mun koma, því að Ekki mun Það koma með sýnilegum hætti, og eigi munu menn segja: Sjá, þar eða þá. Farið því ekki og leitið eigi. Því sjá: Guðs Ríki er innra með yður... Og þeir sem beita afli, hrifsa Það til sín“ (innra með sér).