16. Un agora

Tenta imaxinar toda a inimaxinable Grandeza de Deus.

Por suposto, é imposible! Por iso é inimaxinable. (Un sorriso.) Pero pódese ver como e de que se compón. Mira.

En cada acto de vivencia consciente da nosa insignificancia individual: dos nosos medos, da nosa impotencia, debilidade, das nosas enfermidades, da pobreza de espírito – no outro polo da Consciencia Única xestábase – a nosa propia, colectiva – Divina Grandeza: o Poder Supremo, a Vontade Suprema, a Mente Suprema (Sabedoría Suprema), o Amor Supremo, a Honra Suprema e a Gloria Suprema e toda a riqueza do Espírito.

Cada vez que nós, en calquera circunstancia, en calquera situación, mesmo nas máis desfavorables (especialmente nas desfavorables), eliximos buscar a Causa en nós mesmos, sen transferir a responsabilidade a ninguén máis, creamos coa nosa busca estas conexións de causa e efecto da nosa consciencia co noso mundo, xestando así o Poder Supremo, un poder que se expresa no dominio de si mesmo e do mundo como a súa propia creación, o Poder do Creador.

Na Apocalipse (Revelación de Xoán o Teólogo) hai un episodio no que os xustos se dirixen nas súas oracións ao Cristo xa resucitado e ascendido como a Deus e din: canto máis temos que esperar a que Ti veñas con todo o Teu Poder? E Deus respóndelles: tede paciencia, porque debe cumprirse a Plenitude Divina no número de 144 mil xustos.

Eles falan da Segunda Vinda de Cristo. Do momento en que a Humanidade, na persoa dos seus santos, xeste en si mesma esta Plenitude de Poder Divino, de Divina Grandeza.

Mais Deus existe fóra do tempo, no Agora Único, e para El, aínda que sexa no futuro, este momento, o momento da Plenitude Divina, xa chegou. Polo tanto, El fala connosco – xa hoxe, sempre – no Diálogo Interior, coa Palabra Viva das Sagradas Escrituras, polas Revelacións dos santos, ensinándonos a dominarnos, ensinándonos a amar, transmitindo desde alí, desde o futuro, calidades e talentos Divinos, converténdonos en deuses.

E agora imaxina: cando chegue este momento de Plenitude, e Deus Se manifeste en toda a Súa Grandeza e Poder, no Seu Corpo Colectivo Único de deuses e deusas, acaso se deterá na Súa Creación? Acaso a Súa Plenitude Divina deixará de completarse?

Por suposto que non! Pero agora xa non se creará a través de debilidades e sufrimentos, senón no proceso dunha

creación colectiva e consciente: de Amor a Amor, de Xoia a Xoia, de Plenitude a Plenitude. Agora Deus, rodeado pola Familia de deuses, converténdose no Deus Único, unindo en Si ao home e a Deus, o de abaixo e o de arriba, o pasado e o futuro, o Masculino e o Feminino, o Pai e a Nai, transformando a confrontación entre as tebras e a luz nun Arco da Vella de Amor Divino, – agora o Deus Único, en cocreación con todos os deuses, con todos os Seus fillos-irmáns-irmás, creará novos mundos, xestando xa non individualmente, senón en civilizacións enteiras, máis e máis calidades novas da Consciencia Divina, creando unha e outra vez unha nova Plenitude do Ser Divino.

E todas estas novas calidades de Deus, todas estas novas facetas do Amor Divino e da Plenitude da Súa manifestación continúan acumulándose no Tesouro Intemporal Único do Espírito no Agora Divino Único. No tempo lineal o proceso continúa. No Agora Único toda a Plenitude Divina xa se cumpriu e existe sempre – desde a eternidade e para todos os tempos – «agora e sempre e polos séculos dos séculos».

Polo tanto, en todos os tempos, todas as persoas que algunha vez se dirixiron a Deus reciben unha resposta Intemporal desde o Agora Único do Deus Único en toda a Súa Divina Grandeza, pero – nunha linguaxe comprensible para elas, segundo a disposición da súa consciencia nese momento.

E Deus, eternamente cambiante e Eternamente Inmutable, continúa creándose a Si Mesmo, creándose a Si Mesmo en cada momento

do Agora Único. Para Deus non hai pasado nin futuro que dominen sobre El, limitándoo con profecías; El recrea tanto o pasado como o futuro no Presente, en cada momento do Agora Único.

«Como Eu o conciba, así foi», di Deus. «Como o elixamos, así será». Ou, como se di no Corán:

«Son Eu Quen dá sinais, e son Eu Quen os borra da memoria, dando outros novos a cambio».

É como o texto que estás lendo xusto agora. Sempre podo volver ao «seu pasado» e corrixilo se quero. E ti, ao relelo, descubrirás nel algo novo para ti. E xusto agora – neste mesmo momento – estou a corrixir o «seu futuro».

Así, con efecto retroactivo, cámbianse e complétanse os textos das «inmutables» Sagradas Escrituras: a Biblia, o Corán, a Torá. Velaí por que as Sagradas Escrituras son sempre a Palabra Viva. Le unha e outra vez – e unha e outra vez atoparás nelas algo novo. Non só ti cambias, senón que a Propia Palabra nelas é Viva.

E por suposto, isto non só se refire aos textos, senón ao propio fluxo dos acontecementos. Xusto agora revélaseche de novo o teu pasado colectivo. Resulta que todo nel, incluídos todos os males, medos, privacións, sufrimentos e angustias, todas as debilidades – todo foi perfecto, porque a partir

deles forxábase o Poder e a Grandeza do Teu, Home, Máis Alto Potencial. Neles xestábase o Cristo Colectivo, o Logos Planetario, o Fillo do Home – o Fillo xestado por toda a Humanidade, para un día no futuro manifestarse e transmitirnos todo o Máis Alto Potencial acumulado como un don, en dádiva – por Graza, e non polos nosos méritos individuais. Para facernos deuses. E comezar xunto con nós a crear a Nova Plenitude Colectiva, Conciliar – con todo o Concilio – de todos os santos.

Pois ben, sabe, Meu amigo amado! Meu deus, irmán, irmá! Meu fillo amado! Este futuro xa chegou. Desde o momento da túa Comuñón de Amor, desde o momento do teu nacemento como deus-deusa na túa forma humana única. Agora Nós creamos xuntos. E aínda que quizais aínda non Me coñezas, non Nos coñezas persoalmente, con certeza coñecerémonos. Temos agora Toda a Eternidade para isto. Toda a Eternidade á Nosa disposición. A Eternidade do Agora Único.

E mentres tanto – o diálogo interior. Sintoniza o teu Diálogo Interior con Deus, con Cristo, co Pai-Nai, co Espírito Único, co Deus Único Intemporal e Omniconfesional.

«Non Me preguntedes onde e cando virá o Reino de Deus, porque non virá de maneira visible, e non dirán: velaquí está ou aló está. Polo tanto, non vaiades nin busquedes. Porque velaí: o Reino de Deus está dentro de vós... E os que fan esforzo, arrebátano» (en si mesmos).