16. Amháin Anois

Déan iarracht Mórdhacht dho-shamhlaithe uile Dé a shamhlú.

Ar ndóigh, tá sé sin dodhéanta! Sin an fáth go bhfuil sí do-shamhlaithe. (Meangadh gáire.) Ach is féidir a fheiceáil conas agus cad as a ndéantar í. Féach.

I ngach gníomh de mhaireachtáil chomhfhiosach ar ár neamhthábhacht aonair: ár n-eagla, ár n-éagumas, ár n-anbhuaine, ár dtinnis, bochtanas ár mbiotáille – ar an bpol eile den Chomhfhios Aonair bhíothas ag cothú – ár Mórdhacht Dhiaga chomhchoiteann féin: an Chumhacht Uachtarach, an Uacht Uachtarach, an Eagna Uachtarach, an Grá Uachtarach, an Onóir Uachtarach agus an Ghlóir Uachtarach agus saibhreas iomlán an Spioraid.

Gach uair a roghnaíomar, i ngach cás agus i ngach imthoisc, fiú na cinn is mí-fhabhraí (go háirithe na cinn mhí-fhabhracha), an Chúis a lorg ionainn Féin, gan an fhreagracht a leagan ar dhuine ar bith eile, chruthaíomar lenár gcuardach na naisc chúiseacha seo idir ár gcomhfhios agus ár ndomhan, ag cothú an Chumhacht Uachtarach dá bhrí sin, cumhacht a léirítear i seilbh orainn féin agus ar an domhan mar ár gcruthú féin, Cumhacht an Chruthaitheora.

San Apacailipsis (Taispeáint Eoin) tá eipeasóid ann ina labhraíonn na fíréin ina gcuid paidreacha leis an gCríost atá aiséirithe agus ardaithe cheana féin mar Dhia, ag rá: cá fhad eile a chaithfimid fanacht go dtiocfaidh Tú i d’Iomlán do Chumhachta? Agus freagraíonn Dia iad: bíodh foighne agaibh, óir ní mór Lánacht Dé a chomhlíonadh i líon an 144 míle fíréan.

Labhraíonn siad faoi Dhara Teacht Chríost. Faooin nóiméad sin ina n-iompróidh an Daonnacht, i bpearsa a cuid naomh, an Lánacht seo den Chumhacht Dhiaga, den Mhórdhacht Dhiaga.

Ach tá Dia ann lasmuigh den am, san Anois Aonair, agus Dó féin, bíodh sé sa todhchaí féin, tá an nóiméad seo, nóiméad na Lánachta Diaga, tagtha cheana féin. Dá bhrí sin labhraíonn Sé linn – inniu cheana féin, i gcónaí – san Agallamh Inmheánach, le Briathar Beo na Scríbhinní Naofa, le Faisnéisí na naomh, ag múineadh dúinn smacht a bheith againn orainn féin, ag múineadh dúinn grá a thabhairt, ag seoladh cáilíochtaí agus buanna Diaga as sin, as an todhchaí, ag déanamh déithe dínn.

Agus anois samhlaigh, nuair a thiocfaidh an nóiméad Lánachta seo, agus go léireoidh Dia É Féin ina Uile Mhórdhacht agus Chumhacht, ina Chorp Comhchoiteann Aonair de dhéithe agus de bhandéithe, an stopfaidh Sé ina Chruthú? An scoirfidh a Lánacht Dhiaga de bheith á comhlánú?

Ar ndóigh, ní stopfaidh! Ach anois ní le hanbhuain ná le fulaingt a chruthófar í, ach i bpróiseas comhfhiosach

de chruthú comhchoiteann – ó Ghrá go Grá, ó Lúcháir go Lúcháir, ó Lánacht go Lánacht. Anois, agus Dia timpeallaithe ag Teaghlach na ndéithe, tar éis dó a bheith ina Dhia Aonair, ag aontú an duine agus Dé ann féin, an t-íochtar agus an t-uachtar, an t-am atá thart agus an todhchaí, an Fireann agus an Baineann, an tAthair agus an Mháthair, ag athrú an achrainn idir dorchadas agus solas ina Bhogha Ceatha den Ghrá Diaga, – anois cruthóidh an Dia Aonair, i gcomhchruthú leis na déithe go léir, lena chlann-deartháireacha-deirfiúracha go léir, saolta nua, ag cothú ní ina n-aonar a thuilleadh, ach ina sibhialtachtaí iomlána, cáilíochtaí nua gan stad den Chomhfhios Diaga – ag cruthú Lánacht nua gan stad den Bheith Dhiaga.

Agus leanann na cáilíochtaí nua seo go léir de Dhia, na gnéithe nua seo go léir den Ghrá Diaga agus de Lánacht a Léirithe de bheith ag bailiú i dTaisce Neamh-ama Aonair an Spioraid san Anois Diaga Aonair. San am líneach leanann an próiseas ar aghaidh. San Anois Aonair tá an Lánacht Dhiaga ar fad comhlíonta cheana féin agus tá sí ann i gcónaí – go síoraí réamhchinnte agus do gach ré – «anois agus i gcónaí agus trí shaol na saol».

Dá bhrí sin, i ngach ré, faigheann gach duine a d'iompaigh riamh ar Dhia freagra Neamh-ama ón Anois Aonair ón Dia Aonair ina Uile Mhórdhacht Dhiaga, ach – i dteanga a thuigeann siad, de réir ullmhacht a gcomhfheasa ag an nóiméad sin.

Agus leanann Dia, atá de shíor ag athrú agus go Síoraí Neamh-athraitheach, de É Féin a chruthú, de É Féin a chruthú i ngach nóiméad

den Anois Aonair. Níl aon am atá thart ná todhchaí ag dul i bhfeidhm ar Dhia a chuirfeadh teorainn Leis le tairngreachtaí; athchruthaíonn Sé an t-am atá thart agus an todhchaí sa láthair, i ngach nóiméad den Anois Aonair.

«Mar a cheapaim, ba amhlaidh a bhí,» a deir Dia. «Mar a roghnóimid, is amhlaidh a bheidh.» Nó, mar a deirtear sa Chórán:

«Tugaimse comharthaí, agus scriosaimse ón gcuimhne iad, ag tabhairt cinn nua ina n-áit.»

Tá sé cosúil leis an téacs atá á léamh agat díreach anois. Is féidir liom filleadh i gcónaí ar “a shean-am” agus é a cheartú más mian liom. Agus aimsíonn Tú, tar éis duit é a athléamh, rud éigin nua duit féin ann. Agus díreach anois – sa nóiméad cruinn seo – táim ag ceartú “a thodhchaí”.

Ar an gcaoi sin, go cúlghabhálach, a athraítear agus a fhorlíontar téacsanna na Scríbhinní Naofa “neamh-athraitheacha”: an Bíobla, an Córán, an Tóra. Sin an fáth gur Briathar Beo i gcónaí iad na Scríbhinní Naofa. Léigh arís agus arís eile iad – agus arís agus arís eile gheobhaidh Tú rud nua iontu. Ní tusa amháin a athraíonn, ach tá an Briathar Féin iontu Beo.

Agus ar ndóigh, baineann sé seo ní hamháin le téacsanna, ach le sruth na n-imeachtaí féin. Díreach anois tá d’am atá thart comhchoiteann á nochtadh duit as an nua. Feictear go raibh gach rud ann, lena n-áirítear gach cruatan, eagla, díothacht, fulaingt agus crá croí, gach anbhuain – go raibh gach rud foirfe, óir as

sin a cruthaíodh Cumhacht agus Mórdhacht do Phoitéinsil Uachtaraigh, a Dhuine. Ionthu a cothaíodh an Críost Comhchoiteann, an Lógas Pláinéadach, Mac an Duine – an Mac a d'iompair an Daonnacht uile, chun teacht lá éigin sa todhchaí agus an Poitéinseal Uachtarach carntha go léir a thabhairt dúinn mar bhronntanas, i dtíolacadh – trí Ghrásta, seachas trí ár dtuilyeanais aonair. Chun déithe a dhéanamh dínn. Agus chun tús a chur le Cruthú na Lánachta Nua Comhchoitinne, Comhairlí, in éineacht linn – le Comhairle iomlán – na naomh uile.

Bíodh a fhios agat mar sin, a chara ionúin Liom! Mo dhia, mo dheartháir, mo dheirfiúr! Mo leanbh ionúin! Tá an todhchaí seo tagtha cheana féin. Ó nóiméad do Chomaoin Ghrá, ó nóiméad do bhreithe mar dhia-bhandia i do chruth daonna uathúil. Anois cruthaímid le chéile. Agus cé nach bhfuil aithne phearsanta agat Ormsa, Orainne, fós b'fhéidir, cuirfimid aithne ar a chéile go cinnte. Tá an tSíoraíocht Uile againn chuige seo anois. An tSíoraíocht Uile ar Ár gcumas. Síoraíocht an Aon-Láithreachais.

Agus idir an dá linn – agallamh inmheánach. Tiúin d’Agallamh Inmheánach le Dia, le Críost, leis an Athair-Máthair, leis an Spiorad Aonair, leis an Dia Aonair Neamh-ama agus Uile-chreidmheach.

«Ná fiafraígí Díom cá háit agus cathain a thiocfaidh Ríocht Dé, óir ní thiocfaidh Sí ar bhealach sonrach, agus ní déarfar: ansiúd agus ansin. Mar sin ná téigí agus ná déanaigí cuardach. Óir féach: tá Ríocht Dé laistigh díot... Agus iad siúd a dhéanann dícheall, gabhann siad Í» (iontu féin).