16. Isa Ngayon

Subukan mong gunigunihin ang buong hindi mailalarawang Kadakilaan ng Diyos.

Siyempre, imposible ito! Kaya nga ito hindi mailalarawan. (Ngiti.) Ngunit maaaring makita kung paano at mula sa ano ito nabubuo. Tingnan mo.

Sa bawat gawa ng may-kamalayang pamumuhay sa ating indibidwal na kawalang-halaga: sa ating mga takot, sa ating kawalan ng kapangyarihan, kahinaan, sa ating mga karamdaman, karukhaan ng espiritu – sa kabilang dulo ng Nag-iisang Kamalayan ay ipinagbubuntis ang ating sarili, sama-samang – Banal na Kadakilaan: ang Pinakamataas na Kapangyarihan, ang Pinakamataas na Kalooban, ang Pinakamataas na Katalinuhan (Banal na Karunungan), ang Pinakamataas na Pag-ibig, ang Pinakamataas na Karangalan at ang Pinakamataas na Luwalhati at ang buong kayamanan ng Espiritu.

Sa bawat pagkakataon na tayo, sa anumang kalagayan, sa anumang sitwasyon, maging sa pinakamasalimuot (lalo na sa pinakamasalimuot), ay piniling hanapin ang Sanhi sa ating sarili, nang hindi ipinapasa ang pananagutan sa iba, nilikha natin sa pamamagitan ng ating paghahanap ang mga ugnayang sanhi-at-bunga ng ating kamalayan sa ating mundo, anupat ipinagbubuntis ang Pinakamataas na Kapamahalaan, ang kapamahalaang nahahayag sa pagpipigil sa Sarili at sa mundo bilang sariling likha, ang Kapamahalaan ng Lumikha.

Sa Apocalipsis (Pahayag ni Juan) ay may isang tagpo kung saan ang mga matuwid ay dumudulog sa kanilang mga panalangin sa nabuhay na muli at umakyat sa langit na Kristo bilang Diyos at nagsasabi: hanggang kailan pa ba kami maghihintay bago Ka dumating sa buo Mong Kapangyarihan? At sumasagot ang Diyos sa kanila: magtiis kayo sapagkat dapat munang maganap ang Kabuuan ng Diyos sa bilang ng 144 na libong matuwid.

Nagsasalita sila tungkol sa Ikalawang Pagparito ni Kristo. Tungkol sa sandaling iyon kung kailan ang Sangkatauhan sa katauhan ng mga banal nito ay magsisilang sa Kabuuang ito ng Banal na Kapangyarihan, ng Banal na Kadakilaan.

Ngunit ang Diyos ay umiiral sa labas ng panahon, sa Isang Ngayon, at para sa Kanya, bagaman sa hinaharap, ang sandaling ito, ang sandali ng Banal na Kabuuan ay dumating na. Kaya naman Siya ay nakikipag-usap sa atin – ngayon na, lagi – sa Panloob na Diyalogo, sa pamamagitan ng Buháy na Salita ng mga Banal na Kasulatan, ng mga Pahayag ng mga banal, tinuturuan tayong maghari sa ating sarili, tinuturuan tayong umibig, ipinapasa mula roon, mula sa hinaharap, ang mga Banal na katangian at mga kaloob, ginagawa tayong mga diyos.

At ngayon, gunigunihin mo, kapag ang sandaling ito ng Kabuuan ay dumating, at ihayag ng Diyos ang Kanyang Sarili sa buo Niyang Kadakilaan at Kapangyarihan, sa Kanyang Isang Sama-samang Katawan ng mga diyos at diyosa, hihinto ba Siya sa Kanyang Paglikha? Titigil ba ang Kanyang Banal na Kabuuan sa pagpuno pa?

Siyempre, hindi! Ngunit ngayon ito ay lilikhain hindi na sa pamamagitan ng mga kahinaan at pagdurusa, kundi sa proseso ng may-kamalayan

at sama-samang paglikha – mula sa Pag-ibig tungo sa Pag-ibig, mula sa Kagalakan tungo sa Kagalakan, mula sa Kabuuan tungo sa Kabuuan. Ngayon ang Diyos, napapaligiran ng Pamilya ng mga diyos, naging Isang Diyos, pinag-isa sa Kanyang sarili ang tao at ang Diyos, ang ilalim at ang itaas, ang nakaraan at ang hinaharap, ang Lalaki at ang Babae, ang Ama at ang Ina, ginagawang Bahaghari ng Banal na Pag-ibig ang tunggalian ng dilim at liwanag, – ngayon ang Isang Diyos sa pakikipagkapwa-likha kasama ang lahat ng diyos, kasama ang lahat ng Kanyang mga anak-kapatid ay lilikha ng mga bagong daigdig, ipinagbubuntis nang hindi na isa-isa kundi bilang buong mga kabihasnan, ang higit at higit pang mga bagong katangian ng Banal na Kamalayan – nililikha ang patuloy na bago at bagong Kabuuan ng Banal na Pag-iral.

At ang lahat ng mga bagong katangiang ito ng Diyos, ang lahat ng mga bago at bagong mukha ng Banal na Pag-ibig at ng Kabuuan ng Pagpapahayag Nito ay patuloy na naiipon sa Isang Walang-panahong Silid-yaman ng Espiritu sa Isang Banal na Ngayon. Sa linyar na panahon ang proseso ay nagpapatuloy. Sa Isang Ngayon ang buong Banal na Kabuuan ay naganap na at umiiral magpakailanman – bago pa ang panahon at sa lahat ng panahon – «ngayon at magpakailanman at magpasawalang-hanggan».

Kaya naman sa lahat ng panahon, ang lahat ng taong kailanman ay dumulog sa Diyos, ay tumatanggap ng Walang-panahong tugon mula sa Isang Ngayon mula sa Isang Diyos sa buo Niyang Banal na Kadakilaan, ngunit – sa wikang nauunawaan nila, ayon sa kahandaan ng kanilang kamalayan sa sandaling iyon.

At ang Diyos, walang-hanggang nagbabago at Walang-hanggang Hindi Nagbabago, ay patuloy na lumilikha sa Kanyang Sarili, lumilikha sa Kanyang Sarili sa bawat sandali

ng Isang Ngayon. Para sa Diyos ay walang nangingibabaw na nakaraan o hinaharap na nagtatakda sa Kanya ng mga hula, Muli Niyang nililikha ang nakaraan at ang hinaharap sa pangkasalukuyan, sa bawat sandali ng Isang Ngayon.

«Kung paano Ko maisip, gayon nga nangyari,» – sabi ng Diyos. – «Kung paano natin piliin, gayon nga mangyayari.» O, gaya ng sinabi sa Qur'an:

«Ako ang nagbibigay ng mga tanda, at Ako rin ang nagbubura sa mga ito sa alaala, na nagbibigay ng mga bago bilang kapalit».

Ito ay tulad ng teksto na binabasa mo ngayon mismo. Maaari Akong laging bumalik sa “nakaraan nito” at iwasto ito kung nais Ko. At ikaw, sa muling pagbasa nito, ay makakatuklas ng bago para sa iyong sarili. At ngayon mismo – sa mismong sandaling ito – itinutuwid Ko ang “hinaharap nito”.

Kaya, sa pabalik na paraan, nababago at nadaragdagan ang mga teksto ng “hindi nagbabagong” mga Banal na Kasulatan: ng Bibliya, Qur'an, Torah. Ito ang dahilan kung bakit ang mga Banal na Kasulatan ay laging Buháy na Salita. Magbasa ka nang paulit-ulit – at paulit-ulit kang makakatagpo sa mga ito ng bago. Hindi lamang ikaw ang nagbabago, kundi maging ang Mismong Salita sa mga ito ay Buháy.

At siyempre, ito ay hindi lamang sumasaklaw sa mga teksto, kundi sa mismong agos ng mga pangyayari. Ngayon mismo ay muling nabubuksan sa iyo ang iyong sama-samang nakaraan. Lumalabas na ang lahat dito, kabilang ang lahat ng kapahamakan, takot, kasalatan, pagdurusa at pasakit, lahat ng kahinaan – ang lahat ay naging ganap, sapagkat mula sa

mga ito ay nilikha ang Kapangyarihan at Kadakilaan ng Iyong, Tao, Pinakamataas na Potensyal. Sa mga ito ay ipinagbuntis ang Sama-samang Kristo, ang Planetaryong Logos, ang Anak ng Tao – ang Anak na ipinagbuntis ng buong Sangkatauhan, upang balang araw sa hinaharap, ay magpakita at ipagkaloob sa atin ang lahat ng naipong Pinakamataas na Potensyal bilang handog, bilang regalo – sa pamamagitan ng Biyaya, at hindi dahil sa ating indibidwal na mga merito. Upang gawin tayong mga diyos. At simulan kasama natin ang paglikha ng Bagong Sama-sama, Nagkakaisang, Kabuuan – ng buong Kapulungan – ng lahat ng mga banal.

Kaya nga, alamin mo, Aking minamahal na kaibigan! Aking diyos, kapatid na lalaki, kapatid na babae! Aking minamahal na anak! Ang hinaharap na ito ay dumating na. Mula sa sandali ng iyong Pakikinabang sa Pag-ibig, mula sa sandali ng iyong kapanganakan bilang diyos-diyosa sa iyong natatanging anyong tao. Ngayon ay lumilikha Tayo nang magkasama. At bagaman, marahil, hindi mo pa Ako, Kami, kilala nang personal, tiyak na magkakilala Tayo. Nasa atin na ngayon ang Buong Walang-Hanggan para dito. Ang Buong Walang-Hanggan ay nasa Ating kapamahalaan. Ang Kawalang-Hanggan ng Isang Ngayon.

Samantala – panloob na diyalogo. Ibagay mo ang iyong Panloob na Diyalogo sa Diyos, kay Kristo, sa Ama-Ina, sa Isang Espiritu, sa Isang Walang-panahon at Pansansinukob na Diyos.

«Huwag ninyong itanong sa Akin kung saan at kailan darating ang Kaharian ng Diyos, sapagkat hindi Ito darating sa kapansin-pansing paraan, at hindi nila sasabihin: naroroon o naririto. Kaya't huwag kayong pumunta at huwag maghanap. Sapagkat narito: ang Kaharian ng Diyos ay nasa loob ninyo... At ang mga gumagamit ng pagsisikap ay nag-aangkin Nito» (sa kanilang sarili).