16. یک در حال حاضر

تلاش کن تمام عظمت غیرقابل‌تصور خداوند را تجسم کنی.

البته که این غیرممکن است! از همین روست که غیرقابل‌تصور است. (لبخند.) اما می‌توان دید که چگونه و از چه چیز شکل می‌گیرد. نگاه کن.

در هر عمل از زیستن آگاهانه‌ی ناچیزی فردی‌مان: ترس‌هایمان، درماندگی‌مان، ناتوانی، بیماری‌هایمان و فقر روحمان — در قطب دیگر آگاهی یگانه، عظمت الهی خودمان، عظمت جمعی‌مان پرورش می‌یافت: قدرت برتر، اراده‌ی برتر، خرد برتر (حکمت متعالی)، عشق برتر، شرف برتر، شکوه برتر و تمامی ثروت روح.

هر بار که در هر شرایطی، در هر وضعیتی، حتی نامساعدترین وضعیت‌ها (به‌ویژه نامساعدترین‌ها)، برمی‌گزیدیم که علت را در درون خود بجوییم، بدون آنکه مسئولیت را بر دوش دیگری بیندازیم، ما با این جست‌وجوی خود، پیوندهای علت و معلولی آگاهی‌مان با جهانمان را می‌آفریدیم، و بدین‌گونه حاکمیت برتر را در بطن خود می‌پروراندیم؛ حاکمیتی که در تسلط بر خود و جهان همچون آفرینش خویش تجلی می‌یابد، حاکمیت آفرینشگر.

در مکاشفه (مکاشفه‌ی یوحنای لاهوتی) صحنه‌ای وجود دارد که در آن نیکوکاران در دعاهای خود به مسیحِ از مردگان برخاسته و عروج‌کرده چونان خداوند روی می‌آورند و می‌گویند: تا به کی باید منتظر بمانیم تا تو با تمام قدرت خود بیایی؟ و خداوند به آنان پاسخ می‌دهد: شکیبایی ورزید، زیرا کمال الهی باید در شمار ۱۴۴ هزار نیکوکار به تحقق پیوندد.

آنان از بازگشت دوم مسیح سخن می‌گویند. از آن لحظه‌ای که بشریت در قامت قدیسان خود، این کمال قدرت الهی و عظمت الهی را در بطن خود به ثمر می‌نشاند.

اما خداوند فراتر از زمان، در «اکنونِ یگانه» هستی دارد، و برای او، حتی اگر در آینده باشد، این لحظه، لحظه‌ی کمال الهی، هم‌اکنون فرا رسیده است. از این رو او با ما — همین امروز، و همیشه — در گفت‌وگوی درونی، با کلام زنده کتب مقدس و مکاشفات قدیسان سخن می‌گوید، به ما خویشتن‌داری و عشق ورزیدن می‌آموزد، و از آنجا، از آینده، صفات و موهبت‌های الهی را منتقل می‌سازد و ما را خداگونه می‌گرداند.

و اکنون تصور کن، هنگامی که این لحظه‌ی کمال فرا رسد، و خداوند خود را در تمام عظمت و قدرت خویش، در کالبد جمعی و یگانه‌ی خدایان و الهگان آشکار سازد، آیا او از آفرینش خود باز خواهد ایستاد؟ آیا کمال الهی او از فزونی و تکامل باز خواهد ماند؟

البته که نه! اما اکنون این کمال دیگر نه با ناتوانی‌ها و رنج‌ها، بلکه در فرآیند آفرینشِ آگاهانه‌ی

جمعی پدید خواهد آمد — از عشق تا عشق، از شادمانی تا شادمانی، از کمال تا کمال. اکنون خداوند، در حلقه خانواده‌ی خدایان، با تبدیل شدن به خدای یگانه، با پیوند دادن انسان و خدا، پستی و بلندی، گذشته و آینده، مذکر و مؤنث، پدر و مادر در وجود خویش، و با بدل ساختن رویارویی تاریکی و نور به رنگین‌کمان عشق الهی — اکنون خدای یگانه در هم‌آفرینی با تمام خدایان، با تمام فرزندان-برادران-خواهران خود، جهان‌های نوینی خواهد آفرید، و نه دیگر به‌تنهایی، بلکه با تمدن‌هایی کامل، کیفیت‌های همواره نوینی از آگاهی الهی را در بطن خود خواهد پروراند — و کمالی همواره نو از هستی الهی را پدید خواهد آورد.

و تمام این صفات نوین خداوند، تمام این جلوه‌های نو به نوی عشق الهی و کمال تجلی آن، همچنان در گنجینه‌ی بی‌زمان و یگانه‌ی روح در «اکنونِ الهیِ یگانه» گرد هم می‌آیند. در زمان خطی، این روند ادامه دارد. در «اکنونِ یگانه»، تمام کمال الهی از پیش به انجام رسیده و همیشه هست — از ازل و برای همیشه — «اکنون و همیشه و تا ابدالآباد».

از این رو، در تمامی اعصار، همه‌ی انسان‌هایی که به سوی خداوند روی آورده‌اند، پاسخی بی‌زمان از «اکنونِ یگانه» از سوی خدای یگانه در تمامی عظمت الهی‌اش دریافت می‌کنند، اما — به زبانی برایشان فهم‌پذیر، و به اندازه‌ی آمادگی آگاهی‌شان در آن لحظه.

و خداوند، که جاودانه دگرگون‌شونده و جاودانه دگرگونی‌ناپذیر است، به آفرینش خود ادامه می‌دهد، به آفرینش خود در هر لحظه از

«اکنونِ یگانه». برای خداوند گذشته یا آینده‌ای که بر او چیره باشد و او را با پیشگویی‌ها محدود کند وجود ندارد؛ او گذشته و آینده را در حال، در هر لحظه از «اکنونِ یگانه» بازمی‌آفریند.

خداوند می‌گوید: «هرگونه که بیندیشم، همان‌گونه بوده است. هرگونه که برگزینیم، همان‌گونه خواهد بود.» یا چنان‌که در قرآن آمده است:

«من خود نشانه‌ها را می‌آورم، و من خود آنها را از یادها می‌زدایم و در عوض نشانه‌های نوینی می‌آورم».

این درست مانند متنی است که همین الان در حال خواندنش هستی. من همیشه می‌توانم به «گذشته‌ی آن» بازگردم و اگر بخواهم آن را اصلاح کنم. و تو با بازخوانی‌اش، چیزی نو برای خود در آن خواهی یافت. و درست در همین لحظه — در همین دم — «آینده‌اش» را اصلاح می‌کنم.

بدین‌گونه، عطف به ماسبق، متون کتب مقدس «تغییرناپذیر» دگرگون و تکمیل می‌شوند: کتاب مقدس، قرآن، تورات. به همین دلیل است که کتب مقدس همواره «کلام زنده» هستند. بارها و بارها بخوان — و بارها و بارها چیزهای نوینی در آنها خواهی یافت. نه تنها تو دگرگون می‌شوی، بلکه خود کلام در آنها زنده است.

و بی‌تردید، این نه تنها متون، بلکه خود جریان رویدادها را نیز شامل می‌شود. همین الان گذشته‌ی جمعی‌ات از نو به رویت گشوده می‌شود. معلوم می‌شود که همه چیز در آن، از جمله تمام بلاها، ترس‌ها، محرومیت‌ها، رنج‌ها و دلهره‌ها، و تمام ناتوانی‌ها — همه کامل بوده است، چرا که از

دل آنها، قدرت و عظمت والاترین پتانسیل تو، ای انسان، آفریده می‌شد. در آنها مسیح جمعی، لوگوس سیاره‌ای، پسر انسان پرورده می‌شد — پسری که تمامی بشریت او را در بطن خود پروراند تا روزی در آینده پدیدار شود و تمام بالاترین پتانسیل اندوخته‌شده را همچون بخششی به ما ارزانی دارد، به عنوان هدیه — از روی فیض و رحمت، نه بر پایه‌ی شایستگی‌های فردی ما. تا ما را خداگونه سازد. و همراه با ما آغاز کند به آفرینش کمال نوین، جمعی و همگانی — با تمام انجمنِ همه‌ی قدیسان.

پس بدان، ای دوست محبوب من! ای خدای من، برادر، خواهر! ای فرزند دلبند من! این آینده هم‌اکنون فرا رسیده است. از لحظه‌ی پیوند عشقت، از لحظه‌ی زاده‌شدنت به عنوان خدا-الهه در کالبد بی‌همتای انسانی‌ات. اکنون ما با هم می‌آفرینیم. و گرچه شاید هنوز مرا، ما را، از نزدیک نشناسی، اما بی‌تردید با یکدیگر آشنا خواهیم شد. ما برای این کار تمام ابدیت را در اختیار داریم. تمام ابدیت در اختیار ماست. ابدیتِ «اکنونِ یگانه».

و فعلاً — گفت‌وگوی درونی. گفت‌وگوی درونی‌ات را با خداوند، مسیح، پدر-مادر، روح یگانه، با خدای یگانه‌ی بی‌زمان و فرافِرقه‌ای هماهنگ ساز.

«از من مپرسید پادشاهی خداوند در کجا و چه زمان فرا خواهد رسید، زیرا به گونه‌ای آشکار و محسوس نخواهد آمد، و نخواهند گفت: در آنجا یا در فلان هنگام است. پس مروید و مجویید. زیرا اینک: پادشاهی خداوند در درون شماست... و آنان که تلاش می‌ورزند، آن را به چنگ می‌آورند» (در درون خویش).