16. Адзінае зараз

Паспрабуй уявіць усю няўяўную Веліч Бога.

Вядома, гэта немагчыма! Таму яна і няўяўная. (Усмешка.) Але можна ўбачыць, як і з чаго яна складваецца. Глядзі.

У кожным акце свядомага пражывання нашай індывідуальнай нікчэмнасці: нашых страхаў, нашага бяссілля, немачы, нашых хвароб, убоства духу – на другім полюсе Адзінай Свядомасці выношвалася – наша ж, калектыўная – Боская Веліч: Найвышэйшая Сіла, Найвышэйшая Воля, Найвышэйшы Розум (Прамудрасць), Найвышэйшая Любоў, Найвышэйшы Гонар і Найвышэйшая Слава і ўсё багацце Духу.

Кожны раз, калі мы ў любых акалічнасцях, у любых сітуацыях, нават самых неспрыяльных (асабліва неспрыяльных), выбіралі шукаць Прычыну ў сабе, не перакладаючы адказнасць ні на кога іншага, мы сваім пошукам стваралі гэтыя прычынна-выніковыя сувязі сваёй свядомасці са сваім светам, выношваючы тым самым Найвышэйшую Уладу, уладу, якая выяўляецца ў валоданні сабой і светам як сваім тварэннем, Уладу Творцы.

У Апакаліпсісе (Адкрыцці Іаана Багаслова) ёсць эпізод, калі праведнікі звяртаюцца ў сваіх малітвах да ўжо ўваскрэслага і ўзнятага на неба Хрыста як да Бога і кажуць: колькі ж нам яшчэ чакаць, калі Ты прыйдзеш ва ўсёй Сваёй Сіле? І Бог ім адказвае: цярпіце, бо павінна здзейсніцца Паўната Божая ў ліку 144 тысяч праведнікаў.

Яны кажуць пра Другое Прыйсце Хрыста. Пра той момант, калі Чалавецтва ў асобе сваіх святых вынасіць сабой гэтую Паўнату Боскай Сілы, Боскай Велічы.

Але Бог існуе па-за часам, у Адзіным Зараз, і для Яго, няхай і ў будучыні, гэты момант, момант Боскай Паўнаты ўжо настаў. Таму Ён гаворыць з намі – ужо сёння, заўсёды – ва Унутраным Дыялогу, Жывым Словам Святых Пісанняў, Адкрыццямі святых, вучачы нас валодаць сабой, вучачы нас любіць, перадаючы адтуль, з будучыні, Боскія якасці і таленты, робячы нас багамі.

А цяпер уявіце, калі гэты момант Паўнаты настане, і Бог явіць Сябе ва ўсёй Сваёй Велічы і Сіле, у Сваім Адзіным Калектыўным Целе багоў і багінь, хіба Ён спыніцца ў Сваім Тварэнні? Хіба Ягоная Боская Паўната перастане дапаўняцца?

Вядома, не! Але цяпер яна будзе стварацца ўжо не немачамі і пакутамі, а ў працэсе свядомага

калектыўнага тварэння – ад Любові да Любові, ад Радасці да Радасці, ад Паўнаты да Паўнаты. Цяпер Бог, акружаны Сям'ёй багоў, стаўшы Адзіным Богам, злучыўшы ў сабе чалавека і Бога, ніз і верх, мінулае і будучыню, Мужчынскае і Жаночае, Бацьку і Маці, ператварыўшы супрацьстаянне цемры і святла ў Вясёлку Боскай Любові, – цяпер Адзіны Бог у сутворчасці з усімі багамі, з усімі Сваімі дзецьмі-братамі-сёстрамі будзе тварыць новыя сусветы, выношваючы ўжо не паасобку, а цэлымі цывілізацыямі, усё новыя і новыя якасці Боскай Свядомасці – ствараючы ўсё новую і новую Паўнату Боскага Быцця.

І ўсе гэтыя новыя якасці Бога, усе гэтыя новыя і новыя грані Боскай Любові і Паўнаты Яе праявы працягваюць складацца ў Адзіную Пазачасавую Скарбніцу Духу ў Адзіным Боскім Зараз. У лінейным часе працэс працягваецца. У Адзіным Зараз уся Боская Паўната ўжо здзейснілася і існуе заўсёды – спрадвечна і на ўсе часы – «і цяпер, і заўсёды, і на вякі вякоў».

Таму ва ўсе часы ўсе людзі, якія калі-небудзь звярталіся да Бога, атрымліваюць Пазачасавы адказ з Адзінага Зараз ад Адзінага Бога ва ўсёй Ягонай Боскай Велічы, але – на зразумелай ім мове, згодна з гатоўнасцю іхняй свядомасці на той момант.

А Бог, які вечна змяняецца і Вечна Нязменны, працягвае тварыць Сябе, тварыць Сябе ў кожны момант

Адзінага Зараз. Для Бога няма мінулага ці будучыні, якія б цяжэлі над Ім і абмяжоўвалі Яго прароцтвамі, Ён перастварае і мінулае, і будучыню ў цяперашнім, у кожны момант Адзінага Зараз.

Як прыдумаю, так і было, – кажа Бог. – Як выберам, так і будзе. Ці, як сказана ў Каране:

«Я ж даю знаменні, і Я ж сціраю іх з памяці, даючы наўзамен новыя».

Гэта як тэкст, які ты проста зараз чытаеш. Я заўсёды магу вярнуцца ў “яго мінулае” і выправіць яго, калі захачу. І ты, перачытаўшы яго, знойдзеш у ім нешта новае для сябе. А проста зараз – у гэты самы момант – выпраўляю “яго будучыню”.

Так, заднім чыслом, змяняюцца і дапаўняюцца тэксты “нязменных” Святых Пісанняў: Бібліі, Карана, Торы. Вось чаму Святыя Пісанні – гэта заўсёды Жывое Слова. Чытай зноў і зноў – і зноў і зноў ты будзеш знаходзіць у іх новае. Не толькі ты змяняешся, але і Само Слова ў іх Жывое.

І вядома ж, гэта датычыцца не толькі тэкстаў, але і самога патоку падзей. Проста зараз табе нанова адкрываецца тваё калектыўнае мінулае. Выяўляецца, усё ў ім, уключаючы ўсе беды, страхі, нястачы, пакуты і перажыванні, усе немачы – усё было дасканалым, бо з

іх тварылася Сіла і Веліч Твайго, Чалавек, Найвышэйшага Патэнцыялу. У іх выношваўся Калектыўны Хрыстос, Планетарны Лагас, Сын Чалавечы – Сын, вынашаны ўсім Чалавецтвам, каб аднойчы ў будучыні з'явіцца і перадаць нам увесь назапашаны Найвышэйшы Патэнцыял як дар, у дар – паводле Міласці, а не паводле нашых індывідуальных заслуг. Каб зрабіць нас багамі. І пачаць разам з намі тварыць Новую Калектыўную, Саборную, Паўнату – усім Саборам – усіх святых.

Дык вось, ведай, Мой умілаваны друг! Мой бог, брат, сястра! Маё ўмілаванае дзіця! Гэтая будучыня ўжо наступіла. З моманту твайго Прычасця Любові, з моманту твайго нараджэння богам-багіняй у тваёй унікальнай чалавечай форме. Цяпер Мы творым разам. І хоць, можа, ты яшчэ не ведаеш Мяне, Нас, асабіста, але Мы абавязкова пазнаёмімся. У нас на гэта цяпер Уся Вечнасць. Уся Вечнасць у Нашым распараджэнні. Вечнасць Адзінага Зараззя.

А пакуль – унутраны дыялог. Наладзь свой Унутраны Дыялог з Богам, Хрыстом, Бацькам-Маці, Адзіным Духам, з Адзіным Пазачасавым і Усеканфесійным Богам.

«Не пытайцеся ў Мяне, дзе і калі настане Царства Божае, бо не настане Яно прыкметным чынам, і не скажуць: там ці тады. Так што не хадзіце і не шукайце. Бо вось: Царства Божае ўнутры вас ёсць... І тыя, што прыкладаюць намаганне, захапляюць Яго» (у сабе).