16. এতিয়া এটা

ঈশ্বৰৰ সকলো কল্পনাতীত মহিমাকে কল্পনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা।

অৱশ্যে, এইটো অসম্ভৱ! সেইবাবেই ই কল্পনাতীত। (হাঁহি।) কিন্তু ই কেনেকৈ আৰু কিহৰ পৰা গঠিত হৈছে, সেয়া চাব পৰা যায়। চোৱা।

আমাৰ ব্যক্তিগত তুচ্ছতা—আমাৰ ভয়, আমাৰ শক্তিহীনতা, দুৰ্বলতা, আমাৰ ৰোগ, আত্মাৰ দৈন্যৰ সচেতন অনুভৱৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে—একক চেতনাৰ আনটো মেৰুত লালিত-পালিত হৈছিল আমাৰেই যৌথ ঐশ্বৰিক মহিমা: পৰম শক্তি, পৰম ইচ্ছা, পৰম প্ৰজ্ঞা (মহাপ্ৰজ্ঞা), পৰম প্ৰেম, পৰম সন্মান আৰু পৰম গৌৰৱ তথা আত্মাৰ সকলো ঐশ্বৰ্য।

প্ৰতিবাৰেই যেতিয়া আমি যিকোনো পৰিস্থিতিত, আনকি আটাইতকৈ প্ৰতিকূল (বিশেষকৈ প্ৰতিকূল) অৱস্থাতো, কাৰোবাৰ ওপৰত দায়িত্ব নিদি নিজৰ মাজতেই কাৰণ বিচাৰি লোৱাটো বাছি লৈছিলোঁ, আমি আমাৰ সেই সন্ধানৰ জৰিয়তে আমাৰ চেতনাৰ সৈতে আমাৰ জগতৰ এই কাৰ্য-কাৰণ সম্বন্ধ গঢ়ি তুলিছিলোঁ; যাৰ দ্বাৰা আমি পৰম কৰ্তৃত্বক ধাৰণ কৰিছিলোঁ—এনে এক ক্ষমতা যি নিজকে আৰু নিজৰ সৃষ্টিস্বৰূপ জগতখনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত প্ৰকাশ পায়, স্ৰষ্টাৰ কৰ্তৃত্ব।

প্ৰকাশিত বাক্যত (যোহনৰ প্ৰকাশিত বাক্য) এনে এটা দৃশ্য আছে, য’ত ধাৰ্মিকসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনাত পুনৰুত্থিত আৰু স্বৰ্গাৰোহণ কৰা খ্ৰীষ্টক ঈশ্বৰ জ্ঞান কৰি আবেদন জনায় আৰু কয়: আমি আৰু কিমান সময় বাট চাম, যেতিয়া তুমি তোমাৰ সকলো শক্তিসহিত আহিবা? আৰু ঈশ্বৰে তেওঁলোকক উত্তৰ দিয়ে: ধৈৰ্য্য ধৰা, কিয়নো ১,৪৪,০০০ ধাৰ্মিক লোকৰ সংখ্যাৰে ঈশ্বৰৰ পৰিপূৰ্ণতা সিদ্ধ হ’ব লাগিব।

তেওঁলোকে খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমনৰ কথা কৈছে। সেই মুহূৰ্তটোৰ কথা, যেতিয়া মানৱজাতিয়ে নিজৰ সাধু-সন্তসকলৰ জৰিয়তে ঐশ্বৰিক শক্তি আৰু ঐশ্বৰিক মহিমাৰ এই পৰিপূৰ্ণতাক নিজৰ মাজত প্ৰকাশ কৰিব।

কিন্তু ঈশ্বৰ সময়ৰ অতীতত, একক বৰ্তমানত বিৰাজমান, আৰু তেওঁৰ বাবে—ভৱিষ্যতৰ হ’লেও—ঐশ্বৰিক পৰিপূৰ্ণতাৰ সেই মুহূৰ্ত ইতিমধ্যে উপস্থিত হৈছে। সেইবাবেই তেওঁ আমাৰ সৈতে কথা কয়—আজিৰ পৰাই, সদায়—অন্তৰিক সংলাপৰ জৰিয়তে, ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ জীৱন্ত বাক্যৰ দ্বাৰা, সন্তসকলৰ ঐশ্বৰিক প্ৰকাশৰ দ্বাৰা; আমাক আত্মনিয়ন্ত্ৰণ শিকাই, প্ৰেম কৰিবলৈ শিকাই, সেই ভৱিষ্যতৰ পৰা ঐশ্বৰিক গুণ আৰু প্ৰতিভাসমূহ প্ৰদান কৰি আমাক দেৱত্বলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি।

এতিয়া কল্পনা কৰা, যেতিয়া পৰিপূৰ্ণতাৰ সেই মুহূৰ্ত আহিব আৰু ঈশ্বৰে নিজৰ সকলো মহিমা আৰু শক্তিসহিত, দেৱ-দেৱীসকলৰ নিজৰ একক সমষ্টিগত শৰীৰত নিজকে প্ৰকাশ কৰিব, তেতিয়া জানো তেওঁ নিজৰ সৃষ্টি কাৰ্যত স্থবিৰ হৈ পৰিব? তেওঁৰ ঐশ্বৰিক পৰিপূৰ্ণতাই জানো নতুনকৈ সমৃদ্ধ হোৱা বন্ধ কৰি দিব?

নিশ্চয় নহয়! কিন্তু এতিয়া ই আৰু দুৰ্বলতা আৰু দুখ-কষ্টৰ দ্বাৰা নহয়, বৰঞ্চ এক সচেতন

সমষ্টিগত সৃষ্টি প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা সৃষ্ট হ’ব—প্ৰেমৰ পৰা প্ৰেমলৈ, আনন্দৰ পৰা আনন্দলৈ, পৰিপূৰ্ণতাৰ পৰা পৰিপূৰ্ণতালৈ। এতিয়া ঈশ্বৰ, দেৱ-দেৱীৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ, একক ঈশ্বৰ হৈ, নিজৰ মাজত মানুহ আৰু ঈশ্বৰ, অধঃ আৰু উৰ্ধ্ব, অতীত আৰু ভৱিষ্যত, পুৰুষ আৰু নাৰী, পিতা আৰু মাতৃক একত্ৰিত কৰি, অন্ধকাৰ আৰু পোহৰৰ সংঘাতক ঐশ্বৰিক প্ৰেমৰ ৰামধেনুলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি—এতিয়া একক ঈশ্বৰে সকলো দেৱ-দেৱীৰ সৈতে, নিজৰ সকলো সন্তান-ভাই-ভগ্নীৰ সৈতে সহ-সৃষ্টিত নতুন নতুন জগত সৃষ্টি কৰিব; এতিয়া আৰু এককভাৱে নহয়, বৰঞ্চ সমগ্ৰ সভ্যতাৰে ঐশ্বৰিক চেতনাৰ নিত্য-নতুন গুণসমূহ ধাৰণ কৰি—ঐশ্বৰিক সত্তাৰ নিত্য-নতুন পৰিপূৰ্ণতা সৃষ্টি কৰিব।

আৰু ঈশ্বৰৰ এই সকলো নতুন গুণ, ঐশ্বৰিক প্ৰেমৰ এই সকলো নৱ-নৱ দিশ আৰু ইয়াৰ প্ৰকাশৰ পৰিপূৰ্ণতা একক ঐশ্বৰিক বৰ্তমানত আত্মাৰ একক কালজয়ী ভঁৰালত সঞ্চিত হৈ গৈ থাকে। ৰৈখিক সময়ত এই প্ৰক্ৰিয়া চলি থাকে। একক বৰ্তমানত সমগ্ৰ ঐশ্বৰিক পৰিপূৰ্ণতা ইতিমধ্যে সিদ্ধ হৈছে আৰু চিৰকাল বিৰাজমান—অনন্তকালৰ পৰা চিৰন্তনলৈকে—“আজিও, সদায় আৰু চিৰকালৰ বাবে।”

সেইবাবেই সকলো সময়তে, যিসকল মানুহে কেতিয়াবা ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছে, তেওঁলোকে একক বৰ্তমানৰ পৰা একক ঈশ্বৰৰ পৰা তেওঁৰ সমস্ত ঐশ্বৰিক মহিমাৰে এক কালজয়ী উত্তৰ লাভ কৰে, কিন্তু—তেওঁলোকৰ বোধগম্য ভাষাত, সেই মুহূৰ্তত তেওঁলোকৰ চেতনাৰ প্ৰস্তুতি অনুসৰি।

আৰু ঈশ্বৰ, চিৰপৰিৱৰ্তনশীল আৰু চিৰ-অপৰিৱৰ্তনীয় হৈ, প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে নিজকে সৃষ্টি কৰি থাকে,

একক বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো পলতে নিজকে পুনৰ সৃষ্টি কৰে। ঈশ্বৰৰ বাবে তেওঁৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব পৰা কোনো অতীত বা ভৱিষ্যত নাই যিয়ে তেওঁক ভৱিষ্যদ্বাণীৰে সীমাৱদ্ধ কৰিব পাৰে; তেওঁ বৰ্তমানত, একক বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে অতীত আৰু ভৱিষ্যত উভয়কে পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰে।

“মই যেনেকৈ ভাবিম, তেনেকৈয়ে আছিল,”—ঈশ্বৰে কয়।—“আমি যেনেকৈ বাছি লম, তেনেকৈয়ে হ’ব।” অথবা, কোৰআনত কোৱাৰ দৰে:

“ময়েই নিদৰ্শন দিওঁ, আৰু ময়েই স্মৃতিৰ পৰা সেইবোৰ মচি পেলাওঁ, তাৰ সলনি নতুন নিদৰ্শন প্ৰদান কৰোঁ।”

এইটো ঠিক সেই পাঠটোৰ দৰে, যিটো তুমি এই মুহূৰ্তত পঢ়ি আছা। মই ইচ্ছা কৰিলে সদায় “ইয়াৰ অতীতলৈ” উভতি যাব পাৰোঁ আৰু ইয়াক শুধৰাব পাৰোঁ। আৰু তুমি, ইয়াক পুনৰ পঢ়ি, নিজৰ বাবে কিবা নতুন বিচাৰি পাবা। আৰু ঠিক এই মুহূৰ্ততে—এই পলকতে—মই “ইয়াৰ ভৱিষ্যত” শুধৰাই আছোঁ।

এইদৰেই, পূৰ্বপ্ৰভাৱীভাৱে, “অপৰিৱৰ্তনীয়” পৱিত্ৰ শাস্ত্ৰসমূহৰ পাঠ পৰিৱৰ্তিত আৰু সমৃদ্ধ হয়: বাইবেল, কোৰআন, তোৰাহ আদিৰ। সেইবাবেই পৱিত্ৰ শাস্ত্ৰসমূহ সদায় জীৱন্ত বাক্য। বাৰে বাৰে পঢ়া—আৰু বাৰে বাৰে তুমি তাৰ মাজত নতুনত্ব বিচাৰি পাবা। কেৱল তুমিয়েই সলনি হোৱা নাই, বৰঞ্চ তাত থকা স্বয়ং বাক্যও জীৱন্ত।

আৰু অৱশ্যেই, এইটো কেৱল পাঠ্যৰ ক্ষেত্ৰতে নহয়, বৰঞ্চ ঘটনাক্ৰমৰ প্ৰবাহৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য। এই মুহূৰ্ততে তোমাৰ সন্মুখত তোমাৰ সমষ্টিগত অতীত পুনৰ উন্মোচিত হৈছে। দেখা গৈছে যে তাত থকা সকলো বস্তু—সকলো বিপদ, ভয়, অভাৱ, দুখ-যন্ত্ৰণা আৰু মানসিক ক্লেশ, সকলো দুৰ্বলতাকে ধৰি—সকলো নিখুঁত আছিল, কিয়নো

সেইবোৰৰ পৰাই তোমাৰ, হে মানৱ, সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ শক্তি আৰু মহিমা সৃষ্টি হৈছিল। সেইবোৰৰ মাজতেই লালিত-পালিত হৈছিল সমষ্টিগত খ্ৰীষ্ট, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডীয় লোগোছ, মানৱ পুত্ৰ—সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ দ্বাৰা গৰ্ভত ধাৰণ কৰা পুত্ৰ, যাতে এদিন ভৱিষ্যতে আবিৰ্ভূত হৈ আমাৰ ব্যক্তিগত যোগ্যতাৰ ভিত্তিত নহয়, বৰঞ্চ অনুগ্ৰহৰ দ্বাৰা উপহাৰ হিচাপে সমস্ত সঞ্চিত সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা আমাক অৰ্পণ কৰিব পাৰে। আমাক দেৱত্ব প্ৰদান কৰিবলৈ। আৰু আমাৰ সৈতে মিলি সৃষ্টি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে এক নতুন সমষ্টিগত, একত্ৰিত পৰিপূৰ্ণতা—সকলো সন্তৰ মহামিলনেৰে।

গতিকে জানি থোৱা, মোৰ প্ৰিয় বন্ধু! মোৰ দেৱতা, ভাই, ভগ্নী! মোৰ প্ৰাণৰ সন্তান! এই ভৱিষ্যত ইতিমধ্যে আহি পালে। প্ৰেমৰ সৈতে তোমাৰ মিলনৰ মুহূৰ্তৰ পৰা, তোমাৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত এজন দেৱতা-দেৱী হিচাপে তোমাৰ জন্মৰ মুহূৰ্তৰ পৰা। এতিয়া আমি একেলগে সৃষ্টি কৰিছোঁ। আৰু যদিও হয়তো তুমি এতিয়াও মোক, আমাক ব্যক্তিগতভাৱে নাজানা, কিন্তু আমাৰ নিশ্চিতভাৱে পৰিচয় হ’ব। ইয়াৰ বাবে আমাৰ হাতত এতিয়া সমগ্ৰ অনন্তকাল আছে। সমগ্ৰ অনন্তকাল আমাৰ অধীনত। একক বৰ্তমানৰ অনন্তকাল।

আৰু এতিয়ালৈকে—অন্তৰিক সংলাপ। ঈশ্বৰ, খ্ৰীষ্ট, পিতা-মাতা, একক আত্মা, একক কালজয়ী আৰু সৰ্বধৰ্মীয় ঈশ্বৰৰ সৈতে তোমাৰ অন্তৰিক সংলাপ সমন্বিত কৰা।

“ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য ক’ত আৰু কেতিয়া আহিব বুলি মোক নোসুধিবা, কিয়নো ই প্ৰত্যক্ষভাৱে নাহিব, আৰু কোনেও নক’ব: সৌৱা তাত বা তেতিয়া। গতিকে যোৱাৰ বা বিচাৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। কিয়নো চোৱা: ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তোমাৰ অন্তৰতেই আছে... আৰু যিসকলে যত্ন কৰে, তেওঁলোকেই ইয়াক জয় কৰে” (নিজৰ মাজতেই)।