15. అబ్జర్వర్ ప్రభావం

పైన చెప్పినదానిని సంగ్రహిస్తూ, వీక్షకుని ప్రభావం అని పిలువబడేదానిని ఇలా సూత్రీకరించవచ్చు:

వీక్షకుని చైతన్య స్థితి (అతని నమ్మకాలు, విశ్వాసాలు, కోరికలు, భావాలు, ఆలోచనలు మరియు వాటికి మద్దతు ఇచ్చే భాషాపరమైన ప్రపంచ చిత్రణ) అతను వీక్షించే వాస్తవికతను నిర్ధారిస్తుంది.

విభిన్న వీక్షకులకు విభిన్న వాస్తవికత ఉంటుంది. వీక్షకుని చైతన్యంలో స్థిరపడిన ప్రపంచ చిత్రణ, అంటే అతని గ్రహణ నమూనా, వాస్తవికత కంటే ప్రాథమికమైనది మరియు దానిని నిర్ధారిస్తుంది; తద్వారా వీక్షకుడైన అతని సమస్త జీవితాన్ని కూడా నిర్ధారిస్తుంది. వీక్షకుడు అంటే మనలో ప్రతి ఒక్కరం, ప్రతి మానవుడు, చైతన్యాన్ని ధరించిన ప్రతి జీవి. వీక్షకుని ప్రపంచ చిత్రణ మారితే, అతని వాస్తవికత కూడా మారుతుంది. ఏ వాస్తవికత మరింత నిజమైనదో, లేదా ఏ ప్రపంచ చిత్రణ మరింత సరైనదో వాదించడంలో అర్థం లేదు. నీ ప్రపంచ చిత్రణలోను మరియు దాని ద్వారా ఉత్పన్నమయ్యే వాస్తవికతలోను నీవు సంతోషంగా ఉన్నావా లేదా అనే విషయాన్ని మాత్రమే పరిశీలించడంలో అర్థం ఉంది.

విభిన్న వీక్షకులకు విభిన్న వాస్తవికత ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, సమగ్రంగా మనం వాస్తవికతను ఒకే విధమైన రీతిలో ఎందుకు గ్రహిస్తున్నాము, అందరికీ సాధారణమైన కొన్ని విషయాలను వస్తుగతంగా ఉనికిలో ఉన్నవిగా, అందరికీ సమానంగా గ్రహించదగినవిగా ఎందుకు మాట్లాడగలుగుతున్నాము, అంతేకాకుండా దీని ఆధారంగా ఉత్పత్తి, ఆర్థిక వ్యవస్థ, చట్టం, ప్రభుత్వ మరియు సామాజిక సంస్థలు వంటి సామాజిక సంబంధాల సంపూర్ణ వ్యవస్థను ఎలా నిర్మించగలుగుతున్నాము? ఎందుకంటే మనకు ఒక ప్రాథమిక

భాషాపరమైన ప్రపంచ చిత్రణ ఉంది, ఇందులో కుర్చీ అంటే కుర్చీ, బల్ల అంటే బల్ల, బీరువా అంటే బీరువా (రాజ్యం మరియు ఆర్థిక వ్యవస్థ విషయానికి వస్తే ఇది మరింత సంక్లిష్టమైనప్పటికీ). భాష మనల్ని ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికి, విషయాలను పరస్పరం అంగీకరించడానికి మరియు సమర్థవంతంగా పరస్పర చర్య జరపడానికి అనుమతిస్తుంది — కేవలం సమాచార మార్పిడి స్థాయిలో మాత్రమే కాకుండా, సామూహిక వాస్తవికతను సృష్టించే స్థాయిలోనే — భాషకు కృతజ్ఞతగా, ప్రపంచంలోని అన్ని సంభావ్య స్థితుల క్వాంటం రసవాదం నుండి మన యథార్థత యొక్క మనకు అర్థమయ్యే చిత్రణను మనం వేరుచేసి రూపొందిస్తాము.

కానీ మన ప్రపంచ చిత్రణ, వాస్తవికత గురించిన మన గ్రహణ నమూనా మనలను సంతోషంగా ఉంచడం లేదని మనం అకస్మాత్తుగా గుర్తిస్తే ఏమి చేయాలి? దాని కారణంగా మన స్వంత మనుగడ కోసం మనం ఒకరితో ఒకరం మరియు ప్రకృతితో పోరాడవలసి వస్తే, మనం బాధపడుతూ, వ్యాధిగ్రస్తులవుతూ మరియు మరణిస్తుంటే ఏమి చేయాలి? మన సామూహిక వాస్తవికత ఒక బాధల కర్మాగారంగా మారి, దానికి మనం మన పిల్లల సరికొత్త తరాలను అందిస్తూ ఉంటే? అంతేకాకుండా, సమాజంగా మనం దీనిని ఒక సాధారణ నియమంగా అంగీకరించి, ఇప్పుడు పాఠశాలలు మరియు విశ్వవిద్యాలయాలలో కేవలం 'వస్తుగత వాస్తవికత' నియమాలను అభ్యసిస్తూ, మనకు పరాయిదైన మరియు అన్ని విధాలా ప్రమాదకరమైన పరిసర యథార్థత యొక్క ఈ రూపాన్ని బలపరుస్తూ ఉంటే — ఇక్కడ ప్రకృతి కాకపోతే ఆర్థిక వ్యవస్థ, రాజకీయం, పోటీదారులు, సైనిక శత్రువు, సామూహిక ఆయుధాలు, సరికాని ఆహారం, దోపిడీదారుడు, ఉన్మాది, వ్యాధి, వైద్యపరమైన లోపం, చెడు పాలన, ప్రమాదం మరియు వృద్ధాప్యం — ఎలాగైనా మనలను చంపేస్తాయనే పరిస్థితి ఉంటే? వీటన్నింటినీ ఎలా ఎదుర్కోవాలి? మన ప్రపంచ చిత్రణను, మన గ్రహణ నమూనాను ఎలా మార్చుకోవాలి?

మొదటగా — కోరుకోవాలి. ఎందుకంటే క్వాంటం స్థాయిలో కోరికలు తమను తాము నెరవేర్చుకుంటాయి. 'మనతో సంబంధం లేకుండా స్వతంత్రంగా ఉనికిలో ఉన్న వస్తుగత వాస్తవికత' గురించిన మన నమ్మకాలను మరియు విశ్వాసాలను మార్చుకోవాలని కోరుకోవాలి. మనం ఈ విశ్వాసానికి బందీలము (అంటే 'బానిసలము') అనే సత్యాన్ని అంగీకరించాలి, ఈ విశ్వాసం నుండి ఉద్భవించి సాధారణంగా మనల్ని ఆవహించిన ఆ భావాలను, ఆ భావోద్వేగాలను వాటి పేర్లతో పిలవడం ప్రారంభించాలి: భయాలు, మనస్తాపాలు, అపరాధ భావం, క్రోధం, మన స్వంత అల్పత్వం గురించిన సిగ్గును గుర్తించాలి; మన విశ్వాస మూలాల నుండి ఉద్భవించి, భావోద్వేగాల వలెనే మనల్ని ఆవహించి, క్రమంగా వ్యసనాలుగా మారిన ఆ కోరికలను గుర్తించాలి — అతిగా తినడం, కామం, వ్యభిచారం, సినిమా పిచ్చి, వినోదాల పట్ల వ్యామోహం, ధనం మరియు బాహ్య సౌకర్యాలపై ఆధారపడటం, దురాశ, ఏ మూల్యానికైనా లాభం మరియు సుఖాలను పొందే తపన, కాఫీ, తీపి పదార్థాలు, వివిధ రకాల ఉత్తేజకాలు మరియు ఎనర్జీ డ్రింకులపై ఆధారపడటం, ఇతరులపై ఆధిపత్యం చెలాయించాలనే కోరిక, అధికార దాహం, ఎల్లప్పుడూ నిందారోపణలు చేయడానికి దోషులను మరియు బాహ్య శత్రువును వెతకడం...

మరియు ప్రస్తుత స్థితి సహజమైనది కాదని నీవు గుర్తించినప్పుడు. దానిని మార్చాలనే కోరిక నీలో బలపడినప్పుడు. సైకోథెరపీ, ధ్రువీకరణలు, విజువలైజేషన్లు, ధ్యానాలు, ఎన్ఎల్‌పీ పద్ధతులు మరియు ప్రసిద్ధ గురువుల ప్రేరణాత్మక శిక్షణల నుండి ట్రాన్సరిఫింగ్, అయవాస్కా, పుట్టగొడుగులు మరియు సంకల్పాలను సరిగ్గా నిర్దేశించడం వరకు నీవు ప్రతిదానినీ ప్రయత్నించి... ఇవన్నీ పనిచేయవని, లేదా పరిమిత కాల పరిమితిని కలిగి ఉండి, చివరికి అంతే శక్తివంతమైన, వ్యతిరేక దిశలోని ఎదురుదెబ్బలుగా, వైఫల్యాలుగా మరియు భావోద్వేగ క్షీణతగా మారుతాయని గుర్తించినప్పుడు, దేవుడు ఉంటే బాగుండునని, మరియు ఆయన మన ఆరాధనను కోరేవాడు కాకుండా,

మన వాస్తవికతకు మనమే సృష్టికర్తలుగా మారడానికి, అంటే మన స్వంత ప్రపంచ చిత్రణపై పట్టు సాధించడానికి, మన గ్రహణ నమూనాను మార్చుకునే సామర్థ్యాన్ని స్వంతం చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడేవాడైతే బాగుండునని నీవు అంగీకరిస్తావు.

ఇందుకోసమే మనకు దేవుడు అవసరం. మనల్ని ప్రమాదాల నుండి రక్షించడానికి మరియు వరాలతో అనుగ్రహించడానికి కాదు, మన చైతన్యాన్ని, మన నిజమైన దివ్య చైతన్యాన్ని అధీనంలో ఉంచుకోవడాన్ని, మన వాస్తవికతను సచేతనంగా సృష్టించడాన్ని మనకు నేర్పించడానికే. మనం గుర్తించినా గుర్తించకపోయినా — ప్రతి సెకను, ప్రతి క్షణం — దానిని ఇప్పటికే సృష్టిస్తూనే ఉన్నాము కదా. అయితే దానిని సచేతనంగా ఎలా చేయాలో దేవుడు మనకు నేర్పించగలడు. మన గ్రహణ నమూనాను మార్చుకోవడానికి, బాధితుని స్థితి నుండి బయటకు వచ్చి మన ప్రపంచపు సచేతన సృష్టికర్త స్థితిలోకి అడుగుపెట్టడానికి దేవుడు మనకు సహాయపడగలడు.

ఆయన దీనిని ఇంతకు ముందే ఎందుకు చేయలేదని నీవు అడుగుతావు? ఇదంతా కేవలం ఒక విశ్వాసమే, వస్తుగత వాస్తవికతపై నమ్మకమే అయితే, మరియు దీనిని మార్చడం సాధ్యమైతే, ఆయన మనల్ని ఈ బాధలు, భయాలు మరియు మనుగడ పోరాటం అనే అనుభవానికి ఎందుకు గురిచేశాడు? అంతా చాలా సరళమైనది, ఎందుకంటే అటువంటి దేవుడు అసలు లేడు; దేవుడు అనేది ఒక సామూహిక విశ్వాసమని నేను గుర్తుచేస్తున్నాను, మరియు మానవజాతిగా మనం మన బాధలు, భయాలు మరియు మనుగడ కోసం చేసిన పోరాటం ఫలితంగానే అటువంటి దేవుడిని గర్భంలో మోసి జన్మనిచ్చాము.

దేవుడు మన చైతన్య పరిణామ శిఖరం, ఇది మన సమగ్ర అత్యున్నత సామర్థ్యం. మరియు మన పరిణామ ప్రయాణం సాగుతున్న కొద్దీ, సామూహిక విశ్వాసంగా మన దేవుడు కూడా పరిణామం చెందాడు — మొదట అది కేవలం ఒక ఉన్నత శక్తిగా ఉండేది, తరువాత ఆ శక్తి తనను తాను రెండుగా విభజించుకుంది, తద్వారా మంచి మరియు చెడు, ప్రలోభం, పాపం,

ధర్మశాస్త్రం మరియు దానిని పాటించనందుకు శిక్ష ఉద్భవించాయి; తరువాత ఒక ధ్రువంపై సర్వాకర్షణ, సర్వోన్నత దివ్య గుణాలు మరియు పరమానందం యొక్క రూపం ఏర్పడింది, చివరగా దివ్య ప్రేమ మరియు సర్వోన్నత జ్ఞానం ఆవిర్భవించాయి; అవి ఎంత సర్వవ్యాప్తమైనవంటే, ద్వంద్వ చైతన్య బానిసత్వం మరియు భౌతిక యథార్థత యొక్క బానిసత్వం నుండి (మన పరిణామ ప్రక్రియలో అనివార్యమైన బానిసత్వం నుండి) మనలను విడిపించడానికి దేవుడు తనను తానే బలిగా అర్పించుకుంటాడు.

మనం మారాము — మన విశ్వాసం మారింది, మన దేవుడు మారాడు. మరియు ఇప్పుడు ఆయన తన స్వంత బలిదానం ద్వారా మనలను పూర్వ విశ్వాసపు బానిసత్వం నుండి విడిపించడమే కాకుండా, మనమే దేవుళ్ళుగా మారాలని, ప్రేమగా ఉండాలని, నిస్వార్థంగా షరతులు లేకుండా ప్రేమించాలని మరియు సాక్షాత్తు ప్రేమనే సృష్టించాలని మనకు నేర్పిస్తున్నాడు.

క్రీస్తు అనేది ఏకాభిప్రాయ బిందువు, మరియు సామూహిక విశ్వాసం మరియు పరిశుద్ధుల శ్రమల ద్వారా రూపొందించబడిన, మన వ్యక్తిగత మరియు సామూహిక ప్రపంచ చిత్రణను, మన గ్రహణ నమూనాను మార్చుకునే మార్గం. మనపై మనం పట్టు సాధించే మార్గం. విశ్వానికి సచేతన సృష్టికర్తలుగా మారే మన మార్గం. సమస్త సృష్టికి. తన నుండి సమస్త సృష్టిని ఉత్పన్నం చేసే సాక్షాత్తు చైతన్యానికే సృష్టికర్తలుగా మారే మార్గం.

దేవుడై ఉండటం అంటే ఇదే — తన నుండి తనను తానే సృష్టించుకోవడం, చైతన్యం నుండి చైతన్యాన్ని సృష్టించడం. మనమే సామూహిక దేవుడము. మరియు సరిగ్గా ఇప్పుడే మనం ఆయనగా మారుతున్నాము.

మరియు క్రీస్తు, తన సృష్టికి తమను తాము అర్పించుకున్న పరిశుద్ధుల సామూహిక దేవుడిగా ఈ కార్యాన్ని సిద్ధం చేస్తూ,

మనమందరం ఏకైక దేవుని శరీరంలో భాగస్వాములయ్యేలా పూర్వపు విశ్వాసాల మరియు ద్వంద్వ అనుభవాల బానిసత్వం నుండి మనల్ని విముక్తులను చేస్తూ మనందరినీ దేవుళ్ళుగా మారుస్తున్నాడు; ద్వంద్వ చైతన్యపు ధ్రువాలను — దేవుడు మరియు మానవుడు, పురుష మరియు స్త్రీ తత్వాలు, పై మరియు క్రింద, గతం మరియు భవిష్యత్తులను — ఒక నూతన తృతీయ స్థితిలో, ప్రేమలో ఏకం చేస్తూ, మనం తిరిగి సంపూర్ణత్వాన్ని పొందేందుకు సహాయపడుతున్నాడు. ఆ ప్రేమ ఎన్నడూ ప్రారంభం కాలేదు మరియు ఎన్నడూ అంతం కాదు. పరిపూర్ణమైన, నిరుపాధికమైన, నిత్యమైన ప్రేమ. అందులో...