15. பார்வையாளர் விளைவு

மேற்கூறியவற்றைத் தொகுத்து, 'நோக்குபவரின் விளைவு' என்று அழைக்கப்படுவதை இவ்வாறு வரையறுக்கலாம்:

நோக்குபவரின் உணர்வு நிலை (அவரது நம்பிக்கைகள், திடமான எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், உணர்வுகள், சிந்தனைகள் மற்றும் அவற்றை ஆதரிக்கும் மொழியியல் உலகக் பார்வை) அவரால் நோக்கப்படும் யதார்த்தத்தை நிர்ணயிக்கிறது.

வெவ்வேறு நோக்குபவர்களுக்கு வெவ்வேறு யதார்த்தம் உண்டு. நோக்குபவரின் உணர்வில் நிலைநிறுத்தப்பட்ட உலகக் பார்வை, அதாவது அவரது உணர்தலின் மாதிரி வடிவம், யதார்த்தத்தை விட முதன்மையானது மற்றும் அதை நிர்ணயிக்கிறது; ஆகவே, அது நோக்குபவராகிய அவரது முழு வாழ்க்கையையும் தீர்மானிக்கிறது. நோக்குபவர் என்பவர் நாம் ஒவ்வொருவரும், ஒவ்வொரு மனிதரும், உணர்வைச் சுமந்து நிற்கும் ஒவ்வொருவரும் ஆவார். நோக்குபவரின் உலகக் பார்வை மாறினால், அவரது யதார்த்தமும் மாறுகிறது. எந்த யதார்த்தம் அதிக உண்மை என்றோ, அல்லது எந்த உலகக் பார்வை சரியானது என்றோ விவாதிப்பதில் பயனில்லை. நீ உன் உலகக் பார்வையிலும், அதனால் உருவாக்கப்படும் யதார்த்தத்திலும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாயா இல்லையா என்பதை மட்டுமே ஆய்ந்து அறிவதில் அர்த்தம் உண்டு.

வெவ்வேறு நோக்குபவர்களுக்கு வெவ்வேறு யதார்த்தம் உண்டு. ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாக நாம் யதார்த்தத்தை ஒரே மாதிரியாக ஏன் உணர்கிறோம்? அனைவருக்கும் பொதுவான சில விஷயங்களை புறநிலையாக நிலவுபவை என்றும், அனைவருக்கும் சமமாக உணரப்படுபவை என்றும் நாம் ஏன் பேச முடிகிறது? அதற்கும் மேலாக, அதன் அடிப்படையில் உற்பத்தி, பொருளாதாரம், சட்டம், அரசு மற்றும் சமூக நிறுவனங்கள் என முழு சமூக உறவுகளின் அமைப்பையும் ஏன் கட்டமைக்க முடிகிறது? ஏனெனில் நம்மிடம் ஒரு அடிப்படையான

மொழியியல் உலகக் பார்வை உள்ளது; அங்கு நாற்காலி என்பது நாற்காலி, மேசை என்பது மேசை, அலமாரி என்பது அலமாரி (அரசு மற்றும் பொருளாதாரம் என்று வரும்போது சற்று கடினமாக இருந்தாலும்). மொழி நாம் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளவும், உடன்பாடுகளை எட்டவும், திறம்பட தொடர்புகொள்ளவும் உதவுகிறது — வெறும் தகவல்களைப் பரிமாறும் மட்டத்தில் மட்டுமல்லாமல், கூட்டு யதார்த்தத்தை உருவாக்கும் நிலையிலேயே உதவுகிறது. மொழியின் மூலமாகவே, உலகின் சாத்தியமான அனைத்து நிலைகளின் குவாண்டம் குழம்பிலிருந்து, நாம் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய நமது யதார்த்தத்தின் காட்சியைப் பிரித்தெடுத்து, அதாவது உருவாக்குகிறோம்.

ஆனால் நமது உலகக் பார்வையும், யதார்த்தத்தை உணரும் நமது மாதிரியும் நம்மை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கவில்லை என்பதை நாம் திடீரென்று உணர்ந்தால் என்ன செய்வது? அதன் காரணமாக நாம் நமது சொந்த உயிர்வாழ்விற்காக ஒருவரோடொருவர் மற்றும் இயற்கையுடன் போராட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தால், நாம் துன்பப்பட்டு, நோயுற்று, மடிந்து போனால் என்ன செய்வது? நமது கூட்டு யதார்த்தம் ஒரு துன்பத் தொழிற்சாலையாக மாறி, அதில் நமது குழந்தைகளின் புதிய தலைமுறைகளை நாம் தொடர்ந்து வழங்கிக்கொண்டே இருந்தால் என்ன செய்வது? அதற்கும் மேலாக, ஒரு சமூகமாக நாம் இதை இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டோம்; இப்போது — பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் — 'புறநிலை யதார்த்தத்தின்' விதிகளை மட்டுமே படித்து, அடிப்படையில் நமக்கு அந்நியமான மற்றும் எல்லா வகையிலும் ஆபத்தான சுற்றியுள்ள சூழலின் இந்த பிம்பத்தை நிலைநிறுத்துகிறோம்; அங்கு இயற்கை இல்லாவிட்டாலும், பொருளாதாரம், அரசியல், போட்டியாளர்கள், இராணுவ எதிரி, பேரழிவு ஆயுதங்கள், தவறான உணவுமுறை, கொள்ளையன், வெறியன், நோய், மருத்துவப் பிழை, மோசமான ஆட்சி, விபத்து மற்றும் முதுமை — எதுவாயினும் நம்மை கொன்றுவிடும் என்ற சூழல் நிலவினால் என்ன செய்வது? இதையெல்லாம் எப்படி எதிர்கொள்வது? நமது உலகக் பார்வையை, நமது உணர்தலின் மாதிரியை எவ்வாறு மாற்றுவது?

தொடக்கமாக — விரும்ப வேண்டும். ஏனெனில் குவாண்டம் மட்டத்தில் விருப்பங்கள் தங்களைத் தாமே நிறைவேற்றிக் கொள்கின்றன. 'நம்மைச் சார்ந்திராமல், தன்னிச்சையாக இருக்கும் புறநிலை யதார்த்தம்' குறித்த நமது நம்பிக்கைகளையும் திடமான எண்ணங்களையும் மாற்ற விரும்ப வேண்டும். நாம் இந்த நம்பிக்கையின் பிணைக்கைதிகள் (அதாவது 'அடிமைகள்') என்ற உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு, இந்த நம்பிக்கையிலிருந்து தோன்றி நம்மை ஆட்கொண்ட உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் பெயரிட்டு அழைக்கத் தொடங்க வேண்டும்: அச்சங்கள், மனக்கசப்புகள், குற்றவுணர்வு, கோபம், நமது சொந்த அற்பத்தனத்தின் அவமானம் ஆகியவற்றை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்; நமது நம்பிக்கையின் அமைப்புகளிலிருந்து தோன்றி, உணர்ச்சிகளைப் போலவே நம்மை ஆட்கொண்டு அடிமைத்தனங்களாக மாறிய விருப்பங்களை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் — பெருந்தீனி, காமம், ஒழுக்கக்கேடு, சினிமா மோகம், காட்சி வேட்கை, பணம் மற்றும் வெளிப்புற வசதிகளின் மீதான சார்பு, பேராசை, எந்த விலையையும் கொடுத்தேனும் லாபத்தையும் இன்பத்தையும் தேடும் முனைப்பு, காபி, இனிப்பு, பல்வேறு வகையான தூண்டுதல்கள் மற்றும் ஆற்றல் பானங்கள் மீதான அடிமைத்தனம், மற்றவர்களை விட மேலானவராக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை, அதிகார வேட்கை, எப்போதும் குற்றவாளிகளையும் வெளிப்புற எதிரிகளையும் தேடுதல்…

மேலும் இருக்கும் நிலையை இயல்புக்கு மாறானது என்று நீ ஒப்புக்கொள்ளும்போது; இதை மாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை உனக்குள் வலுப்பெறும்போது; உளவியல் சிகிச்சை, உறுதிமொழிகள், காட்சிப்படுத்துதல், தியானங்கள், என்.எல்.பி முறைகள் மற்றும் புகழ்பெற்ற குருக்களின் ஊக்கமளிக்கும் பயிற்சிகள் முதல் டிரான்ஸ்ஸர்ஃபிங், அயவாஸ்கா, காளான்கள் மற்றும் சரியான நோக்கங்களை அமைத்தல் வரை அனைத்தையும் நீ முயற்சி செய்து பார்த்து... இவை அனைத்தும் பலனளிக்கவில்லை அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட கால அளவைக் கொண்டுள்ளன என்பதையும், இறுதியில் அதற்கு சமமான வலிமையுடனும் எதிர்மறையான பின்னடைவுகளுடனும், தோல்விகளுடனும், உணர்ச்சி ரீதியான சோர்வுடனும் முடிகின்றன என்பதையும் நீ கண்டறியும்போது, அப்போது கடவுள் இருப்பது நல்லது என்றும், மேலும் அவர் நமது வழிபாட்டைத் தேடுபவராக இல்லாமல்,

நாம் நாமாகவே நமது யதார்த்தத்தின் படைப்பாளர்களாக மாற, அதாவது நமது சொந்த உலகக் பார்வையை வசப்படுத்த, நமது உணர்தலின் மாதிரியை மாற்றும் திறனை அடைய நமக்கு உதவுபவராக இருப்பதே நன்று என்பதை நீ ஏற்றுக்கொள்வாய்.

இதற்காகவே நமக்குக் கடவுள் தேவைப்படுகிறார். நம்மை ஆபத்துக்களிலிருந்து பாதுகாத்து நன்மைகளை வாரி வழங்குவதற்காக அல்ல, மாறாக நமது உணர்வை, நமது மெய்யான தெய்வீக உணர்வை வசப்படுத்தவும், நமது யதார்த்தத்தை விழிப்புணர்வுடன் படைக்கவும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவே தேவைப்படுகிறார். ஏனெனில் நாம் அதை உணர்ந்தாலும் உணராவிட்டாலும் — ஒவ்வொரு நொடியும், ஒவ்வொரு கணமும் — ஏற்கனவே அதை நாம் படைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். ஆனால் அதை எவ்வாறு விழிப்புணர்வுடன் செய்வது என்பதை கடவுள் நமக்குக் கற்பிக்க முடியும். நமது உணர்தலின் மாதிரியை மாற்றவும், பாதிக்கப்பட்டவரின் நிலையிலிருந்து வெளியேறி நமது உலகின் விழிப்புணர்வுள்ள படைப்பாளரின் நிலைக்கு வரவும் கடவுள் நமக்கு உதவ முடியும்.

அவர் ஏன் இதை முன்னரே செய்யவில்லை என்று நீ கேட்பாய்? இவை அனைத்தும் வெறும் நம்பிக்கையாக, புறநிலை யதார்த்தத்தின் மீதான நம்பிக்கையாக மட்டுமே இருந்திருந்தால், அதை மாற்றவும் முடியும் என்றால், அவர் ஏன் நம்மை இந்தத் துன்பம், பயம் மற்றும் உயிர்வாழ்விற்கான போராட்டத்தின் அனுபவத்திற்கு உள்ளாக்கினார்? எல்லாம் மிகவும் எளிமையானது, ஏனெனில் அப்படிப்பட்ட ஒரு கடவுள் அப்போது இருக்கவே இல்லை; கடவுள் என்பது ஒரு கூட்டு நம்பிக்கை என்பதை நான் நினைவூட்டுகிறேன்; மனிதகுலமாகிய நாம் நமது துன்பங்கள், அச்சங்கள் மற்றும் உயிர்வாழ்விற்கான போராட்டத்தின் விளைவாகவே அப்படிப்பட்ட ஒரு கடவுளை சுமந்து பெற்றெடுத்தோம்.

கடவுள் என்பது நமது உணர்வின் பரிணாம வளர்ச்சியின் உச்சம், அது நமது ஒருங்கிணைந்த மிக உயர்ந்த ஆற்றல். நமது பரிணாமப் பாதையைக் கடந்து செல்லும்போது, ஒரு கூட்டு நம்பிக்கையாக நமது கடவுளும் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தார் — முதலில் அது வெறும் ஒரு உயர் சக்தியாக மட்டுமே இருந்தது, பின்னர் அந்த சக்தி தன்னை இரண்டாகப் பிரித்துக் கொண்டது, நன்மை மற்றும் தீமை, சோதனை, பாவம்,

சட்டமும் கீழ்ப்படியாமைக்கான தண்டனையும் தோன்றின; பின்னர் ஒரு துருவத்தில் பேரழகின், மிக உயர்ந்த தெய்வீகப் பண்புகளின் மற்றும் பரமானந்தத்தின் வடிவம் உருவாகிறது; இறுதியாக, தெய்வீக அன்பும் பரம்பொருளின் பேரறிவும் தோன்றுகின்றன; அவை எவ்வளவு முழுமையானவை என்றால், இருமை உணர்வின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும், பருப்பொருள் யதார்த்தத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் (நமது உருவாக்கத்திற்கு அவசியமான அடிமைத்தனம்) நம்மை மீட்க கடவுள் தாமே தம்மைப் பலியிடுகிறார்.

நாம் மாறினோம் — நமது நம்பிக்கையும் மாறியது, நமது கடவுளும் மாறினார். இப்போது அவர் தமது சொந்த தியாகத்தினால் முந்தைய நம்பிக்கையின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மை மீட்பதோடு மட்டுமல்லாமல், நாமே கடவுளர்களாக இருக்கவும், அன்பாக இருக்கவும், நிபந்தனையற்ற நேசிப்பை வெளிப்படுத்தவும், அன்பையே சிருஷ்டிக்கவும் நமக்குக் கற்பிக்கிறார்.

கிறிஸ்து என்பது உடன்பாட்டின் புள்ளி; நமது தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு உலகக் பார்வையை, நமது உணர்தலின் மாதிரியை மாற்றுவதற்காக கூட்டு நம்பிக்கையாலும் புனிதர்களின் முயற்சிகளாலும் சுமந்து உருவாக்கப்பட்ட நமது வழியாகும். நம்மை நாமே வசப்படுத்துவதற்கான வழி. பிரபஞ்சத்தின் விழிப்புணர்வுள்ள படைப்பாளர்களாக நாம் மாறுவதற்கான நமது வழி. முழு படைப்பின் வழியும். முழு படைப்பையும் தன்னிலிருந்து உருவாக்கும் உணர்வின் வழியும் ஆகும்.

கடவுளாக இருப்பது என்பதன் அர்த்தம் இதுவே — தன்னிலிருந்தே தன்னைத் தானே சிருஷ்டிப்பது, உணர்விலிருந்தே உணர்வை சிருஷ்டிப்பது. நாமே கூட்டு கடவுள். இப்போதே, இந்த கணத்திலேயே நாம் அவராக மாறுகிறோம்.

மேலும் கிறிஸ்து, தம்மைப் படைப்பதற்கு தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட புனிதர்களின் கூட்டுக் கடவுளாக இந்தப் பணியைத் தயார் செய்து,

முந்தைய நம்பிக்கைகள் மற்றும் இருமை அனுபவத்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மை மீட்டு, நாம் அனைவரும் கடவுளர்களாக மாறும்படி செய்கிறார்; நாம் ஏகக் கடவுளின் உடலின் அங்கங்களாக மாறும்படி செய்து, நமது முழுமையை மீண்டும் பெற நமக்கு உதவுகிறார்; இருமை உணர்வின் துருவங்களான — கடவுளையும் மனிதனையும், ஆணையும் பெண்ணையும், மேலேயும் கீழேயும், கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் — ஒரு புதிய மூன்றாவதில், அன்பில் ஒன்றிணைக்கிறார். ஒருபோதும் தொடங்காத மற்றும் ஒருபோதும் முடிவடையாத அன்பு. முழுமையான, நிபந்தனையற்ற, நித்தியமான அன்பு. அதில்...