15. د کتونکي اغیز

د پورتنیو خبرو په لنډیز سره، موږ کولی شو تش په نامه د کتونکي اغېز داسې بیان کړو:

د کتونکي د شعور حالت (د هغه عقیدې، باورونه، غوښتنې، احساسات، فکرونه او د نړۍ هغه ژبنۍ انځور چې د دې ملاتړ کوي) هغه واقعیت ټاکي چې دی یې ګوري.

بېلابېل کتونکي بېلابېل واقعیتونه لري. د نړۍ هغه انځور چې د کتونکي په شعور کې ځای پر ځای شوی دی، یعنې د هغه د ادراک بڼه، د واقعیت په پرتله لومړنۍ ده او هغه ټاکي، او پدې توګه د هغه، یعنې د کتونکي، ټول ژوند ټاکي. کتونکی زموږ هر یو دی، هر انسان، د شعور هر لېږدوونکی. که د کتونکي د نړۍ انځور بدل شي، د هغه واقعیت هم بدلېږي. پدې بحث کول بې مانا دي چې کوم واقعیت ډېر واقعي دی، یا د نړۍ کوم انځور ډېر سم دی. مانا یوازې پدې کې ده چې وپوهېږې آیا ته د خپلې نړۍ په انځور او د هغه څخه په راپیدا شوي واقعیت کې نېکمرغه یې، که نه.

بېلابېل کتونکي بېلابېل واقعیتونه لري. خو ولې موږ بیا هم په ټولیزه توګه واقعیت په ورته ډول درک کوو، ولې موږ کولی شو د ځینو ټولو لپاره ګډو شیانو په اړه د عیني موجوداتو په توګه خبرې وکړو چې د ټولو لخوا په مساوي ډول درک کېږي، او سربېره پردې د دې پر بنسټ د ټولنیزو اړیکو یو بشپړ نظام جوړ کړو: تولید، اقتصاد، قانون، دولتي او ټولنیز بنسټونه؟ ځکه چې موږ یو بنسټیز

د نړۍ ژبنی انځور لرو، چېرې چې څوکۍ څوکۍ ده، مېز مېز دی، المارۍ المارۍ ده (که څه هم د دولت او اقتصاد سره دا لا دمخه ډېره پېچلې ده). ژبه موږ ته دا توان راکوي چې یو بل وپېژنو، پر یو څه هوکړه وکړو او په اغېزمنه توګه اړیکه ونیسو – حتی نه یوازې د معلوماتو د لېږد په کچه، بلکې د ډله ییز واقعیت د رامنځته کولو په کچه – د ژبې له برکته موږ د نړۍ د ټولو ممکنه حالتونو له کوانټمي ښوروا څخه، زموږ د واقعیت یو داسې روښانه انځور بېلوو، یعنې جوړوو، چې موږ ته د پوهېدو وړ وي.

خو څه باید وکړو که ناڅاپه پوه شو چې زموږ د نړۍ انځور، د واقعیت په اړه زموږ د ادراک بڼه، موږ نېکمرغه نه کوي؟ که موږ د دې له امله اړ یو چې د خپل ژوندي پاتې کېدو لپاره له یو بل او له طبیعت سره وجنګېږو، که موږ کړېږو، ناروغه کېږو او مرو؟ که زموږ ډله ییز واقعیت د کړاوونو فابریکه ګرځېدلې وي، چې موږ ورته د خپلو ماشومانو نوي او نوي نسلونه ورلېږو؟ او سربېره پردې، موږ د یوې ټولنې په توګه دمخه دا د یو نورم په توګه منلې ده، او اوس – په ښوونځیو او پوهنتونونو کې – په ساده ډول د «عیني واقعیت» قوانین لولو، په اصل کې د داسې پردي او په هر مانا خطرناک چاپېریال تصویر ټینګوو، چې که طبیعت نه وي، نو اقتصاد، سیاست، سیالان، پوځي دښمن، ډله ییزې وسلې، ناسم خواړه، غل، لیونی، ناروغي، طبي تېروتنه، بد واکمنان، ناڅاپي پېښه او زړښت – په هر حال به موږ ووژني؟ د دې ټولو سره څه وکړو؟ خپله د نړۍ انځور، د خپل ادراک بڼه څنګه بدله کړو؟

د پیل لپاره – غوښتل پکار دي. ځکه چې غوښتنې په کوانټمي کچه پخپله ځان پوره کوي. غوښتل چې د «هغه عیني واقعیت چې له موږ پرته شتون لري» په اړه خپل باورونه او عقیدې بدلې کړو. دا حقیقت ومنو چې موږ د دې عقیدې برمته (یعنې «مریان») یو، د هغو احساساتو او جذبې نومونه اخیستل پیل کړو چې له دې عقیدې څخه راپیدا شوي او معمولاً پر موږ واکمن وو: وېرې، کینې، ګناه، غوسه، او د خپل بې ارزښتۍ شرم ومنو؛ هغه غوښتنې ومنو چې زموږ د عقیدې د بنسټونو له مخې، لکه د احساساتو په څېر پر موږ واکمنې وې، او لا دمخه د اعتیاد کچې ته رسېدلې وې – ډېر خوراک، شهوت، زنا، فلم لیدل، د نندارو لېوالتیا، له پیسو او بهرنۍ هوساینې سره روږديتوب، حرص، په هره بیه د ګټې او خوند لټون، له کافي، خوږو، او هر ډول هڅوونکو او انرژي بښونکو موادو سره روږديتوب، پر نورو د برترۍ غوښتنه، واک ته لېوالتیا، د ملامتو کسانو او بهرني دښمن تلپاتې لټون...

او کله چې ته د چارو شته حالت غیر عادي وټاکې. کله چې په تا کې د دې د بدلون غوښتنه پیاوړې شي. کله چې ته هر څه وازمایې – له رواني درملنې، مثبتو تکرارونو، تجسم، مراقبې، د NLP مېتودونو او د مشهورو لارښودانو له هڅوونکو روزنو نیولې تر ټرانسرفینګ، ایاواسکا، مرخیړیو او د نیتونو تر سم ټاکلو پورې، او... ووینې چې دا ټول کار نه کوي، یا محدود وخت لري او په پای کې د هغوی په اندازه پیاوړي، او په معکوس لوري د شاتګونو، ناکامیو او احساساتي سوځېدو لامل کېږي، نو بیا به ته له دې سره موافقه شې چې کاشکې خدای وای، او کاشکې هغه داسې یو څوک وای چې زموږ عبادت نه، بلکې

موږ سره مرسته کوي چې پخپله د خپل واقعیت پنځوونکي شو، یعنې د خپلې نړۍ پر انځور واکمن شو، د خپل ادراک د بڼې بدلولو پر وړتیا برلاسي شو.

همدا لامل دی چې موږ خدای ته اړتیا لرو. نه د دې لپاره چې موږ له خطرونو وژغوري او نعمتونه راکړي، بلکې د دې لپاره چې موږ ته زموږ پر شعور، زموږ پر رښتیني الهي شعور د واکمنېدو زده کړه راکړي، ترڅو خپل واقعیت په باخبره توګه وپنځوو. ځکه چې موږ هر کله دا پنځوو – هره ثانیه، هره شېبه – که موږ پرې خبر یو که نه. خو خدای کولی شي موږ ته زده کړي چې دا څنګه په هوښیارۍ سره وکړو. خدای کولی شي موږ سره مرسته وکړي چې د خپل ادراک بڼه بدله کړو، د قربانۍ له حالت څخه د خپلې نړۍ د باخبره پنځوونکي حالت ته ووځو.

ته به وپوښتې، نو ولې هغه دا کار مخکې ونه کړ؟ ولې هغه موږ په بشپړ ډول د کړاوونو، وېرو او د بقا د مبارزې پدې تجربه اخته کړو، که دا ټول یوازې عقیده وه، په عیني واقعیت عقیده وه، او دا بدلېدلی شو؟ هر څه خورا ساده دي، ځکه چې هغه، داسې خدای، اصلاً نه و، زه در یادوم چې خدای یو ډله ییز باور دی، او موږ د یو بشریت په توګه د خپلو کړاوونو، وېرو او د ژوندي پاتې کېدو د مبارزې په پایله کې داسې خدای په زړه کې وساته او وزېږاوه.

خدای زموږ د شعور د تکامل څوکه ده، دا زموږ ټولیز تر ټولو لوړ پوتانسیل دی. او لکه څنګه چې موږ خپله تکاملي لاره لنډه کړه، زموږ خدای هم د یوې ډله ییزې عقیدې په توګه تکامل وکړ – په پیل کې دا یوازې یو عالي ځواک و، بیا دغه ځواک خپل ځان پر دوو برخو ووېشه، او ښه او بد، آزموینه، ګناه،

قانون او د نه عملي کولو جزا راڅرګند شول، بیا په یو قطب کې د ټول-جذابیت، د لوړو الهي صفاتو او ستر خوند انځور بڼه نیسي، او په پای کې، الهي مینه او ستر عقل راڅرګندېږي، دومره ټول-رایوځای کوونکي چې خدای پخپله ځان قرباني کوي ترڅو موږ له غلامۍ (هغه غلامي چې زموږ د رامنځته کېدو لپاره اړینه وه) وژغوري، د دوه ګوني شعور له غلامۍ او د مادي واقعیت له غلامۍ.

موږ بدلېدو – زموږ عقیده هم بدله شوه، زموږ خدای هم بدل شو. او اوس هغه نه یوازې موږ د خپلې قربانۍ په وسیله د پخوانۍ عقیدې له غلامۍ ازادوي، بلکې هغه موږ ته زده کوي چې موږ پخپله خدایان شو، مینه شو، بې له قید او شرطه مینه وکړو او پخپله مینه وپنځوو.

مسیح د هوکړې ټکی دی، او زموږ هغه لار ده چې د ډله ییز باور او د اولیاوو په هڅو راپیدا شوې ده، ترڅو د خپلې نړۍ انفرادي او ډله ییز انځور او د خپل ادراک بڼه بدله کړو. پر ځان د واکمنۍ لاره. زموږ لاره چې د کایناتو، د ټولې نړۍ، او د هغه شعور باخبره پنځوونکي شو چې دا ټوله نړۍ له ځانه زېږوي.

د خدای کېدو مانا همدا ده – له ځانه د خپل ځان پنځول، له شعور څخه د شعور پنځول. موږ پخپله ډله ییز خدای یو. او همدا اوس موږ هغه ګرځو.

او مسیح، د هغو اولیاوو د ډله ییز خدای په توګه د دې کار په چمتو کولو سره چې خپل ځانونه یې د هغه پنځولو ته وقف کړي وو، ګرځوي

موږ ټول خدایان، موږ د پخوانیو عقیدو او دوه ګونې تجربې له غلامۍ څخه ازادوي، ترڅو موږ وکولی شو د یوه خدای د وجود ټوټې شو، موږ سره مرسته کوي چې بېرته یووالی ومومو، او په موږ کې د دوه ګوني شعور قطبونه – خدای او انسان، نارینه او ښځینه، پورته او کښته، تېر او راتلونکی – په یوه درېیم نوي شي کې سره ونښلوي، یعنې په مینه کې. هغه مینه چې هېڅکله نه ده پیل شوې او هېڅکله به پای ته ونه رسېږي. په مطلقه، بې قید او شرطه، او ابدي مینه کې. په هغې کې چې...