15. Het waarnemerseffect

Samenvattend het voorgaande, kan het zogenaamde Waarnemerseffect worden geformuleerd:

De staat van het bewustzijn van de waarnemer (zijn geloofsovertuigingen, overtuigingen, verlangens, gevoelens, gedachten en het taalwereldbeeld dat deze ondersteunt) bepaalt de door hem waargenomen werkelijkheid.

Verschillende waarnemers hebben een verschillende werkelijkheid. Het wereldbeeld dat verankerd ligt in het bewustzijn van de waarnemer, dat wil zeggen zijn waarnemingspatroon, is primair ten opzichte van de werkelijkheid en bepaalt deze, en daarmee het gehele leven van hem, de waarnemer. De waarnemer is ieder van ons, ieder mens, iedere drager van bewustzijn. Als het wereldbeeld van de waarnemer verandert, verandert ook zijn werkelijkheid. Het heeft geen zin om te twisten over welke werkelijkheid werkelijker is, of welk wereldbeeld juister is. Het heeft enkel zin te onderzoeken of Jij gelukkig bent in Jouw wereldbeeld en in de werkelijkheid die erdoor wordt voortgebracht, of niet.

Verschillende waarnemers hebben een verschillende werkelijkheid. Maar waarom nemen we de werkelijkheid over het algemeen dan toch op vergelijkbare wijze waar, waarom kunnen we spreken over bepaalde dingen die voor iedereen gemeenschappelijk zijn als objectief bestaand, door iedereen gelijk waargenomen, en meer nog, op basis daarvan een heel systeem van maatschappelijke verhoudingen opbouwen: productie, economie, recht, staats- en sociale instituties? Omdat we beschikken over een fundamenteel

taalwereldbeeld, waarin een stoel een stoel is, een tafel een tafel, een kast een kast (hoewel het bij de staat en de economie al gecompliceerder ligt). Taal stelt ons in staat elkaar te begrijpen, afspraken te maken en doeltreffend samen te werken – zelfs niet louter op het niveau van informatieoverdracht, maar op het niveau van de schepping van de collectieve werkelijkheid zelve – dankzij de taal lichten we, oftewel vormen we, uit de kwantumsoep van alle mogelijke toestanden van de wereld een voor ons begrijpelijk beeld van onze werkelijkheid.

Maar wat te doen als we plotseling ontdekken dat ons wereldbeeld, ons waarnemingspatroon van de werkelijkheid, ons niet gelukkig maakt? Als we erdoor gedwongen zijn met elkaar en met de natuur te strijden om ons eigen overleven, als we lijden, ziek worden en sterven? Als onze collectieve werkelijkheid een fabriek van lijden is geworden, waaraan we steeds nieuwe generaties van onze kinderen leveren? En meer nog: wij hebben hier als maatschappij reeds mee ingestemd als met een norm, en bestuderen nu – op scholen en universiteiten – simpelweg de wetten van de «objectieve werkelijkheid», waarmee we in wezen dit beeld vastleggen van een ons vreemde en in alle opzichten gevaarlijke omringende werkelijkheid, waarin als het de natuur niet is, dan wel de economie, de politiek, concurrenten, een militaire vijand, massavernietigingswapens, slechte voeding, een overvaller, een maniak, een ziekte, een medische fout, een slecht bestuur, een ongeval en veroudering ons hoe dan ook zullen doden? Wat hiermee te doen? Hoe ons wereldbeeld, ons waarnemingspatroon te veranderen?

Om te beginnen – het te willen. Want verlangens vervullen Zichzelf op het kwantumniveau. Te willen om Jouw overtuigingen en opvattingen over de «objectieve, onafhankelijk van ons bestaande werkelijkheid» te veranderen. De waarheid te erkennen dat we gijzelaars (lees «slaven») zijn van dit Geloof, bij naam te noemen die gevoelens, die emoties die uit dit Geloof voortkwamen en ons gewoonlijk beheersten: de angsten, grieven, schuld, toorn, de schaamte over de eigen nietigheid te erkennen; die verlangens te erkennen die, voortvloeiend uit de aannames van ons Geloof, ons net als de emoties beheersten en reeds overgingen in de categorie van verslavingen – gulzigheid, wellust, ontucht, filmverslaving, zucht naar spektakel, afhankelijkheid van geld en uiterlijk comfort, hebzucht, het streven naar gewin en genot tot elke prijs, afhankelijkheid van koffie, van zoetigheid, van allerlei stimulerende middelen en energiedranken, het verlangen naar superioriteit over anderen, het streven naar macht, het eeuwige zoeken naar schuldigen en een externe vijand…

En wanneer Jij de bestaande stand van zaken als abnormaal erkent. Wanneer in Jou het verlangen sterker wordt om dit te veranderen. Wanneer Jij alles hebt uitgeprobeerd – van psychotherapie, affirmaties, visualisaties, meditaties, NLP-methoden en motivatietrainingen van beroemde goeroes tot transurfing, ayahuasca, paddenstoelen en het juist stellen van intenties, en… ontdekt dat dit alles niet werkt, of een beperkte werkingsduur heeft en uiteindelijk uitmondt in even sterke maar tegengestelde terugslagen, inzinkingen en emotionele burn-outs, dan zul Jij ermee instemmen dat het beter zou zijn als God bestond, en het beter zou zijn als Hij Degene was Die niet onze aanbidding zoekt, maar

ons helpt om zelf scheppers van onze werkelijkheid te worden, dat wil zeggen: meester te worden over ons eigen wereldbeeld, het vermogen meester te worden om ons waarnemingspatroon te veranderen.

Daarvoor hebben wij God nodig. Niet om ons te beschermen tegen gevaren en ons te overladen met weldaden, maar om ons te leren ons bewustzijn te beheersen, ons waarlijk goddelijke bewustzijn, om onze werkelijkheid bewust te scheppen. We scheppen haar immers toch al – elke seconde, elk ogenblik – of we ons daarvan bewust zijn of niet. Maar God kan ons leren hoe dit bewust te doen. God kan ons helpen ons waarnemingspatroon te veranderen, uit de staat van slachtoffer te stappen in de staat van bewuste Schepper van onze wereld.

Jij zult vragen: waarom heeft Hij dit niet eerder gedaan? Waarom heeft Hij ons überhaupt veroordeeld tot deze ervaring van lijden, angsten en strijd om te overleven, als dit alles slechts een Geloof was, een Geloof in een objectieve werkelijkheid, en dit veranderd kan worden? Het is heel eenvoudig: omdat Hij, zo'n God, er simpelweg niet was; ik herinner eraan dat God een collectief geloof is, en wij als mensheid hebben zo'n God juist gedragen en gebaard als resultaat van ons lijden, onze angsten en onze strijd om te overleven.

God is het hoogtepunt van de evolutie van ons bewustzijn, Dit Is Ons Gezamenlijke Hoogste Potentieel. En naarmate wij ons evolutionaire pad bewandelden, evolueerde onze God als collectief geloof eveneens – aanvankelijk was het slechts een Hogere Kracht, vervolgens splitst deze Kracht Zichzelf in tweeën, en verschijnen Goed en Kwaad, verleiding, zonde,

Wet en Straf voor niet-naleving, vervolgens vormt zich op een van de polen het Beeld van Al-Aantrekkelijkheid, van de Hoogste Goddelijke kwaliteiten en het Hoogste Genot, en tenslotte verschijnen Goddelijke Liefde en de Hoogste Rede, zo Alomvattend dat God Zichzelf offert om ons vrij te kopen uit de slavernij (een slavernij die noodzakelijk was in onze wording), de slavernij van het duale bewustzijn en de slavernij van de materiële werkelijkheid.

Wij veranderden – en ons Geloof veranderde, onze God veranderde. En nu koopt Hij ons niet louter vrij door Zijn Eigen Offer uit de slavernij van het vroegere geloof, maar leert Hij ons om zelf goden te zijn, Liefde te zijn, onvoorwaardelijk lief te hebben en de Liefde Zelve te scheppen.

Christus is het punt van overeenstemming, en onze, door het collectieve Geloof en de inspanningen van heiligen voldragen wijze om ons individuele en collectieve wereldbeeld, ons waarnemingspatroon te veranderen. De wijze om meester over Zichzelf te worden. Onze manier om bewuste scheppers van het universum te worden. Van de gehele schepping. Van het Bewustzijn Zelf, dat vanuit Zichzelf de gehele schepping voortbrengt.

Dit is wat het betekent God te zijn – Zichzelf te scheppen uit Zichzelf, Bewustzijn te scheppen uit Bewustzijn. Wij zijn de Collectieve God. En op dít moment worden wij Hem.

En Christus, Die dit werk voorbereidt als de Collectieve God van de heiligen die zich hebben gewijd aan Zijn schepping, maakt

ons allen tot goden, ons vrijkopend uit de slavernij van vroegere geloofsovertuigingen en de duale ervaring, opdat wij deeltjes mogen worden van het Lichaam van de Enige God, ons helpend opnieuw heelheid te verwerven, de polen van het duale bewustzijn in ons verenigend – God en mens, het Mannelijke en het Vrouwelijke, boven en onder, verleden en toekomst – in een nieuw derde, in Liefde. Liefde Die nooit een begin heeft gekend en nooit zal ophouden te zijn. Liefde, Volstrekt, Onvoorwaardelijk, Eeuwig. Waarin…