15. നിരീക്ഷകൻ്റെ പ്രഭാവം

മേൽപ്പറഞ്ഞവ സംഗ്രഹിച്ചാൽ, നിരീക്ഷക പ്രഭാവം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നതിനെ ഇപ്രകാരം രൂപപ്പെടുത്താം:

നിരീക്ഷകന്റെ ബോധാവസ്ഥ (അവന്റെ വിശ്വാസങ്ങൾ, ബോധ്യങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ, അവയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഭാഷാപരമായ ലോകവീക്ഷണം) അവൻ നിരീക്ഷിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

വ്യത്യസ്ത നിരീക്ഷകർക്ക് വ്യത്യസ്ത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണുള്ളത്. നിരീക്ഷകന്റെ ബോധത്തിൽ ഉറച്ചുപോയ ലോകവീക്ഷണം, അഥവാ അവന്റെ ഗ്രഹണ മാതൃക, യാഥാർത്ഥ്യത്തേക്കാൾ പ്രാഥമികമായ ഒന്നാണ്, അത് അതിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു; തന്മൂലം നിരീക്ഷകനായ അവന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തെയും നിർണ്ണയിക്കുന്നു. നിരീക്ഷകൻ എന്നത് നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുമാണ്, ഓരോ മനുഷ്യനുമാണ്, ബോധം വഹിക്കുന്ന ഓരോ ജീവിയുമാണ്. നിരീക്ഷകന്റെ ലോകവീക്ഷണം മാറുമ്പോൾ, അവന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവും മാറുന്നു. ഏത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ് കൂടുതൽ യഥാർത്ഥമെന്നോ, ഏത് ലോകവീക്ഷണമാണ് കൂടുതൽ ശരിയെന്നോ തർക്കിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. നിന്റെ ലോകവീക്ഷണത്തിലും അത് ജനിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും നീ സന്തുഷ്ടനാണോ അല്ലയോ എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ മാത്രമാണ് അർത്ഥമുള്ളത്.

വ്യത്യസ്ത നിരീക്ഷകർക്ക് വ്യത്യസ്ത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണുള്ളത്. എങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടാണ് നാം പൊതുവായി യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സമാനമായ രീതിയിൽ അനുഭവിക്കുന്നത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് എല്ലാവർക്കും പൊതുവായ ചില കാര്യങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായി നിലനിൽക്കുന്നവയാണെന്നും എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ അനുഭവവേദ്യമാണെന്നും പറയാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നത്, മാത്രമല്ല ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉത്പാദനം, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, നിയമം, ഭരണകൂട-സാമൂഹിക സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു സമ്പൂർണ്ണ വ്യവസ്ഥിതി തന്നെ നിർമ്മിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നത്? എന്തെന്നാൽ നമുക്ക് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു

ഭാഷാപരമായ ലോകവീക്ഷണമുണ്ട്; അവിടെ കസേര എന്നാൽ കസേരയാണ്, മേശ എന്നാൽ മേശയാണ്, അലമാര എന്നാൽ അലമാരയാണ് (ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെയും കാര്യത്തിൽ ഇത് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാണെങ്കിലും). പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാനും ഫലപ്രദമായി സംവദിക്കാനും ഭാഷ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു — കേവലം വിവരങ്ങൾ കൈമാറുന്ന തലത്തിലല്ല, മറിച്ച് കൂട്ടായ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന തലത്തിൽ തന്നെ. ഭാഷയിലൂടെ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സാധ്യമായ എല്ലാ അവസ്ഥകളുടെയും ക്വാണ്ടം രസക്കൂട്ടിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു ചിത്രം നാം വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നു, അഥവാ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്നാൽ നമ്മുടെ ലോകവീക്ഷണം, യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഗ്രഹണ മാതൃക നമ്മെ സന്തുഷ്ടരാക്കുന്നില്ലെന്ന് നാം പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ എന്തുചെയ്യും? അതിന്റെ പേരിൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനായി പരസ്പരവും പ്രകൃതിയോടും പോരാടാൻ നാം നിർബന്ധിതരാവുകയാണെങ്കിൽ, നാം കഷ്ടപ്പെടുകയും രോഗികളാവുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ? നമ്മുടെ കൂട്ടായ യാഥാർത്ഥ്യം കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ഒരു ഫാക്ടറിയായി മാറുകയും, അതിലേക്ക് നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ പുതിയ പുതിയ തലമുറകളെ നാം എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയുമാണെങ്കിലോ? അതിലുപരി, ഒരു സമൂഹം എന്ന നിലയിൽ നാമിത് ഒരു സ്വാഭാവിക നിയമമായി അംഗീകരിക്കുകയും, ഇപ്പോൾ — സ്കൂളുകളിലും സർവ്വകലാശാലകളിലും — 'വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ' നിയമങ്ങൾ പഠിച്ചുകൊണ്ട്, നമുക്ക് അന്യവും എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അപകടകരവുമായ ഈ ചുറ്റുപാടുകളുടെ പ്രതിച്ഛായയെ ഉറപ്പിക്കുകയാണെങ്കിലോ; അവിടെ പ്രകൃതിയല്ലെങ്കിൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, രാഷ്ട്രീയം, എതിരാളികൾ, യുദ്ധശത്രുക്കൾ, കൂട്ടനശീകരണ ആയുധങ്ങൾ, തെറ്റായ ആഹാരശീലം, കൊള്ളക്കാർ, ഉന്മാദികൾ, രോഗങ്ങൾ, ചികിത്സാ പിഴവുകൾ, ദുഷിച്ച ഭരണം, അപകടങ്ങൾ, വാർദ്ധക്യം എന്നിവ നമ്മെ എങ്ങനെയെങ്കിലും കൊല്ലുമെന്നിരിക്കെ? ഇതെല്ലാം വെച്ച് എന്തുചെയ്യണം? നമ്മുടെ ലോകവീക്ഷണത്തെ, നമ്മുടെ ഗ്രഹണ മാതൃകയെ എങ്ങനെ മാറ്റാം?

ആദ്യമായി — ആഗ്രഹിക്കുക. എന്തെന്നാൽ ക്വാണ്ടം തലത്തിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ സ്വയം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 'നമ്മിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്ന വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർത്ഥ്യ'ത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ബോധ്യങ്ങളെയും മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുക. നാം ഈ വിശ്വാസത്തിന്റെ ബന്ദികളാണെന്ന (വായിക്കുക: 'അടിമകൾ') സത്യം അംഗീകരിക്കുക; ഈ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുകയും നമ്മെ സാധാരണയായി ഭരിക്കുകയും ചെയ്ത ആ വികാരങ്ങളെ പേരെടുത്തു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുക: ഭയങ്ങൾ, നീരസങ്ങൾ, കുറ്റബോധം, കോപം, സ്വന്തം നിസ്സാരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജ എന്നിവയെ അംഗീകരിക്കുക; നമ്മുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച് വികാരങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ നമ്മെ കീഴടക്കുകയും അടിമത്തങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്ത ആ ആഗ്രഹങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുക — അമിതാഹാരപ്രിയം, കാമം, വ്യഭിചാരം, സിനിമാ ഭ്രമം, കാഴ്ചകളോടുള്ള ആസക്തി, പണത്തോടും ബാഹ്യ സുഖസൗകര്യങ്ങളോടുമുള്ള ആശ്രിതത്വം, അത്യാഗ്രഹം, എന്തുവിലകൊടുത്തും ലാഭവും സുഖഭോഗങ്ങളും നേടാനുള്ള ത്വര, കാപ്പിയോടും മധുരത്തോടും പലവിധ ഉത്തേജകങ്ങളോടും എനർജി ഡ്രിങ്കുകളോടുമുള്ള ആസക്തി, മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനാകാനുള്ള ആഗ്രഹം, അധികാരമോഹം, എപ്പോഴും കുറ്റക്കാരെയും ബാഹ്യശത്രുക്കളെയും തേടൽ...

നിലവിലെ സ്ഥിതിഗതികൾ അസ്വാഭാവികമാണെന്ന് നീ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ. അത് മാറ്റാനുള്ള ആഗ്രഹം നിന്നിൽ ദൃഢപ്പെടുമ്പോൾ. സൈക്കോതെറാപ്പി, സ്വയംപ്രഖ്യാപനങ്ങൾ, വിഷ്വലൈസേഷനുകൾ, ധ്യാനങ്ങൾ, എൻ.എൽ.പി. രീതികൾ, പ്രശസ്ത ഗുരുക്കന്മാരുടെ മോട്ടിവേഷണൽ പരിശീലനങ്ങൾ മുതൽ ട്രാൻസർഫിംഗ്, അയാവാസ്ക, കൂണുകൾ, ശരിയായ സങ്കൽപങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കൽ എന്നിവ വരെ നീ പരീക്ഷിച്ച് നോക്കുകയും... ഇതെല്ലാം ഫലപ്രദമല്ലെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ പരിമിതമായ കാലാവധി മാത്രമേ ഉള്ളൂവെന്നും ഒടുവിൽ അതേ ശക്തിയോടെ വിപരീത ഫലങ്ങളിലേക്കും പരാജയങ്ങളിലേക്കും മാനസിക തളർച്ചകളിലേക്കും വഴിമാറുന്നുവെന്നും നീ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായിരുന്നുവെന്നും, അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ആരാധനയെ അന്വേഷിക്കുന്നവനല്ല, മറിച്ച്

നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാക്കളായി സ്വയം മാറാൻ, അതായത് സ്വന്തം ലോകവീക്ഷണത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടാനും നമ്മുടെ ഗ്രഹണ മാതൃകയെ മാറ്റാനുള്ള കഴിവ് സ്വായത്തമാക്കാനും നമ്മെ സഹായിക്കുന്നവനായിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായിരുന്നുവെന്നും നീ സമ്മതിക്കും.

ഇതിനാണ് നമുക്ക് ദൈവം ആവശ്യമുള്ളത്. അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മെ സംരക്ഷിക്കാനോ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചൊരിയാനോ അല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ബോധത്തെ, നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ദിവ്യബോധത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനും ബോധപൂർവ്വം നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യം സൃഷ്ടിക്കാനും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാനാണ്. എന്തെന്നാൽ നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും — ഓരോ നിമിഷവും, ഓരോ മാത്രയും — നാം ഇതിനകം തന്നെ അത് സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അത് എങ്ങനെ ബോധപൂർവ്വം ചെയ്യാമെന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാൻ ദൈവത്തിന് കഴിയും. നമ്മുടെ ഗ്രഹണ മാതൃകയെ മാറ്റാനും, ഇരയുടെ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മാറി സ്വന്തം ലോകത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാവ് എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ചുവടുവെക്കാനും നമ്മെ സഹായിക്കാൻ ദൈവത്തിന് കഴിയും.

അവിടുന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് നേരത്തെ ചെയ്യാതിരുന്നത് എന്ന് നീ ചോദിച്ചേക്കാം? ഇതെല്ലാം കേവലം ഒരു വിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ, വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള ഒരു വിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ, അത് മാറ്റാൻ കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് നമ്മെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും ഭയങ്ങളുടെയും നിലനിൽപ്പിനായുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ഈ അനുഭവത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടത്? കാര്യം വളരെ ലളിതമാണ്, കാരണം അങ്ങനെയൊരു ദൈവം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നില്ല; ഞാൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, ദൈവം എന്നത് ഒരു കൂട്ടായ വിശ്വാസമാണ്, നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും ഭയങ്ങളുടെയും നിലനിൽപ്പിനായുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ഫലമായാണ് മനുഷ്യരാശി എന്ന നിലയിൽ നാം അങ്ങനെയൊരു ദൈവത്തെ ഗർഭം ധരിക്കുകയും ജന്മം നൽകുകയും ചെയ്തത്.

ദൈവം എന്നത് നമ്മുടെ ബോധപരിണാമത്തിന്റെ കൊടുമുടിയാണ്, അത് നമ്മുടെ കൂട്ടായ പരമോന്നത സാധ്യതയാണ്. നമ്മുടെ പരിണാമപാതയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ഒരു കൂട്ടായ വിശ്വാസം എന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ ദൈവവും പരിണമിച്ചു — തുടക്കത്തിൽ അതൊരു പരമോന്നത ശക്തി മാത്രമായിരുന്നു, പിന്നീട് ആ ശക്തി തന്നെത്തന്നെ രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, അങ്ങനെ നന്മയും തിന്മയും, പ്രലോഭനവും, പാപവും,

നിയമവും അത് അനുസരിക്കാത്തതിനുള്ള ശിക്ഷയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, പിന്നീട് അതിന്റെ ഒരു ധ്രുവത്തിൽ സർവ്വാകർഷകത്വത്തിന്റെയും പരമോന്നത ദിവ്യഗുണങ്ങളുടെയും പരമാനന്ദത്തിന്റെയും രൂപം രൂപപ്പെട്ടു, ഒടുവിൽ ദിവ്യസ്നേഹവും പരമോന്നത ബുദ്ധിയും ആവിർഭവിച്ചു, അവ എത്രമാത്രം സർവ്വവ്യാപിയാണെന്നാൽ, ദ്വന്ദബോധത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും ഭൗതിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും (നമ്മുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമായ അടിമത്തം) നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കാനായി ദൈവം തന്നെത്തന്നെ ബലിയർപ്പിക്കുന്നു.

നാം മാറി — നമ്മുടെ വിശ്വാസവും മാറി, നമ്മുടെ ദൈവവും മാറി. ഇപ്പോൾ അവിടുന്ന് സ്വന്തം ബലിയർപ്പണത്തിലൂടെ മുൻ വിശ്വാസങ്ങളുടെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്, മറിച്ച് നമ്മെത്തന്നെ ദൈവങ്ങളാകാനും സ്നേഹമായി മാറാനും നിരുപാധികമായി സ്നേഹിക്കാനും സാക്ഷാൽ സ്നേഹത്തെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കാനും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു എന്നത് യോജിപ്പിന്റെ ബിന്ദുവാണ്, കൂടാതെ കൂട്ടായ വിശ്വാസത്താലും വിശുദ്ധരുടെ പ്രയത്നത്താലും രൂപപ്പെട്ട, നമ്മുടെ വ്യക്തിഗതവും കൂട്ടായതുമായ ലോകവീക്ഷണത്തെയും ഗ്രഹണ മാതൃകയെയും മാറ്റാനുള്ള നമ്മുടെ മാർഗ്ഗമാണ്. നമ്മെത്തന്നെ കീഴടക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാക്കളായി മാറാനുള്ള നമ്മുടെ മാർഗ്ഗം. സർവ്വ സൃഷ്ടിയുടെയും. സർവ്വ സൃഷ്ടിയെയും തന്നിൽ നിന്ന് ജനിപ്പിക്കുന്ന സാക്ഷാൽ ബോധത്തിന്റെ തന്നെ.

ദൈവമായിരിക്കുക എന്നാൽ ഇതാണ് — തന്നിൽ നിന്ന് തന്നെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുക, ബോധത്തിൽ നിന്ന് ബോധത്തെ സൃഷ്ടിക്കുക. നാം തന്നെയാണ് ആ കൂട്ടായ ദൈവം. ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷത്തിൽ നാം അവിടുന്ന് ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

അവിടുത്തെ സൃഷ്ടിക്കായി സ്വയം സമർപ്പിച്ച വിശുദ്ധരുടെ കൂട്ടായ ദൈവം എന്ന നിലയിൽ ഈ പ്രവൃത്തിയെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ട് ക്രിസ്തു,

നമ്മെയെല്ലാം ദൈവങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു, മുൻ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ദ്വന്ദാനുഭവങ്ങളുടെയും അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിച്ച് ഏക ദൈവത്തിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംശങ്ങളാകാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു; ദ്വന്ദബോധത്തിന്റെ ധ്രുവങ്ങളെ — ദൈവത്തെയും മനുഷ്യനെയും, പുരുഷനെയും സ്ത്രീയെയും, ഉയരത്തെയും താഴ്ചയെയും, ഭൂതകാലത്തെയും ഭാവിയെയും — പുതിയൊരു മൂന്നാമത്തേതിലേക്ക്, സ്നേഹത്തിലേക്ക് നമ്മിൽ സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പൂർണ്ണത വീണ്ടെടുക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും ആരംഭിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും ഒരിക്കലും നിലച്ചുപോകാത്തതുമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക്. പരമവും നിരുപാധികവും നിത്യവുമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക്. ഏതിലാണോ...