15. Ефектот на набљудувачот

Сумирајќи го горекажаното, може да се формулира таканаречениот Ефект на Набљудувачот:

Состојбата на свеста на набљудувачот (неговите верувања, убедувања, желби, чувства, мисли и јазичната слика на светот што ги поддржува) ја одредува реалноста што тој ја набљудува.

Кај различни набљудувачи постои различна реалност. Сликата на светот зацврстена во свеста на набљудувачот, односно неговиот шаблон на перцепција, е примарна во однос на реалноста и ја одредува неа, а со тоа и целиот негов живот, на набљудувачот. Набљудувач е секој од нас, секој човек, секој носител на свеста. Ако кај набљудувачот се менува сликата на светот, се менува и неговата реалност. Нема смисла да се спори која реалност е пореална или која слика на светот е поисполна. Има смисла да се занимаваш само со тоа дали си среќен во својата слика на светот и со реалноста што таа ја раѓа, или не.

Кај различни набљудувачи постои различна реалност. Но зошто сепак во целина ја перципираме реалноста на сличен начин, зошто можеме да зборуваме за некои работи заеднички за сите како за објективно постоечки, за сите еднакво перципирани, и уште повеќе – врз основа на тоа да градиме цел систем на општествени односи: производство, економија, право, државни и социјални институции? Затоа што имаме базна

јазична слика на светот, каде што столот е стол, масата – маса, ормарот – ормар (иако со државата и економијата веќе е посложено). Јазикот ни овозможува да се разбираме меѓусебно, да се договараме за нешто и ефикасно да содејствуваме – дури не на ниво на пренос на информации, туку на ниво на самото создавање на колективната реалност – благодарение на јазикот ние издвојуваме, односно оформуваме, од квантната супа на сите можни состојби на светот разбирлива слика за нашата стварност.

Но што да правиме ако одеднаш откриеме дека нашата слика на светот, нашиот шаблон на перцепција на реалноста, не нè прави среќни? Ако поради него сме принудени да се бориме еден со друг и со природата за сопствениот опстанок, ако страдаме, боледуваме и умираме? Ако нашата колективна реалност станала фабрика за страдања во која испорачуваме сè нови и нови генерации од нашите деца? И уште повеќе, ние како општество веќе сме се согласиле со тоа како со норма, и сега – во училиштата и на универзитетите – едноставно ги изучуваме законите на „објективната реалност“, во суштина зацврстувајќи ја таа слика на туѓата и во секоја смисла опасна околна стварност, каде што ако не природата, тогаш економијата, политиката, конкурентите, воениот непријател, оружјето за масовно уништување, лошата исхрана, разбојникот, манијакот, болеста, лекарската грешка, лошата власт, несреќниот случај и стареењето – сеедно ќе нè убијат? Како да се справиме со сето ова? Како да ја промениме својата слика на светот, својот шаблон на перцепција?

За почеток – да посакаме. Зашто желбите на квантно ниво самите себеси се исполнуваат. Да посакаме да ги промениме своите верувања и убедувања во врска со „објективната, независно од нас постоечка реалност“. Да ја признаеме вистината дека сме заложници (читај „робови“) на таа вера, да почнеме да ги нарекуваме по име оние чувства, оние емоции што произлегуваа од таа вера и обично владееја со нас: да ги признаеме стравовите, навредите, вината, гневливоста, срамот од сопствената ништожност; да ги признаеме оние желби што, произлегувајќи од поставките на нашата вера, исто како и емоциите владееја со нас, преминувајќи веќе во ранг на зависности – лакомост, похот, блуд, киноманија, страст кон спектакли, зависност од пари и надворешен комфор, алчност, стремеж кон печалба и задоволства по секоја цена, зависност од кафе, од благо, од секаков вид стимуланси и енергетски пијалаци, желба за супериорност над другите, стремеж кон власт, вечна потрага по виновници и надворешен непријател…

И кога ти ќе ја признаеш постојната состојба на нештата како ненормална. Кога во тебе ќе зајакне желбата тоа да го промениш. Кога ќе испробаш сè – од психотерапија, афирмации, визуелизации, медитации, методи на НЛП и мотивациски тренинзи на познати гуруа до трансерфинг, ајаваска, печурки и правилно поставување намери, и… ќе откриеш дека сето тоа не функционира, или има ограничен рок на траење и на крајот се претвора во подеднакво силни по моќ и спротивни по знак падови, пропасти и емоционални согорувања, тогаш ќе се согласиш со тоа дека подобро би било Бог да постои, и подобро би било Тој да биде оној што не бара наше поклонение, туку

ни помага нам самите да станеме творци на својата реалност, односно да овладееме со сопствената слика на светот, да овладееме со способноста да го менуваме својот шаблон на перцепција.

Ете за тоа ни е потребен Бог. Не за да нè заштити од опасности и да нè дарува со блага, туку за да нè научи да владееме со својата свест, со својата вистински божествена свест, да ја создаваме својата реалност свесно. Зашто ние и онака ја создаваме – секоја секунда, секој миг – свесни за тоа или не. Но Бог може да нè научи како да го правиме тоа свесно. Бог може да ни помогне да го промениме својот шаблон на перцепција, да исчекориме од состојбата на жртва во состојба на свесен Творец на својот свет.

Ти ќе прашаш, зошто Тој не го направи тоа порано? Зошто Тој воопшто нè осуди на ова искуство на страдања, стравови и борба за опстанок, ако сето тоа било само вера, вера во објективната реалност, и тоа може да се промени? Сè е многу едноставно, затоа што Него, таков Бог, едноставно Го немаше; јас потсетувам дека Бог е колективно верување, и ние како човештво го носевме во себе и го родивме таквиот Бог токму како резултат на нашите страдања, стравови и борба за опстанок.

Бог е врвот на еволуцијата на нашата свест, Тоа е Нашиот Севкупен Највисок Потенцијал. И како што се одвиваше нашиот еволутивен пат, нашиот Бог како колективно верување исто така еволуираше – на почетокот тоа беше едноставно Виша Сила, потоа таа Сила се дели Себеси на два дела, и се појавуваат Доброто и Злото, искушението, гревот,

Законот и Казната за неисполнување, потоа на едниот од половите се формира Образот на Сепривлечноста, на Највисоките Божествени својства и на Највисокото Уживање, и на крајот се појавуваат Божествената Љубов и Највисокиот Разум, толку Сеопфатни што Бог Самиот Себеси се принесува на жртва за да нè откупи од ропството (неопходното ропство во нашето созревање), ропството на дуалната свест и ропството на материјалната стварност.

Се менувавме ние – се менуваше и нашата вера, се менуваше нашиот Бог. И сега Тој не само што нè откупува со Сопствената Жртва од ропството на некогашната вера, туку Тој нè учи нас самите да бидеме богови, да бидеме Љубов, да љубиме безусловно и да ја создаваме Самата Љубов.

Христос е точката на согласност, и наш, износен со колективната вера и напорите на светите, начин да ја промениме својата индивидуална и колективна слика на светот, својот шаблон на перцепција. Начин да овладееме со себеси. Наш начин да станеме свесни творци на вселената. На сето вселенско создание. На Самата Свест која од себе го раѓа целото вселенско создание.

Тоа и значи да се биде Бог – да се создава Самиот Себеси од Себеси, да се создава Свест од Свест. Ние и сме Колективниот Бог. И токму сега ние стануваме Тој.

И Христос, подготвувајќи ја оваа работа како Колективен Бог на светите што се посветиле себеси на Неговото создавање, нè прави

сите нас богови, откупувајќи нè од ропството на поранешните вери и дуалното искуство, за да можеме да станеме делчиња од Телото на Единиот Бог, помагајќи ни одново да стекнеме целовитост, спојувајќи ги во нас половите на дуалната свест – Бога и човекот, Машкото и Женското, горе и долу, минатото и иднината – во новото трето, во Љубовта. Љубовта Која никогаш не започнала и никогаш нема да престане да биде. Љубовта Апсолутна, Безусловна, Вечна. Во Која...